US Open: krecz Thiema, Del Potro gra dalej

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Juan Martin del Potro i Stan Wawrinka zostali kolejnymi ćwierćfinalistami wielkoszlemowego US Open. Argentyńczyk skorzystał na kreczu Dominika Thiema, a Szwajcar ograł w czterech setach Ilię Marczenko.

Juan Martin del Potro kontynuuje swój marsz po drugi tytuł na US Open. Na razie jest jeszcze od tego daleko, ale do ćwierćfinału Argentyńczyk awansował w imponującym stylu. W pierwszych czterech meczach nie stracił jeszcze nawet seta.

Mecz czwartej rundy z Dominikiem Thiemem miał niecodzienny przebieg. Wszystko przez problemy zdrowotne Austriaka, który już w pierwszej partii miał wyraźne problemy z poruszaniem się. Przez to na nic zdał się break wywalczony w trzecim gemie – od stanu 1:3 to Del Potro wygrał pięć kolejnych gemów i całego seta.

W drugiej odsłonie rozegrano już tylko pięć gemów, w których Argentyńczyk obronił dwa break pointy, sam przełamał rywala i prowadził dzięki temu 3:2. Wówczas Thiem poprosił o przerwę medyczną, lecz na niewiele się ona zdała. Tenisiści rozegrali po niej bowiem tylko jeden punkt, po czym Austriak poddał mecz przy stanie 6:3, 3:2 dla Del Potro.

W ćwierćfinale "Wieżę z Tandil" czeka zadanie zdecydowanie najtrudniejsze, jeśli chodzi o tegoroczne US Open. Zmierzy się z rozstawionym z numerem trzy Stanem Wawrinką, który w czterech setach pokonał w poniedziałek Ilię Marczenko. Ukrainiec to jedna z rewelacji turnieju – w trzeciej rundzie skorzystał na kreczu Nicka Kyrgiosa.

Pojedynek ze Szwajcarem to były już zbyt wysokie progi dla Marczenki. W pierwszych dwóch odsłonach Wawrinka zaczynał od przełamania i prowadzenia 2:0. Jeden set przyszedł mu nieco trudniej, drugi bardzo łatwo, ale przede wszystkim wynik 6:4, 6:1 dawał już ogromną zaliczkę. Nie oznacza to, ze Szwajcar miał łatwo do końca – w trzeciej partii nie wykorzystał prowadzenia 5:3.

Zemściło się to w tiebreaku, kiedy Marczenko niespodziewanie wygrał 7-5 i przedłużył nadzieje na wielką sensację. Potem poszedł za ciosem, bo w czwartym secie jako pierwszy przełamał rywala i wyszedł na prowadzenie 2:1. To jednak wszystko, na co stać było dziś Ukraińca. Później ugrał już tylko jednego gema i to Wawrinka zwyciężył 6:4, 6:1, 6:7(5), 6:3. Tym samym do wyłonienia w turnieju mężczyzn pozostała już tylko jedna para ćwierćfinalistów.


Wyniki

Czwarta runda singla:
Stan Wawrinka (Szwajcaria, 3) – Ilia Marczenko (Ukraina) 6:4, 6:1, 6:7(5), 6:3
Juan Martin del Potro (Argentyna, WC) – Dominic Thiem (Austria, 8) 6:3, 3:2 i krecz Thiema

US Open: Świątek i Kuczer w drugiej rundzie

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: Peter Figura

Iga Świątek oraz Daria Kuczer zapewniły sobie awans do drugiej rundy juniorskiego US Open. Trzysetowy pojedynek przegrała zaś Wiktoria Kulik.

Iga Świątek rozpoczęła rywalizację w Nowym Jorku od zwycięstwa nad 14-letnią reprezentantką gospodarzy Whitney Osuigwe 6:4, 6:4. Warszawianka wykorzystała w tym meczu pięć z jedenastu okazji na przełamanie, trzykrotnie tracąc swój serwis.

W drugiej rundzie rywalką Igi Świątek będzie rozstawiona z numerem trzynaście Viktoria Kuzmova lub Warwara Graczewa.

Pierwsze w karierze zwycięstwo w imprezie wielkoszlemowej odniosła Daria Kuczer, która do US Open przedzierała się przez eliminacje (wygrała w nich dwa mecze). W pierwszej rundzie turnieju głównego szczecinianka ograła Annę Lin 4:6, 6:1, 6:4. Teraz Darię Kuczer czeka konfrontacja z rozstawioną z numerem piętnaście Yuki Naito.

