Sabine Lisicki: polskie korzenie, niezłomność charakteru i nietypowa dolegliwość

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

W perspektywie półfinałowego spotkania z Agnieszką Radwańską, Sabine Lisicki siłą rzeczy na kilkadziesiąt godzin zagościła w polskich mediach. A to świetna okazja, by dokładniej przyjrzeć się jej interesującej sylwetce.

Sabine Lisicki to kolejna tenisistka ze światowej czołówki z polskimi korzeniami. Jej rodzice w latach ’70 osiedlili się w Niemczech, gdzie 22 września 1989 roku na świat przyszła ich córka. W 2006 roku wówczas 17-letnia Sabine uzyskała status profesjonalistki. Za jej główną broń na korcie uchodzi silny serwis. Gra w ubraniu i obuwiu z wyszytym logiem Nike, a jej rakieta to Yonex VCORE Tour 97.

Agnieszka Radwańska z Lisicki spotkała się jak dotąd dwukrotnie. W 2011 roku w Stanford górą była Niemka, która wygrała 7:6, 2:6 i 6:2. Polka zrewanżowała się swojej półfinałowej przeciwniczce w 2012 roku w Dubaju, zwyciężając 6:2, 6:1. W statystykach – pod względem liczby wygranych setów i gemów – prowadzi krakowianka, w przypadku meczów utrzymuje się remis. Tylko do czwartku…

Największe osiągnięcie Niemki polskiego pochodzenia to trzy zwycięstwa w turniejach rangi WTA. Pierwszy triumf Lisicki zanotowała jeszcze w 2009 roku, kiedy w Charlestone pokonała w finale Caroline Wozniacki. Na kolejny sukces Sabine musiała czekać 2 lata, aż do Aegon International 2011. W tym samym roku wygrała również Texas Tennis Open w Dallas, co jak na razie stanowi ostatni wpis w rubryce zatytułowanej „WTA Single titles”.

Lisicki, co zapewne dostrzegli już bardziej wnikliwi statystycy i fani z dobrą pamięcią, nie jest nowicjuszką w gronie półfinalistek Wimbledonu. Podobny wynik, jak w tegorocznej edycji, osiągnęła przed dwoma laty. Wtedy nie sprostała Marii Szarapowej. W zeszłym roku oraz przed czterema laty – w 2009 – dochodziła do ćwierćfinałów „The Championships”. Właśnie dzięki takim występom 23-latka ma świetny bilans meczów rozegranych w jednym z czterech turniejów wielkoszlemowych: wygrała 18 spotkań, a tylko w 4 musiała uznać wyższość rywalki.

Szansa na być może największy sukces w karierze na pewno nie zdeprymuje 23-latki. – Nie ciąży na mnie presja. Po prostu staram się grać w grę, którą kocham – spokojnie odpiera. Smak półfinału już zna, a bogate doświadczenie to jej atut.

Patrząc na występy Lisicki w Wimbledonie, można by rzec, iż tamtejsze trawy jej służą. Nic bardziej mylnego, przynajmniej z punktu widzenia czysto medycznego. Mało kto zdaje sobie bowiem sprawę, iż momentami gra na nawierzchni trawiastej to dla Sabine istna zmora. Powodem pewnych animozji …uczulenie. Aczkolwiek, jak twierdzi sama zawodniczka, zdążyła się już przyzwyczaić do nietypowej przypadłości. – Mam silną alergię na trawę i wszystko zwracało się z tego powodu przeciwko mnie, lecz w pewnym momencie zmieniłam zdanie i teraz to kocham. Gra się inaczej. Serw stanowi ważny element, a to jedna z moich broni. Muszę brać leki na alergię. Kicham, kiedy gram na trawie, ale tak już jest. Nauczyłam się z tym żyć. Myślę, że to dobrze.

Przed trzema laty kariera tenisistki mieszkającej na co dzień w Bradenton w Stanach Zjednoczonych zawisła na włosku. Przez pięć miesięcy zmagała się z ciężką kontuzją kostki, co tylko ją wzmocniło i zmieniło jej stosunek do sportu. – Trzy lata temu, kiedy nie byłam w stanie chodzić, musiałam się ponownie nauczyć tej sztuki i spowodowało to, iż zaczęłam doceniać każdą chwilę spędzoną na korcie. Właśnie dlatego nie pozwolę nikomu mi tego odebrać – wyznaje Sabine.

