Roland Garros. Amerykanki nie lubią mączki?

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

Po niedzielnych spotkaniach powody do dumy mają Amerykanie. O najlepszą czwórkę paryskiej imprezy powalczą Madison Keys i Sloane Stephens. Pierwsza z nich zmierzy się z Julią Putincewą, a mistrzyni US Open następną rywalkę pozna dopiero jutro.

Jako pierwsza miejsce w ćwierćfinale zapewniła sobie młodsza z reprezentantek Stanów Zjednoczonych, która pokonała Mihaelę Buzarnescu. Rumunka, która rundę wcześniej wyeliminowała Elinę Switolinę, przez większość czasu była bezradna w starciu z agresywnie grającą Keys. Leworęczna tenisistka w drugim secie doprowadziła z wyniku 1:5 do 4:5, ale na więcej rywalka już jej nie pozwoliła. Amerykanka została trzynastą aktywną tenisistką, która osiągnęła ćwierćfinał we wszystkich czterech imprezach wielkoszlemowych.

– To niesamowite, inne słowo nie przychodzi mi do głowy – skomentowała swoje osiągnięcie 23-latka urodzona w Rock Island. – To na pewno był najtrudniejszy Wielki Szlem dla mnie i zawsze miałam największe wątpliwości czy mogę tutaj dobrze wypaść, więc awans do ćwierćfinału naprawdę dużo dla mnie znaczy. Mączka wciąż nie jest moją ulubioną nawierzchnią, ale czuje się na niej zdecydowanie bardziej komfortowo. Czuję, że w tym roku udało mi się znaleźć balans pomiędzy byciem bardziej cierpliwą, a swoją grą. Pamiętam jak lubię grać w tenisa, ale jednocześnie jestem w stanie dodać kilka uderzeń ekstra w każdej wymianie.

Następną rywalką Keys będzie Julia Putincewa. Kazaszka również bez straty seta pokonała Barborę Strycovą.

Kilka godzin później osiągnięcie koleżanki z reprezentacji powtórzyła Stephens, która od teraz również może się pochwalić awansem do najlepszej ósemki we wszystkich czterech lewach Wielkiego Szlema. W niedzielę mistrzyni US Open nie dała szans Anett Kontaveit, której oddała tylko dwa gemy.

– To naprawdę super sprawa – przyznała młodsza rodaczka sióstr Williams. – Wiele dziewczyn marzy o tym, żeby zagrać kiedyś w ćwierćfinale czy półfinale, a mnie się to udało we wszystkich czterech turniejach. To na pewno był mój cel, więc cieszę się, że w końcu udało mi się awansować tutaj do ćwierćfinału.

Turniejowa „dziesiątka” kolejną rywalkę pozna dopiero jutro, ponieważ mecz Darii Kasatkiny i Caroline Wozniacki został przerwany z powodu zapadających ciemności. W pierwszej partii Dunka wyszła z 1:3 na 5:3, ale w tie-breaku lepsza okazała się Rosjanka. Gra została zwieszona przy wyniku 3:3 w drugim secie.
 


Wyniki

Czwarta runda
Caroline Wozniacki (Dania, 2) – Daria Kasatkina (Rosja, 14) 6:7(5) 3:3 i mecz przerwany z powodu zapadających ciemności
Sloane Stephens (USA, 10) – Anett Kontaveit (Estonia, 25) 6:2 6:0
Madison Keys (USA, 13) – Mihaela Buzarnescu (Rumunia, 31) 6:1 6:4
Julia Putincewa (Kazachstan) – Barbora Strycova (Czechy, 26) 6:4 6:3
 

Poznań. Rajski z awansem

/ Dominika Opala , źródło: Korespondencja z Poznania, foto: poznanopen.pl

W niedzielę rozpoczęły się eliminacje Poznań Open 2018. Wystąpiło w nich pięciu Polaków, jednak tylko Maciejowi Rajskiemu udało się dotrzeć do drugiej rundy. Innymi zawodnikami, którzy awansowali są też mi.in. Lukas Rosol, Andrea Arnaboldi czy Clement Geens.

W drabince turnieju eliminacyjnego znalazło się pięciu Polaków: Maciej Rajski, Grzegorz Panfil, Kacper Żuk, Norbert Tadyszak i Filip Androży. Wszyscy zagrali dzięki „dzikim kartom”. Jedynie Rajski wykorzystał szansę daną mu przez organizatorów i pokonał Lenny’ego Hampela w dwóch setach. W drugiej rundzie eliminacji zmierzy się on z Andreą Arnaboldim. Włoch okazał się lepszy od Aleksandra Vukicia.

