US Open: trzecia korona „Bucie”

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

Triumfatorkami turnieju gry podwójnej pań na kortach Flushing Meadows zostały Lucie Szafarzova i Bethanie Mattek-Sands. W niedzielnym finale para amerykańsko-czeska pokonała Caroline Garcię i Kristinę Mladenovic.

Spotkanie lepiej rozpoczęły Francuzki, które wygrały pierwszego seta, a w drugim objęły prowadzenie 5:4 z przełamaniem. W dziesiątym gemie tenisistki rozstawione z numerem 1 po raz pierwszy w meczu straciły serwis i o losach drugiej partii musiał zadecydować tie-break, w którym 7:5 zwyciężyły Czeszka i Amerykanka.

W decydującej odsłonie spotkania Mattek-Sands i Szafarzova przełamały serwis rywalek już w pierwszym gemie. Turniejowe „jedynki” nie były w stanie odrobić tej straty już do końca meczu i po ponad dwóch godzinach walki reprezentantka naszych południowych sąsiadów i jej partnerka mogły z radości paść sobie w ramiona.

Szafarzova i Mattek-Sands, znane wśród kibiców jako „Bucie”, w Nowym Jorku zdobyły wspólnie trzeci wielkoszlemowy tytuł. W zeszłym roku para czesko-amerykańska triumfowała również w Australian Open i Roland Garros.
 


Wyniki

Finał debla
B. Mattek-Sands, L. Szafarzova (USA, Czechy, 12) – C. Garcia, K. Mladenovic (Francja, 1) 2:6 7:6(5) 6:4
 

US Open: z czym to się je?

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Nowego Jorku, foto: AFP

US Open dobiega końca. Korty przestają tętnić życiem poza jednym, ale turniejowe miasteczko do ostatniego dnia przypomina serce Manhattanu. Zgiełk, gwar, ruch – to jest właśnie ostatni w kalendarzu turniej wielkoszlemowy.

Dziś podobnie jak przez poprzednie dwa tygodnie, im dłużej ktoś nie wysiadał z linii metra numer 7, tym bardziej prawdopodobne stawało się, że spieszy w kierunku stacji Mets Willets, z której najbliżej na Flushing Meadows. To linia, która przecina się z innymi choćby na Times Square czy Grand Central, czyli miejscach w Nowym Jorku niemal świętych. Kiedy już się wsiądzie i znajdzie miejsce siedzące, z czym zazwyczaj w numerze 7 problemu nie ma, czas na długą jazdę. Kilkanaście przystanków i prawie godzina jazdy wystarczy, żeby przeczytać gazetę, posłuchać muzyki czy nawet obejrzeć odcinek ulubionego serialu! Albo wpatrywać się w Manhattan z górującym Empire State Building, bo pociąg po kilku stacjach wyjeżdża na światło dzienne z ciemnych korytarzy, a oczom wyłania się widok niczym z pocztówek.

Kierowcę metra prześciga obraz. Jeszcze przed przystankiem wyłania się monumentalny Arthur Ashe Stadium. Czas, żeby zrobić pierwsze zdjęcie przy akompaniamencie pierwszych ciarek. Kto kocha tenisa, nie przepuści takiego ujęcia bez udzielającego się uczucia podziwu, radości, ekscytacji. W głośnikach słychać w wolnym tłumaczeniu „US Open to tutaj”. Wystarczyłoby samo US Open, by wiedzieć, po co się tu przyjechało. Do promenady ciągnącej się niemal aż do samych bramek wejściowych prowadzi kilka wyjść. Jeśli obsługa otworzy specjalne bramy przeznaczone raczej do ewakuacji, tłum wysypuje się szybko na drewnianą kładkę. Jeszcze jest wybór, kiedy spojrzeć na drogowskazy. Kto na tenisa, ten w lewo, kto na baseball, w prawo. Patrząc w kierunku Arthur Ashe Stadium – kto się nie zatrzymuje, zmierza w kierunku kortów, żeby obejrzeć mecz New York Mets, a inaczej „Metsów”, należy zawrócić.

""
Kibice tenisa nie mają wątpliwości, co wybrać. (fot. Antoni Cichy)

Długa promenada to miejsce na pierwsze zdjęcia, za kilka dolarów można kupić przygotowywany na każdy dzień z osobna program meczowy z plakatami. Dokładnie dwoma, z jednej strony najczęściej zawodniczka, z drugiej zawodnik. Agnieszka Radwańska też trafiła na plakat jednego z pierwszych dni turnieju. Razem z Juanem Martinem del Potro. Miłośnicy talentu Polki i fani wojowniczego powrotu Argentyńczyka mieliby więc dylemat, kogo przytwierdzić twarzą do ściany, a na kogo się wpatrywać. Na końcu wielki baner z napisem „Witamy na US Open” oczywiście po angielsku. Z drugiej strony „Dziękujemy za przybycie na US Open”. A jakże, idealne miejsce, by na kartę pamięci zapisać wspominkowe zdjęcie bądź popularne także tu selfie.

