Zawada: Piter i Jegiołka w II rundzie

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: hartopen.pl

Katarzyna Piter oraz Justyna Jegiołka awansowały do drugiej rundy turnieju Hart Open w Zawadzie. Niespodzianki nie zdołały sprawić Magdalena Serocka oraz Kasandra Kozub.

Znakomicie spisały się dziś w Zwadzie dwie polskie kwalifikantki. Katarzyna Piter (384 WTA) pewnie pokonała rozstawioną z numerem sześć Walentinę Iwaczenko (230 WTA) 6:4, 6:1. Kolejną rywalkę dla 21-letniej poznanianki wyłoni jutrzejsza konfrontacja pomiędzy Magdą Linette a Swietłaną Pirażenką.

Imponujących rozmiarów zwycięstwo odnotowała w pierwszej rundzie Justyna Jegiołka (414 WTA). Polka rozbiła Francuzkę Myrtille Georges (251 WTA) 6:1, 6:0! Niezwykle wymagające wyzwanie czeka Justynę Jegiołkę w drugiej rundzie, gdyż jej rywalką będzie doświadczona Czeszka Sandra Zahlavova (248 WTA).

Nic do powiedzenia w meczu z turniejową „dwójką” Karoliną Pliskovą nie miała posiadaczka „dzikiej karty” Magdalena Serocka (niesklasyfikowana w rankingu). Polka przegrała 0:6, 1:6. Więcej kłopotów swojej rywalce sprawiła Kasandra Kozub (niesklasyfikowana), przegrywając z Dią Evtimovą 6:7(3), 1:6.

Należy jeszcze odnotować, iż we wtorek awans do ćwierćfinałów debla zapewniły sobie rozstawione z numerem cztery Magda Linette i Katarzyna Piter, a także Olga Brózda i Natalia Kołat.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Dia Evtimova (Bułgaria) – Kasandra Kozub (WC) 7:6(3), 6:1
Justyna Jegiołka (Q) – Myrtille Georges (Francja) 6:0, 6:1
Katarzyna Piter (Q) – Walentina Iwaczenko (Ukraina, 6) 6:4, 6:1
Karolina Pliskova (Czechy, 2) – Magdalena Sekrecka (WC) 6:0, 6:1

Pierwsza runda debla:
O. Brózda, N. Kołat – D. Allertova, J. Maleckova (Czechy) 6:4, 6:2
K. Pliskova, K. Pliskova (Czechy, 2) – B. Sobaszkiewicz, S. Zagórska 6:3, 6:2
M. Linette, K. Piter (4) – H. Birnerova, T. Smitova (Czechy) 3:6, 7:6(3), 10-7

Federer: potrzeba inspiracji i motywacji

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Roger Federer od ponad dziesięciu lat jest w ścisłej światowej czołówce. Ma na swoim koncie 74 wygrane turnieje ATP Tour i całą masę historycznych rekordów. Po przegranym finale ATP World Tour Finals Szwajcar pozwolił sobie na kilka słów refleksji.

– Myślę, że to miłość do tego sportu, uznanie jakie otrzymuję do kibiców, czasami możliwość bicia kolejnych rekordów, sposobność do rywalizacji z tenisistami różnej generacji, o różnym stylu gry – odpowiedział na konferencji prasowej Federer na pytanie o inspiracje, które pozwalają mu grać przez tyle lat na takim poziomie. – Od 13-14 lat, gdy uczestniczę w rozgrywkach, sport ten nieco ewoluował. Od tego czasu trochę się zmieniło.

– Myślę, że potrzeba inspiracji i motywacji pod różnym kątem, by móc to ciągnąć, ponieważ nie jest łatwo budzić się każdego ranka ze świadomością, że czeka cię kolejna podróż po świecie, kolejny trening, wiele innych rzeczy, jak chociażby trening fizyczny, czy streczing. Jest w tym wiele miłych rzeczy, ale potrzeba kolejnych sukcesów, musisz mieć powody, żeby ciągnąć to dalej. Ja cały czas jestem zdolny to robić i naprawdę cieszy mnie zawsze możliwość wyjścia na kort – przyznał Federer.

