Szarapowa zagra w Petersburgu?

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Maria Szarapowa zaprezentuje się publiczności podczas lutego turnieju WTA w Petersburgu? Niewykluczone, choć w drabince głównej jej nazwisko nie znajdzie się na pewno.

Rosjanka dopiero w pod koniec kwietnia może wrócić do rywalizacji w cyklu WTA. Organizatorzy wszelkich imprez biją się wręcz o nią, a popularna "Masza" chętnie bierze udział w eventach, których częścią jest pokazowy mecz tenisa.

Przed rosyjską publicznością o rankingowe punkty Szarapowa szybko nie zagra. Jest jedno "ale". Dyrektor generalny turnieju w Petersburgu postanowił ściągnąć pięciokrotną mistrzynię wielkoszlemową.

Oczywiście, pojawiłaby się w nieco innej roli, ale też wyszła na kort. – Staramy się sprowadzić Szarapową, żeby rozegrała pokazowe spotkanie – mówi Aleksand Miedwiediew.

Turniej w Petersburgu zostanie rozegrany w dniach 30 stycznia – 5 lutego.

Temat na poniedziałek: pan Tenisista

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Po raz pierwszy w historii Argentyńczycy triumfowali w Pucharze Davisa. Jednym z architektów historycznego sukcesu był zawodnik, który w poprzednich dwóch latach zagrał 14 meczów. Wybitny Juan Martin del Potro.

Wieża Babel – padła. Wieża w Pizie – krzywa. Wieża z Tandil – niezłomna. Wieża z Tandil, czyli del Potro. Człowiek, na którego świat tenisa czekał miesiącami, właściwie to latami, i który odrodził się jak Feniks z popiołów. Dosłownie. Powątpiewanie w jego powrót na kort nie było wyrazem pesymizmu, raczej realnego spojrzenia. Operacja, rehabilitacja, znowu operacja, przerwa. Występy na korcie stanowiły miły przerywnik między czasem spędzonym w gabinetach lekarskich.

Samo kontynuowanie kariery przez niegdyś najlepszego tenisistę US Open stało pod znakiem zapytania. Powrót na szczyt leżał na pograniczu marzeń i abstrakcji. Może inny tenisista zwątpiłby w to, że wciąż jest w stanie wspiąć się tam, gdzie kiedyś stał. Ale nie Juan Martin del Potro.

Chłopaki też płaczą
Jego występem w igrzyskach w Rio żył wręcz cały świat sportu. Nie tylko kibice tenisa. Sięgnął po srebrny medal, ale najbardziej emocjonalny był nie finał, a pierwszy mecz. Wyeliminował samego lidera rankingu ATP. Novak Dżoković płakał, schodząc z kortu. Del Potro też płakał, ale ze szczęścia. W niedzielę w Zagrzebiu łzy także były obecne w oczach prawie 2-metrowego tenisista. Wielkoluda z miękkim sercem, które bije dla narodu.

November 27, 2016

Historia 28-latka to gotowy scenariusz na film. Materiał na dzieło kinematografii, którego sport może być ledwie ułamkiem, a podstawą walka człowieka z własnymi słabościami, wszelkimi przeciwnościami i mozolny powrót na szczyt. W 2014 roku mistrz US Open 2009 rozegrał tylko 10 meczów. W 2015 roku jeszcze mniej, bo policzalne na palcach jednej ręki cztery spotkania. A w 2016 stał się jednym z architektów pierwszego w historii triumfu Argentyny w Pucharze Davisa.

Pokazał hart ducha. Przegrywał 0-2 z Marinem Cziliciem. Chorwatowi zdarzało się już trzykrotnie w tym sezonie roztrwonić taką przewagę, ale del Potro nigdy wcześniej ze stanu 0-2 nie wrócił. Nigdy. W Zagrzebiu nie miał wyjścia. I zrobił to. Po raz pierwszy w karierze, pierwszy i na pewno najważniejszy. Pokonał Czilicia 3-2, doprowadził do wyrównania w całym finale Pucharu Davisa i otworzył reprezentacji furtkę do historycznego sukcesu. I to historycznego nie tylko dla samej Argentyny, ale i całych rozgrywek. Nigdy mistrzowskiego tytułu nie wywalczyła drużyna, która przegrywał 1-2 w meczach i 0:2 w setach. A tak stało się w niedzielę.

