Wyłoniono ostatnich mistrzów – Wimbledon 2009 zakończony

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: wimbledon.org

Około godziny 21.30 czasu polskiego zakończyło się ostatnie spotkanie tegorocznej edycji wielkoszlemowego Wimbledonu. W finale gry mieszanej Mark Knowles i Anna Lena Groenefeld pokonali najwyżej rozstawiony duet, Leandera Paesa i Carę Black 7:5, 6:3.

Decydujący pojedynek gry mieszanej zaplanowany był jako drugi na korcie centralnym po finale singla mężczyzn. Panowie Roger Federer i Andy Roddick walczyli jednak przez ponad cztery godziny, w związku z czym pary mieszane stosunkowo długo musiały czekać na swoją kolej. Teoretycznie faworytami konfrontacji byli Leander Paes i Cara Black – to oni mieli w swoich szeregach liderkę deblowego rankingu WTA. Papierowe klasyfikacje zostały jednak błyskawicznie zweryfikowane przez duet bahamsko – niemiecki.

Pierwszy set trwał czterdzieści dziewięć minut, a poziom rywalizacji był bardzo wyrównany. Do stanu 5:5 każda z par odnotowała po dwa przełamania. W końcówce presji nie wytrzymali jednak najwyżej rozstawieni zawodnicy – Black i Paes zostali przełamani, w efekcie tracąc szansę na wywalczenie tego seta. Knowles i Groenefeld wygrali 7:5 i objęli prowadzenie. Druga odsłona potoczyła się szybciej. Tym razem Hindus i Zimbabwejka nie mieli nawet jednej szansy break pointowej. Rywale odnotowali dwie takie okazje, ale wykorzystanie jednej z nich zapewniło im triumf 6:3 i mistrzostwo wielkoszlemowe. Knowles i Groenefeld popełnili w całym meczu więcej niewymuszonych błędów, ale również częściej bezpośrednio wygrywali piłki, serwowali szybciej i skuteczniej zdobywali punkty po własnym podaniu.

24-letnia Anna Lena Groenfeld, pochodząca z Nordhorn, wygrała swój pierwszy wielkoszlemowy turniej w karierze. Niemka zgromadziła dotychczas na swoim koncie jeden tytuł singlowy (Acapulco 2006) oraz dziewięć deblowych (ostatni Brisbane 2009). Mark Knowles, liczący sobie już 38 lat, również wygrał jedną imprezę singlową ATP (Szanghaj 1996). Reprezentant Bahamów znany jest jednak przede wszystkim z osiągnięć w grze podwójnej: wśród jego pięćdziesięciu jeden trofeów w tej konkurencji trzy są wielkoszlemowe (ostatnie Roland Garros 2007) i jedno z mistrzostw na koniec sezonu (Szanghaj 2007 z Danielem Nestorem). Knowles po raz pierwszy zwyciężył zawody gry mieszanej w drugim swoim podejściu (pierwszy finał odnotował na Roland Garros 2002).

Anna Lena Groenfeld i Mark Knowles pokonali w tym roku na londyńskiej trawie następujące duety (w kolejności od drugiej rundy): James Cerretani i Sybille Bammer, Daniel Nestor i Jelena Wiesnina, Bob Bryan i Samantha Stosur, Jamie Murray i Liezel Huber oraz Leander Paes i Cara Black.

Przypomnijmy, że w grze mieszanej tegorocznego Wimbledonu nie zabrakło polskich akcentów. Marcin Matkowski wystąpił u boku Lisy Raymond i para rozstawiona została z numerem trzy. Tym samym w pierwszej rundzie mieli wolny los. W drugiej Polak i Amerykanka pokonali Paula Hanleya i Anastasię Rodionovą 6:1, 6:3, po czym ulegli Lukasowi Dlouhemu i Ivecie Benesovej 6:4, 4:6, 2:6.