Lukas Rosol, niegdyś 26. tenisista na świecie, skrzyżował rakiety z Norbertem Tadyszakiem. Wydawało się, że będzie to łatwe spotkanie dla Czecha, jednak Polak stawił opór rywalowi i popisał się kilkoma zagraniami, które zachwyciły publiczność. W kolejnej rundzie Rosol zmierzy się z Clementem Geensem.

Belg pokonał Joao Pedro Sorgiego w trzysetowym pojedynku. Geens w 2016 roku osiągnął finał imprezy w Poznaniu, gdzie musiał uznać wyższość Radu Albota.

Na poniedziałek w Poznaniu zaplanowane są pojedynki drugiej i finałowej rundy eliminacji.


Wyniki

Pierwsza runda eliminacji:
Bernabe Zapata Miralles (Hiszpania, 1) – Ulises Blanch (USA) 6:3, 6:4
Andrea Arnaboldi (Włochy,2) – Aleksandar Vukic (Australia) 7:6 (5), 6:4
Lukas Rosol (Czechy, 3) – Norbert Tadyszak (Polska, WC) 6:3, 6:2
Jose Hernandez-Fernandez (Dominikana, 4) – Alexei Popyrin (Australia) 6:4, 6:2
Mathias Bourgue (Francja, 5) – Andrea Vavassori (Włochy) 6:1, 6:4
Christian Lindell (szwecja) – Federico Coria (Argentyna, 6) 6:3 i krecz
Frank Dancevic (Kanada, 7) – Evan Furness (Francja) 6:1, 6:3
Guillermo Olaso (Hiszpania, 8) – Juan Pablo Ficovich (Argentyna) 6:4, 6:2
Jeremy Jahn (Niemcy) – Kacper Żuk (Polska, WC) 6:3, 6:4
Ronald Slobodchikov (Rosja) – Riccardo Bonadio (Włochy) 6:3, 6:4
Maciej Rajski (Polska, WC) – Lenny Hampel (Austria) 7:6 (10), 6:4
Zsombor Piros (Węgry) – Filip Ambroży (Polska, WC) 6:1, 6:0
Clement Geens (Belgia) – Joao Pedro Sorgi (Brazylia) 0:6, 6:4, 6:2
Antoine Escoffier (Francja) – Grzegorz Panfil (Polska, WC) 6:3, 6:2
Roberto Marcora (Włochy) – Jakub Wojcik (USA, WC) 6:7 (5), 6:2, 6:2
Evan Song (USA) – Danylo Kalenichenko (Ukraina) 6:1, 6:2

Roland Garros. Zverev dotrzymał kroku Thiemowi. Będzie hit w ćwierćfinale

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto: AFP

Alexander Zverev i Dominic Thiem spotkają się ze sobą w ćwierćfinale Rolanda Garrosa. Droga obu zawodników do tej fazy turnieju nie była usłana różami. Austriak w każdym z trzech ostatnich spotkań przegrał seta. To i tak niewiele w porównaniu do Niemca, który musiał już trzykrotnie odrabiać straty ze stanu 1:2 w setach. 

Robi wrażenie łatwość z jaką Alexander Zverev popada w tarapaty, a następnie wychodzi z nich bez szwanku. Przypomnijmy, że 21-latek z Hamburga musiał bronić piłki meczowej w meczu 3. rundy z Damirem Dżumhurem. Karen Chaczanow, kolejny rywal Zvereva, nie był aż tak bliski zwycięstwa, co nie znaczy, że sprawił Niemcowi mniej kłopotów.

Młodszy z braci Zverevów w pojedynkach z Dusanem Lajoviciem i Damirem Dżumhurem przegrywał 1:2 w setach, ale w obu meczach były długie okresy, kiedy jego rywale nie mieli na korcie nic do powiedzenia. Chaczanow nie pozwolił się tak zdominować i przez pięć setów walczył z trzecią rakietą świata jak równy z równym. O zwycięstwnie Niemca 4:6, 7:6(4), 2:6, 6:3, 6:3 zadecydowała końcówka czwartego seta. Przy stanie 3:5 Rosjanin nie wykorzystał dwóch szans na przełamanie, a po chwili Zverev wyrównał na 2:2 w setach. Niemiec poszedł za ciosem i w piątej partii pomaszerował po zwycięstwo, po raz kolejny udowadniając, że pod względem fizycznym jest doskonale przygotowany do zawodów w Paryżu.

