Roland Garros. Euforia gospodarzy

/ Anna Niemiec , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Pierre-Hugues Herbert i Nicolas Mahut okazali się najlepsi w turnieju gry podwójnej na kortach Rolanda Garrosa. W decydującym pojedynku Francuzi w dwóch setach pokonali Oliviera Maracha i Mate’a Pavicia.

W pierwszej partii faworyci miejscowej publiczności byli zdecydowanie lepszym duetem. Przełamali przeciwników w pierwszym i siódmym gemie, dzięki czemu zwyciężyli 6:2.

Druga odsłona spotkania była zdecydowanie bardziej wyrównana. Co prawda Austriak i Chorwat również od razu stracili podanie, ale tym razem zdołali odrobić stratę. Później gra toczyła się już zgodnie z regułą własnego serwisu. W dwunastym gemie Marach i Pavić mieli cztery piłki setowe przy serwisie Mahuta, ale żadnej z nich nie wykorzystali i do rozstrzygnięcia potrzebny okazał się tie-break. W tej dodatkowej rozgrywce tenisiści z nad Sekwany od początku kontrolowali przebieg gry i zwyciężyli 7:4, wykorzystując pierwszą piłkę meczową.

Nicolas Mahut i Pierre-Hugues Herbet zostali trzecią męską parą z Francji w Erze Open, która zwyciężyła w turnieju gry podwójnej na kortach Rolanda Garrosa. Przed nimi tej sztuki dokonali Henri Leconte i Yannick Noah w 1984 roku oraz Julien Benneteau i Edouard Roger-Vasselin w 2014 roku. Dla świeżo upieczonych mistrzów paryskiej imprezy to trzeci wspólny wielkoszlemowy tytuł. W 2015 roku wygrali w Nowym Jorku, a w następnym sezonie w Melbourne.
 


Wyniki

Finał debla
P-H. Herbert, N. Mahut (Francja, 6) – O. Marach, M. Pavić (Austria, Chorwacja, 2) 6:2 7:6(4)
 

Płock Orlen Polish Open. Szkoda, że tak szybko

/ Tenisklub , źródło: Informacja prasowa, foto: Materiały prasowe

Zwycięzcą singla mężczyzn 24. Płock Orlen Polish Open został najwyżej rozstawiony Joachim Gerrard. W finale Belg pokonał Hiszpana Martina de
la Puente (nr 4) 6:2, 6:3.

Jak nie można oceniać dnia przed zachodem słońca, tak samo nie powinno się wyciągać wniosków po zaledwie kilku punktach. Trzech dotychczasowych  rywali odebrało Gerrardowi zaledwie dwa gemy, natomiast de la Punte  zrobił to w kilka minut. Trzeba jednak podkreślić, że Belg nie od razu wszedł na swój właściwy poziom. Gdy już to zrobił, Hiszpanowi nie pomagał nawet doping publiczności, która wolała obejrzeć bardziej  zacięty pojedynek.

W drugim de la Puente nadal wygrywał wymiany w sposób bardziej  efektowny, za to Gerrard zdobywał ich znacznie więcej, bo grał lepiej i
równiej. Jeśli coś można zarzucić temu finałowi, to chyba tylko to, że skończył się za szybko.

Rosmalen. Zmienne szczęście Polek

/ Mateusz Geisler , źródło: własne, foto: AFP

Katarzyna Piter pokonała Barbarę Haas i awansowała do drugiej, decydującej rundy kwalifikacji. Jej losu nie podzieliła Urszula Radwańska, która pojedynek z Antonią Lottner przegrała trwoniąc wywalczone w setach przewagi.

Podczas gdy w Paryżu zapadają decydujące rozstrzygnięcia zawodniczki rozpoczynają rywalizację na trawie. W holenderskim Rosmalen, położonym niedaleko Hertogenbosch, na starcie kwalifikacji pojawiły się dwie Polki: Katarzyna Piter i Urszula Radwańska, która wystąpiła dzięki przyznanej od organizatorów dzikiej karcie.