""
Po czterech przegranych finałach Argentyńczycy wreszcie w daviscupowym raju. (Fot. AFP)

Lekcje od losu
Kontuzje uczą. Dają szanse, by nabrać dystansu do kortu. By przekonać się, że warto czerpać radość z każdej chwili, bo nie wiadomo, co czeka za rogiem, jaką niespodziankę zgotował dla nas los. – Myślę, że nigdy nie wiesz, co może się wydarzyć w życiu. Po prostu musisz być przez cały czas szczęśliwy, na korcie, ale też poza nim – opowiadał w rozmowie ze Sport360 28-latek. W jego ustach to nie są banalne regułki. Mógł utracić coś, co kocha, czyli tenisa.

Ale kontuzje potrafią też upewnić, że droga, którą się przeszła, niezależnie, jak mordercza, była słuszna. Del Potro ma tego świadomość. Wie, że ze szczytu można spaść nawet nie z własnej winy i trzeba być na to przygotowanym. – Mama zawsze mi mówiła „musisz się uczyć, ponieważ kariera tenisisty jest bardzo krótka, a nigdy nie wiesz, co może się wydarzyć”. I ukończyłem szkołę w tym samym czasie co moi przyjaciele. Gdybym teraz chciał studiować na uniwersytecie, miałbym szansę zacząć od jutra, ponieważ skończyłem szkołę z dobrymi wynikami. To jest ważne dla każdego juniora i dla wszystkich dzieci. Mama bardzo mądrze mi radziła – mówił w tej samej rozmowie.

Anioł stróż
Mama po prostu musiała zadbać, by szkołę nie traktował po macoszemu. Nie tylko z rozsądku. Jest nauczycielką, profesorem zajmującym się literaturą, więc siłą rzeczy zadbała o edukację syna. O sprawność fizyczną zadbał ojciec, półprofesjonalny zawodnik rugby. Rodzice mogli udzielać lekcji – stricte szkolnych czy ruchowych – ale prawdziwą lekcję bardzo szybko dało małemu Juanowi życie. W wypadku samochodowym zginęła jego wówczas ośmioletnia siostra. Jak sam mówi, tragedię bardziej przeżyli wtedy rodzice, ale siostra stała się dla niego przewodnikiem. – Wierzę, że czuwa nade mną z nieba – przyznaje.

Zresztą wiara pomogła mu w powrocie na kort. Już kilka lat temu, po pierwszej operacji, miał chwile zwątpienia, nie był pewny, czy jeszcze kiedyś zagra w tenisa. – Gdybym powiedział, że nie, skłamałbym. Myślisz o wszystkim, kiedy masz tyle czasu do przemyśleń. A kariera tenisisty jest bardzo krótka. Ale jestem bardzo zaangażowanym katolikiem i wierzę, że Bóg wie wszystko – przyznał na łamach The Independent w 2011 roku.

""
Argentyna kocha del Potro. Del Potro kocha Argentynę. (Fot. AFP)

Albicelestes z krwi i kości
Rodzina odgrywa w życiu del Potro nieocenioną rolę. To gest, ale nagrdę za pierwszy tytuł w Stuttgarcie – Mercedesa klasy CLK – przekazał młodszej siostrze, Juliecie. Argentyna też jest jak rodzina. W rozmowie z La Nacion Revista nie ukrywał, że czołowym tenisistom z Europy jest łatwiej, „podróżują z turnieju na turniej w ciągu godziny, ja muszę lecieć 14 czy 20 godzin”. Ale zapytany, dlaczego nie zmieni miejsca zamieszkania, bez wahania odpowiedział: – Sęk w tym, że ja lubię tu mieszkać. Czerpię wiele energii, przebywając z przyjaciółmi i rodziną. Trzeba coś wybrać – dał wyraz szczerości.