Z doskonałej kondycji słynie też Dominic Thiem, ćwierćfinałowy przeciwnik Zvereva. Austriak najprawdopodobniej zachował więcej sił na to spotkanie, ponieważ w drodze do ćwierćfinału stracił o trzy sety mniej. Jego przewagą może być też zdobyte w przeszłości doświadczenie. Thiem to półfinalista dwóch poprzednich edycji Rolanda Garrosa. Z kolei Zverev po raz pierwszy w karierze zagra w ćwierćfinale imprezy wielkoszlemowej.

Thiem w 1/8 finału pokonał 6:2, 6:0, 5:7, 6:4 Keia Nishikoriego. Dziwić mogą rozmiary zwycięstwa turniejowej ,,siódemki". Dwa pierwsze sety były niezwykle jednostronne i niewiele wskazywało na to, że mecz potrwa dłużej niż dwie godziny. Nishikori przyznał na konferencji prasowej, że głębokość uderzeń rywala sprawiała mu duże problemy. Japończyk zdołał się jednak otrząsnąć i zdążył nawiązać wyrównaną walkę. Ostatecznie, po 2 godzinach i 31 minutach rywalizacji, musiał uznać wyższość rywala. 

Drugą parę ćwierćfinałową w dolnej połowie turniejowej drabinki utworzyli Novak Dżoković i Marco Cecchinato. Obaj rozegrali w niedzielę bardzo dobre spotkania, ale w wywalczeniu zwycięstw pomogły im problemy zdrowotne przeciwników. Dżoković wygrał 6:3, 6:4, 6:2 z Fernando Verdasco, który narzekał na ból powodowany przez odciski na stopie. Wyjątkowy był sam początek pojedynku. Jego trzy pierwsze gemy trwały aż 29 minut!

Z kolei Marco Cecchinato pokonał 7:5, 4:6, 6:0, 6:3 rozstawionego z numerem ósmym Davida Goffina. Belg miał problemy z łokciem, co nie umniejsza jednak życiowego sukcesu jego przeciwnika. Marco Cecchinato po raz pierwszy w karierze awansował do ćwierćfinału imprezy wielkoszlemowej. Co więcej, przed przyjazdem do Paryża nie wygrał nawet jednego meczu w czterech najważniejszych tenisowych turniejach. Włoch powtórzył tym samym osiągnięcie Tennysa Sandgrena, który równie niespodziewany sukces odniósł cztery miesiące temu w Australian Open. 

 


Wyniki

Mecze 1/8 finału:

Marco Cecchinato (Włochy) – David Goffin (Belgia, 8) 7:5, 4:6, 6:0, 6:3
Novak Dżoković (Serbia, 20) – Fernando Verdasco (Hiszpania, 30) 6:3, 6:4, 6:2
Dominic Thiem (Austria, 7) – Kei Nishikori (Japonia, 19) 6:2, 6:0, 5:7, 6:4
Alexander Zverev (Niemcy, 2) – Karen Chaczanow (Rosja) 4:6, 7:6(4), 2:6, 6:3, 6:3

Obidos. Kawa trafiła „szóstkę”

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: Archiwum Tenisklubu

Katarzyna Kawa zdobyła szósty tytuł w karierze. W niedzielę Polka w finale turnieju z pulą nagród 25 tysięcy dolarów po prawie trzygodzinnej walce okazała się lepsza od Dejany Radanović.

Spotkanie zdecydowanie lepiej rozpoczęła Serbka, która wygrała pierwszego seta wygrała 6:4, a w drugim wyszła na prowadzenie 3:0. Reprezentantka Polski, która do turnieju musiała przebijać się przez kwalifikacje, nie zmierzała się jednak poddawać, wygrała cztery gemy z rzędu i po raz pierwszy w meczu wyszła na prowadzenie. Turniejowa „czwórka” zdołała jeszcze raz utrzymać własne podanie, ale trzy ostatnie gemy padły łupem 25-latki urodzonej w Krynicy-Zdroju i do rozstrzygnięcia konieczna okazała się trzecia partia. Decydującą odsłonę pojedynku lepiej rozpoczęła zawodniczka z Serbii, która wyszła na prowadzenie 2:0, ale były to miłe złego początki. Sześć z siedmiu następnych gemów wygrała Kawa i to ona po 2 godzinach i 50 minutach walki mogła wznieść ręce w geście triumfu.