Krakowianka to finalistka tej imprezy z 2012 roku. Niestety nie dojdzie do powtórki sprzed 6 lat, gdy młodsza z sióstr Radwańskich najpierw przebrnęła przez eliminacje, a następnie jak burza awansowała do finału. Tegoroczną przygodę z turniejem zakończyła przegrywając już na otwarcie z Antonią Lottner ("2"). Można powiedzieć, że Polka przegrała na własne życzenie, ponieważ zaliczka 6:2, 5:3 nie wystarczyła jej do zakończenia spotkania. Co więcej, w trzeciej partii Radwańska również prowadziła 4:2 i po chwili 5:4, a mimo to nie udało się jej zakończyć pojedynku.

Nastroje kibicom poprawiła Katarzyna Piter. 27-latka spod Poznania ograła Barbarę Haas ("7"). Austriaczka nie ma ostatnio szczęścia do Polek. W pierwszej rundzie paryskich kwalifikacji musiała uznać wyższość Magdaleny Fręch. W meczu o awans do turnieju głównego rywalką Piter będzie Valentini Grammatikopolou. Greczynka notowana jest niemal 200 pozycji wyżej od Polki. Obecnie zajmuje 174. miejsce, a w eliminacjach gra z "szóstką".

Miejsce w głównej drabince ma zapewnione Magda Linette. Poznanianka ma przed sobą jeszcze jutrzejszy finał turnieju WTA 125 w chorwackim Bolu.


Wyniki

Pierwsza runda eliminacji:
Katarzyna Piter (Polska) – Barbara Haas (Austria, 7) 6:3, 6:4
Antonia Lottner (Niemcy, 2) – Urszula Radwańska (Polska, WC) 2:6, 7:5, 7:5

 

Roland Garros. Polsko-amerykański triumf, Świątek mistrzynią w deblu!

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Warsaw Sports Group

Po 11 latach polska juniorka znów została mistrzynią turnieju Wielkiego Szlema. Iga Świątek w parze z Caty McNally wygrały turniej debla w Paryża. W finale pokonały 6:2, 7:5 japońską parę.

Caty McNally była zawodniczką, która odebrała 17-letniej warszawiance nadzieję na sukces w singlu. Ale była też tą, która pomogła jej zrealizować marzenia o wielkoszlemowym triumfie w deblu. Polka i Amerykanka razem były w Paryżu nie do pokonania. Partnerka naszej zdolnej juniorki też chciała sobie powetować porażkę – w finale singla z 14-letnią rodaczką Cori Gauff.

Mecz z rozstawionymi z numerem 3 Japonkami Yuki Naito i Naho Sato rozpoczęły udanie. Pierwszego seta wygrały 6:2. W drugim rywalki kilkukrotnie zagroziły przełamaniem, ale Świątek i McNally nie pozwoliły sobie na stratę serwisu. Przy stanie 5:4 i 40-40 miały piłkę mistrzowską, niestety Polka wyrzuciła forhend grany po crossie w aut, a Japonki utrzymały podanie. Warszawianka z partnerką wyszły na prowadzenie 6:5 i znów doprowadziły do stanu 40-40 przy serwisie rywalek. Świątek returnowała, uderzała mocno po crossie i przyniosło rezultat. Japonka źle trafiła w piłkę i wyleciała daleko w aut, a Polka wpadła w objęcia McNally.

Kiedy w 2007 roku Urszula Radwańska wygrywała w singlu Wimbledon, a w deblu Roland Garros, Wimbledon i US Open Świątek miała 6 lat. W 2013 roku tytuł w deblu zdobył jeszcze Kamil Majchrzak. Na sukces juniorki czekaliśmy 11 lat, na jakikolwiek tytuł w juniorskim Wielkim Szlemie pięć. Rok temu blisko mistrzostwo była sama Świątek, ale w parze z Mają Chwalińską przegrały finał Australian Open.

