Roland Garros: Williams mistrzynią po 11 latach!

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: rolandgarros.com/własne, foto: AFP

Nie było niespodzianki w finale kobiecego Rolanda Garrosa. Serena Williams nie pozwoliła Marii Szarapowej obronić tytułu. Amerykanka wygrała 6:4, 6:4 i zdobyła 16. wielkoszlemowy tytuł w karierze.

Nie ma mocnych na Serenę Williams. Jedyną tenisistką, która w Paryżu urwała jej seta była Swietłana Kuzniecowa. Nawet Maria Szarapowa w finałowym starciu, chociaż dzielnie walczyła, wygrała zaledwie osiem gemów. Dla Amerykanki to dopiero drugi triumf w Roland Garros. Pierwszy miał miejsce aż jedenaście lat temu!

Już w pierwszym gemie Amerykanka wypracowała sobie cztery okazje na przełamanie serwisu przeciwniczki, w tym trzy z rzędu. Szarapowa się wyratowała, a potem sama odebrała podanie rywalce. Z przewagi długo się nie cieszyła, bo Williams nie dość, że od razu odrobiła stratę, to i przełamała znowu, obejmując prowadzenie 4:2. Rosjanka się nie poddała i zdołała wyrównać, ale potem historia się powtórzyła. Kolejny break dla Williams dał jej wynik 5:4 i tym razem Amerykanka szansy już nie zmarnowała.

W drugim secie doszło tylko do jednego przełamania. W trzecim gemie przewagę zdobyła Amerykanka. Rosjanka robiła, co mogła. Bardzo dobrze serwowała, nie pozwalając rywalce na ostry atak z returnu. Williams jednak była za mocna. Notowała dużo więcej uderzeń kończących, a błędów popełniła niewiele więcej niż Szarapowa. W ostatnim gemie zaserwowała trzy asy. Po ostatnim wyrzuciła rakietę i długo nie mogła uwierzyć w swoje szczęście.

– Jestem tak rozemocjonwana, że trudno mi teraz powiedzieć cokolwiek mądrego. To jest niesamowite, że po jedenastu latach wygrałam tu znowu i zdobyłam już szesnasty wielkoszlemowy tytuł. Chciałabym tu jeszcze wygrać kiedyś – powiedziała uradowana i wyraźnie wzruszona Williams.


Wyniki

Finał singla:
Serena Williams (USA, 1) – Maria Szarapowa (Rosja, 2) 6:4, 6:4

Murray szykuje się na Queen’s Club

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: shanghaidaily.com/własne, foto: AFP

Andy Murray już za kilka dni wróci na kort po kontuzji, która uniemożliwiła mu start w Rolandzie Garrosie. Szkot pojawi się w londyńskim Queen’s Clubie.

Murray do ostatnich chwil walczył o możliwość występu w Paryżu, lecz nie zdołał uporać się z kontuzją dolnej partii pleców, której nabawił się w trakcie imprezy w Rzymie. Przez to tenisista musiał zrezygnować z gry w turnieju wielkoszlemowym po raz pierwszy od 2007 r., kiedy to uraz nadgarstka wykluczył go z udziału w Wimbledonie.

– Zakładając, że w ciągu najbliższych dni nic złego się nie wydarzy, w przyszłym tygodniu pojawię się na kortach Queen’s Clubu – napisał tenisista na Twitterze.

Szkot ma za sobą znakomity sezon, w trakcie którego dotarł do finału Wimbledonu, zdobył złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie, a także zwyciężył w US Open, sięgając po pierwszy wielkoszlemowy triumf w karierze. W tym roku Murray zdołał dotrzeć do finału Australian Open, ale jak dotychczas jest to jego jedyne znaczące osiągnięcie. Bez wątpienia liczy na to, że druga połowa sezonu będzie dla niego bardziej udana.

Roland Garros: rekord czy sensacja?

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: własne, foto: AFP

Rafael Nadal ma szansę zostać pierwszym tenisistą w historii, który zdoła osiem razy zwyciężyć w tym samym turnieju wielkoszlemowym. Jeżeli David Ferrer mu w tym przeszkodzi, stanie się sprawcą wielkiej sensacji.