31-letni Szwajcar na konferencji prasowej ocenił również cały 2012 roku w męskim tenisie.

– Uważam, że był to fantastyczny sezon, a ja byłem jego częścią – stwierdził tenisista z Bazylei. – Mieliśmy czterech różnych mistrzów turniejów wielkoszlemowych. Były Igrzyska Olimpijskie, co zawsze jest czymś unikalnym. Jestem szczęśliwy, że ominęły mnie kontuzje. Pozwoliło mi to grać praktycznie przez cały sezon. Jestem bardzo zadowolony, że zdołałem utrzymać wysoką dyspozycję do końca sezonu. Granie przez cały tydzień na takim poziomie daj mi wiele pewności siebie na kolejny rok.

Djoković: to był mój czas

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Novak Djoković drugi rok z rzędu kończy sezon jako lider rankingu. Serb w ostatnim tegorocznym spotkaniu, po spektakularnej walce, pokonał Rogera Federera i sięgnął po triumf w ATP World Tour Finals w Londynie.

– To był bardzo długi rok, bardzo długie dwa lata, ale dwa lata bogate w sukcesy – mówił na konferencji prasowej Djoković. – Tak naprawdę nie wiedziałem jak mam iść naprzód po tak niewiarygodnym 2011 roku, ale wierzyłem, że muszę wykorzystać czas, gdy gram najlepszy tenis w swoim życiu, sięgam po triumfy wielkoszlemowe i w końcu uświadomiłem sobie co muszę robić, aby wygrywać najważniejsze turnieje.

W ostatnich dwóch latach Serb wygrał łącznie szesnaście turniejów ATP Tour, w tym cztery wielkoszlemowe, a teraz także ATP World Tour Finals (wcześniej sięgnął po triumf w tej imprezie w 2008 roku, gdy była rozgrywana w Szanghaju).

– To był mój czas, mój moment, musiałem to wykorzystać i uwierzyć w swoje umiejętności. Patrząc na cały sezon miałem wiele sukcesów i kilka rozczarowujących porażek w wielkich imprezach, w tym także w wielkich finałach – ocenił „Nole”. – Tak czy inaczej to był fantastyczny rok, w którym musiałem stawić czoła wielu trudnościom, także poza kortem. Szczególnie w trakcie tego turnieju, gdy mój ojciec toczył swoją własną walkę ze zdrowiem. Dodawało mi to dodatkowych sił, gdyż chciałem grać dla niego. To jeden z powodów dla których w każdym meczu dawałem z siebie naprawdę wszystko, szczególnie dzisiejszego wieczoru. Ten tytuł jest dla niego.

Już przed rozpoczęciem zmagań w Londynie Djoković był pewny miana lidera rankingu na koniec sezonu, a we wczorajszym finale potwierdził miano najlepszego obecnie tenisisty na Świecie.

– Jeszcze przed rozpoczęciem turnieju sięgnęliśmy po trofeum za pierwsze miejsce w rankingu na koniec sezonu. Teraz potwierdziliśmy to tym tytułem World Tour Finals – mówił Serb o sobie i swoich najbliższych współpracownikach. – To znaczy wiele dla mnie i mojej ekipy, gdyż pracowaliśmy bardzo ciężko. Wiedzieliśmy jak wiele zaangażowania i poświęcenia potrzeba, żeby świętować tak wspaniałe sukcesy. Zawsze przed sezonem mamy wielkie nadzieje i ambicje, co bezwątpienia dodaje mi wiatru w żagle.

Po tak wymagającym sezonie Novak Djoković z pewnością zasłużył na wypoczynek, ale na wczasy będzie musiał jeszcze trochę poczekać.

– Jeżeli chodzi o moje wakacje, to czeka mnie jeszcze pracowity tydzień. W kolejnych sześciu czy siedmiu dniach mam kilka pokazowych meczów, a dopiero potem dwa i pół tygodnia w bardzo tropikalnym i bardzo pięknym miejscu, bez rakiety, bez tenisa. Po prostu postaram się podładować moje baterie – wyjaśnił lider rankingu.