June 9, 2018


Wyniki

Finał debla juniorek:
Iga Świątek, Caty McNally (Polska, USA) – Yuki Naito, Naho Sato (Japonia, 3) 6:2, 7:5

Roland Garros. Halep dopięła swego. Finał inny niż wszystkie

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto: AFP

Do czterech razy sztuka! Simona Halep wreszcie wywalczyła upragniony tytuł mistrzyni wielkoszlemowej. W finale Rolanda Garrosa pokonała 3:6, 6:4, 6:1 Sloane Stephens i przepędziła demony z dawnych lat. W poniedziałek wzrośnie przewaga Rumunki nad rywalkami w rankingu WTA i nikt nie będzie mógł już jej zarzucić, że na fotelu lidera zasiada niezasłużenie. 

Maria Szarapowa, Jelena Ostapenko, Caroline Wozniacki – do tej listy zawodniczek chciała dołączyć w sobotnie popołudnie Sloane Stephens. Halep nie sprzedawała tanio skóry w finałowych pojedynkach (za każdym razem wygrywała seta), ale nigdy nie doprowadziła do happy endu. Tym razem również walczyla jak lwica, co chwila wykazując się zadziornością. Nikogo tym nie zaskoczyła. Było jak zawsze, a skończyło się jak nigdy wcześniej. Po ostatniej piłce Rumunka miała olbrzymie powody do radości. Zdawało się, że sama nie wierzy we własny sukces. 

Pierwszy set to popis Stephens, która miała chrapkę na drugi wielkoszlemowy tytuł. Amerykanka regulowała tempo gry, mając w zanadrzu piekielnie groźny forhend. Halep starała się natomiast grać bezpiecznie, ale nie pozwoliło jej to uniknąć niewymuszonych błędów. Przy stanie 3:5 liderka rankingu WTA doczekała się na break-pointa, ale nie wykorzystała swojej szansy, a chwilę później przegrywała już 0:1 w setach.

Kiedy Stephens objęła prowadzenie 2:0 w drugiej partii, wydawało się, że Halep po raz kolejny będzie musiała obejść się smakiem. Amerykanka zamiast pójść za ciosem, ugrzęzła w paryskiej mączce. Jej uderzenia nagle stały się nie tylko słabsze, ale też mniej precyzyjne. A jeśli Halep da się palec, ona weźmie od razu całą rękę. Rumunka w czterech kolejnych gemach straciła tylko cztery punkty i po raz pierwszy w meczu objęła prowadzenie. Na jej korzyść zaczął przemawiać rezultat, ale też coraz większa pewność siebie. Stephens odrobiła co prawda straty, ale wciąż była daleka od dyspozycji z pierwszej odsłony rywalizacji. Halep wygrała drugą partię 6:4, przedłużając walkę o spełnienie marzeń.

O utracie koncentracji nie mogło być mowy. Kto jak kto, ale Halep doskonale wie, że wygranie seta w finale Wielkiego Szlema nie musi kończyć się sukcesem w całym meczu. Rumunka utrzymała wysoki poziom gry z partii poprzedniej i punkt po punkcie, gem po gemie, budowała przewagę. Stephens miała coraz mniej sił i długie wymiany często kończyły się jej błędami. Ostatecznie zdobyła tylko jednego gema. Na dodatek w momencie, w którym niemal wszystko było już jasne, przy stanie 5:0 dla Halep. 

Rumunka zakończyła spotkanie przy własnym podaniu, wykorzystując już pierwszą piłkę meczową. Kiedy zdobyła ostatni punkt, wyrzuciła rakietę z rąk i stanęła jak wryta na środku kortu. Minęło kilka sekund zanim doszło do niej, że została mistrzynią Rolanda Garrosa! 

 


Wyniki

Finał singla:

Simona Halep (Rumunia, 1) – Sloane Stephens (USA, 10) 3:6, 6:4, 6:1

Poznań. Drugi finał Hurkacza w tym roku

/ Dominika Opala , źródło: własne, foto: AFP

Hubert Hurkacz awansował do finału Poznań Open 2018! W półfinale pokonał Alessandro Giannessiego 6:4, 3:6, 6:3. Trzeci raz w historii Polak zagra o tytuł poznańskiego challengera.

