Wimbledon: Bartoli z mistrzowskim tytułem!

/ Tomasz Krasoń , źródło: własne, foto: AFP

Marion Bartoli została mistrzynią Wimbledonu! W finale pokonała 6:1, 6:4 z Sabine Lisicki i wygrała cały turniej bez straty seta! Dla Francuzki to pierwszy wielkoszlemowy triumf w karierze.

Przed turniejem chyba nikt nie typował takiego roztrzygnięcia. Triumf w Wimbledonie Marion Bartoli jest wielką niespodzianką. 28-letnia Francuzka, która w Londynie była rozstawiona z "piętnastką" przez 2 tygodnie pokazywała jednak świetny tenis. Wprawdzie nie musiała walczyć z żadną tenisistką ze ścisłej światowej czołówki, ale rywalki, z którymi kojarzyła ja turniejowa drabinka, pokonywała bez najmniejszego problemu. Dość powiedzieć, że w całej imprezie Bartoli nie straciła ani jednego seta.

Spotkanie finałowe było w wykonaniu Bartoli bardzo dobre. W przeciwieństwie do Sabine Lisicki Francuzka nie obniżyła lotów w porównaniu do wcześniejszych meczów w turnieju. Zagrała konsekwentnie, odważnie, dynamicznie uderzała oburęcznym forhendem i oburęcznym bekhenedem. Taktyka ta okazała się wystarczająca, aby pokonać nie najlepiej dysponowaną Niemkę. Lisicki swój tenis, ten którym zachwycała Wimbledon w poprzednich meczach, pokazała jedynie w końcówce drugiego seta. Bartoli nie pozwoliła sobie wydrzeć zwycięstwa i wykorzystując czwartą piłkę mistrzowską wpisała się do historii tenisa.

Bartoli już w 2007 roku dotarła do finału Wimbledonu, ale ugrała w nim tylko pięć gemów w meczu z Venus Williams. Po 6 latach Francuzka poprawiła tamten rezultat i sięgnęła po pierwszy w karierze wielkoszlemowy triumf. Zdobyła w Londynie 2000 punktów rankingowych, dzięki którym awansuje na 7. miejsce w rankingu WTA.

Statystyki finałowego meczu turnieju pań:

""

ZAPIS RELACJI NA ŻYWO

4:6 Marion Bartoli mistrzynią Wimbledonu! W ostatnim gemie nie pozwoliła Niemce dojść do głosu, a mecz zakończyła asem!

4:5 Piłki mistrzowskie dla Bartoli niesamowicie podziałały na Lisicki. Niemka wygrała już trzeciego gema z rzędu, a co najważniejsze zaczęła grać swój najlepszy tenis. Taki jak z Williams, taki jak z Radwańską. Jeśli Bartoli nie zatrzyma teraz Lisicki, to w tym finale mogą zacząć dziać się cuda.

3:5 I jest przełamanie dla Lisicki. Niemka w tym gemie zagrała spokojniej, nie popełniała błędów i to wystarczyło do zdobycia przełamania. Ale droga do odwrócenia losów finału jest jeszcze bardzo, baaardzo długa.

2:5 Były już trzy piłki meczowe dla Bartoli, ale w sytuacji największego zagrożenia Lisicki pomógł serwis. A na co będzie mogła liczyć w kolejnym gemie, gdy podawać będzie Bartoli?

1:5 A Bartoli znów nie traci punktu przy własnym podaniu. Francuzka gra konsekwentnie, dynamicznie, ofensywnie, dobrze serwuje. Jak już się dochodzi do finału Wimbledonu, to właśnie tak trzeba w nim zagrać…

1:4 Bartoli ma już przewagę podwójnego przełamania i chyba nic już jej nie stanie na drodze do mistrzostwa Wimbledonu. Lisicki jest kompletnie zagubiona – po dobrym zagraniu popełnia dwa łatwe błędy. Na dodatek kompletnie zawodzi jej główna broń – serwis. A po podwójnych błędach w jej oczach pojawiły się łzy. Nie wróży to niczego dobrego.

1:3 Gem dla Bartoli. Francuzka punktowała bezpośrednio z serwisu, a także po akcji przy siatce. Turniejowa "piętnastka" wciąż jest dobrze usposobiona i wciąż pewnie zmierza do wymarzonego tytułu.