Polka w Portugalii zdobyła szósty tytuł w karierze, a trzeci w imprezie z pulą nagród 25 tysięcy dolarów. W tym roku zawodniczka mieszkająca w Poznaniu była również bezkonkurencyjna w Szarm el-Szejk.
 


Wyniki

Finał singla
Katarzyna Kawa (Polska, Q) – Dejana Radanović (Serbia, 4) 4:6 7:5 6:3
 

Roland Garros. Krótki występ Rogozińskiej-Dzik

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Antoni Cichy/Tenisklub.pl

Sensacji nie było. Stefania Rogozińska w 1. rundzie juniorskiego Rolanda Garrosa ugrała tylko 3 gemy w starciu z Cori Gauff, jedną z najbardziej utalentowanych tenisistek świata.

16-letnia Polka dopiero po raz drugi zagrała w turnieju Wielkiego Szlema. Gauff, choć rocznikowo 3 lata młodsza, była już finalistką US Open. Zresztą, najmłodszą w historii. Do pojedynku z Rogozińską-Dzik wyszła jako faworytka, co potwierdziła na korcie.

W pierwszym secie Polce zemściły się problemy z serwisem. Trzykrotnie przełamywała Gauff, by w kolejnym gemie dać się przełamać. Przy 3:3 sytuacja się zmieniła, bo Amerykanka podanie utrzymała, natomiast Rogozińska-Dzik już nie.

Do końca meczu gemy wygrywała tylko 14-letnia Amerykanka, która w drugim secie kontynuowała serię zapoczątkowaną w pierwszym. Od 3:3 zgarnęła dziewięć kolejnych. Nasza reprezentantka postawiła się rywalce jeszcze w drugim gemie. Niestety, cztery zmarnowane break pointy podcięły jej skrzydła.

Rogozińska-Dzik zagra jeszcze w deblu, ale tu też szczęście jej nie dopisało. Razem z Turczynką Selin Ovunic trafiły na najwyżej rozstawioną parę Clara Tauson i Eleonora Molinaro.
 


Wyniki

Pierwsza runda singla juniorek:
Cori Gauff (USA, 16) – Stefania Rogozińska-Dzik (Polska) 6:3, 6:0

Roland Garros. Wojna tenisowa, stawka większa niż ćwierćfinał

/ Antoni Cichy , źródło: własne/theguardian.com/, foto: AFP

W poniedziałek w Paryżu mecz Serena Williams – Maria Szarapowa. Spotykały się wiele razy, ale nigdy w takich okolicznościach. Zagrają po raz pierwszy od urodzenia dziecka przez Serenę i powrotu po dyskwalifikacji Rosjanki. I po raz pierwszy od wydania jej książki "Niepowstrzymana".

To było 29 marca 2004 roku w Miami. Szarapowa nie miała jeszcze 17 lat. Serena już 22 i 6 wielkoszlemowych mistrzostw. Dwa w Nowym Jorku, dwa w Londynie, po jednym w Paryżu i Melbourne. Dwanaście lat w ich karierach zmieniało paradoksalnie niewiele. Mecze, turnieje, kontuzje, sukcesy. Przybywało tytułów, czego spodziewał się każdy. Wszystko wywrócił do góry nogami rok 2016 i 2017.

Williams zaszła w ciążę. Zdążyła jeszcze zagrać w Australian Open na początku sezonu 2017 i prywatnego szczęścia oczekiwała jako mistrzyni z Melbourne. Masza odpoczywała wtedy od kariery. Cierpiała podczas dyskwalifikacji. Przegrany ćwierćfinał Australian Open 2016 był jej ostatnim meczem na długie miesiące. W poniedziałek spotkają się znów. Po raz 22. Ale w takich rolach po raz pierwszy – kiedy obie muszą odbudowywać swoją pozycję.

""
| Serena Williams podczas finału Wimbledonu 2004. (Fot. AFP)

Wspólny sekret
– To Serena Williams wyznaczała granice mojej kariery. Nasze historie się przeplatają. Do każdego meczu przeciwko niej podchodzę z dreszczami i szacunkiem. To Serenę pokonałam w finale Wimbledonu, żeby wejść na światowe salony w wieku siedemnastu lat. Jednak to też ona sprawiała później, że przeżywałam trudne chwile. Pokonałam prawie wszystkie zawodniczki, które pokonały ją, ale wygranie z Sereną graniczyło z niemożliwością. Istnieje tego pewien powód. Ona o tym wie i wie, że ja też wiem. To nasz sekret. Kiedyś ujrzy światło dzienne… – pisze na pierwszych kartach autobiografii Maria Szarapowa.