Puchar Davisa w liczbach

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: daviscup.com/własne, foto: AFP

Już w najbliższy piątek Czesi i Hiszpanie rozpoczną walkę o triumf w setnej edycji Pucharu Davisa. Zanim jednak tenisiści wyjdą na kort, warto zapoznać się z rekordami rozgrywek.

Od 1900 r., czyli od pierwszej edycji Pucharu Davisa, najlepiej w drużynowej rywalizacji tenisistów radzą sobie Anglosasi. Amerykanie, Australijczycy i Brytyjczycy zgarnęli łącznie aż 69 tytułów. Najczęściej Puchar Davisa trafiał w ręce zawodników ze Stanów Zjednoczonych, którzy najlepszą drużyną świata okazywali się 32-krotnie (ostatni raz przed pięcioma laty). Do Amerykanów należy także rekord w ilości kolejnych zwycięstw (7) oraz w najdłuższej serii wygranych meczów (17).

Największą legendą Pucharu Davisa nie jest jednak reprezentant USA, lecz Włoch – Nicola Pietrangeli (na zdjęciu). Urodzony w Tunisie, ale reprezentujący kraj z Półwyspu Apenińskiego tenisista największe sukcesy święcił w latach 50. i 60. W Pucharze Davisa stoczył 164 pojedynki, z których aż 120 wygrał (nikt ani nie grał, ani nie wygrywał tak często). Włoch jest także rekordzistą w ilości singlowych i deblowych zwycięstw (odpowiednio 78 i 42).

Warte odnotowania jest również osiągnięcie Bjoerna Borga. Znany z regularności Szwed w latach 70. zanotował 33 singlowe zwycięstwa z rzędu. Podobna sztuka nie udała się żadnemu tenisiście. Jeżeli zaś chodzi o serię deblową, to niedoścignieni są Hindusi – Mahesh Bhupathi i Leander Paes – którzy wygrali 23 kolejne spotkania. Swoją passę rozpoczęli w 1997 r. i niepokonani w Pucharze Davisa pozostali do dzisiaj.

Najmłodszym zawodnikiem, który rozegrał pojedynek w Pucharze Davisa, jest Mohammed-Akhtar Hossain. Tenisista z Bangladeszu debiutancki pojedynek stoczył w 2003 r., mając 13 lat 326 dni (obecnie zawodnik musi mieć ukończone 14 lat, żeby móc zagrać w Pucharze Davisa). Z kolei najmłodszym uczestnikiem finału jest John Alexander, który w 1968 r. rozpoczął walkę o tytuł, mając 17 lat i 177 dni. Imponujące są także rekordy najstarszych w stawce – Yaka-Garonfin Koptigan z Togo wystąpił w Pucharze Davisa w wieku 59 lat i 147 dni, natomiast Australijczyk Norman Brooks walczył o tytuł, dźwigając ponad 43 lata na karku.

Najdłuższy mecz w historii Pucharu Davisa rozegrali John McEnroe (USA) i Mats Wilander (Szwecja). Ich pojedynek z 1982 r. trwał 6 godzin i 22 minuty. Górą był McEnroe, który zwyciężył 9:7, 6:2, 15:17, 3:6, 8:6. O dwie minuty krótszy był rekordowy pojedynek deblowy z 2002 r., w którym Lucas Arnold i David Nalbandian (Argentyna) uporali się z Jewgienijem Kafielnikowem i Maratem Safinem (Rosja), zwyciężając 6:4, 6:4, 5:7, 3:6, 19:17.

Z grona zawodników, którzy wezmą udział w setnym finale Pucharu Davisa, na liście rekordzistów można doszukać się jedynie Radka Stepanka. Najbardziej doświadczony z czeskich tenisistów przed trzema laty wziął udział w meczu, w którym rozegrano najwięcej gemów (82). Stepanek pokonał wówczas Ivo Karlovicia (Chorwacja), zwyciężając 6:7, 7:6, 7:6, 6:7, 16:14. W tym samym pojedynku mierzący 208 cm wzrostu Chorwat zaserwował rekordową liczbę asów (78).

Kompletna lista daviscupowych rekordów znajduje się tutaj.