Londyn: zwycięski początek Djokovicia

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

Od zwycięstwa rozpoczął swój udział w turnieju Masters Novak Djoković. Serb w nieco ponad półtorej godziny rozprawił się z Jo-Wilfriedem Tsongą, zwyciężając 7:6(4), 6:3.

Pojedynek lepiej rozpoczął Francuz, który już w pierwszym gemie stanął przed szansą na przełamanie serwisu Djokovicia. Nowy lider światowego rankingu wyszedł z opresji, ale nie był to jedyny raz w pierwszym secie, kiedy musiał bronić breakpointów. Tsonga bowiem świetnie radził sobie z podaniem Serba, dzięki czemu jeszcze dwukrotnie miał okazję przełamać podanie Djoković, ale zarówno w siódmym, jak i jedenastym gemie Djoković wychodził z kłopotów obronną ręką.

Serb z podaniem Francuza nie radził sobie przez większość seta, ale znalazł na nie receptę w tiebreaku, który od początku układał się po jego myśli. Dzięki temu po 67 minutach walki wygrał partię otwarcia, mimo że długimi fragmentami lepszym zawodnikiem wydawał się Tsonga.

Pierwsze okazje na przełamanie podania Francuza Djoković miał dopiero w drugim secie. Wykorzystał drugiego z breakpointów i już w pierwszym gemie wygrał podanie Tsongi. Od tego momentu inicjatywa wyraźnie przeszła na stronę faworyta. Serb pewnie wygrywał swoje podania, tracąc w drugim secie zaledwie 2 punkty przy swoim serwisie, a w 9. gemie ponownie przełamał Francuza i po godzinie i 42 minutach zakończył pojedynek.


Wyniki

Grupa A:
Novak Djoković (Serbia, 1) – Jo-Wilfried Tsonga (Francja, 7) 7:6(4), 6:3

Londyn: Murray lepszy od Berdycha

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

Udanie rozpoczął zmagania w ostatnim turnieju sezonu Andy Murray. W pierwszym grupowym meczu ATP World Tour Finals Szkot pokonała Tomasa Berdycha 3:6, 6:3, 6:4.

Po niespodziewanej porażce w Paryżu z rewelacją turnieju Jerzym Janowiczem Andy Murray odbudował morale. Na starcie ostatniego turnieju w roku zanotował zwycięstwo, chociaż przez długi czas nie potrafił znaleźć sposobu na solidnie prezentującego się Tomasa Berdycha. W pierwszej partii głośno wspierany przez londyńczyków Szkot wypracował sobie aż siedem break pointów, ale przełamania nie zdobył. Reprezentantowi Czech wystarczyły za to dwie szanse. Jedną z nich zamienił na breaka i przewagi nie oddał, wygrywając 6:3.

Murray w końcu jednak doszedł do głosu. W czwartym gemie drugiego seta dopiął swego i wreszcie przełamał Berdycha. A potem kontrolował wydarzenia na korcie. Był coraz bardziej pewny siebie, coraz więcej mu wychodziło i, co najważniejsze, był lepszy w kluczowych momentach. Tym razem nie pozwolił sobie na stratę podania, chociaż rywal miał trzy szanse na przełamanie.

W decydującej partii Szkot wygrał wszystkie jedenaście akcji po pierwszym podaniu. Berdych co jakiś czas kąsał znakomitymi zagraniami, ale i tak dało się wyczuć, że Murray tego meczu już z rąk nie wypuści. Kontrolował sytuację, zdobył jedno przełamanie i bezpiecznie dowiózł zwycięstwo do końca.

Murray zanotował przewagę w uderzeniach kończących. Miał ich 36 przy 28 rywala. Choć rzadziej wędrował do siatki, lepiej się przy niej spisywał, przegrywając w meczu tylko jedną akcję.

Wieczorem, nie przed 20:45 na kort wyjdą Novak Djoković i Jo-Wilfried Tsonga. Będzie to drugi mecz grupy A.
 


Wyniki

Grupa A:
Andy Murray (Wielka Brytania) – Tomas Berdych (Czechy) 3:6, 6:3, 6:4 

Jerzyk nie został objawieniem roku – nagrody ATP rozdane

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

Znamy laureatów nagród ATP za sezon 2012. Tytuł objawienia roku – o który walczył Jerzy Janowicz – trafił ostatecznie do Martina Klizana.