Na pierwszej rundzie rywalizację w Nowym Jorku zakończyła Wiktoria Kulik. Polka przegrała z kwalifikantką Pranjalą Yadlapalli 6:2, 3:6, 2:6. W decydującej partii Polka dwukrotnie straciła serwis, a sama nie miała nawet jednego break pointa. Spotkanie trwało 80 minut.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Iga Świątek (Polska) – Whitney Osuigwe (USA, WC) 6:4, 6:4
Daria Kuczer (Polska) – Anna Li (USA, WC) 4:6, 6:1, 6:4
Pranjala Yadlapalli (Indie, Q) – Wiktoria Kulik 2:6, 6:3, 6:2

Radwańska: jeśli ktoś kojarzy Radwańską, to wie, że jestem z Polski

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Nowego Jorku, foto: AFP

Agnieszka Radwańska o podróży do Rio, o tym czy zagra na igrzyskach w Tokio i co może jej przeszkodzić, a co pomóc w rywalizacji o medal olimpijski w Azji. Wreszcie o tym, że granie z orłem na piersi zawsze było dla niej ważne.

O tym i o innych rzeczach opowiada wysłannikowi Tenisklub.pl Antoniemu Cichemu w Nowym Jorku podczas ostatniego tegorocznego turnieju wielkoszlemowego.

Igrzyska dały mocno popalić?
– Na pewno. Było dużo problemów ze wszystkim, zaczynając już od samej podróży. Dla mnie to też był czas po sezonie na kortach trawiastych, kiedy nie grałam jeszcze najlepszego tenisa. Chyba chciałam za bardzo, za dobrze i to mnie kosztowało bardzo dużo. Do tego ta cała otoczka igrzysk… na pewno nie były to moje najlepsze dni…

No właśnie, ta podróż. Nie dało się nic zrobić, zmienić?
– Nie dało się. Z tego powodu, że to igrzyska, wszystkie loty były pełne. Próbowałyśmy nawet z zawodniczkami brać prywatne samoloty, ale i z tym był problem. Wszystko wykupione już kilka dni wcześniej, prywatne loty także. W życiu się z czymś takim nie spotkałam. Nie było szans, żeby kupić bilety całkiem od nowa. Automatycznie zostałam przestawiona na taki lot, że nie zdążyłabym na swój pierwszy mecz.

Szansy na przełożenie meczu też nie było? Angelique Kerber również miała problemy z podróżą, ale ona grała dzień później.
– Oczywiście, że złożyliśmy wniosek. Jak było widać, organizatorzy nie za bardzo się do tego odnieśli. Pewnie rolę odegrały plany transmisji i inne podobne sprawy.

Czy samo miejsce też mogło mieć wpływ na wyniki? Juan Martin del Potro czy Monica Puig, którzy wychowali się w Ameryce Południowej, zyskali a inni tracili swoje walory?
– Warunki były ciężkie, ale tu, w Nowym Jorku, są jeszcze cięższe. Można było zobaczyć, jak nie radzą sobie zawodnicy i to tacy, którzy są według mnie jednymi z najlepiej przygotowanych. Milos Raonic choćby. Fizycznie jest przygotowany niesamowicie. Nigdy nie zdarzyło się, żebym weszła na siłownię i go tam nie spotkała. I nawet jemu zdarzyło się przegrać z upałem, z warunkami zewnętrznymi.

Jakie uczucia wywołało Rio? Żal, rozczarowanie, może złość?
– Zawsze jest żal, złość po przegranej. Przede wszystkim złość, nerwy, brak odpoczynku, oddechu po tych wszystkich perypetiach. Mało treningu, właściwie tylko jeden trening, potem rozpoczęcie, zamykanie kortów. Wszystko było przeciwko nam, ale cóż… Czasu się nie cofnie.

Chyba nie sposób porównać tenis na igrzyskach do innych dyscyplin. Cykl przygotowań na pewno wygląda inaczej.
– Z naszej perspektywy ciężko w ogóle mówić o czymś takim jak przygotowania do igrzysk. My mamy chwilę wcześniej dwa turnieje wielkoszlemowe, inni przygotowują się po dwa-trzy miesiące, a my w tym czasie gramy w sześciu turniejach w tym, jak powiedziałam, dwóch Wielkiego Szlema. Igrzyska to kolejna wielka impreza w sezonie, ale przygotowujemy się do nich tak, jak do każdych innych rozgrywek. Oczywiście, są personalne decyzje, ktoś gra mniej lub więcej, opuści jakiś turniej, ale to pojedyncze przypadki.