1:2 Jest break dla Bartoli. Na tle Lisicki Bartoli sprawia wrażenie tenisistki regularnej, świadomie prowadzącej wymiany i dobrze czującej się pod siatką. Komentarz jest zbędny. Sabine, czemu akurat dzisiaj masz słabszy dzień?! Czemu nie mogłaś go mieć 2 dni temu…

1:1 Lisicki postawiła teraz opór Francuzce, w dużej mierze dzięki błędom Bartoli. Ale suma sumarum to Francuzka jest bardziej regularna w tych mocnych i płaskich wymianach z głębi kortu. A że praktycznie cały mecz toczy się zza linii końcowej, to właśnie Bartoli jest bliżej zwycięstwa.

1:0 Pierwszego gema w drugiej partii wygrywa Lisicki. Pamiętamy jednak, że w secie otwarcia było podobnie, a następnie 6 kolejnych gemów trafiło na konto Bartoli.

Poniżej prezentujemy statystyki pierwszego seta. Lisicki wygrała tylko 36 procent punktów po pierwszym podaniu! No i popełniła bardzo dużo błędów – aż 14 przy 8 uderzeniach kończących.

""

Przerwę pomiędzy pierwszym i drugim setem wykorzystamy na zadanie dziewiątego już pytania w naszym konkursie "Wimbledon w inteligentnym stylu". Oto jego treść:

Ile meczów w historii swoich występów na Wimbledonie wygrała Agnieszka Radwańska w grze pojedynczej seniorek?

Odpowiedzi prosimy przesyłać na adres konkurs@tenisklub.pl, w temacie wpisując "Wimbledon w inteligentnym stylu".

15:42 Pierwszy set trwał zaledwie pół godziny. W tym czasie duży krok do pierwszego wielkoszlemowego triumfu w karierze uczyniła Marion Bartoli.

1:6 Kolejny gem serwisowy Marion Bartoli, który Francuzka wygrała bez straty punktu! Bartoli może nie gra rewelacyjnie, ale przynajmniej nie schodzi poniżej poziomu prezentowanego w poprzednich meczach. Niestety nie da się tego powiedzieć o Lisicki, która psuje na potęgę.

1:5 Nieco ciekawszy i bardziej wyrównany gem. Ale Lisicki wciąż popełnia zbyt wiele błędów i nawet średnio grająca Francuzka była w stanie uzyskać kolejne przełamanie. Losy pierwszego seta już chyba rozstrzygnięte.

1:4 Szybki gem serwisowy Bartoli. Trzeba przyznać, że Francuzka jest w uderzeniu. Jest znacznie pewniejsza z głębi kortu i to ona ma inicjatywę w wymianach. A Lisicki jeśli nie zacznie trafiać, to chyba nie będzie mieć jak zagrozić rywalce.

1:3 Lisicki na razie zawodzi – dużo błędów, słaby serwis. Bartoli wykorzystuje szansę i zdobywa przełamanie. Trzeba przyznać, że kto jak kto, ale Francuzka na pewno była zadowolona, że Lisicki wyeliminowała Agnieszkę Radwańską. Prosta i mocna gra Niemki wyjątkowo pasuje do stylu Bartoli i napędza jej oburęczne uderzenia. Ozdobą gema była akcja przy siatce Bartoli, którą Francuzka zakończyła trzecim wolejem.

1:2 Gem błędów, którego niepewnie serwująca Bartoli zakończyła asem z drugiego podania… Celownik Lisicki na razie rozregulowany.

1:1 Tym razem problemy z serwisem Lisicki i Bartoli od razu odrabia stratę podania. Gra na razie wygląda tak, jak się można było spodziewać – mocno, płasko, bez zastanowienia. Może z czasem panie zaczną trochę urozmaicać swój tenis.

Lisicki i Bartoli grały dotychczas ze soba czterokrotnie, w tym dwa razy na kortach Wimbledonu. W 2008 roku na londyńskiej trawie lepsza była Francuzka, a w 2011 Niemka. Oprócz starć w Wielkim Szlemie rywalizowały ze sobą dwukrotnie w Charleston. Na zielonej amerykańskiej mączce w obu przypadkach lepsza była Lisicki.