""
Selfie przy tym bannerze to obowiązek. (fot. Antoni Cichy)

Po zejściu z promenady kółku wokół małego placu i pierwsze kontrole. „Otwarte plecaki, proszę” – słychać wszędzie. Każda oszczędność czasu pomaga przyspieszyć kolejkę, a sprawdzanie trochę trwa. Kiedy wszystko się powiodło albo zostawiło się już zabronione przedmioty (np. termos czy metalowy kubek), otwiera się tenisowy świat. Niczym wielki targ, kramy, kramiki. Tu można kupić domową lemoniadę, tam wodę (wydatek rzędu co najmniej 15 złotych), zaraz sklepy z oficjalną kolekcją, punkt Nike, punkty producentów rakiet. Jednym słowem, oczopląsu nie dostać to w tym zgiełku też sztuka.

Nieopodal, już po przejściu drogi obok staruszka Armstronga, naprzeciw Arthur Ashe Stadium tak zwane Food Village, czyli raj dla smakoszy. Jedzenie można kupić niemal obok każdego kortu, ale tu jest największe zagęszczenie barów. Kurczaki, frytki, pizze, nachos, kanapki, sałatki, napoje łącznie z piwem – to i tak tylko część tego, co przedstawia oferta gastronomiczna. Cały ten kulinarny bulwar okala plac z dziesiątkami, jeśli nie setkami stolików i krzeseł. Nad nimi parasole, więc można się pożywić, napoić i jeszcze odpocząć od słońca, co czasem jest zbawienne. Samo przejście potrafi zmęczyć. Nie z powodu braku kondycji, a upału, wilgotności i braku cienia. Z człowieka się leje, a i wizyta na korcie nie pozwala uciec od skwaru, chyba że pójdzie się na Grandstand, albo zdecydowało się na droższą wejściówkę na Arthur Ashe Stadium. Jeśli mowa o finałach, to trzeba było sobie pozwolić już na bardzo drogą wejściówkę.

""
Dla głodnego to oaza. (Fot. Antoni Cichy)

""
Korty, obok fontanna – tenisowy skwer pełną parą. (Fot. Antoni Cichy)

Tak wygląda turniejowe miasteczko. To doprawdy miasteczko. Pod Arthur Ashe, na ukos od części kulinarnej fontanna, przy której można przysiąść i po prostu odpoczywać albo z utęsknieniem wpatrywać się w koronę zadaszonego kolosa, nowoczesną konstrukcję dachu Grandstandu czy kulę ziemską znajdującą się już poza obszarem centrum tenisowego Bille Jean King, a tuż obok bramek wejściowych i Queens Museum. Bardziej zaznajomieni z sylwetkami tenisistów przez kilkanaście dni nowojorskich zmagań na pewno dostrzegli przynajmniej kilku uczestników US Open i to nie wtedy, kiedy ochroniarz prowadził ich na kort, na którym zagrają. Przechadzał się tu choćby Jerzy Janowicz. Kto kojarzy mistrzynię turnieju z Gstaad Viktoriję Golubic, mógł zobaczyć, jak próbuje się przedrzeć przez tłum. Nikomu nie przyszło do głowy, że to reprezentantka Szwajcarii, która pokonała w Fed Cup w Lucernie choćby finalistkę US Open Karolinę Pliszkovą.

Zawodnicy po prostu chodzą i nikt tak naprawdę nie zwraca na nich uwagi, giną w gąszczu czasem 45 tysięcy osób przemierzających to miasteczko. No chyba że wyszedłby Novak Dżoković, ale raczej nie wychodzi. Najłatwiej upolować idoli było przy wejściu do tunelu, który prowadzi do biura prasowego, sal konferencyjnych i szatni. Dziennikarze z gwiazdami tenisa mijają się dziennie kilkanaście razy. I nie ma zmiłujj się, tenisiści – nie licząc sytuacji, kiedy wychodzą na mecz – też muszą okazać akredytację, która zostanie zeskanowana w celu potwierdzenia, że dana osoba rzeczywiście jest tą z identyfikatora.

Mecz Dżokovicia z Wawrinką będzie ostatnim akordem tegorocznego US Open. Ale przez rok poza infrastrukturą nie zmieni się nic. Może przybyć imponujących kortów, trybun, budynków ze sklepami czy restauracjami, mogą powstać kolejne dachy, jeszcze nowsze i obszerniejsze punkty gastronomiczne. Zostanie jednak to, co najważniejsze: wyjątkowość ostatniego w kalendarzu turnieju wielkoszlemowego.

Antoni Cichy, Nowy Jork

Szczecin: został tylko Gawron

/ Maciej Pietrasik , źródło: Korespondencja ze Szczecina, foto: Olimpia Dudek/Tenisklub

Z pięciu Polaków w drugiej rundzie eliminacji Pekao Szczecin Open do finału awansował tylko jeden. To Marcin Gawron, który o miejsce w turnieju głównym zagra z Julianem Reisterem. Niemiec ograł w niedzielę Andrieja Kapasia. Czy Gawron zdoła pomścić dobrego kolegę?