Finałowe starcie Nadala z Ferrerem będzie ich 24. pojedynkiem. Dotychczas 19-krotnie górą był tenisista z Manacor. Nadal wygrał także wszystkie trzy pojedynki, jakie stoczyli w tym roku. Nie wszystkie jednak od początku do końca układały się po myśli 7-krotnego triumfatora Rolanda Garrosa. O ile w Acapulco zwyciężył w cuglach, oddając rywalowi tylko dwa gemy, o tyle w Madrycie i Rzymie musiał się poważnie namęczyć, żeby odnieść wygraną. W stolicy Hiszpanii Ferrera od zwycięstwa dzielił tylko jeden punkt, ale jego utytułowany przeciwnik wykazał się niesamowitą wolą walki.

Taką samą, jaką zaprezentował w półfinałowym starciu z Novakiem Djokoviciem. Mecz, który z uwagi na poziom i dramaturgię zostanie zapamiętany na długo, pokazał, że Nadal ma nerwy ze stali i potrafi wychodzić nawet z najtrudniejszych sytuacji. Przez większość piątego seta musiał gonić Serba, ale dzięki niezwykłej determinacji w końcu mu się to udało. Dopadł rywala i wygrał.

Ferrer podobnej determinacji pokazywać w Paryżu nie musiał. We wcześniejszych wielkoszlemowych występach niejednokrotnie wykazywał się heroizmem, ale w tegorocznej edycji Rolanda Garrosa wszystko układało się dla niego korzystnie i w zasadzie nawet przez chwilę jego zwycięstwa nie były zagrożone. W ćwierćfinale błyskawicznie rozprawił się z wycieńczonym serią pięciosetowych bojów Tommym Robredo, a w półfinale bez straty seta uporał się z Jo-Wilfriedem Tsongą, którego najwyraźniej przytłoczyła ranga spotkania.

Zazwyczaj równie gładkie przeprawy w Paryżu miewał Nadal. W tym roku jednak obrońca tytułu długo szukał właściwego rytmu gry, przez co zdarzały mu się nieoczekiwane potknięcia. Daniel Brands i Martin Klizan potrafili mistrzowi urwać nawet po secie. Tyle że Nadal z drugiego tygodnia imprezy w niczym już nie przypominał tenisisty, który męczył się w pierwszym. Grał pewnie i agresywnie, świetnie poruszał się po korcie, a na jego twarzy nieustannie odmalowana była determinacja, która często wywołuje przerażenie na facjatach rywali. Pokonanie tak usposobionego Nadala graniczy z cudem. Djokoviciowi się prawie udało.

Czy uda się Ferrerowi? Wszystko wskazuje na to, że nie, choć kilka skromnych argumentów przemawia za nim. Najważniejszy wydaje się ten, że on, dochodząc do pierwszego wielkoszlemowego finału w karierze, już osiągnął życiowy sukces. Ewentualna wygrana byłaby dla niego spełnieniem marzeń, które zapewne tylko czasami i nieśmiało pojawiały się w jego głowie. Dla Nadala triumf powinien być formalnością, a to może nakładać na niego dodatkową presję w kluczowych momentach starcia. Szczególnie że zwycięstwo pozwoli mu osiągnąć coś, czego żaden tenisista jeszcze nie dokonał – wygrać osiem razy ten sam turniej wielkoszlemowy.

Na korzyść Ferrera może również przemawiać fakt, że miał łatwiejszą drogę do finału. Półfinał rozstrzygnął w dwie godziny, podczas gdy Nadal musiał stoczyć blisko pięciogodzinną bitwę. Trudno jednak przypuszczać, by mogło się to odbić na dyspozycji obrońcy tytułu. Nie od dziś wiadomo, że pod względem przygotowania fizycznego równać mogą się z nimi nieliczni. Ferrer się do nich zalicza, ale trudno przypuszczać, by dobra wydolność, motoryka i zaciętość mogły mu pomóc w poskromieniu największego specjalisty od gry na kortach ziemnych w historii.

Finałowy pojedynek Hiszpanów rozpocznie się o godz. 15.00.

Co dalej z pogromcą Nadala?

