Nadal: myślałem, że w 2017 będę siedział na rybach

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Rafael Nadal zapiał się w historii, triumfując po raz dziesiąty w Paryżu. W finale był klasą dla samego siebie. – Stan, przepraszam za dzisiaj – powiedział po meczu do Stana Wawrinki.

Hiszpan został pierwszym w historii tenisistą, który dziesięciokrotnie wygrał jeden turniej wielkoszlemowy. Dokonał tego w stylu nieosiągalnym od lat dla rywali. W całych rozgrywkach nie przegrał seta i stracił tylko 35 gemów (mniej oddał rywalom tylko Bjoern Borg w 1978 roku – 32).

Dziesięciokrotny mistrz Rolanda Garrosa z wielkim szacunkiem zwrócił się do pokonanego przeciwnika, który w finale był bezradny. "Rafa" zwyciężył Wawrinkę 6:2, 6:3, 6:1. – Stan, chciałbym ci pogratulować pięknej kariery. Ostatnie lata były dla ciebie wspaniałe. Przepraszam cię za dziś, ale masz za sobą niewiarygodne dwa tygodnie i świetnie radzisz sobie w tym sezonie. Życzę ci wszystkiego najlepszego – mówił do zasmuconego Szwajcara.

Hiszpan mógł dziewięciokrotnie triumfować w Paryżu, ale wygrane mu nie spowszedniały. Widać było wzruszenie i przejęcie historyczną chwilą. – Trudno jest mi mówić. Jedyne, co mogę powiedzieć, to dziękuję – zwrócił się do publiczności i organizatorów. – Trudno mi to opisać. Wracam tu i spotykam wielu ludzi, z którymi łączą mnie dobre relacje. Ciężko mi porównywać ten turniej z innymi. Dziękuję wszystkim za wszystko, zawsze będziecie w moim sercu – mówił poruszony 31-latek.

Nadal wrócił na tron. Poprzednie dwie paryskie lewy Wielkiego Szlema nie były dla niego udane. Mało kto przypuszczał, że jeszcze ziści się marzenie o La Decimie. – To wszystko, co wydarzyło się w tym turnieju, było dla mnie magiczne. Jestem szczęśliwy z każdego powodu. Ten dzień była dla mnie bardzo mocny. Pojawiały się trudne chwile, kontuzje… To niesamowite osiągnąć ponownie tak wielki sukces – opisywał ostatnie sezony.

Pierwszy raz w Paryżu triumfował w 2005 roku. Miał okazję przypomnieć sobie tamte chwile, oglądając film pokazujący jego dziewicze wielkoszlemowe mistrzostwo. – W 2005 roku myślałem, że w 2017 będę siedział na Majorce i łowił ryby z mojej łódki. Naprawdę nie sądziłem, że moja kariera będzie tak długa i wygram tyle turniejów – przyznał "Rafa". – To wideo było wyjątkowe. Pokazało piękne momenty z mojej kariery. Wracając do tamtych chwil, nawet przez sekundę nie myślałem, że przeżyję to wszystko – powiedział.

Roland Garros: pokaz siły „Bucie”

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

W Paryżu w finale gry podwójnej Bethanie Mattek-Sands i Lucie Szafarzova bardzo pewnie pokonały Ashleigh Barty i Casey Dellacquę. Para amerykańsko-czeska w niedzielę wygrała trzeci wielkoszlemowy turniej z rzędu.

Duet z Antypodów w stolicy Francji po raz czwarty w karierze był o krok od zwycięstw w imprezie wielkoszlemowej. W 2013 Barty i Dellacqua wystąpiły w finałach wszędzie, oprócz Roland Garros. Australijki na pierwszy tytuł wielkoszlemowy będą musiały jeszcze poczekać, ponieważ turniejowe „jedynki” tym razem okazały się zdecydowanie zbyt wymagającymi rywalkami i pozwoliły im zdobyć tylko trzy gemy.

– Zagrałyśmy dzisiaj naprawdę dobrze – przyznała na konferencji prasowej reprezentantka Stanów Zjednoczonych. – Rywalizowałyśmy z dobrą parą. Oglądałyśmy ich występ w półfinale. Pokonały inną dobrą parę w trzech setach, więc wiedziałyśmy, czego możemy się po nich spodziewać.