Temat Tokio 2020 jest otwarty? Podejmie pani jeszcze jedną próbę zaprzyjaźnienia się z igrzyskami?
– Wtedy to już będę miała trójkę z przodu. (śmiech) Szczerze mówiąc, nie wiem, czy jest sens patrzeć tak daleko w przyszłość. Pewnie, chciałabym spróbować sił w kolejnych igrzyskach, ale cztery lata to dużo, żeby cokolwiek wróżyć.

Zawsze można wrócić jak Martina Hingis i sięgnąć po medal.
– Nie mówię, że już chcę kończyć karierę, ale też na pewno nie pójdę w ślady zawodniczek, które grają po dwadzieścia kilka lat w tourze. Jak choćby Serena czy Venus. Ta druga ma teraz 36 lat! Co to, to nie. Ja siebie w takim wieku na korcie nie widzę.

Czyli pragnienie, by pielęgnować domowe ognisko, założyć rodzinę jest u pani z wiekiem coraz silniejsze?
– Na pewno. Tenis to całe moje życie, wszystko zawsze było z nim związane. To zawsze był priorytet. Wciąż jest i dalej będzie przez kolejnych parę lat, ale na pewno nie w wieku 35 lat. Zobaczymy też przede wszystkim, na ile pozwoli zdrowie. Robię wszystko, żeby być w jednym kawałku, ale to nie takie proste. Gram dziesięć lat zawodowo, jeszcze pięć lat niezawodowo, w sumie piętnaście, więc ciężko powiedzieć, co będzie za rok, a co dopiero za cztery.

Co sprawia, że nawet jak nie idzie, nie wykonuje pani gwałtownych ruchów, wciąż pracuje z jednym zespołem. To wiara w ludzi, zaufanie?
– To jest sport, nikt nie jest maszyną. Oczywiście, pojawiają się gorsze momenty, niektórzy mają je krótsze, niektórzy dłuższe. Jedni są w dołku przez kilka tygodni, inni przez kilka miesięcy. W sporcie liczy się konsekwencja. Nawet jak coś idzie nie tak, pracą i konsekwencją wraca się na swój poziom. Prędzej czy później to zadziała. Skoro się jest czy było na jakimś poziomie, to znaczy, że się da. To moja dewiza.
A jeśli chodzi o osoby, które mnie otaczają, są dobre w tym, co robią, i pracujemy zawsze tak samo bez względu na to, co się dzieje wokół.

Potraficie usiąść i szczerze porozmawiać, powiedzieć sobie, że macie inne spojrzenie na pewne sprawy?
– Oczywiście. Wiadomo, na bieżąco dyskutujemy o pewnych rzeczach. To normalne, że ktoś może widzieć coś inaczej. Aczkolwiek jesteśmy już tak zgrani, że rzadko się zdarza, byśmy się nie zgadzali, mieli całkowicie odmienne zdanie.

Już powszechnie wiadomo, że Dawid Celt nie jest tylko sparingpartnerem czy drugim trenerem. To pomaga czy czasem może przeszkadzać, kiedy życie prywatne przeplata się z teamem?
– Szczerze mówiąc, dajemy sobie radę. Staramy się to rozdzielać i żyć normalnie. Wiadomo, są nerwy, dużo emocji, przede wszystkim podczas meczów na styku. Oprócz tego sezon trwa dziesięć miesięcy, ciągłe podróże, mecze, treningi, ale radzimy sobie z tym. Tak naprawdę ważne, żeby cały czas zachowywać wobec tego lekki dystans.

Nie macie już chwilami siebie dość w październiku czy listopadzie, kiedy sezon zmierza do końca?
– Nie, absolutnie nie. Ja zupełnie tego nie odczuwam, mam nadzieję, że Dawid też nie. (śmiech) Jeśli ktoś faktycznie do siebie pasuje, to wszystko jedno, jaki jest miesiąc – nie ma się dość tej drugiej osoby. Dogadujemy się bardzo dobrze pod każdym względem.

Jest jeszcze miejsce na radość poza kortem? Gdy wyrwiecie się gdzieś, coś zobaczyć po za kortami? Czy to już spowszedniało?
– Troszkę spowszedniało. Radość jest oczywiście po każdym zwycięstwie. Niezależnie, czy to pierwsza runda czy finał, wygrana zawsze cieszy. Pokazuje, że lata pracy na korcie nie poszły na marne. Tak naprawdę mój kalendarz jest tak podobny, to się wszystko tak bardzo powtarza rok w rok, że w niektórych miejscach byłam po 20 czy 25 razy. Równie dobrze mogłabym pojechać do Katowic. Za którymś razem to już nie robi takiego wrażenia. Chyba że to nowe miejsce, to wtedy faktycznie… Inne miejsce, inne warunki, inne korty, inny kraj, inna kultura – to ciekawe, ale jednak w 90 procentach to są te same miasta.