Hurkacz i Giannessi spotkali się pierwszy raz na korcie. Polak obecnie klasyfikowany 11 miejsc wyżej od Włocha spisywał się w tym sezonie dużo lepiej niż jego sobotni rywal. Potwierdził to w półfinale.

Wrocławianin rozpoczął spotkanie bardzo pewnie, już w trzecim gemie przełamał przeciwnika i tej przewagi nie oddał do końca seta. Dominował w każdym elemencie gry, a Włoch nie potrafił znaleźć sposobu na tak dysponowanego rywala.

Druga odsłona natomiast to spadek formy Hurkacza. Zaczął popełniać proste błędy, nie funkcjonowało też pierwsze podanie, co utrudniało mu kontrolę nad wymianami. Tenisista z La Spezia natomiast grał regularnie i wykorzystał słabość 21-latka, zapisując partię na swoje konto.

W trzecim secie Hurkaczowi wróciło pierwsze podanie i obraz meczu zaczął przypominać ten z seta otwarcia. Mimo że walka była niezwykle zacięta i każdy z tenisistów miał okazje na przełamanie, to jako pierwszy uczynił to nasz reprezentant, w szóstym gemie. To dodało mu jeszcze pewności siebie i konsekwentnie zmierzał do finału. Udało się to za pierwszą piłką meczową.

June 9, 2018

Hubert Hurkacz awansował do drugiego finału challengera w tym roku. W marcu w Zhuhai lepszy od Polaka okazał się Alex Bolt. Tym razem na drodze wrocławianina stanie Taro Daniel. Finałowy pojedynek odbędzie się o 14:30 w niedzielę.

Polak już na pewno awansuje w okolice 130. miejsca w rankingu ATP. Jeśli sięgnie po tytuł, będzie jeszcz wyżej.

Korespondencja z Poznania, Dominika Opala
 


Wyniki

Półfinał:
Hubert Hurkacz (Polska) – Alessandro Giannessi (Włochy) 6:4, 3:6, 6:3

Reportaż. Magda Linette i jej klub w Chinach – WIDEO

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Antoni Cichy/Tenisklub.pl

Magda Linette na finał turnieju pod egidą WTA czekała od 3 lat. W niedzielę w Bol może zdobyć drugi tytuł w challengerze. A my pokazujemy, gdzie trenowała przed sezonem i gdzie, wierzyli w nią, kiedy nie szło na korcie.

Samemu szybko, razem daleko – to motto Star River Professional Tennis Club. Czyli zespołu, w którym od kilku lat do sezonu przygotowuje się poznanianka. Na piątym piętrze luksusowego hotelu. Trenuje pod okiem Izo Zunicia, ale i innych trenerów. Czasami sama, czasami z innymi tenisistkami. Choćby Zariną Dijas, z którą grała w 1. rundzie Rolanda Garrosa.

Wspólne treningi to nie problem. – Gdybyśmy rozmawiali o sporcie, w którym zawodniczki czekają cztery lata na igrzyska, może tak bym myślał. Ale gramy cały czas. Wychodzę z założenia, że jeśli trenują razem, a potem jedna z nich wygra, to drugą też to wkrótce czeka, bo razem pracowały – mówi trener poznanianki, Zunić.

Pomysłodawcą, guru w akademii jest Alan Ma. – Przez ponad 20 lat miałem akademię w USA, na Florydzie. W 2009 roku wróciłem do Chin. Postanowiłem założyć drużynę. Koncept jest prosty. Zawodnik ma mieć dostęp do trenera na najwyższym poziomie. Ale chce trenera od tenisa, od przygotowania fizycznego, fizjoterapeutę, sparingpartnera. Tyle że to wszystko sporo kosztuje. Tak zrodził się ten pomysł. A gdyby kilka zawodniczek miało wspólnego trenera od przygotowania fizycznego? Mają dostęp do specjalistów, ale wychodzi im to taniej. Nie jesteśmy akademią, tylko profesjonalnym zespołem – opowiada.

