Murray: Wciąż nie mogę w to uwierzyć

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Andy Murray nie posiadał się ze szczęścia po historycznym triumfie w Wimbledonie, którym wprawił całą Wielką Brytanię w najprawdziwszą euforię. Swój szacunek wobec oponenta wyraził nawet przegrany niedzielnego finału, Novak Djoković.

– Zwycięstwo w Wimbledonie to absolutny szczyt tenisa. Ostatni mecz jeszcze wyolbrzymił to uczucie. Pracowałem tak ciężko podczas ostatniego gema. Pod względem psychicznym te kilka punktów było najtrudniejszymi w całej mojej karierze. To zupełnie inne spotkanie niż finał US Open. Wciąż nie mogę uwierzyć w zwycięstwo – radował się Murray.

Dwanaście miesięcy temu 26-latek z Dunblane opuszczał Kort Centralnym w całkiem odmiennym nastroju po przegranej z Rogerem Federerem. – To trochę inne uczucie niż przed rokiem. Wtedy przeżyłem jeden z najtrudniejszych momentów w mojej karierze. Rozegrałem tak wiele długich gemów, że nawet nie wiem, jakim cudem przeszedłem przez ten finał, przegrywając trzy piłki meczowe.

Triumfator Wimbledonu anno domini 2013 podkreślił, jak wielkie wsparcie otrzymał od fanów podczas pojedynku z Novakiem Djokoviciem. – Pod koniec meczu tumult był niewyobrażalny, zrobiło się bardzo głośno. Taka publiczność naprawdę pomaga, w szczególności podczas takiego meczu jak ten dzisiejszy, kiedy jest gorąco, brutalnie, pojawiają się długie wymiany i trudne gemy. Kibice pomagają przetrwać takie chwile – mówił Murray, która osobiście zwrócił się do publiczności. – Rozumiem, jak bardzo wy, całe społeczeństwo, chcieliście zobaczyć Brytyjczyka zwyciężającego w Wimbledonie. Mam nadzieję, że wam się to podoba.

Szkot spełnił marzenia Brytyjczyków czekających na triumf swojego rodaka przez 77 lat, od wygranej Freda Perry’ego. – Nigdy nie miałem okazji go spotkać, ale naprawdę odegrał istotną rolę w moje karierze – nowy bohater narodowy Wielkiej Brytanii z szacunkiem wypowiedział się o przedwojennym mistrzu tenisa.

Najlepszy brytyjski tenisista nie zapomniał o jednym z autorów niedzielnego sukcesu, Ivanie Lendlu. – Idealnie byłoby, gdyby zrobił to samodzielnie, lecz myślę, że to drugie możliwie najlepsze rozwiązanie, która mogło mu się przytrafić. Wierzył we mnie, kiedy wielu ludzie nie potrafiło. Pozostawał przy mnie mimo kilku ciężkich porażek w ciągu ostatnich lat. Wykazywał się niezwykłą cierpliwością wobec mnie. Jestem szczęśliwy, że udało mi się to zrobić dla niego – Murray zadedykował triumf w Wimbledonie swojemu trenerowi.

Swoje uznanie dla rywala wyraził Novak Djoković. Serb w niedzielę musiał uznać grającego przed własną publicznością Murray’a.– Andy zasługiwał na to zwycięstwo. Grał nieprawdopodobnie. Wiem, jak wiele znaczy ten triumf dla wszystkich ludzi w kraju. Presja uczyniła jego sukces jeszcze wspanialszym. Dałem z siebie wszystko i czuję się zaszczycony, że mogłem brać udział w tym wydarzeniu

Zaledwie garstka ludzi na Korcie Centralnym życzyła sobie triumfu Serba, który doskonale zdawał sobie z tego sprawę. – Atmosfera była dla nieprawdopodobna. Dla mnie może nie, ale właśnie tego się spodziewałem – przyznał szczerze.

Toruń: Paula Kania zwyciężczynią turnieju

/ Patryk Stec , źródło: Korespondencja z Torunia, foto: bellacup.pl

To co nie udało się rok temu, udało się teraz. Paula Kania pokonała w finale Bella Cup Katarzynę Piter i zwyciężyła w całym turnieju Bella Cup rozgrywanym w Toruniu.