Finał miksta:
M. Knowles, A. Groenefeld (Bahamy, Niemcy, 9) – L. Paes, C. Black (Indie, Zimbabwe, 1) 7:5, 6:3

Historyczna piętnastka Federera!

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

– Zasłużył na to wszystko – powiedział krótko Andy Roddick podczas ceremonii dekoracji na centralnym korcie Wimbledonu. Stało się. Roger Federer dokonał tego, czego wszyscy mu życzyli. W niesamowicie emocjonującym finale pokonał Amerykanina 5:7, 7:6(6), 7:6(5), 3:6, 16:14 i zdobył historyczny, bo piętnasty, tytuł wielkoszlemowy w karierze, bijąc rekord Pete’a Samprasa, a także powrócił na fotel lidera rankingu ATP.

Gdy organizatorzy przygotowywali wszystko do ceremonii dekoracji, cały kort centralny, na stojąco, zaczął głośno krzyczeć: Roddick! Roddick! W ten sposób wspaniała, sprawiedliwa i chyba dziś niespotykana londyńska publiczność wyraziła podziw dla cudownej gry Amerykanina i podziękowała mu za serce włożone w walkę. A-Rod wstał i pozdrowił publiczność, a ta jeszcze głośniej zaczęła klaskać. Nie inaczej zachowywał się Roger Federer, który również wstał i bił brawo rywalowi. Czapki z głów, Andy.

– Grał nieprawdopodobnie podczas całego turnieju. Andy, jestem pewien, że tu wrócisz i wygrasz – komplementował swojego rywala Roger Federer. I komplementował wcale nie przesadnie, bowiem Roddick rozegrał dziś kapitalne, jedne z najlepszych w karierze, zawody, walcząc z genialnym Szwajcarem jak równy z równym przez 4 godziny i 16 minut.

Punktualnie o 15 weszli na wypełniony po brzegi centralny kort Wimbledonu. Federer jak prawdziwy dżentelmen, podtrzymujący wspaniałą tradycję wspaniałego turnieju. Ubrany w długie białe spodnie i elegancką gustowną marynarkę. Przywitali ich gromkimi brawami, na czele z takimi gwiazdami jak Björn Borg, Rod Laver czy Ilie Năstase, a po trzecim gemie, jakby celowo, jakby chciał dostać specjalną owację, wszedł ten, o którym dzisiaj równie głośno jak o Federerze – Pete Sampras…

Rozpoczęli w imponującym stylu. Obaj skoncentrowani, pewni, przygotowani. Pierwszego gema Roddick wygrał błyskawicznie, posyłając dwa asy. Federer odpowiedział również dwoma asami i zrobiło się 1:1. I dalej grali przepięknie, jak na wimbledoński finał przystało. Świetnie serwowali, notowali sporo uderzeń kończących i prawie w ogóle się nie mylili. Dopiero w jedenastym gemie zawrzało, bowiem Amerykanina opuściło pierwsze podanie. Jednak pięciokrotny mistrz z Londynu nie wykorzystał czterech break pointów, kilkakrotnie robiąc milimetrowe auty. I gdy wydawało się, że wszystko rozstrzygnie tie break, Roddick przełamał rywala, zdobywając tym samym seta!

W drugim niewiele się zmieniło. A-Rod grał nadzwyczajnie, Federer bardzo dobrze, ale szwajcarski mistrz, który wygrywał z Amerykaninem 18 razy w 20 spotkaniach, wyglądał na coraz bardziej zdenerwowanego i coraz mniej pewnego, bo w żaden sposób nie potrafił dobrać się do atomowego podania przeciwnika. Roddick zanotował 79% trafionego pierwszego serwisu i przegrał po nim zaledwie cztery punkty. Ale nie tylko ten element wyśmienicie wychodził 26-latkowi z Nebraski. Amerykanin trzymał rywala na linii końcowej, zagrywając mu niezwykle głębokie piłki i nie pozwalając na przejęcie inicjatywy. Sam dużo częściej wchodził w kort i z powodzeniem wybierał się do siatki. Tym razem tie break stał się faktem, a w nim Roddick objął prowadzenie 6:2. W obozie Amerykanina nastąpił szał radości, Mirka Vavriniec opuściła głowę… I wtedy stało się coś niewiarygodnego. Mający wygranego seta A-Rod przegrał pierwszego setbola przy własnym podaniu, przegrał dwa kolejne po asach Federera, a potem wyrzucił banalnego woleja daleko, daleko w aut. Dwie następne piłki znów padły łupem Szwajcara i można śmiało powiedzieć, że Roddick podarował mu seta.