Kiedy po obiecującym początku w Melbourne Polka przeżywała gorsze dni, przegrywała, odpadała wcześnie z turniejów, tu wciąż w nią wierzyli. Powtarzali, że musi to przetrwać, a przetrwanie pomoże jej odbić się i iść w górę. Pierwszy krok może zrobić już w niedzielę. Jeśli zdobędzie tytuł, drugi w karierze rangi challenger, w pierwszym rankingu opublikowanym po Rolandzie Garrosie nie spadnie. Awansuje.

Reportaż z Kantonu:

Płock Orlen Polish Open. Zasłużył

/ Tenisklub , źródło: Materiały prasowe, foto: Materiały prasowe

Koreańskiego mistrza Płock Orlen Polish Open do tej pory jeszcze nie mieliśmy, a po trzech finałach mamy już dwoje. W czwartek – w parze z Michaelą Spaanstrą – w deblu kobiet zwyciężyła Ju-Youn Park, a w piątek tytuł w konkurencji quadów zdobył Kyu-Seung Kim. Trzeba dodać, że jak najbardziej zasłużenie, ponieważ pokonał dwóch najwyżej rozstawionych rywali – w ćwierćfinale Lucasa Sithole’a (RPA, 1) 6:3, 6:1, a w finale Ymanitu Silvę (Brazylia, 2) 7:5, 6:3

Dwa bieguny
Dzisiejszy finał singla mężczyzn zapowiada się wyjątkowo interesująco. Belg Joachim Gerard, rozstawiony z numerem 1, awans do ostatniego meczu turnieju wywalczył w wielkim stylu. W trzech pojedynkach stracił zaledwie dwa gemy, a w piątek potrzebował zaledwie 40 minut, aby wyeliminować Greka Stefanosa Diamantisa. W tym czasie na sąsiednim korcie kończył się dopiero pierwszy set. Martin de la Puente (Hiszpania, 4) przegrał go 3:6 z Agustinem Ledesmą (Argentyna, 2). W sumie nic nowego, bo również w ćwierćfinale musiał odrabiać taką stratę. W obu przypadkach dał radę – Hiszpan wygrał 3:6, 6:2, 6:1 – ale dzisiaj, jeśli znów zacznie niemrawo, może nie zdążyć.

Bez obaw o nadbagaż
Michaela Spaanstra nie musi martwić się o nadbagaż, chociaż z Płocka zawsze wraca z jakimś trofeum. W 2014 roku był to puchar za pierwsze miejsce w singlu i drugie w deblu, rok później – pierwsze w deblu, w 2016 – drugie w singlu, w zeszłym roku – pierwsze w deblu i znów drugie
w singlu, a teraz, dzień po dniu, zwyciężyła w finałach gry podwójnej i pojedynczej (w piątek pokonała Argentynkę Marię Florencię Moreno 6:3, 6:2). Holenderka nie musi martwić się o nadbagaż, ponieważ do Płocka przyjeżdża samochodem. W każdym bagażniku znajdzie się miejsce na puchar, a nawet dwa.

Pytania nie było, ale mamy odpowiedź
Gemów było 19, w tym pięć takich, kiedy sędzia co najmniej raz wymówił słowa „Równowaga. Deuce”. Cztery z nich zostały zapisane na konto belgijsko-niemieckiej pary Joachim Gerard, Steffen Sommerfeld. Jeśli więc Grek Stefanos Diamantis i Brazylijczyk Daniel Rodrigues pytaliby,
dlaczego przegrali finał debla 3:6, 4:6, to odpowiedź już znamy.

Poznań. Giannessi rywalem Hurkacza

/ Dominika Opala , źródło: Korespondencja z Poznania, foto: poznanopen.pl

Alessandro Giannessi będzie przeciwnikiem Huberta Hurkacza w walce o finał Poznań Open 2018. Włoch pokonał Attilę Balazsa i po raz drugi w tym roku wystąpi w najlepszej czwórce imprezy rangi challenger. W drugim półfinale zagrają Taro Daniel i Quentin Halys.