Bolą komentarze, które wytykają, że nie przykłada się pani do gry w reprezentacji? Od igrzysk w Londynie rozegrała pani więcej meczów w Fed Cup niż siostry Williams razem wzięte, tyle samo co Wiktoria Azarenka, Maria Szarapowa i Caroline Wozniacki w sumie.
– Myślę, że to samo za siebie mówi. Takie opinie wygłaszają osoby, które nie mają pojęcia o sporcie, więc nie ma tu czego nawet komentować. Po drugie, ja dla Polski gram w każdym turnieju. Tak samo tutaj, teraz. Jeśli ktoś mnie kojarzy, wie, że jestem z Polski. To nie tak, że gram tylko dla siebie, równie dobrze to idzie na konto kraju. Owszem, z orzełkiem na piersi występuję w Fed Cup i igrzyskach, ale to nie jest tak, że inaczej gram, inaczej do tego podchodzę. Zawsze chcę wygrać.

Jest szansa, że zagra pani w Fed Cup w przyszłym roku? Prawdopodobnie reprezentację czeka wyjazd do Izraela.
– To wszystko zależy od wielu rzeczy. Jeszcze nie było żadnych rozmów, na razie koncentruję się na tym, żeby zagrać dobrze tutaj, później Azja, gdzie mam sporo punktów do obrony, a następnie oczywiście Singapur (WTA Finals, turniej dla najlepszej ósemki tenisistek danego roku – przyp. red.). Jeszcze sporo turniejów, a walka jest zacięta. Wiele mocnych nazwisk w kolejce do Singapuru. Pewnie niedługo zaczną się rozmowy o Fed Cupie, ale to zależy. Na razie o tym nie myślę.

Wspomniała pani o Azji. Co jest w niej takiego wyjątkowego?
– Tak szczerze to ciężko powiedzieć. To już ostatni wyjazd, jest się zmęczonym sezonem, wiadomo też, że w Chinach trudno się gra. Rzeczywiście jest coś takiego, że faktycznie dobrze mi się tam gra, dobrze się tam czuje, wygrałam wiele turniejów. Ale nie ma na to jednej uniwersalnej recepty. Gdyby była, wygrywałoby się wszędzie i wszystko. Pasują mi warunki i korty, jak widać. Mam nadzieję, że w tym roku będzie podobnie jak w ubiegłym roku. Wtedy na pewno zrobiłam swoje.

Nie ma pani wrażenia, że im trudniej, tym lepiej dla pani?
– Pamiętam takie lata, kiedy właściwie byłam już poza walką o turniej Masters i nagle wygrywając Tokio, Pekin, znajdowałam się na ósmym miejscu i jechałam na WTA Finals. Niby pod presją gra się ciężko i przeważnie, jak to mówimy, wstrzymuje się rękę i człowiek czuje się, jakby miał ją w gipsie, ale wiele razy strasznie nadrabiałam startując w Azji. Byłam pod ścianą, szanse niewielkie, sama myślałam, że nie gram już w Masters, a okazywało się, że zdobywałam tak dużo punktów, by się zakwalifikować. Coś w tym jest.

Radwańska: jeśli ktoś kojarzy Radwańską, to wie, że jestem z Polski

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Nowego Jorku, foto: AFP

Agnieszka Radwańska o podróży do Rio, o tym czy zagra na igrzyskach w Tokio i co może jej przeszkodzić, a co pomóc w rywalizacji o medal olimpijski w Azji. Wreszcie o tym, że granie z orłem na piersi zawsze było dla niej ważne.

O tym i o innych rzeczach opowiada wysłannikowi Tenisklub.pl Antoniemu Cichemu w Nowym Jorku podczas ostatniego tegorocznego turnieju wielkoszlemowego.

Igrzyska dały mocno popalić?
– Na pewno. Było dużo problemów ze wszystkim, zaczynając już od samej podróży. Dla mnie to też był czas po sezonie na kortach trawiastych, kiedy nie grałam jeszcze najlepszego tenisa. Chyba chciałam za bardzo, za dobrze i to mnie kosztowało bardzo dużo. Do tego ta cała otoczka igrzysk… na pewno nie były to moje najlepsze dni…

No właśnie, ta podróż. Nie dało się nic zrobić, zmienić?
– Nie dało się. Z tego powodu, że to igrzyska, wszystkie loty były pełne. Próbowałyśmy nawet z zawodniczkami brać prywatne samoloty, ale i z tym był problem. Wszystko wykupione już kilka dni wcześniej, prywatne loty także. W życiu się z czymś takim nie spotkałam. Nie było szans, żeby kupić bilety całkiem od nowa. Automatycznie zostałam przestawiona na taki lot, że nie zdążyłabym na swój pierwszy mecz.