Dwie nagrody zgarnął Novak Djoković. Serb został najlepszym tenisistą, kończąc sezon na pierwszym miejscu w rankingu. Wygrał Australian Open, był w finale Rolanda Garrosa i US Open, a oprócz tego triumfował w trzech turniejach z cyklu Masters 1000 (w Miami, Toronto i Szanghaju) oraz imprezie ATP 500 w Pekinie. Serb otrzymał też nagrodę za swoją działalność charytatywną.

Najlepszymi deblistami po raz czwarty z rzędu zostali Bob i Mike Bryanowie. Ogólnie Amerykanie zdobyli tę nagrodę rekordowy ósmy raz. W tym roku zgarnęli 11 tytułów, w tym 12. tytuł wielkoszlemowy w Nowym Jorku i złoty medal olimpijski w Londynie. Wygrali również turnieje Masters 1000 w Monte-Carlo i Toronto i dotarli do finałów Australian Open i Rolanda Garrosa.

Nagrodę Stefana Edberga za grę fair play otrzymał Roger Federer. To ósme tego typu wyróżnienie dla Szwajcara i drugie z rzędu. W tej kategorii zwycięzcę wybierali tenisiści. Oprócz Federera nominowani byli jeszcze: Marin Cilić, Juan Martin Del Potro i David Ferrer.

Również zawodnicy wybierali tenisistę, który otrzyma nagrodę w kategorii „Powrót roku”. Najwięcej głosów zebrał Tommy Haas. 34-letni Niemiec zaczął sezon poza czołową 200, a udało mu się dotrzeć do 21. miejsca. Haas nie grał przez 14 miesięcy pomiędzy lutym 2010 a majem 2011 roku ze względu na operację biodra.

Odkryciem roku wybrano Martina Klizana. Jednym z rywali Słowaka był Jerzy Janowicz. 23-latek w przeciągu roku przeskoczył w rankingu o 88 miejsc, lądując ostatecznie na 29. pozycji. Zdobył pierwszy tytuł ATP, wygrywając turniej w Sankt Petersburgu. Wcześniej w US Open pokonał Jo-Wilfrieda Tsongę i dotarł do czwartej rundy nowojorskiej imprezy.

Nagrodę za największe postępy w sezonie zdobył Marinko Matosevic. 27-letni Australijkczyk zanotował najlepszy rok w karierze, kończąc sezon na 47. miejscu jako najlepszy tenisista swojego kraju. Osiągnął pierwszy finał ATP w Delray Beach, gdzie jako kwalifikant sklasyfikowany na 173. pozycji, pokonał czterech zawodników z Top 80, przegrywając dopiero w meczu o tytuł z Kevinem Andersonem.

Nagrody od kibiców powędrowały do Rogera Federera (singiel) oraz braci Bryanów (debel).
 

„Do zobaczenia, Jerzy, i dzięki za wszystkie uśmiechy”

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: fft.fr, foto: AFP

Do paryskiej hali Bercy ludzie przychodzili głównie po to, aby dopingować swoich i oglądać popisy mistrzów. Nikt nie przypuszczał, że najbardziej zaczaruje ich 21-letni Polak i od razu skradnie im serca.

Francuzi niejedno widzieli. Wielokrotnie podglądali nieznanych nikomu kwalifikantów, którzy nagle przedzierali się w turnieju coraz wyżej i wyżej, zaskakując wszystkich. Obserwowali też wielu mistrzów serwisu, posyłających bombę za bombą, po których za każdym razem trzeba było patrzeć na prędkościomierz. Widzieli niejednego wielkoluda, który jednym ruchem ręki pokrywał pół kortu. Rzadziej zdarzało się być świadkiem meczu, w którym ktoś zagrywał drop shota, którego naprawdę drop shotem można było nazwać. Ale i tego byli świadkami. Aż tu nagle pojawił się człowiek, który ma wszystko – potężną siłę, finezję i szczerą, ujmującą sympatię. Klasa.

Janowicz zachwycił francuską publiczność swoją grą. Połączenie potężnych serwisów i uderzeń z głębi kortu z subtelnymi skrótami okazało się czymś, czego ludzie pragną. A widok wielkiego chłopaka tarzającego się po zwycięstwie po korcie i łkającego jak niemowlę skradło ich serca całkowicie. W finale żelazna konsekwencja i niewiarygodna solidność Davida Ferrera zatrzymała Polaka, ale to nie znaczy, że i w tym meczu nie wprawiał w zachwyt widowni. W pierwszym gemie trzepnął piłką z prędkością 226, a potem 236 km/h, co zaparło publiczności dech w piersiach. Gdy kilka minut później posłał po taśmie bombę, po której na tablicy pojawiło się 242 km/h, musiał czekać dobre pół minuty, aż kibice skończą bić brawo.