"To Serena Williams wyznaczała granice mojej kariery.
Nasze historie się przeplatają."

Serena to osoba, której obok taty Jurija, trenerów Roberta Lansdorpa i Nicka Bollettieriego, poświęca najwięcej stron. Postać, którą otacza niezwykłą aurą – odwiecznej rywalki, takiej na śmierć i życie, wręcz znienawidzonej, a jednocześnie związanej z nią. Związanej rywalizacją, wspólnymi wspomnieniami – złymi raz dla jednej raz dla drugiej, wzajemnymi przekraczaniem granic, mobilizowaniem przeciwniczki. Bez sióstr Williams, bez Sereny przede wszystkim, nie byłoby takiej Marii Szarapowej. Którą napędzała żądza zdetronizowania Amerykanki. Jeszcze od czasów młodzieżowego tenisa, kiedy była zbyt dumna, żeby przyjść obejrzeć Williams na korcie, ale zbyt ciekawa, by nie patrzeć na nie przez szparę.

Od patrzenia przez szparę po łzy
Ich drogi przecinają się od czasów małej dziewczynki o blond włosach. Od małej Maszy. Aż do dziś. Tak pisze w książce: – Kiedy miałam sześć czy siedem lat słyszałam od taty o Venus i Serenie Williams. Kiedy miałam dwanaście, podglądałam je przez szparę w Akademii Bollettieriego. Kiedy miałam czternaście, patrzyłam od mojego juniorskiego stolika na przystrojoną w suknię Serenę na wimbledońskim balu – to jej słowa. Jej zapatrzonej w młodszą z sióstr Williams, która zawsze gdzieś była obecna. W jej karierze, jej życiu, niekoniecznie prywatnym, bo przecież się nie przyjaźnią.

""
| Szarapowa świętuje mistrzostwo na Wimbledonie. W tle matka sióstr Williams. (Fot. AFP)

Szarapowa zarzeka się, że wszystko zmienił Wimbledon 2004 roku. Zwycięski dla 17-latki z Niagania. Tak je zantagonizował, tak bardzo Williams zapałała wtedy niechęcią. Rosjanka miała jej zabrać o wiele więcej niż kolejny tytuł. Zabrała jej samotność w sytuacji wstydliwej. Kiedy młodsza z sióstr szlochała po przegranej. A nastoletnia mistrzyni ją nakryła, widziała, jak zanosi się płaczem.

„Nie wiedziałam, że tak bardzo była we mnie wpatrzona”
Serena ma inne zdanie. – Ta książka jest pełna plotek. Przynajmniej to, co czytałam, cytaty, które czytałam. Trochę mnie to rozczarowało. Wiele razy płakałam w szatni po porażkach. Myślę, że to coś normalnego. Jeśli już, to pokazuje pasję, żądzę, która sprawia, że wychodzisz i dajesz z siebie wszystko. To był finał Wimbledonu, wiecie? – mówiła w sobotę dziennikarzom, kiedy już było jasne, że w poniedziałek odnowią z 31-letnią Rosjanką odwieczną rywalizację. – Bardziej szokujące byłoby, gdybym nie zalała się łzami. Mam emocję, nie chowam ich, jestem człowiekiem. Co wydarzyło się tam, powinno tam zostać, niekoniecznie trzeba o tym rozprawiać w tak niezbyt pozytywny sposób w książce.

"Nie wiedziałam,
że tak bardzo była we mnie wpatrzona,
że tak bardzo angażowała ją moja kariera"

Szarapowa zaskoczyła samą Serenę. Tym, jak bardzo wyznaczała granice kariery dziewczyny z dawnego Związku Radzieckiego. – Sporo pisze o mnie. Mówiąc szczerze, byłam zaskoczona. Coś jak „ach, ok”. Nie spodziewałam się, że będę czytać książkę o sobie, niekoniecznie prawdziwą – przyznała. – Nie wiedziałam, że tak bardzo była we mnie wpatrzona, że tak bardzo angażowała ją moja kariera – powiedziała dziennikarzom Amerykanka.

