Andy Murray wzniósł się dziś na wyżyny swoich możliwości, ale Roger Federer znów grał jak za dawnych lat, ocierając się o geniusz. Po pięknej tenisowej uczcie Szwajcar pokonał Szkota 4:6, 7:5, 6:3, 6:4 i po raz siódmy wygrał Wimbledon!
– W porządku, spróbuję, ale to nie będzie łatwe – mówił łamiącym się głosem Andy Murray wspierany gigantycznymi owacjami przez tłum na trybunach. Pogratulował Federerowi, podziękował najbliższym i zwrócił się do kibiców. Wtedy nie krył już łez. – Każdy mówi o presji, ale granie przy waszym wsparciu sprawia, że wszystko jest łatwiejsze… Nic dodać, nic ująć.
Choć Brytyjczycy znów muszą odłożyć marzenia o triumfie ich reprezentanta na The All England Club, mogą być ze swojego ulubieńca bardzo dumni. Przegrał, ale zachwycał na korcie, udowadniając, że znalazł się w miejscu, na które w pełni zasłużył. Od samego początku Murray prezentował się znakomicie. Był skoncentrowany, strzelał soczystymi forhendami i bekhendami, ganiając Federera, pewnie serwował, a co najprzyjemniejsze, grał po prostu pięknie dla oka. Na nagrodę nie musiał długo czekać, bo już w pierwszym gemie przełamał Szwajcara i po chwili prowadził 2:0. Mógł i powinien utrzymać przewagę, ale Federer tego dnia przypominał siebie z najlepszych czasów. Może na początku popełniał zbyt dużo prostych błędów, ale z każdą chwilą przysłaniał je coraz większą liczbą magicznych zagrań. Murray jednak biegał jak szalony, odbierał każdą piłkę i odpowiadał jeszcze lepiej. Zdołał przełamać Szwajcara po raz drugi i wygrał seta.
Na początku drugiej partii spadł deszcz, przerywając spotkanie na około 40 minut. Ale pod zasłoniętym dachem nie ubyło nic z tego, czego świadkami byliśmy wcześniej. Ciągle patrzyliśmy na tenis w najpiękniejszym wydaniu, obfitujący w długie wymiany, w których było wszystko – od potężnych top spinowych uderzeń, przez podcinane zagrania zmieniające tempo, po widowiskowe loby, woleje i smecze. Murray utrzymywał koncentrację na najwyższym poziomie, rzadko się mylił i zmuszał Federera do sięgnięcia po najcięższe działa. Szkot wypracował sobie aż cztery okazje na przełamanie rywala, ale tym razem żadnej nie wykorzystał. W samej końcówce Brytyjczycy przeżyli szok, bo ni stąd ni zowąd Szwajcar przełamał ich reprezentanta i od razu wygrał seta.
Murray nie sprawiał wrażenia podłamanego, ale w dalszej części meczu można było dostrzec lekką zmianę w jego postawie. Grał ciągle świetnie, ale jego pech polegał na tym, że coraz lepiej grał także Federer, który powoli zaczął przejmować kontrolę nad wydarzeniami na korcie. Szkot częściej się denerwował i miał coraz mniej pomysłów na to, jak jeszcze zaskoczyć rywala. Nie pomagał mu także serwis, który w trzecim secie nie był tak skuteczny jak wcześniej. Kluczowy okazał się szósty gem, w którym w ciągu ponad piętnastu minut był aż dziesięć równowag. Swoje szanse miał Murray, miał je też Federer. Przy szóstej okazji na przełamanie, Szkot pękł, a potem straty nie zdołał już odrobić.
Z każdą chwilą Szkot wyglądał jednak coraz gorzej. Powróciły gesty oraz mimika, do których nas przyzwyczaił. Często pojawiał się także grymas bólu na twarzy po tym jak wcześniej w jednej z akcji poślizgnął się i upadł. Murray robił, co mógł, ale zmęczenie też dawało o sobie znać. Nie był już tak precyzyjny i chociaż błędów nadal nie robił prawie wcale, to licznik kończących zagrań mocno zwolnił. Federer przełamał go na 3:2 i choć całe trybuny wierzyły w Murraya do końca, Szwajcar przewagi już nie oddał. Po ostatniej piłce w swoim stylu padł na kort, a do oczu momentalnie popłynęły mu łzy.
Federer wrócił na szczyt wielkim stylu. Pokazał, że mając 30 lat, wciąż można zachwycać i ocierać się o geniusz. To dla niego siódmy triumf na Wimbledonie. Tyle razy wygrywali w Londynie tylko dwaj inni zawodnicy – William Renshaw i Pete Sampras. Za rok może zostać absolutnym liderem. Dołożył też siedemnasty tytuł wielkoszlemowy, śrubując rekord, który pobił trzy lata temu. A od poniedziałku znów będzie na fotelu lidera światowego ranknigu. Tam, gdzie jego miejsce.
Król powrócił.
Wyniki
Finał singla:
Roger Federer (Szwajcaria, 3) – Andy Murray (Wielka Brytania, 4) 4:6, 7:5, 6:3, 6:4