Gdy tylko Janowicz bronił break pointa – czy to serwisem niemal zwalających Ferrera z nóg, czy skrótem, na którego Hiszpan nie znajdował odpowiedzi – paryska publiczność cieszyła się niczym dziecko obserwujące pokaz sztucznych ogni na powitanie nowego roku. Francuzi nawet polubili jego odgłosy wydawane na korcie. Nie, nie piski czy wrzaski, które słychać podczas meczów Wiki czy Marii, ale „stare, dobre, męskie odgłosy”. Odgłosy w stylu „wkładam maksymalną siłę w przesunięcie lodówki, bo coś mi pod nią wpadło, a ja nie mogę tego dosięgnąć”.

Na korcie potrafi zrobić minę, której przestraszyłby się niejeden wróg. Po skończonym meczu łagodnieje jak baranek, podbiega do siatki ze łzami w oczach i obejmuje delikatnie rywali niższych o głowę albo i więcej. Gdy na każdej kolejnej konferencji prasowej powtarzał: „czuję się jak w filmie”, wierzyliśmy mu, szczególnie, gdy pamięta się o tym, jak trudną drogę musieli przejść on i jego rodzice, aby dotarł do tego miejsca.

BNP Paribas Masters 2012 będzie przez Francuzów kojarzony z Davidem Ferrerem, który wreszcie wygrał turniej tej rangi i Jerzym Janowiczem, który w poniedziałkowy poranek obudził się jako 26. tenisista świata, zaczynając tydzień jako 69., a sezon jako 221. Reprezentant gospodarzy nie wygrał turnieju, ale to był dla Francuzów bardzo przyjemny tydzień. Tydzień, w którym Jerzy jeszcze bardziej rozświetlił Miasto Świateł.
 

Bratysława: Polacy nie przeszli eliminacji

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: Adam Nurkiewicz / Mediasport

Niepowodzeniem zakończyły się występy polskich tenisistów w eliminacjach do challengera w Bratysławie (pula nagród 85 tys. euro). W ich finałowej fazie porażkę poniósł Piotr Gadomski, zaś pierwsze mecze przegrali Grzegorz Panfil i Mateusz Kowalczyk.

Panfil uległ w pierwszej rundzie eliminacji znakomitemu debliście Michalowi Mertinakowi 3:6, 4:6, zaś Kowalczyk uległ rozstawionemu z numerem pięć Dominicowi Thiemowi 6:7(2), 4:6.

Najlepiej z trójki Polaków spisał się Piotr Gadomski, który odniósł w Bratysławie dwa zwycięstwa, eliminując między innymi znacznie wyżej notowanego Marka Semjana 7:6(2), 7:5. W decydującym o wejściu do turnieju głównego spotkaniu Gadomski nie sprostał jednak Włochowi Riccardo Bellottiemu (339 ATP), przegrywając 6:7(6), 3:6.

Zawody w Bratysławie są najmocniej obsadzonym challengerem w bieżącym tygodniu. W drabince turnieju głównego znalazło się aż siedmiu zawodników z czołowej setki rankingu. Pierwotnie do imprezy tej zgłoszony był również Jerzy Janowicz, ale oczywiście łodzianin po fenomenalny występie w Paryżu zrezygnował z tego, jak i również innych planowanych w bieżącym roku startów.

W deblowej rywalizacji Slovak Open wystąpią jeszcze Tomasz Bednarek i Mateusz Kowalczyk. W pierwszej rundzie trafili oni na rozstawionych z numerem cztery Ivana Dodiga oraz Mate Pavicia.


Wyniki

Finały eliminacji:
Riccardo Bellotti (Włochy, 3) – Piotr Gadomski (Polska) 7:6(6), 6:3

Paryski finał w liczbach

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: fft.fr, foto:

1. David Ferrer jest pierwszym Hiszpanem, który wygrał turniej BNP Paribas Masters w Paryżu. W 1986 roku w finale przegrał Sergio Casal, a w 2007 Rafael Nadal.

2. Ferrer przełamał dwuletnią passę „Wielkiej Czwórki”. Od turnieju BNP Paribas Masters w 2010 roku, kiedy triumfatorem został Robin Soderling, aż do wczoraj wszystkie turnieje z cyklu ATP Masters 1000 wygrywał ktoś z grupy: Roger Federer, Rafael Nadal, Novak Djoković, Andy Murray.