Amerykanka i Czeszka na kortach Rolanda Garrosa zdobyły piąty tytuł wielkoszlemowy w karierze, a trzeci z rzędu. Za kilka tygodniu w Londynie Mattek-Sands i Szafarzova staną przed szansą skomplementowania karierowego i równocześnie nie kalendarzowego Wielkiego Szlema. Zadanie nie bedzie łatwe, ponieważ na wimbledońskich trawnikach popularna "Bucie" nie złamała jeszcze bariery ćwierćfinału.
 


Wyniki

Finał debla
B.Mattek-Sands, L. Szafarzova (USA, Czechy, 1) – A. Barty, C. Dellacqua (Australia) 6:2 6:1
 

Roland Garros: Rafa, kolos na ceglanych nogach

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Rafael Nadal La Decimę skompletował w stylu wybitnym. W Paryżu wygrywał wcześniej dziewięciokrotnie, ale takiej dominacji Hiszpana świat jeszcze nie widział.

CHAMP10N – napisał na Twitterze zaraz po ostatniej piłce, prosto z kortu, Nadal. Chcąc czy nie chcąc, bezbłędnie odzwierciedlił to, jaki był dla niego cały Roland Garros 2017. Błyskawiczny. Wszystko działo się jak w okamgnieniu, z niewyobrażalną lekkością. Hiszpan przez długie lata wykuwał ten jubileuszowy tytuł morderczymi treningami. Ale na paryskich kortach nie spotkał partnera, z którym mógłby rozegrać partię tenisa dłuższą niż trzysetową. Ten tytuł do dziewięciu poprzednich dołożył w stylu, który przez lata będzie się wspominać. Bo tak normalni tenisiści turniejów wielkoszlemowych nie wygrywają.

Częściej gubię kluczyki, niż ty przegrywasz gemy
Świetnie nominację Nadala zobrazował Andy Roddick. – Stracił 35 gemów w całym turnieju. Jestem wręcz pewny, że tyle razy to ja gubiłem kluczyki do samochodu w tym roku – napisał Amerykanin. To absurdalne porównanie dowodzi, jak absurdalna była droga „Rafy” do dziesiątego tytułu w Paryżu. Częściej można gubić kluczyki do auta, niż on przegrywa gema. Kolejne wyliczenia tylko podkreślają wyczyn Hiszpana. 35 gemów – tyle da się stracić w dwóch długich meczach systemu best-of-five i żadna to ujma.

11 czerwca 2017

11 czerwca 2017

Ba, John Isner potrafił w legendarnej potyczce na Wimbledonie stracić 68 gemów w jednym secie i jeszcze go wygrać. Nadal te 35 gemów oddał rywalom w siedmiu spotkaniach! Łatwo policzyć, że średnio w każdym pojedynku przegrywał pięć gemów. Pięć w meczu, w którym trzeba wygrać trzy sety. Więcej setów nie było, bo po trzech partiach 34-latek dziękował przeciwnikom, chyba że wykruszali się wcześniej jak jego rodak Pablo Carreno Busta.

W głowie się nie mieści
Kolejna niewiarygodna statystyka: średnio w jednej partii, a nazbierało się ich ledwie 20, 31-latek z Majorki przegrywał 1,75 gema. To matematyka, 3/4 gema brzmi nazbyt dziwnie, w realiach kortowych wygląda to tak: na trzy sety wygrane 6:2 przypada jeden z wynikiem 6:1. Zagrać taki mecz – możliwe, czemu nie. Ale utrzymać taki poziom przez dwa tygodnie, kiedy z rundy na rundę teoretycznie pojawiają się coraz trudniejsi rywale, kiedy w półfinale gra się z Dominkiem Thiemem, a w finale ze Stanem Wawrinkę – to już apogeum możliwości albo…

…po prostu Rafael Nadal w Paryżu. Ale takiego turnieju na kortach Rolanda Garrosa nawet on jeszcze nie rozgrywał. Mimo że dziewięciokrotnie wybijał rywalom z głowy marzenie o triumfie, że z roku na rok tylko wzmacniał pozycję króla mączki, to takiej dominacji wcześniej nie osiągnął. 35 gemów w 7 meczach. To jego nowy osobisty rekord, który rzecz jasna ma znaczenie drugorzędne wobec La Decimy. Pokazuje jednak, jak wielką determinacją wykazał się Nadal, wracając na tron po dwóch nieudanych dla niego turniejach French Open w jeszcze wspanialszym stylu.