Bez urazy, faworytką Szarapowa
W poniedziałek podteksty i animozje zejdą na dalszy plan, bo czwarta runda to nie finał. A i Williams nie zrobiła w sobotę nic, żeby atmosferę podgrzać. Raczej starała się nadać spotkaniu aurę potyczki dwóch wybitnych tenisistek, a nie złowieszczo patrzących na siebie rywalek. – Nie żywię do niej urazy. Po prostu z pewnym rozczarowaniem patrzyłam na tą plotkarską książkę. Zwłaszcza teraz, kiedy mam córeczkę, czuję, że szczepi się emocje negatywne. Kobiety, przede wszystkim kobiety, powinny wzajemnie dbać o wychowanie – rzuciła.

Williams, z kurtuazji czy nie, w roli faworytki obsadza Szarapową. Bo, jak przyznaje, sama wciąż wraca, a od powrotu rywalki trochę czasu już minęło. – Tak całkiem szczerze, prawdopodobnie jest faworytką. Gra już prawie od roku, a ja dopiero zaczęłam. Staram się rozkręcić. To będzie kolejny sprawdzian. Gramy na jednej z nawierzchni, które jej najbardziej pasują, zawsze bardzo, bardzo dobrze tu grała – przypomina 36-latka. Ale kiedy po raz ostatni (i jedyny) skrzyżowały rakiety w Paryżu, w finale w 2013 roku, o dwa przełamania więcej miała Amerykanka. Było 6:4, 6:4.

""
| Australian Open 2016 – ostatnie spotkanie Sereny Williams i Marii Szarapowej. Wygrała Amerykanka. (Fot. AFP)

31-letnia Rosjanka meczu z Sereną nie wygrała od 2004 roku. Zwyciężyła w ich drugim pojedynku, tym pamiętnym na Wimbledonie, i trzecim. Też w sezonie 2004, w WTA Finals. Później 18 razy musiała patrzeć, jak pokonuje ją Williams. W turnieju wielkoszlemowym tak wcześnie spotkały się tylko w 2010 roku na wimbledońskiej trawie. W ogóle, jeśli na siebie trafiały, najczęściej w półfinałach i finałach, bo z 21 wszystkich przypadków aż 15-krotnie. Choć zwycięstwo wcale nie będzie oznaczało, że misja powrotu w pełni się powiodła – jednej z nich awans przyniesie dużo większą satysfakcją niż każde inny do ćwierćfinału.

Antoni Cichy

 

Roland Garros. Marek zwycięża, zagra z czołowym juniorem świata

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: facebook.com/wojtekmarektenis

Wojciech Marek pokonał reprezentanta gospodarzy Rayane’a Roumane’a 6:2, 3:6 i 6:3 w 1. rundzie juniorskiego Rolanda Garrosa. Jego kolejnym przeciwnikiem będzie piąty junior świata.

17-letni Polak dostał się do turnieju głównego z kwalifikacji, jego francuski rywal otrzymał dziką kartę. Walczyli o zwycięstwo przez trzy sety. Na nasze i Marka szczęście sprawdził się scenariusz z finałowej rundy eliminacji, kiedy pierwszą partię wygrał, drugą przegrał, a kiedy przyszło do seta o być albo nie być znów był lepszy.

Pojedynek z Roumane zaczął mocno – już w pierwszym gemie miał break pointa, ale rywal wytrzymał. Wystarczyło kilka piłek i Marek mógł stracić serwis. W kolejnych dwóch gemach Polak i Francuz wymienili się przełamaniami, jednak od stanu 2:2 wygrywał już tylko nasz reprezentant. W drugim secie Marek szybko przegrał swojego gema serwisowego. Mimo że odłamał, to zaraz znów dał się przełamać i straty już nie odrobił.

W trzeciej odsłonie języczkiem u wagi było jedno przełamanie. Wywalczył je Polak w czwartym gemie (na 3:1). Roumane zagroził mu i starał się błyskawicznie odrobić stratę, ale nie miał nawet break pointa. Kolejne gemy serwisowe Polak wygrywał pewnie.

W drugiej rundzie juniorskiego Rolanda Garrosa Marek zmierzy się z piątym juniorem świata Timofejem Skatowem. Kazach jest rozstawiony z numerem 6.


Wyniki

Pierwsza runda singla juniorów:
Wojciech Marek (Polska, Q) – Rayane Roumane (Francja, WC) 6:2, 3:6, 6:3