1:0 Lisicki zdobywa breaka już w pierwszym gemie. Od równowagi Bartoli popełniła dwa podwójne błędy. Nie powinno to jednak bardzo dziwić – 28-letnia Francuzka jest liderką niechlubnej statystyki podwójnych błędów. W drodze do finału popełniła ich aż 27.

Lisicki w wielkoszlemowym finale gra po raz pierwszy w karierze. Bartoli natomiast ma już na koncie finał Wimbledonu osiągnięty w 2007 roku. Czy tamto doświadczenie jej pomoże? Na pewno obie są świadome szansy na życiowy sukces, który zapewni im miejsce w historii tenisa.

15:11 Zaczynamy mecz finałowy! Jako pierwsza serwuje Marion Bartoli.

Boris Becker przyznał, że na tytuł bardziej zasłużyła Sabine Lisicki, gdyż miała znacznie trudniejsza drogę do finału. 23-letnia Niemka pokonała całą plejadę świetnych tenisistek – Francescę Schiavone, Jelenę Wiesninę, Samanthę Stosur, Serenę Williams, Kaię Kanepi i Agnieszkę Radwańską. Szczególnie wyszarpane, trzysetowe zwycięstwa nad rozstawioną z "jedynką" Amerykanką i rozstawioną z "czwórką" Polką zasługują na słowa uznania. Bartoli natomiast nie musiała grać z żadną tenisistką z czołowej szesnastki. Najwyżej notowaną rywalką, jaką pokonała, była rozstawiona z "siedemnastką" Sloane Stephens. Ale to przecież nie wina Francuzki, że faworytki w jej części drabinki szybko się wykruszały.

15:03 Czas na pamiątkowe zdjęcia. Obie finalistki uśmiechnięte i na pewno zadowolone z tego, co już w Londynie osiągnęły.

15:01 Lisicki i Bartoli właśnie pojawiły się na korcie. W Londynie piękna słoneczna pogoda, tak więc nic nie powinno przeszkodzić w płynnym rozegraniu finału.

Takiego finału nikt się nie spodziewał! 2 tygodnie w przedturniejowych typowaniach przewijały się nazwiska Sereny Williams, Marii Szarapowej i Wiktorii Azarenki. Główne faworytki odpadły jednak przed fazą ćwierćfinałową, a otwartą drabinkę wykorzystały Sabine Lisicki i Marion Bartoli. W finale spotkają się tenisistki rozstawione z numerami 23 i 15.

Co zyska i co zyskać może Janowicz?

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz swoim wynikiem osiągniętym w Wimbledonie na zawsze zapisał się w historii polskiego tenisa. Wielkoszlemowy półfinał da łodzianinowi też znaczący zastrzyk punktów do rankingu oraz gotówki na konto.

Janowicz zwiększy ilość posiadanych punktów o 605 (za półfinał Wimbledon jest 720, ale łodzianin bronił 115 za trzecią rundę w poprzednim sezonie), co pozwoli przesunąć mu się z 22. na 17 lokatę.

Polak ma także całkiem obiecujące perspektywy dalszego awansu, gdyż w najbliższych tygodniach broni stosunkowo niedużej ilości punktów (w lipcu ubiegłego roku wygrał dwa challenger, co jednak na tle czekających go turniejów Masters 1000 jest skromnym dorobkiem). Np. Raonic bronić będzie punktów za ćwierćfinały w Kanadzie i Cincinnati, a Almagro za finał w Bastad oraz półfinał w Hamburgu. Zarówno Kanadyjczyk, jak i Hiszpan w poniedziałkowym notowaniu rankingu będą mieli nad Janowiczem niespełna 100 punktów przewagi.

Bezpośrednio po Wimbledonie łodzianin zgłoszony był do turnieju w Bastad, ale nie wiadomo czy po wymagających zmaganiach w Londynie zdecyduje się na występ na ziemnych kortach w szwedzkim kurorcie (na razie nie ma jednak informacji o rezygnacji).