4. Ferrer zgromadził w tym roku tytuły na czterech nawierzchniach – w hali (Walencja, Paryża), korty twarde (Auckland), mączka (Buenos Aires, Acapulco, Bastad), trawa (‘s-Hertogenbosch).

7. To siódmy tytuł Ferrera w tym sezonie, co stawia go na pierwszym miejscu pod względem liczby zwycięstw.

18. I osiemnasty tytuł w karierze Hiszpana, ale pierwszy z cyklu Masters 1000.

26. Na to miejsce wskoczył Jerzy Janowicz po występie w Paryżu, gdzie najpierw musiał przebrnąć przez eliminacje, a potem rozegrać kolejnych sześć spotkań (łącznie dziewięć). Jest pierwszym Polakiem w czołowej trzydziestce od 1984 roku. Turniej rozpoczynał jako 69. tenisista na świecie, sezon jako 221. To ogromne osiągnięcie dla 21-latka, który już 13. listopada będzie świętował 22. urodziny.

28. Tyle centymetrów wynosi różnica wzrostu między Davidem Ferrerem (175) a Jerzym Janowiczem (203).

72. Zwycięstwo z Janowiczem było 72. wygraną Ferrera w tym roku. To jak na razie najlepszy wynik w sezonie. Do rozegrania pozostał ATP World Tour Finals w Londynie i finał Pucharu Davisa.

236… km/h. Z taką prędkością posłał piłkę Janowicz w pierwszym gemie finału. To najszybszy serwis Polaka podczas występu w Paryżu. Nasz tenisista zdołał nawet huknąć z prędkością 242 km/h, ale piłka zahaczyła o taśmę. Podczas turnieju zaserwował 74 asy.

133 385. Tyle widzów oglądało na trybunach zmagania tenisistów podczas turnieju. To rekord dla paryskiej imprezy Masters 1000.

479 000. Tyle (w Euro) zarobił za zwycięstwo David Ferrer. Janowicz otrzymał czek na 234 865 euro.
 

Polska prasa o Janowiczu

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: , foto: AFP

„Nowy tenisowy generał”, „Bardzo wielki Jerzyk”, „Polak Księciem Paryża” – to tylko kilka dzisiejszych nagłówków największych polskich dzienników, które mnóstwo miejsca poświęcają dziś Jerzemu Janowiczowi.

Prawie 22-letni łodzianin jest dziś noszony na rękach przez wszystkie polskie media. Dziennikarze zgodnie zachwycają się jego sukcesem, podkreślając jak ogromne i zaskakujące to osiągnięcie. Zwracają uwagę na niesamowicie widowiskowy styl gry Jerzyka, w którym dominuje potężny serwis, forhendowe bomby, które czasami wyglądają jakby były grane od niechcenia i szalone drop shoty, którymi Polak nękał wszystkich rywali. Eksperci też nie mogą się nachwalić, ale przestrzegają jednocześnie przed popadaniem w hurraoptymizm i apelują o zdrowy rozsądek, zaznaczając, że przed Janowiczem jeszcze mnóstwo pracy.

Przegląd Sportowy: „Polski bohater poległ w Paryżu”, „Jest nowy tenisowy generał”.

„Jerzy Janowicz jest na ustach całego tenisowego świata. Polak doszedł do finału turnieju w Paryżu i dopiero tam musiał uznać wyższość Davida Ferrera (4:6, 3:6). Dziś olbrzym z Łodzi awansuje do pierwszej trzydziestki listy ATP”.

Gazeta Wyborcza: „Polska rakieta obleciała świat”, „On jeszcze urośnie”, „Bardzo Wielki Jerzyk”

„Jerzy Janowicz przegrał finał w Paryżu, ale zachwycił kibiców i ekspertów. Polak awansuje dziś z 69. na 26. miejsce w rankingu, najwyżej od czasów Wojciecha Fibaka”.

Rzeczpospolita: „Na ławce nie siądzie”, „Ciąg dalszy nastąpi”

„Do wczoraj był tylko wyrośniętym chłopakiem z Łodzi, dzisiaj jest Księciem Paryża, tenisowym odkryciem końca roku”.

Polska The Times: „Polak Księciem Paryża”, „Janowicz Wielki”

„Z jakiej ty jesteś planety – pytają zachodnie media. Polski tenisista Jerzy Janowicz sensacyjnie dotarł do finału turnieju w Paryżu”.