Pokłady energii w Argentynie można czerpać, a ich nigdy nie zabraknie, co pokazał finał Pucharu Davisa. Pięć tysięcy zwariowanych argentyńskich kibiców, a wśród nich nawet bliski zawału Diego Maradona, którego punkty zdobywane przez del Potro czy Federico Delbonisa cieszyły bardziej niż własne bramki. Łącznie z tą słynną, strzelaną „ręką Boga”. Nie dziwi więc, że „wieży z Tandil” przeprowadzka była nie w głowie. Zresztą jak mógłby myśleć o porzuceniu rodzinnego miejsca, kiedy jego sukces w US Open w 2009 roku na ulice miasta wyszło fetować 40 tysięcy! – Przyjaciele mówili mi, że przyszła prawie jedna trzecia mieszkańców Tandil. Nigdy nie zapomnę tych chwil – wspominał w jednym z wywiadów.

Dla Argentyny takie sukcesy są jak wyjrzenie zza kurtyny szarości. To państwo, które znalazło się wśród dziesięciu najczęściej bankrutujących na świecie. Ale nie to sprawia, że Argentyńczycy tak przeżywają mecze „Delpo” i jego kolegów z kortu. Oni tacy już są. Tacy jak del Potro. Z sercem do walki i miłością do narodu.

Antoni Cichy

Ad-Dauha: Szybki awans Gawrona

/ Michał Pochopień , źródło: własne, foto: Michał Pochopień

Marcin Gawron potrzebował zaledwie 57 minut, aby awansować do drugiej rundy imprezy ITF Futures w Ad-Dausze (pula nagród 10 tysięcy dolarów). Jego rywal, Yan Bai, skreczował po pierwszym gemie drugiego seta.

Początek tego spotkania był bardzo chaotyczny w wykonaniu obu zawodników, co poskutkowało czterema przełamaniami w pierwszych pięciu gemach. Reprezentant Chin prowadził 3:1, lecz wypuścił prowadzenie z rąk. Następnie do ofensywy przeszedł Gawron, który zapisał premierową odsłonę na swoje konto.

Gawron koniecznie chciał pójść za ciosem od początku kolejnego seta. Reprezentant Polski już w pierwszym gemie wykorzystał szansę na przełamanie rywala. Wtedy Chińczyk nieoczekiwanie podjął decyzję o poddaniu tego meczu, choć wcześniej nic nie wskazywało na jakikolwiek uraz.

Tenisista z Nowego Sącza o awans do ćwierćfinału powalczy z lepszym w starciu pomiędzy: turniejową "jedynką", Hindusem Ramkumarem Ramanathanem a reprezentantem gospodarzy, Mousa Zayedem.


Wyniki

Pierwsza runda singla:

Marcin Gawron (Polska) – Yan Bai (Chiny) 6:4, 1:0 i krecz

Iga Świątek błyszczy w prasie

/ Antoni Cichy , źródło: własne/Super Express, foto: KT Legia Warszawa

Juniorskie sukcesy i zwycięski debiut musiały wzbudzić zainteresowanie. Super Express poświęcił Idze Świątek całą stronę poniedziałkowego wydania. Młoda tenisistka zdradziła plany na kolejny sezon.

Nazwisko "Świątek" coraz częściej gości w prasie i niekoniecznie jest to prasa tenisowa czy nawet stricte sportowa. 15-letnią zawodniczkę dostrzegł jeden z najbardziej poczytnych polskich dzienników.

Nasza najwyżej notowana juniorka udzieliła wywiadu Super Expressowi. Ale to nie wszystko. Po raz pierwszy w życiu wzięła udział w profesjonalnej sesji zdjęciowej. Jak widać na załączonym obrazku, przed obiektywem spisuje się równie świetnie co na korcie.

Motywem przewodnim rozmowy był jednak tenis. Świątek zdradziła plany na przyszły sezon. – Cały czas będę grać w juniorskich turniejach na Wielkich Szlemach i w zawodach poprzedzających te imprezy. Ale chcę też coraz częściej walczyć w mniejszych turniejach seniorskich i budować swój ranking – powiedziała ćwierćfinalistka juniorskiego Roland Garros.

Młoda warszawianka nie ukrywa ambitnych celów, które sobie stawia. Kiedy chce wejść do Top 100? – Myślę, że w ciągu 2-3 lat – przyznała dwukrotna półfinalista juniorskich turniejów wielkoszlemowych w deblu.

Sami możecie się przekonać, jak w roli modelki wypadła Iga. Naszym zdaniem wyśmienicie. Oto strona poświęcona 15-latce w poniedziałkowym wydaniu Super Expressu:

""