Szansy na przełożenie meczu też nie było? Angelique Kerber również miała problemy z podróżą, ale ona grała dzień później.
– Oczywiście, że złożyliśmy wniosek. Jak było widać, organizatorzy nie za bardzo się do tego odnieśli. Pewnie rolę odegrały plany transmisji i inne podobne sprawy.

Czy samo miejsce też mogło mieć wpływ na wyniki? Juan Martin del Potro czy Monica Puig, którzy wychowali się w Ameryce Południowej, zyskali a inni tracili swoje walory?
– Warunki były ciężkie, ale tu, w Nowym Jorku, są jeszcze cięższe. Można było zobaczyć, jak nie radzą sobie zawodnicy i to tacy, którzy są według mnie jednymi z najlepiej przygotowanych. Milos Raonic choćby. Fizycznie jest przygotowany niesamowicie. Nigdy nie zdarzyło się, żebym weszła na siłownię i go tam nie spotkała. I nawet jemu zdarzyło się przegrać z upałem, z warunkami zewnętrznymi.

Jakie uczucia wywołało Rio? Żal, rozczarowanie, może złość?
– Zawsze jest żal, złość po przegranej. Przede wszystkim złość, nerwy, brak odpoczynku, oddechu po tych wszystkich perypetiach. Mało treningu, właściwie tylko jeden trening, potem rozpoczęcie, zamykanie kortów. Wszystko było przeciwko nam, ale cóż… Czasu się nie cofnie.

Chyba nie sposób porównać tenis na igrzyskach do innych dyscyplin. Cykl przygotowań na pewno wygląda inaczej.
– Z naszej perspektywy ciężko w ogóle mówić o czymś takim jak przygotowania do igrzysk. My mamy chwilę wcześniej dwa turnieje wielkoszlemowe, inni przygotowują się po dwa-trzy miesiące, a my w tym czasie gramy w sześciu turniejach w tym, jak powiedziałam, dwóch Wielkiego Szlema. Igrzyska to kolejna wielka impreza w sezonie, ale przygotowujemy się do nich tak, jak do każdych innych rozgrywek. Oczywiście, są personalne decyzje, ktoś gra mniej lub więcej, opuści jakiś turniej, ale to pojedyncze przypadki.

Temat Tokio 2020 jest otwarty? Podejmie pani jeszcze jedną próbę zaprzyjaźnienia się z igrzyskami?
– Wtedy to już będę miała trójkę z przodu. (śmiech) Szczerze mówiąc, nie wiem, czy jest sens patrzeć tak daleko w przyszłość. Pewnie, chciałabym spróbować sił w kolejnych igrzyskach, ale cztery lata to dużo, żeby cokolwiek wróżyć.

Zawsze można wrócić jak Martina Hingis i sięgnąć po medal.
– Nie mówię, że już chcę kończyć karierę, ale też na pewno nie pójdę w ślady zawodniczek, które grają po dwadzieścia kilka lat w tourze. Jak choćby Serena czy Venus. Ta druga ma teraz 36 lat! Co to, to nie. Ja siebie w takim wieku na korcie nie widzę.

Czyli pragnienie, by pielęgnować domowe ognisko, założyć rodzinę jest u pani z wiekiem coraz silniejsze?
– Na pewno. Tenis to całe moje życie, wszystko zawsze było z nim związane. To zawsze był priorytet. Wciąż jest i dalej będzie przez kolejnych parę lat, ale na pewno nie w wieku 35 lat. Zobaczymy też przede wszystkim, na ile pozwoli zdrowie. Robię wszystko, żeby być w jednym kawałku, ale to nie takie proste. Gram dziesięć lat zawodowo, jeszcze pięć lat niezawodowo, w sumie piętnaście, więc ciężko powiedzieć, co będzie za rok, a co dopiero za cztery.

Co sprawia, że nawet jak nie idzie, nie wykonuje pani gwałtownych ruchów, wciąż pracuje z jednym zespołem. To wiara w ludzi, zaufanie?
– To jest sport, nikt nie jest maszyną. Oczywiście, pojawiają się gorsze momenty, niektórzy mają je krótsze, niektórzy dłuższe. Jedni są w dołku przez kilka tygodni, inni przez kilka miesięcy. W sporcie liczy się konsekwencja. Nawet jak coś idzie nie tak, pracą i konsekwencją wraca się na swój poziom. Prędzej czy później to zadziała. Skoro się jest czy było na jakimś poziomie, to znaczy, że się da. To moja dewiza.
A jeśli chodzi o osoby, które mnie otaczają, są dobre w tym, co robią, i pracujemy zawsze tak samo bez względu na to, co się dzieje wokół.

