Francuska potęga

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atptennis.com, foto: Getty Images

Trzeci rok z rzędu Francja kończy sezon z największą liczbą tenisistów w czołowej setce rankingu ATP. Na koniec 2008 roku czternastu reprezentantów „Trójkolorowych” znajduje się w tym elitarnym gronie. Tyle samo przedstawicieli ma Hiszpania, a o pięciu mniej Argentyna.

Na koniec tegorocznego sezonu Francuzi mają co prawda o dwóch przedstawicieli mniej w czołowej setce rankingu niż to miało miejsce w minionym roku, ale po raz pierwszy od dwunastu lat dwaj przedstawiciele tej narodowości wystąpili w turnieju Masters Cup. W tej prestiżowej imprezie zadebiutowali Jo-Wilfired Tsonga oraz Gilles Simon, który nieoczekiwanie doszedł do półfinału. Wygrał on ponadto imprezy w Casablance, Indianapolis oraz Bukareszcie.

Tsonga natomiast doszedł do finału wielkoszlemowego Australian Open, a także wygrał turniej Masters Series w Paryżu oraz zawody w Bangkoku. Zakończył on sezon na szóstym miejscu w rankingu ATP, zostając tym samym pierwszą rakietą francuską. Smak turniejowego zwycięstwa w 2008 roku zasmakowali ponadto Michael Llodra (zwyciężył w Adelajdzie oraz Rotterdamie) i 36-letni Fabrice Santoro (najlepszy na trawiastych kortach w Newport), który jest najstarszym tenisistą w czołowej setce rankingu.

Ogółem wśród najlepszych stu tenisistów globu są przedstawiciele dwudziestu dziewięciu narodowości. Podobnie jak Francuzi czternastu reprezentantów w tym gronie mają tegoroczni triumfatorzy Pucharu Davisa – Hiszpanie, dziewięciu zawodników reprezentuje Argentynę, ośmiu Stany Zjednoczone, a po siedmiu Niemcy oraz Rosję.

Niestety w czołowej setce rankingu ATP brakuje reprezentantów Polski. Aktualnie najwyżej sklasyfikowanym naszym tenisistą jest Łukasz Kubot, który w dzisiejszym zestawieniu zajmuje 210 pozycję.

Federer kontra Nadal – wojna zaczyna się 5 stycznia

/ Michał Hasik , źródło: atptennis.com, foto: Getty Images

Jeden porusza się po korcie z gracją baletnicy, odprawiając z kwitkiem kolejnych rywali. Drugi opiera swoją grę na niesamowitej sile i atletycznym przygotowaniu fizycznym. Setki razy doprowadzał przeciwników do szału, przebijając na drugą stronę kortu piłki niemożliwe do odebrania. Roger Federer i Rafael Nadal , bo o nich mowa, preferują zupełnie odmienne style gry i może właśnie dlatego ich pojedynki tak bardzo elektryzują cały tenisowy świat. To zderzenie dwóch różnych tenisowych kultur: bajecznej techniki i nieprawdopodobnego wytrenowania. Po tegorocznym finale Wimbledonu, zakończonym zwycięstwem Hiszpana, John McEnroe przyznał, że było to najlepsze spotkanie jakie kiedykolwiek widział na własne oczy. Po raz kolejny obaj tenisiści będą mieli okazję zmierzyć się ze sobą już na początku roku, podczas trwającego od 5 stycznia Qatar Exxon Mobil Open (pula nagród 1,10 mln dolarów).

Gra będzie toczyć się o znacznie większą stawkę niż zwycięstwo w turnieju inaugurującym przyszły sezon. W sierpniu tego roku Roger Federer, po dokładnie 237 tygodniach przewodzenia na listach rankingowych, stracił pozycję lidera na rzecz mieszkańca Majorki. Hiszpan w przekroju całego sezonu był najlepiej i najrówniej grającym zawodnikiem spośród światowej czołówki. Na swoim koncie zapisał osiem wygranych imprez z cyklu ATP. Oprócz zwycięstw w dwóch turniejach Wielkiego Szlema (Wimbledon, Roland Garros), triumfował również na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie. Ze Szwajcarem rywalizował na korcie w mijającym roku cztery razy. Ze wszystkich pojedynków wychodził zwycięsko.

Rok 2009 będzie dla niego wyjątkowy. Po raz pierwszy w swojej karierze będzie musiał bronic pierwszej pozycji w rankingu, do tej pory zaciekle ją atakował. Z kolei Roger Federer jest silnie zmotywowany, aby odzyskać utracony prymat w męskich rozgrywkach. Dotychczas tylko jeden zawodnik w historii rozgrywek ATP zdołał tego dokonać (Ivan Lendl).

Dla Nadala będzie to trzeci występ w stolicy Kataru. W 2005 roku debiutując w imprezie, przegrał w ćwierćfinale z Chorwatem Ivanem Ljubicicem. W 2008 dotarł do finału, ulegając niespodziewanie Rosjaninowi Michałowi Łużnemu. Federer triumfował w turnieju w Doha dwukrotnie (2005-2006).

Choć będzie to dopiero początek sezonu, ewentualne zwycięstwo w spotkaniu finałowym da jednemu z nich sporą przewagę psychologiczną. Nadal odnosząc piąte zwycięstwo pod rząd nad Szwajcarem potwierdzi opinię, iż Federer nie lubi i nie potrafi grac przeciwko niemu. Z kolei jeśli zwycięży ten drugi, zdoła zniwelować część strat punktowych do Hiszpana, a także nabierze większej pewności siebie w przededniu Australian Open. Chyba, że obu Panów pogodzi ktoś inny. Kandydatów jest wielu, gdyż udział w turnieju zapowiedzieli m.in. rewelacja drugiej części sezonu i pogromca obu zawodników – Szkot Andy Murray, a także zawsze groźny Amerykanin Andy Roddick.