Fakt: „Polak mistrzem tenisa”,

„Dziewięć miesięcy temu był 243. w światowym rankingu. Teraz jest w pierwszej 30! I drżą przed nim najlepsi tenisiści świata. Młody Jerzy Janowicz (21 l.) wywalczył drugie miejsce w słynnym turnieju na kortach w Paryżu. Brawo!”
 

Janowicz: paru fanów przybyło; raz, dwa, trzy, cztery…

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: , foto: AFP

– Powiedz na początek w kilku zdaniach coś o ostatnim meczu, bo powstało już mnóstwo teorii na jego temat, a tylko ty znasz prawdę.

– Ciężko mi się grało w finale ze względu na to, że byłem już wyczerpany. W nocy przed meczem spałem trochę ponad trzy godziny i znowu mało jadłem. Trzy doby bez porządnego snu i porządnego jedzenia odbiły się na mnie. A David Ferrer jest takim zawodnikiem, na którego trzeba być przygotowanym w stu procentach. Niestety, ja nie byłem. Zagrał bardzo solidnie, a ja z każdym gemem jeszcze bardziej słabłem. Trochę żałuję, bo czułem, że jest szansa, aby wygrać ten mecz, ale tego dnia Ferrer był za silny.

– Czy jest to może pierwszy krok, który zmienia coś w polskim sporcie a w polskim tenisie zwłaszcza?

– Nie wiem, ciężko mi to określić. Na pewno moje życie zmienia się o 180 stopni. Mam nadzieję, że moja przygoda z sukcesami na tym się nie skończy i liczę na to, że będę tworzył historię w sporcie. Całe szczęście, że to był ostatni turniej w sezonie, bo gdyby to był środek sezonu, to wydaje mi się, że mentalnie bym tego nie wytrzymał. Teraz będę miał trzy tygodnie przerwy i czas na to, aby zaakceptować tę sytuację.

– Zacząłeś być stawiany w jednym zdaniu z Wojciechem Fibakiem. Spodziewałeś się tego?

– (chwila ciszy) Proszę o inne pytanie…

– Twoim idolem jest Pete Sampras. Czy starasz się go naśladować na korcie? Twoja gra jest bardzo nietypowa –mocny serwis i dużo drop shotów. Czy to jest pomysł na to, aby zaskoczyć przeciwnika?

– Jeżeli chodzi o mnie i Samprasa, to nasze style gry różnią się całkowicie. Nie mam nic wspólnego z nim na korcie. Nie wypada mi się porównywać do takiego zawodnika, ponieważ daleko mi jeszcze do jego osiągnięć. Moja gra jest wyuczona. Na korcie nie mam zbyt wiele czasu, żeby się zastanawiać, jakie zagrania będę wykonywał, jest to dla mnie coś naturalnego. Ciężko mi przeanalizować własny styl.

– Jak odbierałeś relacje z publicznością i mediami w Paryżu? Widziałam jeden z twoich wywiadów, w którym dziennikarz zapytał cię o tabletki, które zażywałeś i ty się rozpłakałeś. Czy to w związku z tym, że mogło to sugerować jakiś doping, czy nie miałeś już siły na nic?

– Dostawałem te tabletki od oficjalnego lekarza ATP, więc doping raczej to nie był (śmiech). To były zwykłe proszki przeciwbólowe. Od dłuższego czasu mam problem z barkiem, więc musiałem się w jakiś sposób zabezpieczać, żeby w środku meczu nie musieć zejść z kortu. Jeżeli chodzi o publikę, to było coś pięknego. Prawie 10 tysięcy ludzi oglądało moje mecze, słyszałem wrzaski na trybunach. Na pewno w półfinale było inaczej, bo grałem z Francuzem i wtedy widzowie mi nie pomagali. Klaskali nawet po zepsutym pierwszym podaniu. Cieszę się jednak, że udało mi się to przetrzymać. Nie sądziłem, że dam radę, bo jeśli 10 tysięcy ludzi chce, żebyś mecz przegrał, to nie jest łatwo utrzymać nerwy na wodzy. Media przyjęły mnie bardzo ciepło, udzielałem dużo wywiadów… to są wspaniałe przeżycia… Ciężko mi to wszystko opisać, bo podczas tego tygodnia zdarzyło się więcej niż przez 21 lat mojego życia i życzę każdemu, żeby mógł się przekonać, co mogłem przeżywać podczas tych kilku dni.

– Jak będą wyglądały twoje przygotowania do Australian Open?