Trzy gemy od Borga
Dotychczas najmniej gemów stracił w 2008 roku. Wtedy po finale zatrzymał się na 41. Też nie przegrał ani jednego seta, a w meczu o tytuł przejechał się po samym Rogerze Federerze. Odwiecznego rywala zwyciężył 6:1, 6:3 i 6:0. Jeszcze bardziej miażdżąca wygrana niż w pojedynku ze Stanem Wawrinką. Ostatnio takiej dominacji, a nawet większej, dopuścił się w Paryżu Bjoern Borg, rekordzista pod wzgędem najmniejszej liczby straconych gemów. Sety wygrywał kolejno: do 1, do 1, do 1, do 0, do 1, do 0, do 0, do 2, do 2, w najtrudniejszym meczu czwartej rundy z Roscoe Tannerem do 2, do 4, i do 6, później do 3, do 3, do 0, w półfinale do 0, do 1 i do 0, a w finale z Guillermo Vilasem do 1, do 1 i do 3.

Dla Szweda to był jeden z sześciu mistrzowskich turniejów Rolanda Garrosa. Nadal zrównał się z nim w 2011 roku, prześcignął w 2012. A teraz to jego muszą wszyscy ścigać. I miną lata, zanim ktoś doścignie. O ile w ogóle to zrobi. Najwcześniej za dziewięć lat, ale na to nie czekajmy. Cieszmy się czasami, w których żyjemy, bo prawdopodobnie za naszego życia nikt po raz dziesiąty nie wygra Rolanda Garrosa. Prędzej po raz jedenasty, dwunasty i trzynasty zrobi to Rafa.

""

Antoni Cichy

Roland Garros: król Nadal powraca na tron

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Stało się to, czego wszyscy się spodziewali – Rafael Nadal sięgnął po 10. triumf w Paryżu. W tegorocznej edycji Roland Garros nie stracił zresztą nawet seta. W jednostronnym finale pokonał Stana Wawrinkę 6:2, 6:3, 6:1.

La Decima. Dziesiątka. Liczba, która Rafaela Nadala prześladowała od dwóch lat. Gdy w 2014 roku sięgnął po dziewiąty triumf w Paryżu, wszyscy czekali na kolejne. Ale później przyszedł kryzys. Dwa lata temu Hiszpan w ćwierćfinale przegrał z Novakiem Dżokoviciem. Przed rokiem w trzeciej rundzie nawet nie wyszedł na kort, bo trapiła go kontuzja nadgarstka.

W tym roku Rafael Nadal znów powrócił jednak do najwyższej dyspozycji. Blisko triumfu był już w Australian Open, gdzie musiał ostatecznie uznać wyższość Rogera Federera. Na mączce nie miał już jednak sobie równych. Wygrał w Monte Carlo, Barcelonie i Madrycie, potknął się tylko w Rzymie. W Paryżu pewnie kroczył po tytuł, po drodze do finału nie tylko nie stracił seta, ale w żadnej partii nie przegrał nawet więcej niż czterech gemów.

– Gra przeciwko Nadalowi w finale Roland Garros to najtrudniejsze wyzwanie we współczesnym tenisie – powiedział przed meczem Stan Wawrinka. I trudno było się ze Szwajcarem nie zgodzić, bo choć w Paryżu raz już wygrał, niespodziewanie pokonując Dżokovicia, to dzisiejsze zwycięstwo byłoby ogromną sensacją.

Wawrinka jeszcze nigdy nie przegrał wielkoszlemowego finału – triumfował w Australian Open 2014, Roland Garros 2015 i US Open 2016. Dziś nie był jednak w stanie zrobić nic, choć jako pierwszy miał break pointa w trzecim gemie, a w czwartym czterokrotnie skutecznie obronił się przed przełamaniem.

Początek meczu w wykonaniu Nadala nie był dobry, ale po kilkunastu minutach Hiszpan wszedł w rytm, który prezentował w poprzednich spotkaniach. Efekt był piorunujący – cztery kolejne wygrane gemy i pierwsza partia zapisana na konto Nadala, 6:2. Seria trwała zresztą dłużej, bo Rafa wygrał też trzy pierwsze gemy w drugiej partii, od razu ustawiając ją pod swoje dyktando.

Wawrinka nie miał nawet okazji na odrobienie strat. Pod koniec drugiego seta pełen frustracji połamał zresztą rakietę. Nie pomogło – Nadal wygrał 6:3 w drugiej partii, a w trzeciej także od razu wywalczył przełamanie. Później dołożył do tego jeszcze dwa kolejne breaki i po nieco ponad dwóch godzinach triumfował 6:2, 6:3, 6:1.