Można było się obawiać, że po tak przegranej partii Amerykanin się załamie i wspaniały finał przestanie być wspaniały. Ale w trzeciej odsłonie trwała wyrównana walka. Trzeba jednak zaznaczyć, że Federer poprawił swoją grę. Mimo że serwował dużo lżej niż jego rywal, własne gemy wygrywał dużo pewniej niż posyłający prawdziwe bomby Roddick. W całym secie Szwajcar stracił raptem trzy punkty przy własnym podaniu, a Amerykanin w szóstym gemie musiał bronić break pointa. Z opresji wyszedł… asem. Większość wymian z głębi kortu padała jednak łupem Federera, który często zagrywał niezwykle niskie i nieprzyjemne slicy, na które Roddick nie zawsze znajdował odpowiedź. W tie breaku Szwajcar dość szybko uzyskał przewagę i mimo że nieco ją roztrwonił, seta wygrał.

W czwartej partii 26-letni tenisista z Nebraski pokazał, że jest dojrzalszy, twardszy i lepszy niż kiedyś. Praca z Larrym Stefankim dużo mu daje. Widać poprawę w jego technice. Prowadzenie 2:1 chyba lekko uśpiło Szwajcara, który na początku odsłony grał nieco słabiej, a Roddick znów prezentował wysoki poziom. W drugim gemie Amerykanin prowadził przy serwisie rywala 30-15, ale nie miał żadnej szansy na breaka. W czwartym sytuacja się powtórzyła i tym razem, po kapitalnym minięciu, A-Rod przełamał przeciwnika, a po chwili dołożył własne podanie i na tablicy widniało 4:1. Roddick wygrał 89% punktów po pierwszym podaniu i bardzo dobrze radził sobie w wymianach z głębi kortu. Przy stanie 5:3 zrobiło się gorąco, bo serwujący Amerykanin przegrał dwa pierwsze punkty, ale cztery kolejne zapisał na swoje konto i doprowadził do decydującego seta.

Piąta partia była jedną z najbardziej emocjonujących w historii całego Wimbledonu. Obaj bez większych przeszkód wygrywali swoje podania. Wciąż jednak to Szwajcar, który miał mniejszą siłę rażenia, zwyciężał własne gemy pewniej, a Roddick tracił co jakiś czas punkty, które jednak nie miały większego znaczenia. Mimo tak długiego spotkania, mecz ciągle stał na wyśmienitym poziomie, choć nieco częściej obu zawodnikom przytrafiały się proste błędy. Przy stanie 8:8 coś się zmieniło. Roddick miał dwa break pointy z rzędu! Federer, jak to mistrz, wspiął się na wyżyny, posłał dwa wygrywające serwisy i przewagę rywala zniwelował. Wygrał gema i grali dalej… I wreszcie w trzydziestym gemie nastąpił zwrot. Amerykanin stracił dwa pierwsze punkty przy własnym serwisie, ale potem wyszedł na 40-30. Mimo tego po chwili pojawiła się piłka mistrzowska dla Szwajcara, a Roddick w wymianie zagrał forhend ramą w aut, po raz pierwszy w meczu przegrywając własne podanie…

Amerykanin nie krył smutku. Twardy mężczyzna z Nebraski uronił łzę, bo wiedział, jak blisko był wielkiego zwycięstwa nad tym, z którym ciągle i ciągle przegrywał. Z całą pewnością może być jednak z siebie dumny po tym, co zaprezentował na korcie centralnym. Federer jeszcze raz okazał się wielkim mistrzem, kiedy to po ostatniej piłce nie padł, jak zwykł to robić, na kort. Wyskoczył, krzyknął ze szczęścia i tyle. I chyba w ten sposób, powstrzymując nieco swoją wielką radość, pokazał, że docenia wspaniałą postawę rywala.