– Na razie nic nie wiem. Przez najbliższy czas jedyne, co będę robił, to odpoczywał, a plany będą ustalane później. Na pewno przed Australian Open zagram w jednym turnieju – jeszcze nie wiem w którym, bo są dwa w tym samym czasie, a poza tym będę trenował w Polsce.

– Masz jakiś pomysł, jak sobie w sferze mentalnej poradzić z tym, co się wydarzyło? To chyba będzie teraz najtrudniejsze.

– Na razie potrzebuję kilku dni spokoju, żebym mógł przejrzeć na oczy i spojrzeć z dystansu na to, co się wydarzyło podczas tego tygodnia. Mam dość silny charakter i mam nadzieję, że to, co się teraz będzie działo w moim życiu, mnie nie zniszczy tylko da „kopa” do pracy i wierzę, że moje sukcesy na tym się nie skończą. Powoli zaczynam już myśleć o kolejnym sezonie. Wiele się nauczyłem podczas tego tygodnia i uwierzyłem, że jestem w stanie wygrywać ze światową czołówką.

– We wcześniejszych turniejach osiągałeś różne wyniki. Co się takiego stało, że w Paryżu twoja forma eksplodowała? Przygotowaliście z trenerem coś specjalnego, czy po prostu należało być cierpliwym i czekać na ten moment?

– Wydaje mi się, że to kwestia cierpliwości. W tym sezonie zacząłem dobrze grać. Na początku roku byłem notowany na pozycji 230-240, a w lecie wskoczyłem już do setki, co jest dla tenisisty dużym osiągnięciem. Przed turniejem w Paryżu grałem w turnieju ATP w Moskwie i dotarłem do ćwierćfinału. To były początki. Nabrałem pewności siebie. Ale i tak ciężko mi wyjaśnić, co się stało podczas tego tygodnia, bo jeżeli w dwóch pierwszych rundach pokonuję zawodników z czołowej dwudziestki, potem wygrywam z Andym Murrayem, broniąc piłki meczowej, to, uwierzcie mi, nie umiem tego wytłumaczyć.

– Ci, którzy śledzą dokładniej twoją karierę, pamiętają, że minęło prawie pięć lat od momentu, kiedy zabłysnąłeś, pokonując Nicolasa Mahuta we Wrocławiu. Ile razy przez ten czas miałeś chwile zwątpienia, kiedy traciłeś wiarę, że coś takiego, co zdarzyło się teraz, jest możliwe?

– Na pewno ten rok był ciężki, ponieważ przez problemy finansowe nie pojechałem na Australian Open. A bardziej prestiżowego turnieju niż wielkoszlemowy, nie ma. Jeżeli zawodnik, któremu ranking pozwala na to, aby wystąpić w takiej imprezie, nie jedzie ze względu na pieniądze, to wydaje mi się, że jest to dołujące i zniechęcające do pracy. Na szczęście na mnie zadziałało to w odwrotny sposób. Początek roku nie był udany, ale na końcu sobie to zrekompensowałem.

– Czy po tym turnieju te problemy już się kończą?

– Wydaje mi się, że tak. Mam nadzieję, że uda mi się teraz znaleźć porządnych sponsorów. Całe szczęście, że miałem jakieś sukcesy, kiedy byłem juniorem – byłem w finale US Open i Rolanda Garrosa, więc przez pewien okres PZT Prokom mnie wspierało. Jak wiemy, niestety, ta współpraca się nie powiodła do końca. Firma PBG po sukcesie w Szczecinie też zaczęła mi pomagać. Nie było jednak nic za darmo. Musiałem pokazać, że warto mnie wspierać.

– Jak wyglądało twoje świętowanie wczoraj?

– Szczegółów zdradzał nie będę… powiem tylko, że spałem 40 minut… w samolocie.

– Jaki jest twój największy tenisowy atut?

– Chodzi o grę na korcie, tak? (śmiech). Na pewno serwis. Mam ponad dwa metry wzrostu, więc podaniem wywieram presję na przeciwniku. Również forhend, którym kończę większość moich zagrać, a także agresja i wola walki.

– Czujesz się teraz, jakbyś spełniał swoje marzenia?

– Na pewno tak. Gdyby ktoś mi powiedział, że zagram w finale z Ferrerem, to bym go zwyczajnie wyśmiał. Pojechałem do Paryża jako 69. zawodnik na świecie, przedzierałem się przez kwalifikacje, walczyłem z najlepszymi zawodnikami. Co ja mogę jeszcze powiedzieć…? Dodam tylko, że moje życie na pewno się teraz zmieniło.