Mecz od początku był bardzo wyrównany. Zawodniczki walczyły o każdy punkt, ale w kluczowych momentach lepsza była Kania. Co warte podkreślenia, dla niej było to już kolejne podejście do finału toruńskiego turnieju, tym razem udane. To nie jedyna rzecz, która tkwiła w głowie zawodniczki. Turniejowa trójka wychodziła jako ta, która przegrała ostatni pojedynek pomiędzy tymi tenisitkami.

– Dwa wyrównane sety, wiedziałam od samego początku, że będzie to wyrównany mecz. Ostatnio przegrałam z Kasią i wychodziłam na kort bez większej presji. Starałam się walczyć od początku do końca o każdy punkt i najważniejsze piłki były na moją korzyść – powiedziała na szybko na temat spotkania Paula Kania.

Niezadowolona ze swojej postawy w finale była Katarzyna Piter. Zawodniczka w przeciągu całego turnieju grała bardzo dobrze, eliminowała wyżej roztawione przeciwniczki, ale niestety w finale nie dała rady.

– Gram coraz lepiej, w finale nie zagrałam tak jak bym chciała. Paula była dzisiaj lepsza, także gratulacje dla niej i będę trenować dalej. Dla mnie liczy się tu i teraz. Jak za rok tu przyjadę, będę starała się grać jak najlepiej i wygrać. Fajnie jak dużo ludzi jest po mojej stronie, czułam to dzisiaj i wszystkim bardzo dziękuję. Dzisiaj chyba za mało siebie wspierałam i dlatego nie wyszło – powiedziała ze łzami w oczach druga z finalistek.

Paula Kania była bardzo zadowolona, że tym razem to ona zwyciężyła w finale. W tym roku w pełni zasłużyła na tytuł, mimo tego, że droga do niego wydawała się nieco trudniejsza niż przed rokiem.

– Szczerze mówiąć nie myślałam takimi kategoriami. To są inne mecze, inny turniej, więc trzeba było wychodzić na nowo. Wydaje mi się, że w zeszłym roku było trochę łatwiej, ale nie udało się wygrać. A w tym roku ciężkie mecze, ale zwycięstwo. Mam nadzieję, że za rok będę na tyle wysoko, że będę mogła grać w lepszych turniejach. Teraz tydzień przerwy, turniej w Ołomuńcu, a potem przygotowania do US Open – odpowiedziała na pytanie o różnicę pomiędzy tegorocznym i zeszłorocznym turniejem.


Wyniki

Finał singla:
Paula Kania (Polska 3.) – Katarzyna Piter 6:4, 6:4

Wimbledon: Nestor i Mladenovic z tytułem

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Blisko 41-letni Daniel Nestor i 20-letnia Kristina Mladenovic wygrali turniej mikstowy Wimbledonu. W finale kanadyjsko-francuski duet pokonał najwyżej rozstawionych Bruno Soaresa oraz Lisę Raymond 5:7, 6:2, 8:6.

W sobotę Mladenovic siedziała na finale singla w boksie Marion Bartoli, zaś dziś role się odwróciły. Wzajemne wsparcie przyjaciółek okazało się pomocne, gdyż obie francuskie tenisistki kończą turniej z wielkoszlemowym tytułem (w obu przypadkach były to pierwsze takie triumfy w seniorskiej karierze).

Nestor i Mladenovic przed miesiącem przegrali finał miksta na kortach Rolanda Garrosa. W Londynie również byli krok od porażki, ale zdołali w decydującej partii obronić trzy meczbole i triumfować w tej dramatycznej batalii z najwyżej rozstawionym duetem.

Dla Nestora to trzeci tytuł wielkoszlemowy w mikście. Kanadyjski rutyniarz ma też siedem triumfów deblowych w tych najbardziej prestiżowych turniejach (w tym dwa w Wimbledonie).


Wyniki

Finał miksta:
K. Mladenovic, D. Nestor (Francja, Kanada, 8) – L. Raymond, B. Soares (USA, Brazylia, 1) 5:7, 6:2, 8:6

Wimbledon: brytyjskie sny spełnione!

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne/wimbledon.org, foto: AFP

Po 77 latach Brytyjczyk na szczycie Wimbledonu! Andy Murray pokonał w finale Novaka Djokovicia.

Wyspy oszalały. Kim Sears długo trzymała się za głowę, nie dowierzając, Judy Murray skryła twarz i rozpłakała się jak dziecko, a kort centralny z premierem Davidem Cameronem na czele, wzgórze Henmana i miliony przed telewizorami długo nie przestawały oklaskiwać ich nowego bohatera.