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: espn.go.com/bbc.co.uk/własne, foto: AFP

Robin Soederling przejdzie do historii tenisa jako pierwszy człowiek – i jak na razie jedyny – który na kortach im. Rolanda Garrosa pokonał Rafaela Nadala. Nie wiadomo, czy będzie miał jeszcze okazję wsławić się czymś innym.

Zdarzenie, z którego zasłynął Soederling, miało miejsce w 2009 r. Nadal już wtedy uchodził za króla kortów ziemnych, w Paryżu był niepokonany, a po wygraniu Australian Open wydawało się, że nikt nie będzie w stanie przeszkodzić mu w sięgnięciu po kolejny triumf w Rolandzie Garrosie. Ale na jego drodze stanął rosły Szwed. Ten sam, którego miesiąc wcześniej rozbił w Rzymie 6:1, 6:0…

Szybko się okazało, że nie był to jednorazowy wyskok Soederling. Na fali, na którą wskoczył po pokonaniu mistrza z Manacor, dotarł do finału imprezy. Przegrał z Rogerem Federerem, który zdobył swój jedyny tytuł w Paryżu. Rok później sytuacja się odwróciła – po drodze do finału Szwed pokonał Federera, ale w finale nie sprostał Nadalowi. Nikt nie miał wątpliwości, że Soederling na dobre dołączył do światowej czołówki i że najlepsi muszą na niego uważać.

Nieco ponad rok później kariera Szweda się załamała. Nastąpiło to zaraz po tym, jak w rewelacyjnym stylu rozprawił się z Davidem Ferrerem. W finale turnieju w Bastad pokonał Hiszpana 6:2, 6:2. Niespełna dwa lata po tym zdarzeniu Ferrer czeka na pierwszy w karierze wielkoszlemowy finał. Soederling czeka natomiast, aż ktoś mu w końcu powie, kiedy będzie mógł wrócić na kort. I czy w ogóle będzie mógł.

W 2011 r. stwierdzono u Szweda mononukleozę. Na początku wydawało się, że kilka miesięcy przerwy wystarczy, by pokonał chorobę, doszedł do siebie i wrócił na kort. Na razie jednak się na to nie zapowiada. Powikłania wywołane chorobą są na tyle uciążliwe, że tenisista na razie nie myśli o wznowieniu kariery.

– Nikt nie potrafi powiedzieć, jak długo to potrwa. To właśnie jest najtrudniejsze. Kiedy miałem kontuzję, np. kolana, lekarze mogli powiedzieć, że za pół roku będę mógł wrócić – przyznał Szwed w rozmowie z BBC Sport.

Problem Soederlinga wiąże się z tym, że choć teoretycznie uporał się z chorobą, to powikłania, jakie ona wywołała, nie pozwalają mu normalnie trenować. A co za tym idzie – uniemożliwiają powrót na kort. – Energia wyparowała ze mnie i przez sześć miesięcy nie mogłem nic robić – wspomina Szwed. – Na początku, nawet gdy czułem się bardzo źle, w mojej głowie tkwiło przekonanie, że za tydzień będę mógł już grać. Teraz mam świadomość, że potrwa to znacznie dłużej – dodaje.

– Jednego dnia mogę trenować 45 minut albo nawet godzinę i czuję się dobrze. Ale następnym razem tak to nie działa – wyjaśnia tenisista.

Soederling ma świadomość, że nie jest pewne, czy kiedykolwiek wróci do rywalizacji. Dlatego zaczyna myśleć o tym, co będzie robić, jeżeli mu się to nie uda. – Zaczynam myśleć o tym, co się stanie, jeżeli nie wrócę już do gry. Oczywiście byłoby to bardzo smutne, ale nie zniszczyłoby mnie. Wciąż jest wiele rzeczy, które mógłbym robić. Cieszę się, że mogłem zarobić dzięki sportowi. Pieniądze nie czynią człowieka szczęśliwym, ale dają bezpieczeństwo. Pieniądze zdejmują z człowieka presję – tłumaczy Soederling.

Na razie Szwed może napawać się tym, że wciąż jest jedynym tenisistą, któremu udało się w Paryżu rozprawić z Nadalem. Hiszpan, najwyraźniej chcąc sprawić Soederlingowi przyjemność, niestudzenie zmierza po kolejne triumfy w Rolandzie Garrosie. Po ósmy może sięgnąć już jutro.