(pytanie do rodziców Jerzego Janowicza) – Ile wyrzeczeń potrzeba było, aby syn osiągnął taki sukces? Czy mieli Państwo chwile zwątpienia?

– Chwil zwątpienia nie mieliśmy, ponieważ ciągle wierzyliśmy, że ciężka praca syna i nasze zaangażowanie kiedyś przyniosą efekty. Wiedzieliśmy, że będzie ciężko, ale chyba nie sądziliśmy, że aż tak bardzo. Nasze środki finansowe skończyły się, gdy Jurek miał 18 lat. Gdy wrócił z US Open, musieliśmy prosić o pomoc sponsorów. I oni się znaleźli. Niemniej jednak, nigdy nie mieliśmy takich środków, żeby syn mógł jeździć na wszystkie turnieje, w jakich by chciał startować. Stąd odwołany występ w Australii. Nie latał do Stanów, startował głównie w Europie. Chcieliśmy jednak podziękować wszystkim sponsorom, bo gdyby nie ich pomoc, to przypuszczam, że dzisiaj byśmy tutaj nie siedzieli. Najdroższe są wyjazdy na turnieje poza granice naszego kontynentu, szczególnie do Australii, bo ogromne są koszty przelotu. Nie ukrywam, że teraz chcielibyśmy też na te turnieje wysyłać trenera przygotowania fizycznego, nie mówiąc już o tym, że czasami i my chcielibyśmy polecieć z synem i obejrzeć go na żywo.

– Czy sponsorzy już się zgłaszali po występie w Paryżu?

– Na razie nie będziemy tego zdradzać. Nie spodziewaliśmy się takiego sukcesu, więc chcemy wszystko na spokojnie przemyśleć. Ja i mąż też byliśmy sportowcami i podchodzimy do sportu z ogromną pokorą. Nie zachłystujemy się tym sukcesem, bo zdajemy sobie sprawę, że przyszły rok będzie dla syna, jak i dla nas, bardzo trudny, bo utrzymanie się w najlepszej trzydziestce nie będzie łatwe.

– Wspominałeś o nowym trenerze przygotowania fizycznego. Rozwiń trochę ten temat.

– Od tego roku zaczął mi pomagać Piotr Grabia z Łodzi. Na pewno treningi z nim miały na mnie duży wpływ. Wcześniej przez dwa i pół roku nie miałem żadnego trenera od przygotowania fizycznego, ponieważ mój stały trener, z którym pracowałem od 11. roku życia, aż do 18., niestety musiał wyjechać do Kazachstanu. Był to Mieczysław Bogusławski. Traktowałem go, szczerze mówiąc, jak drugiego tata. Ja dla niego również byłem bardzo ważną osobą. Niestety, potoczyło się to tak, jak się potoczyło. Na szczęście, poznałem Piotra i zacząłem z nim pracować.

– Powiedz jeszcze coś o fanach. Zwiększyło się zainteresowanie twoją osobą?

– No chyba się zwiększyło… Raz, dwa, trzy, cztery… (śmiech). Paru fanów na pewno przybyło, ale część ludzi też mnie nienawidzi, jak to w tym kraju bywa. Trzeba się z tym pogodzić. Staram się o tym nie myśleć i po prostu grać w tenisa, a przez swoją grę zdobywać jak najwięcej sympatyków, a nie ludzi, którzy mnie nie lubią.
 

Londyn: dzień pierwszy

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Dziś rozpoczyna się rywalizacja w ATP World Tour Finals. Pierwszego dnia do rywalizację zainauguruje grupa „A”: Andy Murray zagra z Tomasem Berdychem, a Novak Djoković z Jo-Wilfriedem Tsongą.

Andy Murray (Wielka Brytania, 3) – Tomas Berdych (Czechy, 5), godz. 14:45 (czasu w Polsce)
Szkot ma za sobą niezwykle udany sezon, z triumfem w US Open oraz Igrzyskach Olimpijskich, czy finałem Wimbledonu i nawet porażka w trzeciej rundzie BNP Paribas Masters z Jerzym Janowiczem tego faktu nie zmienia. W turnieju mistrzów Murray nigdy nie doszedł dalej niż do półfinału i w tym roku z pewnością ma ambicje poprawić te osiągnięcia.