Trzy godziny i dziesięć minut trwał tegoroczny finał. Nie był najdłuższy, nie był najpiękniejszy, nie był też najbardziej emocjonujący. Andy Murray stanął na wysokości zadania i zagrał bardzo dobre zawody, ale Novak Djoković nie miał swojego dnia. Wszystko wskazuje na to, że to półfinałowa mordercza bitwa z Juanem Martinem Del Potro kosztowała Serba tak wiele, który największe braki miał dziś w siłach fizycznych. Nawet jak ciało zrywało się do lepszej gry, wyraz twarzy mówił, że nie jest dobrze.

Długie wymiany, mało wypadów do siatki, wyrównane gemy – tak od początku miał wyglądać ten mecz i tak wyglądał. Minął kwadrans, zanim obaj tenisiści udali się na pierwszą dziewięćdziesięciosekundową przerwę po trzech gemach. Murray już prowadził z przełamaniem, bo Djoković robił zaskakująco wiele prostych błędów. Ale po odpoczynku Serb nieoczekiwanie zrewanżował się rywalowi i wrócił do gry. W siódmym gemie Szkot znowu zdobył przewagę przełamania i o mały włos, aby doszło do powtórki sprzed kilkunastu minut. Tym razem Murray jednak się zawziął, obronił break pointy i wyszedł na 5:3. Chwilę potem skończył seta, w którym Djoković popełnił 17 niewymuszonych błędów i zanotował tylko 6 kończących uderzeń. Identyczne liczby miał Szkot tylko w odwrotnych rubrykach.

Serb się męczył, ale nie poddawał. Pojawiła się dla niego nadzieja, gdy przełamał Murraya w drugiej partii i objął prowadzenie 4:1. Wynik wygląda na wysoki, ale przecież to przewaga tylko jednego breaka. Murray ją odrobił. Niesiony niesamowitym dopingiem wyrównał na po cztery, a kilka minut później zadał decydujący cios, wychodząc na 6:5. Brytyjczycy szaleli, a Szkot utrzymał podanie i znalazł się jednego seta od tenisowego raju.

Gdy Murray rozpoczął trzecią partię od następnego breaka i prowadzenia 2:0, nikt chyba już nie wierzył (patrząc na postawę Djokovicia), że coś może Brytyjczykowi zaszkodzić. Szkot przy prawdziwym szaleństwie na trybunach (słowo „wsparcie” zupełnie nie oddawałoby tego, co działo się wśród publiczności) grał wspaniale. Bardzo dobrze serwował, umiejętnie i cierpliwie rozgrywał długie wymiany, a także – na co trzeba zwrócić szczególną uwagę – fantastycznie ruszał do wszelki krótszych zagrań rywala. Serb starał się coś zmienić, skracał wymiany coraz częstszymi wycieczkami do siatki, grał drop shoty, ale Murray dobiegał do wszystkiego i karcił lidera niemiłosiernie.

A jednak w końcu coś zadziałało. Djoković się poprawił i z beznadziejnego stanu wygrał cztery gemy z rzędu, mając przewagę przełamania i wynik 4:2. I co z tego? Nic. Murray znowu wrócił do gry, odrobił breaka, wyrównał na 4:4, a po chwili przełamał Serba raz jeszcze. Dopiero wtedy doczekaliśmy się emocji na najwyższym poziomie. Gdyby widzowie na trybunach mogli, oglądaliby dziesiątego gema na stojąco. Murray wyszedł na 40-0, ale wszystkie trzy punkty mistrzowskie Djoković wybronił w wielkim stylu, grając najlepszy fragment meczu. Zaczęła się niesamowita walka na przewagi, podczas której publiczność nie wytrzymywała napięcia i krzyczała podczas wymian. Serb miał break pointa, potem drugiego i trzeciego, ale w najważniejszych chwilach Szkot kapitalnie atakował i trafiał. Mógł mieć i czwartego, gdyby skończył prostego smecza. Zagrał jednak zachowawczo, wprost w rywala i doczekał się kontry. Przy czwartej piłce meczowej już po returnie Serba jeden z kibiców wystrzelił ze szczęścia. Przedwcześnie, bo piłka wylądowała w korcie, ale kolejne uderzenie Djokovicia zatrzymało się na taśmie. I wtedy wszyscy mogli już eksplodować z radości.


Wyniki

Finał singla:
Andy Murray (Wielka Brytania, 2) – Novak Djoković (Serbia, 1) 6:4, 7:5, 6:4 

Paragraf 22: Co ja tutaj robię?