Ze statystyk… Mecz stał na bardzo wysokim poziomie. Mało błędów, mnóstwo wygrywających uderzeń, ale dwa elementy zasługują na wyróżnienie. O dziwo to Federer zaserwował dziś dużo więcej asów niż Roddick. Szwajcar posłał ich aż 50! Amerykanin „tylko” 27. Z kolei tenisista z Nebraski odnotował więcej wycieczek do siatki. Na 69 akcji wygrał 42. Federer z 59 wędrówek na plus zaliczył 38.

Od poniedziałku Szwajcar powraca na prowadzenie w światowym rankingu, które stracił na rzecz Nadala prawie rok temu.

– To dla mnie wspaniały dzień. Chcę grać jeszcze przez wiele, wiele lat i powrócić tu za rok – powiedział na koniec Federer, po czym podniosła się wrzawa. Tymi słowami Szwajcar uspokoił tych, którzy sądzili, że po tak wspaniałym sukcesie, a przed tak wielkim wyzwaniem jak opieka nad dzieckiem, wielki geniusz z Bazylei może zakończyć karierę.

Wynik finału:
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Andy Roddick (USA, 6) 5:7, 7:6(6), 7:6(5), 3:6, 16:14

Kałasznikowa najlepsza w Bella Cup

/ Tomasz Krasoń , źródło: itftennis.com, foto: bellacup.pl

18-letnia Oksana Kałasznikowa wygrała imprezę Bella Cup. Rozstawiona z „ósemką” Gruzinka pokonała w finałowym spotkaniu swoją rówieśniczkę Ksenię Milewską. Spotkanie zakończyło się wynikiem 3:6, 6:4, 6:2.

Spotkanie lepiej rozpoczęła Ksenia Milewska. 18-letnia Białorusinka wygrała inauguracyjną partię 6:3. Jednak w dalszej fazie meczu inicjatywę przejęła Oksana Kałasznikowa. W drugim secie toczyła się w miarę wyrównana walka zakończona zwycięstwem Gruzinki 6:4. W decydującym fragmencie gry 18-latka z Tbilisi osiągnęła jeszcze wyraźniejszą przewagę. Trzeci set zakończył się wynikiem 6:3 na korzyść Kałasznikowej.

W tym sezonie Oksana Kałasznikowa wygrała już turniej w Gizie (o niższej puli nagród) oraz była w finale w Charkowie (turniej równy rangą toruńskiej imprezie). Za triumf w Bella Cup Gruzinka otrzyma 50 punktów do rankingu WTA.

W rozegranym w piątek finale debla zwycięstwo odniosły Ukrainka Julia Bejgelzimer i Białorusinka Ksenia Milewska. Najwyżej rozstawiony duet pokonał Polki, Karolinę Kosińską i Aleksandrę Rosolską.

Z polskich tenisistek najlepiej w Toruniu zaprezentowała się Anna Korzeniak. 21-letnia krakowianka nie zawiodła i dotarła w Bella Cup do półfinału. O jedną rundę wcześniej przygodę z imprezą zakończyła Magdalena Kiszczyńska, a w drugiej fazie zmagań porażki poniosły Paula Kania, Katarzyna Piter i Karolina Kosińska.

Wynik finału singla:
Oksana Kałasznikowa (Gruzja, 8) – Ksenia Milewska (Białoruś, 7) 3:6, 6:4, 6:2