Berdych ma za sobą kolejny niezły sezon, ale raczej nie na miarę swoich oczekiwań. Czech wygrał w tym roku tylko dwa turnieje niższej rangi (w Montpelier oraz Sztokholmie) i osiągnął jeden wielkoszlemowy półfinał (US Open). Rywalizacja w Londynie jest więc szansą na wyraźniejsze zaakcentowanie 2012 roku w jego tenisowym CV.

Temperaturę dzisiejszego pojedynku tej dwójki może podkręcić fakt ich dotychczasowych pojedynków. Grali oni ze sobą siedmiokrotnie, z czego cztery razy górą był Czech. W tym roku to Murray wygrał dwa z trzech spotkań, tym ostatni w półfinale US Open 5:7, 6:2, 6:1, 7:6(7).

Novak Djoković (Serbia, 1) – Jo-Wilfried Tsonga (Francja, 7), godz. 20:45
Po tym jak Federer bez walki oddał walkę o pozycję lidera rankingu na koniec roku (wycofując się z zawodów w Paryżu) Djoković z pewnością zrobi wszystko, aby podkreślić swoją pozycję. Serb sięgnął w tym sezonie po pięć tytułów, z czego po ten najcenniejszy na początku roku (Australian Open, po niesamowitym pięciosetowym finale z Nadalem). Były też do tego finały Roland Garros i US Open. Należy ponadto podkreślić wysoką formę Serba po koniec sezonu, czego dowodzą wygrane zawody w Pekinie oraz Szanghaju.

Jo-Wilfried Tsonga zapewnił sobie kwalifikacje do ATP World Tour Finals dopiero w Paryżu (osiągając ćwierćfinał, w którym przegrał z Ferrerem). Sezon Francuz rozpoczął znakomicie, wygrywając turniej w Doha. Potem nie było już tak nadzwyczajnie, ale warto odnotować półfinał Wimbledonu, ćwierćfinał Roland Garros, czy wygrane zawody w Metz. Dodatkową motywacją dla Tsongi będzie z pewnością fakt, iż w Londynie broni punktów za ubiegłoroczny finał.

Djoković i Tsonga grali ze sobą trzynastokrotnie, z czego Serb wygrał osiem tych pojedynków, w tym wszystkie tegoroczne. Najbardziej w pamięci pozostanie ich spotkanie z ćwierćfinału Roland Garros, w którym Djoković obronił cztery meczbole i triumfował 6:1, 5:7, 5:7, 7:6(6), 6:1. Dzisiaj o taki horror raczej będzie trudno, ale kto wie?

W deblu rozegrane dziś zostanie po jednym spotkaniu z każdej grupy:
Gr. B: Maks Mirnyj, Daniel Nestor (Białoruś, Kanada, 2) – Robert Lindstedt, Horia Tecau (Szwecja Rumunia, 4) (godz. 13)
Gr. A: Bob Bryan, Mike Bryan (USA, 1) – Marcel Granollers, Marc Lopez (godz.19)

Ranking WTA: Wozniacki wróciła do dziesiątki

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

Finał Tournament of Champions pozwolił Carolinie Wozniacki wrócić do czołowej dziesiątki rankingu na koniec sezonu. Awans zanotowały też Nadia Pietrowa i Maria Kirilenko.

Impreza w Sofii, nazywana przez niektórych „turniejem pocieszenia”, była ostatnim turniejem z cyklu WTA w tym roku. Zmiany w rankingu po nim są niewielkie. Za występ w Bułgarii „zarobiły” Caroline Wozniacki, Nadia Pietrowa i Maria Kirilenko. Cała trójka zanotowała awans o jedną pozycję. Dunce pozwoliło to wrócić do czołowej dziesiątki rankingu, spychając poza nią Marion Bartoli. Na 12. miejsce kosztem Any Ivanović wskoczyła triumfatorka z Sofii, Nadia Pietrowa. Kirilenko jest za to 14. Występ w Bułgarii dał także awans niżej klasyfikowanym zawodniczkom. Su-Wei Hsieh przesunęła się z 27. na 25. pozycję, a Cwetana Pironkowa z 44. na 42.

Nic nie zmieniło się w czołówce. Agnieszka Radwańska kończy sezon na 4. miejscu, a Urszula na 31. Liderką jest Wiktoria Azarenka, która nieznacznie wyprzedziła Marię Szarapową. Za ich plecami czai się niezwykle groźna Serena Williams, która – jeśli tylko będzie regularnie grała – z łatwością może powrócić na szczyt rankingu w nowym sezonie.