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Nie wiem, bo nie znam się na tenisie. Przecież ten Wimbledon mieli wygrać Serena Williams i Roger Federer. Albo Agnieszka Radwańska i Jerzy Janowicz. W ostateczności Sabine Lisicki i Novak Dżoković. Ale nie Marion Bartoli i Andy Murray… Przy nazwisku Francuzki przydałby się w nawiasie jeszcze wykrzyknik, jeśli nie trzy.

Na ten rok wystarczy. Do następnego Wimbledonu spróbuję trochę się poduczyć.

 

Artur St. Rolak, Londyn

Stuttgart: Panfil blisko turnieju głównego

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: Artur Rolak

Grzegorz Panfil awansował do finałowej fazy eliminacji turnieju ATP w Stuttgarcie. Leworęczny zabrzanin pokonał dziś znacznie wyżej notowanego Pavola Cervenaka 6:7(5), 6:2, 6:4. Na drugiej rundzie rywalizację w eliminacjach zakończył Andriej Kapaś.

Zarówno Panfil, jak i Kapś zmagania na kortach ziemnych w Niemczech udanie zainaugurowali w sobotę, wygrywając zgodnie swoje mecze po 6:4, 6:2.

Dziś za ciosem zdołał pójść tylko Panfil. 25-letni Polak przegrał co prawda pierwszego seta w tie beaku z rozstawionym z „siódemką” Słowakiem. W dwóch kolejnych odsłonach Panfil poprawił jednak znacząco skuteczność serwisu i wygrał cały mecz w dwie godziny oraz 23 minuty.

Była szansa, aby w finałowej fazie eliminacji do turnieju Mercedes Cup doszło do polskiej rozgrywki. Niestety Andriej Kapaś nie zdołał sprawić niespodzianki i przegrał z najwyżej rozstawionym Danielem Munozem-De La Navą 6:7(5), 1:6.

Tym samym to 146. w rankingu Hiszpan będzie rywalem Panfila w poniedziałkowym meczu, którego stawką będzie miejsce w turniej głównym zawodów w Stuttgarcie.

W turnieju deblowym Mercedes Cup wystąpią Tomasz Bednarek i Mateusz Kowalczyk. Nasi tenisiści nie mieli łatwego losowania, gdyż w pierwszej rundzie trafili na rozstawionych z „dwójką” reprezentantów gospodarzy Andre Begemanna oraz Martina Emmricha.


Wyniki

Druga runda eliminacji:
Daniel Munoz-De La Nava (Hiszpania, 1) – Andriej Kapaś (Polska) 7:6(5), 6:1
Grzegorz Panfil (Polska) – Pavol Cervenak (Słowacja, 7) 6:7(5), 6:2, 6:4

Janowicz nie zagra w Bastad

/ Michał Jaśniewicz , źródło: hd.se/własne, foto:

Jerzy Janowicz zrezygnował z występu w turnieju na ziemnych kortach w Bastad, który rozpoczyna się już jutro. Wcześniej o swojej absencji w Szwecji poinformował organizatorów David Ferrer.

Powodem rezygnacji Janowicza jest oczywiście zmęczenie spowodowane wyczerpującym Wimbledonem. Do tego łodzianin jeszcze przed rywalizacją w Londynie skarżył się na ból ramienia. Polak wczoraj wrócił do Polski.

Janowicz jest zgłoszony do jeszcze dwóch turniejów na kortach ziemnych: w Bogocie (początek 15 sierpnia) oraz w Umagu (22 lipca). W pierwszej połowie sierpnia rozegrane zostaną zaś prestiżowe imprezy w Montrealu i Cincinnati.

Z gry w Bastad zrezygnował też David Ferrer (uraz stawu skokowego). Pomimo tego organizatorzy nie mogą narzekać na słabą obsadę. Z „jedynką” rozstawiony jest Tomas Berdych, a z „dwójką” Nicolas Almagro. W drabince widnieją ponadto m.in. Fernando Verdasco, Juan Monaco, Tommy Robredo, Viktor Troicki, Grigor Dimitrow, a także Serhij Stachowski.

Wimbledon w inteligentnym stylu: ostatnie pytanie!

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto:

Konkurs „Wimbledon w inteligentnym stylu” zbliża się ku końcowi. Dziś publikujemy ostatnie pytanie konkursowe!