W kolejnych tygodniach Janowicz również ma zaplanowane starty na czerwonej mączce: w Bogocie (początek 15 lipca) oraz w Umagu (22 lipca). W pierwszej połowie sierpnia światowa czołówka rywalizować zaś będzie w turniejach ATP World Tour Masters 1000 w Toronto i następnie w Cincinnati, a już 26 sierpnia rusza US Open. Okazji, aby przez najbliższe dwa miesiące znacząco wzbogacić swoje konto punktowe będzie więc co niemiara.

Półfinał Wimbledon to oczywiście również wielka nobilitacja finansowo. Jerzyk za swój sukces otrzyma 400 tysięcy funtów (rok temu za półfinał Wimbledonu było „zaledwie” 287 500 funtów), czyli ponad 2 miliony i 300 tysięcy złotych.

Djoković: Jeden z najcięższych meczy

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Ten mecz już przeszedł do historii. Novak Djoković potrzebował pięciu setów i ponad czterech godzin, by pokonać Juana Martina del Potro. Serb nie krył swojego uznania dla rywala, który postawił mu nie lada trudne warunki.

Świeżo upieczony finalista chyba nigdy wcześniej w Wimbledonie nie napotkał na swojej drodze tak wymagającego przeciwnika. Pięć setów, dwa tie breaki i czterogodzinna gra – te dane mówią wiele o piątkowym pojedynku Djokovica z Del Potro. – To był jeden z najcięższych meczy, w których brałem udział. Zdecydowanie jeden z najbardziej emocjonujących. Byliśmy tak blisko siebie, nie dało się nas rozdzielić. Właśnie dlatego del Potro został zwycięzcą turnieju Wielkiego Szlema. Za każdym razem, kiedy znajduje się w trudnej sytuacji, prezentuje niewiarygodne zagrania. Nie uważam, bym grał źle, mając piłki meczowe w tie breaku. Wielkie uznanie dla rywala za taką walkę – przyznaje serbski tenisista.

Djoković twierdzi, iż to konsekwentna gra mogła odegrać kluczową rolę w decydujących akacjach. – Po prostu cieszę się z tego, że udało mi się awansować. Po przegranym czwartym secie czułem się rozczarowany, ale w końcówce zdołałem utrzymać solidną grę i osiągnąć finał.

Czterogodzinny pojedynek zostawił ślad na kondycji pierwszej rakiety świata. Sam Djoković marginalizuje jednak ten problem. – Fizycznie wciąż czuję się dobrze, mimo że w piątym secie było wiele upadków, poślizgnięć, podbiegów i długich wymian. Oczywiście, będę nieco bardziej zmęczony, niż byłem podczas poprzednich spotkań, lecz to nie pierwszy raz, kiedy znalazłem się w takiej sytuacji.

Co więcej, piątkowy mecz w cale nie był najdłuższym, jaki rozegrał Djoković. Zdarzało mu się bowiem spędzać na korcie prawie dwie godziny dłużej i to w finale. – Miałem już w swojej karierze kilka epickich meczy i parę długich pojedynków pięciosetowych. Ten, który szczególnie zapadł mi w pamięci, to finał Australian Open przeciwko Rafelowi Nadalowi. Trwał sześć godzin – wspomina triumfator Wimbledonu z 2011 roku.

Jego oponent, Juan Martin del Potro nie sprawiał wrażenia człowieka wyraźnie rozczarowanego porażką. Argentyńczyk mógł niewątpliwie opuszczać kort z podniesioną głową i wypiętą klatką piersiową. – To, czego doświadczyłem na korcie, było wyjątkowe. Minęło wiele czasu, od kiedy tak grałem. Myślę, że publiczności podobał się ten mecz. Niesamowite, sam chętnie spoglądałem na trybuny. W słabszych chwilach widziałem tłum, to jak mnie oklaskują, i z całą pewnością bardzo mi to pomogło.

Argentyńczyk parokrotnie podkreślał fantastyczną postawę kibiców, którzy dodali mu sił w chwilach zwątpienia. – Dla mnie to coś fantastycznego, ponieważ bez wsparcie publiczności powrót do gry, przegrywając dwa do jednego z numerem jeden na świecie, byłby niezwykle trudny – 24-latek doceniał wkład publiczności w swój występ.