– Kiedy na nowo musisz się uczyć chodzić, spostrzegasz, jak bardzo powinniśmy docenić to, że mamy dwie zdrowe nogi i możliwość chodzenia. Poruszając się o kulach, nie jesteś w stanie zrobić niczego samodzielnie. Trzeba korzystać z pomocy innych ludzi – przekonuje 23-latka i po chwili dodaje. – To było świetne, kiedy ponownie mogłam stanąć na nogi i znów stałam się niezależna. Późniejszy powrót na kort i dojście do lepszych wyników niż przed kontuzją dały mi dużo siły. Teraz towarzyszy mi na korcie całkiem inne uczucie.

To pokazuje pełnię charakteru Sabine. Nie ma nic do stracenia i uchodzi za właśnie taką tenisistkę. Ona już wygrała swój los na loterii, kiedy przezwyciężyła wszystkie przeciwności losu. Jak sama przyznała, „docenia każdą chwilę spędzoną na korcie.” A owoce tej strategii zbiera w ostatnich dniach na Wimbledonie.

 

Wimbledon: takie małe deja vu

/ Tomasz Krasoń , źródło: własne, foto: AFP

Zwyciężając z Na Li, Agnieszka Radwańska zapewniła sobie drugi w karierze awans do wielkoszlemowego półfinału, powtarzając sukces sprzed 12 miesięcy. Pomiędzy tymi dwoma turniejami widać kilka analogii i jedną zasadniczą różnicę.

To co łączy tegoroczną wimbledońską kampanię Agnieszki Radwańskiej z tą zeszłoroczną jest na pewno dramatyczny ćwierćfinał. W poprzednim sezonie Isia mierzyła się z Marią Kirilenko – mecz był długi, składał się z trzech setów. Pierwszego Polka wygrała po zaciętej końcówce, a w drugim wypuściła z rąk przewagę przełamania. Brzmi znajomo? Podobnie przebiegał wczorajszy mecz z Na Li, choć wyszarpanie przez Isię pierwszej partii w spotkaniu z Chinką było o wiele bardziej spektakularne. Ponadto oba mecze były przerywane przez opady deszczu i w obu doszło do zmiany warunków rywalizacji. Przed rokiem końcówka meczu z Kirilenko została przeniesiona na inny kort – kryty centralny. Z Li Radwańska od początku walczyła na głównej arenie londyńskiego obiektu, ale w trzecim gemie trzeciego seta zasunięto dach i zamiast na otwartym powietrzu tenisistki walczyły praktycznie w hali.

Analogie same się nasuwają także przy osobie półfinałowej rywalki. Rok temu Radwańska walczyła o finał z Angelique Kerber, teraz zmierzy się z Sabine Lisicki. Dwie Niemki. Obie o polskich korzeniach. Obie mówiące po polsku. Obie notujące życiowy wynik w Wielkim Szlemie. I choć Kerber i Lisicki różnią się stylem gry, to Radwańskiej stawiają te same wymagania – groźny serwis (w przypadku Angie nieprzyjemne rotacje wynikające z gry lewą ręką, w przypadku Sabine wielka moc) oraz potężne ciosy z linii końcowej. Tym razem, tak jak przed rokiem, Polka musi zagrać agresywnie, głęboko odgrywać piłki i zmusić rywalkę do biegania. Jeśli Radwańska zagra tak dobrze jak w ćwierćfinale z Li, to do listy wimbledońskich podobieństw będziemy mogli dopisać kolejne.

Porównując trwający właśnie Wimbledon z poprzednim, nie sposób pominąć zasadniczej różnicy związanej z drugim meczem półfinałowym. Rok temu cieszono się z sukcesu Radwańskiej, ale mało kto dawał jej szanse na zdobycie tytułu, gdyż wymagało to zwycięstwa nad Sereną Williams, na którą Polka w dotychczasowych oficjalnych meczach nie znalazła jeszcze recepty. A w tym roku, w ewentualnym finale, o którym każdy polski kibic tenisa po cichu myśli, to Radwańska byłaby zdecydowaną faworytką. Z drugiej strony drabinki pozostały bowiem Marion Bartoli i Kirsten Flipkens. Czyli tenisistki, które jeszcze nigdy Radwańskiej nie pokonały (siedem porażek Francuzki, trzy Belgijki) i do wymarzonego przez nas finału z Polką przystępowałyby z tej samej pozycji, co Isia rok temu z Williams.