Giannessi nie może zaliczyć obecnego sezonu do najbardziej udanych. Jego najlepszymi osiągnięciami były druga runda w turnieju ATP World Tour 250 w Quito oraz półfinał challengera Punta Open w Urugwaju. W Poznaniu natomiast spisuje się na razie bardzo dobrze, o czym świadczy piątkowe, pewne zwycięstwo nad Attilą Balazsem. Tenisista z La Spezia kontrolował całe spotkanie i nie pozwolił Węgrowi na przejęcie inicjatywy. Grał regularnie i w kluczowych momentach pojedynku był górą. W efekcie w niecałe dwie godziny rozstrzygnął mecz na swoją korzyść i o finał powalczy z Hubertem Hurkaczem.

Będzie to pierwsze starcie tych tenisistów. Wrocławianin jest obecnie klasyfikowany o 11 miejsc wyżej od Włocha. Ich półfinałowe spotkanie odbędzie się nie przed godziną 14:00 w sobotę.

W drugim półfinale naprzeciw siebie staną Taro Daniel oraz Quentin Halys. Japończyk po zaciętej walce pokonał po raz trzeci w karierze Facundo Bagnisa. Natomiast Francuz okazał się lepszy od Andrei Arnaboldiego. Turniejowa „jedynka” i „szóstka” zmierzyli się ze sobą do tej pory tylko raz. W 2016 roku górą był 21-latek, pochodzący z Bondy. Ten półfinał rozpocznie się w sobotę w południe.
 


Wyniki

Ćwierćfinały singla:
Taro Daniel (Japonia, 1) – Facundo Bagnis (Argentyna) 6:4, 7:5
Quentin Halys (Francja, 6) – Andrea Arnaboldi (Włochy, Q) 6:1, 7:6 (3)
Alessandro Giannessi (Włochy) – Attila Balazs (Węgry) 6:4, 7:5

Druga runda singla:
Aleksiej Watutin (Rosja, 8) – Jeremy Jahn (Niemcy, Q) 7:6 (4), 4:6, 6:3
 

Bol. Pierwszy finał Linette od 3 lat

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Magda Linette już w piątek została finalistką challengera w Bol. Polka skorzystała na wycofaniu Sary Errani. Jeśli zdobędzie tytuł, może nawet awansować w rankingu WTA mimo szybkiej porażki w Paryżu.

W piątek poznanianka dzielnie walczyła o półfinał z Viktoriją Golubić. W dwóch setach rywalkę zwyciężyła też Sara Errani i to ona miała być przeciwniczką Linette w półfinale. Włoszka wycofała się jednak z rozgrywek z powodów rodzinnych i już w piątek poznanianka znalazła się w finale. Zagra w nim z Teną Lukas lub Tamarą Zidansek.

Polka zgłosiła się do challengera w Bol w poszukiwaniu punktów, których nie obroniła w Paryżu, gdzie rok temu dotarła do 3. rundy. Może się okazać, że nie tylko nie straci, ale zyska, bo w niedzielę na szali będzie leżało 160 oczek. Taka zdobycz pozwoliłaby utrzymać się w Top 70, a może nawet awansować na 66. miejsce – wyższe niż nasza druga rakieta zajmowała przed rozpoczęciem Rolanda Garrosa. Jeśli przegra, będzie prawdopodobnie 79.

Przy zwycięstwie Linette zostałaby też najlepiej punktującą Polką w tym sezonie. Czyli najwyżej klasyfikowaną w rankingu Race. Agnieszka Radwańska zdobyła 492 punktów, poznanianka zgromadziłaby 510.

26-latka po raz trzeci w karierze zagra w finale turnieju wyższej rangi niż ITF Pro Circuit. Raz osiągnęła ten etap w rozgrywkach International w 2015 roku w Tokio. W 2014 roku zdobyła tytuł w challengerze w Ningbo, a teraz ma szansę powtórzyć ten wyczyn w Bol. W międzyczasie doszła do finału turnieju ITF Pro Circuit w Cagnes-Sur-Mer z łączną pulą nagród 100 tys. dol.