Rafael Nadal został tym samym pierwszym pokerzystą w erze Open, który wygrał dziesięć razy jeden z turniejów wielkoszlemowych – wcześniej dziewięć triumfów na Wimbledonie miała Martina Navratilova. W poniedziałek Hiszpan awansuje też na drugie miejsce światowego rankingu. Wawrinka będzie trzeci, liderem pozostanie wciąż Andy Murray.

– Dla mnie jest to szczególny moment. Wygrałem po raz dziesiąty, to wyjątkowe. Chciałbym podziękować wszystkim, którzy oglądali ten mecz. Jestem bardzo wzruszony. Staram się być najlepszy w każdym turnieju, ale to uczucie ciężko porównać do innych. Czuję się niesamowicie, grając właśnie na tym korcie. Nawet nie jestem w stanie tego określić – powiedział po zwycięstwie Nadal.


Wyniki

Finał singla:
Rafael Nadal (Hiszpania, 4) – Stan Wawrinka (Szwajcaria, 3) 6:2, 6:3, 6:1

Despacito, taniec i szlem – kulisy triumfu Ostapenko

/ Antoni Cichy , źródło: własne/elespanol.com, foto: AFP

Jelena Ostapenko w sobotę została wielkoszlemową mistrzynią. Pokonała Simonę Halep i przezwyciężyła stres. O ostatnich godzinach Łotyszki przed finałem opowiedziała jej trenerka, Anabel Medina Garrigues.

10 czerwca. Dla wielu sobota jak sobota. Dla jednej dziewczyny, jej trenerki, rodziców i bliskich dzień, którego nie zapomną do końca życia. Dzień, w którym ze zdolnej tenisistki z papierami na wielkie granie stała się mistrzynią wielkoszlemową. Pokonała 4:6, 6:4, 6:3 Simonę Halep i zdobyła w ogóle pierwszy tytuł na poziomie wyższym niż ITF Pro Circuit.

Ostapenko na korcie nie sprawiała wrażenia innej tenisistki niż ta, która wygrała sześć poprzednich meczów. Grała falami, ale to dla niej norma. Już w pierwszym gemie zaprezentowała się tak, żeby nikomu nawet do głowy nie przyszło, że mogłaby się stresować. Ale jest tylko i aż 20-latką, która nigdy wcześniej nie doświadczyła wielkoszlemowego finału. Przeżywała ten mecz. Może nawet bardziej, niż ktokolwiek przypuszczał.

Medina jak melissa
W Paryżu w boksie Łotyszki siadała Anabel Medina Garrigues. 34-latka urodzona w Walencji jeszcze kilka miesięcy temu była aktywną tenisistką. Brała udział w turnieju olimpijskim w Rio – oczywiście w deblu. W grze podwójnej dwukrotnie wygrywała Rolanda Garrosa: w 2008 roku i 2009 roku, kiedy Ostapenko miała 11, później 12 lat. Rola Hiszpanki w sukcesie młodej Łotyszki jest trudna do oszacowania. Ale na pewno wielka. Dzieliła się doświadczeniem, potrafiła jednym gestem z trybun dać znak podopiecznej.

2 czerwca 2017

Medina Garrigues także przeżywała coś po raz pierwszy. Jej podopieczna w finale turnieju wielkoszlemowego – jeszcze kilka tygodni, może dni temu nie brałaby tego na poważnie. Mimo że dopiero niedawno zeszła z kortu jako zawodniczka, potrafiła dołożyć brakujący element do zwycięskiej układanki. Wtedy, kiedy nikt nie widział. Kiedy nie radziła, czy przeciwko Halep grać crossowo czy serwować tak, a nie inaczej – choć to na pewno też robiła i na pewno otworzyła tym drogę Łotyszki do triumfu. Ale kto wie, czy najważniejszej części trenerskiej pracy nie wykonała w najbardziej niekonwencjonalny sposób. W najmniejszym stopniu niezwiązany z grą w tenisa.

