Sabine Lisicki: polskie korzenie, niezłomność charakteru i nietypowa dolegliwość
W perspektywie półfinałowego spotkania z Agnieszką Radwańską, Sabine Lisicki siłą rzeczy na kilkadziesiąt godzin zagościła w polskich mediach. A to świetna okazja, by dokładniej przyjrzeć się jej interesującej sylwetce.
Sabine Lisicki to kolejna tenisistka ze światowej czołówki z polskimi korzeniami. Jej rodzice w latach ’70 osiedlili się w Niemczech, gdzie 22 września 1989 roku na świat przyszła ich córka. W 2006 roku wówczas 17-letnia Sabine uzyskała status profesjonalistki. Za jej główną broń na korcie uchodzi silny serwis. Gra w ubraniu i obuwiu z wyszytym logiem Nike, a jej rakieta to Yonex VCORE Tour 97.
Agnieszka Radwańska z Lisicki spotkała się jak dotąd dwukrotnie. W 2011 roku w Stanford górą była Niemka, która wygrała 7:6, 2:6 i 6:2. Polka zrewanżowała się swojej półfinałowej przeciwniczce w 2012 roku w Dubaju, zwyciężając 6:2, 6:1. W statystykach – pod względem liczby wygranych setów i gemów – prowadzi krakowianka, w przypadku meczów utrzymuje się remis. Tylko do czwartku…
Największe osiągnięcie Niemki polskiego pochodzenia to trzy zwycięstwa w turniejach rangi WTA. Pierwszy triumf Lisicki zanotowała jeszcze w 2009 roku, kiedy w Charlestone pokonała w finale Caroline Wozniacki. Na kolejny sukces Sabine musiała czekać 2 lata, aż do Aegon International 2011. W tym samym roku wygrała również Texas Tennis Open w Dallas, co jak na razie stanowi ostatni wpis w rubryce zatytułowanej „WTA Single titles”.
Lisicki, co zapewne dostrzegli już bardziej wnikliwi statystycy i fani z dobrą pamięcią, nie jest nowicjuszką w gronie półfinalistek Wimbledonu. Podobny wynik, jak w tegorocznej edycji, osiągnęła przed dwoma laty. Wtedy nie sprostała Marii Szarapowej. W zeszłym roku oraz przed czterema laty – w 2009 – dochodziła do ćwierćfinałów „The Championships”. Właśnie dzięki takim występom 23-latka ma świetny bilans meczów rozegranych w jednym z czterech turniejów wielkoszlemowych: wygrała 18 spotkań, a tylko w 4 musiała uznać wyższość rywalki.
Szansa na być może największy sukces w karierze na pewno nie zdeprymuje 23-latki. – Nie ciąży na mnie presja. Po prostu staram się grać w grę, którą kocham – spokojnie odpiera. Smak półfinału już zna, a bogate doświadczenie to jej atut.
Patrząc na występy Lisicki w Wimbledonie, można by rzec, iż tamtejsze trawy jej służą. Nic bardziej mylnego, przynajmniej z punktu widzenia czysto medycznego. Mało kto zdaje sobie bowiem sprawę, iż momentami gra na nawierzchni trawiastej to dla Sabine istna zmora. Powodem pewnych animozji …uczulenie. Aczkolwiek, jak twierdzi sama zawodniczka, zdążyła się już przyzwyczaić do nietypowej przypadłości. – Mam silną alergię na trawę i wszystko zwracało się z tego powodu przeciwko mnie, lecz w pewnym momencie zmieniłam zdanie i teraz to kocham. Gra się inaczej. Serw stanowi ważny element, a to jedna z moich broni. Muszę brać leki na alergię. Kicham, kiedy gram na trawie, ale tak już jest. Nauczyłam się z tym żyć. Myślę, że to dobrze.
Przed trzema laty kariera tenisistki mieszkającej na co dzień w Bradenton w Stanach Zjednoczonych zawisła na włosku. Przez pięć miesięcy zmagała się z ciężką kontuzją kostki, co tylko ją wzmocniło i zmieniło jej stosunek do sportu. – Trzy lata temu, kiedy nie byłam w stanie chodzić, musiałam się ponownie nauczyć tej sztuki i spowodowało to, iż zaczęłam doceniać każdą chwilę spędzoną na korcie. Właśnie dlatego nie pozwolę nikomu mi tego odebrać – wyznaje Sabine.
– Kiedy na nowo musisz się uczyć chodzić, spostrzegasz, jak bardzo powinniśmy docenić to, że mamy dwie zdrowe nogi i możliwość chodzenia. Poruszając się o kulach, nie jesteś w stanie zrobić niczego samodzielnie. Trzeba korzystać z pomocy innych ludzi – przekonuje 23-latka i po chwili dodaje. – To było świetne, kiedy ponownie mogłam stanąć na nogi i znów stałam się niezależna. Późniejszy powrót na kort i dojście do lepszych wyników niż przed kontuzją dały mi dużo siły. Teraz towarzyszy mi na korcie całkiem inne uczucie.
To pokazuje pełnię charakteru Sabine. Nie ma nic do stracenia i uchodzi za właśnie taką tenisistkę. Ona już wygrała swój los na loterii, kiedy przezwyciężyła wszystkie przeciwności losu. Jak sama przyznała, „docenia każdą chwilę spędzoną na korcie.” A owoce tej strategii zbiera w ostatnich dniach na Wimbledonie.