Potraficie usiąść i szczerze porozmawiać, powiedzieć sobie, że macie inne spojrzenie na pewne sprawy?
– Oczywiście. Wiadomo, na bieżąco dyskutujemy o pewnych rzeczach. To normalne, że ktoś może widzieć coś inaczej. Aczkolwiek jesteśmy już tak zgrani, że rzadko się zdarza, byśmy się nie zgadzali, mieli całkowicie odmienne zdanie.

Już powszechnie wiadomo, że Dawid Celt nie jest tylko sparingpartnerem czy drugim trenerem. To pomaga czy czasem może przeszkadzać, kiedy życie prywatne przeplata się z teamem?
– Szczerze mówiąc, dajemy sobie radę. Staramy się to rozdzielać i żyć normalnie. Wiadomo, są nerwy, dużo emocji, przede wszystkim podczas meczów na styku. Oprócz tego sezon trwa dziesięć miesięcy, ciągłe podróże, mecze, treningi, ale radzimy sobie z tym. Tak naprawdę ważne, żeby cały czas zachowywać wobec tego lekki dystans.

Nie macie już chwilami siebie dość w październiku czy listopadzie, kiedy sezon zmierza do końca?
– Nie, absolutnie nie. Ja zupełnie tego nie odczuwam, mam nadzieję, że Dawid też nie. (śmiech) Jeśli ktoś faktycznie do siebie pasuje, to wszystko jedno, jaki jest miesiąc – nie ma się dość tej drugiej osoby. Dogadujemy się bardzo dobrze pod każdym względem.

Jest jeszcze miejsce na radość poza kortem? Gdy wyrwiecie się gdzieś, coś zobaczyć po za kortami? Czy to już spowszedniało?
– Troszkę spowszedniało. Radość jest oczywiście po każdym zwycięstwie. Niezależnie, czy to pierwsza runda czy finał, wygrana zawsze cieszy. Pokazuje, że lata pracy na korcie nie poszły na marne. Tak naprawdę mój kalendarz jest tak podobny, to się wszystko tak bardzo powtarza rok w rok, że w niektórych miejscach byłam po 20 czy 25 razy. Równie dobrze mogłabym pojechać do Katowic. Za którymś razem to już nie robi takiego wrażenia. Chyba że to nowe miejsce, to wtedy faktycznie… Inne miejsce, inne warunki, inne korty, inny kraj, inna kultura – to ciekawe, ale jednak w 90 procentach to są te same miasta.

Bolą komentarze, które wytykają, że nie przykłada się pani do gry w reprezentacji? Od igrzysk w Londynie rozegrała pani więcej meczów w Fed Cup niż siostry Williams razem wzięte, tyle samo co Wiktoria Azarenka, Maria Szarapowa i Caroline Wozniacki w sumie.
– Myślę, że to samo za siebie mówi. Takie opinie wygłaszają osoby, które nie mają pojęcia o sporcie, więc nie ma tu czego nawet komentować. Po drugie, ja dla Polski gram w każdym turnieju. Tak samo tutaj, teraz. Jeśli ktoś mnie kojarzy, wie, że jestem z Polski. To nie tak, że gram tylko dla siebie, równie dobrze to idzie na konto kraju. Owszem, z orzełkiem na piersi występuję w Fed Cup i igrzyskach, ale to nie jest tak, że inaczej gram, inaczej do tego podchodzę. Zawsze chcę wygrać.

Jest szansa, że zagra pani w Fed Cup w przyszłym roku? Prawdopodobnie reprezentację czeka wyjazd do Izraela.
– To wszystko zależy od wielu rzeczy. Jeszcze nie było żadnych rozmów, na razie koncentruję się na tym, żeby zagrać dobrze tutaj, później Azja, gdzie mam sporo punktów do obrony, a następnie oczywiście Singapur (WTA Finals, turniej dla najlepszej ósemki tenisistek danego roku – przyp. red.). Jeszcze sporo turniejów, a walka jest zacięta. Wiele mocnych nazwisk w kolejce do Singapuru. Pewnie niedługo zaczną się rozmowy o Fed Cupie, ale to zależy. Na razie o tym nie myślę.