Ile tytułów wielkoszlemowych zdobyli wspólnie Bob i Mike Bryanowie (wliczając tegoroczny Wimbledon)?

Odpowiedzi prosimy przesyłać na adres konkurs@tenisklub.pl, w tytule wpisując „Wimbledon w inteligentnym stylu”.

Wyniki konkursu ogłosimy we wtorek!

Intensywny plan startów sióstr Radwańskich

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Przed Agnieszką Radwańska dwa tygodnie przerwy w startach turniejowych, ale za to następnie wyjątkowo intensywny okres występów. Krakowianka planuje przed US Open start w czterech kolejnych turniejach w Ameryce Północnej.

Plany sióstr Radwańskich pokrywają się i obie grać będą od początku US Open Series. Pierwszą imprezą z cyklu będzie turnieju „Premier” w Stanford. W turnieju tym zabraknie broniącej tytułu Sereny Williams oraz Wiktorii Azarenki, ale za to zagrają m.in. Maria Szarapowa, Samantha Stosur oraz finalistki Wimbledonu Marion Bartoli i Sabine Lisicki.

Kolejnym turniejem w planach sióstr Radwańskich są zmagania „Premier” w Carlsbadzie. W zawodach zobaczymy m.in. Wiktorię Azarenkę, Petrę Kvitovą, Anę Ivanović oraz Jelenę Janković.

Następnie czekają nas dwa turniej rangi „Premier 5”, gdzie zobaczymy już praktycznie całą czołówkę. 5 sierpnia rozpoczną się zawody w Toronto, a 12 w Cincinnati. W Kanadzie nie zobaczymy z czołowej dwudziestki tylko Azarenki i Bartoli, a w Cincinnatti zagrają wszystkie najwyżej notowane zawodniczki. Urszula Radwańska w obu tych turniejach będzie najprawdopodobniej musiała grać w eliminacjach.

Po Cincinnati nasze najlepsze tenisistki zaplanowały sobie tydzień przerwy, a od 26 sierpnia rusza US Open.

Plany startowe polskich tenisistek:
22-28 lipca: Stanford
29 lipca – 4 sierpnia: Carlsbad
5-11 sierpnia: Toronto (Urszula w eliminacjach)
12-18 sierpnia: Cincinnati (Urszula w eliminacjach)
28 sierpnia – 7 września: US Open

Newport: Przysiężny zagra z amerykańską perełką

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Michał Przysiężny zdecydował się na wydłużenie sezonu na kortach trawiastych i od poniedziałku rywalizować będzie w amerykańskim Newport. „Ołówek” rywalizację zacznie od razu w turnieju głównym.

Newport to nie tylko jedno z licznych punktów na mapie rozgrywek ATP Tour, ale również niezwykle istotna część historii amerykańskiego tenisa. W właśnie w dzielnicy Rhode Island, gdzie obecnie odbywa się turniej w Newport, rozegrano pierwsze U.S. National Lawn Tennis Championship, które potem przekształciło się w US Open.

Nazwa aktualnie odbywającego się turnieju również jest symboliczna – The Hall of Fame Tennis Championships. Na obiekcie znajduje się też muzeum tenisa, a w trakcie trwania turniejów ATP Tour nagradzani są wybitni byli zawodnicy.

Michał Przysiężny rywalizację w turnieju głównym rozpocznie od pojedynku z … 15-latkiem! Stefan Kozlov, o którym mowa, już w zeszłym roku osiągnął ćwierćfinał futuresa. W tym roku przegrał jednak dwa swoje mecze w seniorskiej rywalizacji. W rankingu juniorskim ITF Kozlov zajmuje aktualnie 21. miejsce (najwyżej był na 13. pozycji), a w juniorskim Wimbledonie osiągnął ćwierćfinał.

Jeżeli Przysiężny wygra swój pierwszy mecz to następnie zagra z turniejową „ósemką” Rajeevem Ramem lub kwalifikantem. Pochodzący z Głogowa tenisista jest w górnej ćwiartce drabinki i w ćwierćfinale mogłoby dojść do jego konfrontacji z najwyżej rozstawionych w imprezie Samem Querreyem.

W turniej deblowym Michał Przysiężny zagra z Rubenem Bemelmansem, a ich pierwszymi rywalami będą, grający z „dziką kartą”, Parkash Armitraj i Sam Querrey.

Drabinka turnieju singlowego z Newport.
Drabinka turnieju deblowego w Newport.