Chodź, zatańczymy
Zaczęło się zwyczajnie. Jeśli o czymś zwyczajnym takiego dnia można mówić. Pobudka, uczucie ekscytacji przypominające o wyjątkowości tej soboty. To nie dziwi. Tak jak nie dziwi, że Hiszpanka poszła towarzyszyć Jelenie podczas rozgrzewki. Ostapenko, którą zastała, nie była tą dziewczyną co zawsze. – Kiedy się obudziłam, miałam motyle w brzuchu. Poszłam na rozgrzewkę, ale Jelena była bardzo nerwowa. Zapytałam ją, jak się czuje. Powiedziała, że nie chce z nikim rozmawiać. Byłam przecież zawodniczką, doskonale wiedziałam, co to znaczy. Taka złość świadczy o jednym. Masz nogi z waty. To oczywiste, że trzeba było to jakoś zmienić – napisała na łamach El Espanol.

Medina Garrigues musiała co prędzej znaleźć wyjście z tej sytuacji. Być jak pani psycholog, uspokoić i rozluźnić 20-latkę. Sięgnęła po narzędzie niekonwencjonalne. Przeczytała, co gra w duszy podopiecznej, co będzie pozytywnym impulsem. Trafiła. – Jelena uwielbia tańczyć. Zawsze ma słuchawki na uszach. Powiedziałam jej: puść na głos muzykę i włącz „Despacito”. Piosenka zaczęła lecieć z głośników jej iPhona. Poprosiłam ją: pokaż mi, czego nauczył cię twój nauczyciel od tańca. Zaczęłyśmy tańczyć, uśmiechać się, Jelena wystarczająco się odprężyła. Zmienił się jej wyraz twarzy, właściwie się rozgrzała. Potem wszystko już poszło w dobrym kierunku – zdradza kulisy ostatnich godzin przed meczem 34-letnia Hiszpanka.

10 czerwca 2017

To tylko kolejny mecz
Trenerka Łotyszki z autopsji zna to uczucie zbliżającego się finału wielkoszlemowego. Doświadczała go dwukrotnie, znamienne, że w Paryżu. Choć nie umywało się to do tego, co czekało Ostapenko. Ona miała wyjść na kort osamotniona, bez deblowej partnerki, bez kogokolwiek, do kogo mogłaby się odezwać po nieudanym zagraniu, z kim mogłaby skonsultować taktykę na następną piłkę. Ale Hiszpanka wniosła do zespołu Łotyszki spokój, tonuje impulsywną 20-latkę. – Bardzo ważne, żeby na każdy mecz zapatrywać się w ten sam sposób. Jeśli nadaje się mu zbyt wielką wagę, powstaje niepotrzebny stres, a jego trzeba unikać za żadnego skarby. Tak nie należy pod chodzić do finału Wielkiego Szlema. Powtarzałam Jelenie: to tylko kolejny mecz.

I kolejny, siódmy mecz w Paryżu Jelena też wygrała.

""

Antoni Cichy

Kontuzjowana Szarapowa nie zagra w Wimbledonie!

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Drugi z rzędu Wimbledon bez Marii Szarapowej. Rosjanka w ogóle nie zagra w Londynie, choć miała wystąpić w kwalifikacjach. Kontuzja mięśnia wykluczyła ją z całego sezonu na kortach trawiastych.

Szarapowa wróciła na kort 26 kwietnia, ale w turnieju wielkoszlemowym zagra najwcześniej pod koniec sierpnia w Nowym Jorku. Rosjanka nie zdążyła wykurować się po kontuzji odniesionej w Rzymie. Odniosła ją tego dnia, którego dowiedziała się, że nie dostanie dzikiej karty do Rolanda Garrosa. Dwie godziny, które zdecydowały, że nie zagra w dwóch turniejach Wielkiego Szlema.

Pięciokrotna mistrzyni wielkoszlemowa straci w ogóle cały sezon na kortach trawiastych. Zabraknie jej najpierw w Birmingham, gdzie dostała dziką kartę, a następnie w kwalifikacjach Wimbledonu. Poinformowała o tym za pośrednictwem Facebooka. – Dodatkowe badania naderwanego mięśnia, do którego doszło w Rzymie, wykazały, że nie będę w stanie uczestniczyć w turniejach na trawie, w których miałam grać – napisała.

Szarapowa na kort wróci dopiero na przełomie i sierpnia. Planuje zagrać Bank of the West Classic. – Będę pracowała nad powrotem do zdrowia, a kolejny turniej w moich planach to Stanford – zakończyła oświadczenie.

Rosjankę ominą dwie wielkie szanse na poprawienie dorobku punktowego. Już na pewno nie dostanie się z rankingu do głównej drabinki US Open. Musi liczyć na dziką kartę od USTA lub walczyć o awans do turnieju w kwalifikacjach.