Wspomniała pani o Azji. Co jest w niej takiego wyjątkowego?
– Tak szczerze to ciężko powiedzieć. To już ostatni wyjazd, jest się zmęczonym sezonem, wiadomo też, że w Chinach trudno się gra. Rzeczywiście jest coś takiego, że faktycznie dobrze mi się tam gra, dobrze się tam czuje, wygrałam wiele turniejów. Ale nie ma na to jednej uniwersalnej recepty. Gdyby była, wygrywałoby się wszędzie i wszystko. Pasują mi warunki i korty, jak widać. Mam nadzieję, że w tym roku będzie podobnie jak w ubiegłym roku. Wtedy na pewno zrobiłam swoje.

Nie ma pani wrażenia, że im trudniej, tym lepiej dla pani?
– Pamiętam takie lata, kiedy właściwie byłam już poza walką o turniej Masters i nagle wygrywając Tokio, Pekin, znajdowałam się na ósmym miejscu i jechałam na WTA Finals. Niby pod presją gra się ciężko i przeważnie, jak to mówimy, wstrzymuje się rękę i człowiek czuje się, jakby miał ją w gipsie, ale wiele razy strasznie nadrabiałam startując w Azji. Byłam pod ścianą, szanse niewielkie, sama myślałam, że nie gram już w Masters, a okazywało się, że zdobywałam tak dużo punktów, by się zakwalifikować. Coś w tym jest.

US Open: Kerber wypunktowała Kvitovą

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

W niedzielę jako ostatnia do ćwierćfinału nowojorskiej imprezy awansowała Angelique Kerber. Niemka w sesji nocnej na Arthur Ashe Stadium w dwóch setach pokonała Petrę Kvitovą.

W pierwszej partii 28-latka trenująca w Puszczykowie trzykrotnie przełamała serwis rywalki, a sama straciła podanie tylko raz, dzięki czemu zwyciężyła 6:3

W drugiej odsłonie spotkania obie tenisistki pilnowały własnych serwisów aż do wyniku 6:5 dla Kerber. W 12 gemie Czeszka nie wykorzystała szansy, żeby doprowadzić do tie-breaka i z awansu do ćwierćfinały mogła cieszyć się turniejowa „dwójka”.

Jak można było się spodziewać, dwukrotna mistrzyni Wimbledonu była w tym pojedynku stroną agresywniejszą. Kvitova posłała 32 uderzania wygrywająca, przy zaledwie 8 takich zagraniach ze strony Niemki. Decydujące okazały się jednak niewymuszone błędy, których aż 43 popełniła Czeszka, a tylko osiem Kerber.

Niemiecka tenisistka o miejsce w najlepszej czwórce turnieju powalczy z Robertą Vinci.

O pozostałych niedzielnych spotkaniach w turnieju pań można przeczytać TUTAJ
 


Wyniki

Czwarta runda singla
Angelique Kerber (Niemcy, 2) – Petra Kvitova (Czechy, 14) 6:3 7:5
 

US Open: Pouille wygrywa „horror” z Nadalem, francuski dzień w Nowym Jorku!

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Takie mecze piszą historię tenisa. Rafael Nadal, po niezapomnianym spektaklu, przegrał z Lucasem Pouille 1:6, 6:2, 4:6, 6:3, 6:7(6) i na czwartej rundzie zakończył rywalizację w US Open! W niedzielę miejsce w ćwierćfinale zapewniło sobie również dwóch innych Francuzów – Jo-Wilfried Tsonga i Gael Monfils. Kolejne błyskawiczne zwycięstwo odniósł Novak Dżoković.

Spotkanie Pouille z Nadalem miało lepsze i gorsze momenty, obaj tenisiści grali nierówno, ale przeszło czterogodzinny pojedynek dostarczył szeregu fantastycznych zagrań, a przede wszystkim ogromnej dawki emocji. Już jego początek zwiastował możliwą niespodziankę, gdyż Francuz w pierwszym secie stracił tylko gema.

Wydawało się, że w drugiej partii wszystko wróciło do spodziewanego scenariusza – Nadal doprowadził do dwóch przełamań (w drugim oraz ósmym gemie) i wygrał 6:2. Już w pierwszym gemie trzeciego seta Francuz zdołał jednak wywalczyć breaka i przewagę skutecznie utrzymał do końca.

W czwartej odsłonie Nadal prowadził 4:2. Pouille w siódmym gemie doprowadził do re-breaka, ale następnie przegrał dwa gemy. Piątego seta były lider rankingu rozpoczął do przełamania i ponownie prowadził 4:2, a Francuz raz jeszcze odrobił straty i o losach awansu rozstrzygnąć musiał tie break. W tym Hiszpan obronił trzy meczbole od stanu 3-6, ale przegrał następne dwa punkty.

Dla Lucasa Pouille było to trzecie z rzędu pięciosetowe zwycięstwo! W drugiej rundzie Francuz odrobił dwusetową stratę z Marco Chiudinellim, zaś w trzeciej wyciągnął ze stanu 1-2 z wyżej notowanym Roberto Bautistą Agutem. – Myślę, że odnoszę takie zwycięstwa, ponieważ czuję się mocno fizycznie i mentalnie, a to daje mi wiele pewności siebie przed meczem – odniósł się do swoich imponujących zwycięstw Pouille. – Mam świadomość, że jeżeli chcę wygrać, to nie mogę się nastawić na trzy szybie sety, typu 6:1, 6:2, 6:2. Musi to trwać znacznie dłużej i jestem na to gotowy.

Niedziela w Nowym Jorku była francuskim dniem. Bardzo dobre mecze rozegrali w czwartej rundzie Jo-Wilfired Tsonga i Gael Monfils. Ten pierwszy pokonał reprezentanta gospodarzy Jacka Socka 6:3, 6:3, 6:7(7), 6:2. Monfils nie pozostawił z kolej złudzeń Marcosowi Baghdatisowi, wygrywając 6:3, 6:2, 6:3 i to on zmierzy się teraz z Lucasem Pouille.

Jo-Wilfrieda Tsonge czeka zaś konfrontacja z Novakiem Dżokoviciem. Serb jak na razie zbyt wiele sił w Nowym Jorku nie stracił. Po czterosetowym zwycięstwie nad Janowiczem, w drugiej rundzie mecz walkowerem oddał mu Vesely, a w trzeciej rundzie po sześciu gemach skreczował Jużnyj.

W niedzielnym meczu Serb również pewnie triumfowało, ogrywając Kyle’a Edmunda 6:2, 6:1, 6:4. Spotkanie to trwało godzinę i 55 minut. Należy odnotować, że pojedynek nie był zbyt efektowny. Dżoković miał ujemny bilans „winnerów” do niewymuszonych błędów (24-25) i odnotował też siedem podwójnych błędów (przy trzech asach).


Wyniki

Czwarta runda singla:
Novak Dżoković (Serbia, 1) – Kyle Edmund (Wielka Brytania) 6:2, 6:1, 6:4
Lucas Pouille (Francja, 24) – Rafael Nadal (Hiszpania, 4) 6:1, 2:6, 6:4, 3:6, 7:6(6)
Jo-Wilfried Tsonga (Francja, 9) – Jack Sock (USA, 26) 6:3, 6:3, 6:7(7), 6:2
Gael Monfils (Francja, 10) – Marcos Baghdatis (Cypr) 6:3, 6:2, 6:3

US Open: nieudany występ juniorów

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Nowego Jorku, foto: Peter Figura

Już pierwszego dnia z juniorskim US Open pożegnali się Kacper Żuk i Piotr Matuszewski. Obu został turniej debla, w którym zagrają razem.

Nie tak wyobrażali sobie występ w Nowym Jorku polscy juniorzy. Rozgrywki ledwie się zaczęły, a dla naszych dwóch singlistów już się zakończyły.

Żukowi nie pomogło losowanie. Zmierzył się z rozstawionym z "14" Marvinem Moellerem. Niemiec wygrał 6:4, 6:3 trwające 71 minut spotkanie.

Pojedynek z udziałem Matuszewskiego zaczął się optymistycznie, ale koniec był dużo mniej przyjemny. Po zwycięstwie 7:6(4) w pierwszej partii w kolejnych dwóch kaliszanin urwał tylko dwa gemy Samowi Riffice’owi. Decydujący set trwał ledwie 19 minut.

Nasi juniorzy na Flushing Meadows jeszcze zagrają. Wciąż mają szansę w deblu. Można powiedzieć, że to ich koronna konkurencja. Tuż przed przylotem do Nowego Jorku sięgnęli po tytuł w grze podwójnej w prestiżowych otwartych mistrzostwach Kanady.

W poniedziałek rywalizacje w US Open rozpoczną polskie juniorki. Zagrają wszystkie trzy: Iga Świątek z Whitney Osuigwe, Wiktoria Kulik z Pranjalą Yadlapalli, a Daria Kuczer z Ann Li.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Marvin Moeller (Niemcy, 14) – Kacper Żuk (Polska) 6:4, 6:3
Sam Riffice (USA) – Piotr Matuszewski (Polska) 6:7(4), 6:2, 6:0