Na początku dnia polskie akcenty mieliśmy głównie na korcie numer dwa. Nie były to mecze zbyt zacięte. Adrian Andrzejczuk zdołał ograć Rafała Teurera, ale z Alexandarem Lazowem nie miał już większych szans i przegrał 3:6, 3:6. Niespodzianki nie było też w spotkaniu Marcina Gawrona z Fredrikiem Askiem. Tylko w tym wypadku to nasz tenisista był faworytem i w niecałą godzinę zwyciężył 6:3, 6:2.

Gawron z pewnością miał nadzieję, że w meczu o turniej główny zmierzy się z innym Polakiem, Andriejem Kapasiem. Ten grał na korcie centralnym z Julianem Reisterem. Meczu nie zaczął dobrze, bo w pierwszym secie przegrywał 1:5. Później odrobił część strat, lecz dogonić Niemca już nie zdołał.

2:4 przegrywał też w drugiej odsłonie, lecz tym razem pogoń była już udana. Cztery wygrane gemy z rzędu dały mu seta i nadzieje na zwycięstwo. Te szybko rozwiały się jednak na początku trzeciej partii, kiedy Reister szybko zyskał przewagę podwójnego przełamania. Zawdzięczał to zresztą głównie Kapasiowi, który psuł kolejne piłki przy własnym podaniu i ostatecznie przegrał 4:6, 6:4, 2:6.

""

Dość długo wyrównaną walkę z Jonasem Luetjenem toczył Adam Majchrowicz. W pierwszym secie miał nawet piłkę na 5:5, lecz w decydującym momencie stracił podanie. Drugą partię Polak rozpoczął nawet od przełamania, ale nie tylko go nie utrzymał, lecz po chwili przegrywał już 1:4. Ostatecznie w całym meczu to Niemiec wygrał 6:4, 6:3. W finale eliminacji zagra z Petrem Michnevem, który ograł ostatniego z Polaków, Szymona Walkowa – 6:1, 6:2.

Po zaciętym meczach w walce o turniej główny pozostali też George von Massow i Vladimir Ivanov. Dużo łatwiej poszło Peterowi Torebko, który oddał Timowi Puetzowi trzy gemy.

Turniej główny Pekao Szczecin Open rozpocznie się już jutro i polskich kibiców od razu czekają spore emocje na korcie centralnym. Wszystko rozpocznie się w południe, kiedy Reister z Gawronem zagrają w finale eliminacji. Później przejdziemy do głównej drabinki – nie przed 15:00 mecz Federico Gaio i turniejowej "dwójki", Inigo Cervantesa. A potem już emocje z udziałem naszych tenisistów – Paweł Ciaś zmierzy się z Albertem Montanesem, a w "meczu dnia", nie przed 19:00, Michał Przysiężny zagra z Aleksiejem Watutinem. Relacje z wszystkich tych meczów znajdziecie oczywiście już jutro na łamach Tenisklubu!

Maciej Pietrasik, Szczecin


Wyniki

Druga runda eliminacji:
Peter Torebko (Niemcy, 2) – Tim Puetz (Niemcy) 6:3, 6:0
Petr Michnev (Czechy, 3) – Szymon Walków (Polska, WC) 6:1, 6:2
Julian Reister (Niemcy) – Andriej Kapaś (Polska, 4) 6:4, 4:6, 6:2
Alexandar Lazow (Bułgaria, 5) – Adrian Andrzejczuk (Polska, WC) 6:3, 6:3
Marcin Gawron (Polska, 6) – Fredrik Ask (Norwegia, WC) 6:3, 6:2
Vladimir Ivanov (Estonia) – Maxime Tabatruong (Francja, 7) 4:6, 6:2, 6:4
Jonas Luetjen (Niemcy, 8) – Adam Majchrowicz (Polska) 6:4, 6:3
George von Massow (Niemcy, 9) – Wesley Koolhof (Holandia) 7:6(6), 3:6, 6:4

 

Szczecin: siedmiu Polaków w deblu

/ Maciej Pietrasik , źródło: Korespondencja ze Szczecina, foto: Olimpia Dudek/Tenisklub

W Pekao Szczecin Open rozlosowano dziś drabinkę debla, w której znalazło się miejsce dla siedmiu polskich tenisistów. Ósmy, Adam Majchrowicz, zagra w finale eliminacji, do których przystąpiły cztery pary.

Rzadko się zdarza, aby w turnieju rangi ATP Challenger Tour na starcie stanęło tylu świetnych deblistów. Niewątpliwie ma na to wpływ tydzień z Pucharem Davisa i brakiem turniejów głównego cyklu. Najwyżej rozstawieni zostali Holendrzy – Wesley Koolhof i Matwe Middelkoop. I właśnie z nimi zagra pierwszy z naszych reprezentantów, Tomasz Bednarek, którego partnerem jest Australijczyk Rameez Junaid.

Pierwsza ćwiartka drabinki jest zresztą niezwykle mocna, bo oprócz wspomnianych dwóch par znaleźli się tam Hiszpanie – Inigo Cervantes i Albert Montanes, a także zdobywcy tytułu sprzed trzech lat, bracia Ken i Neal Skupscy.

Pozostali Polacy znaleźli się w dolnej części drabinki. Aż trzech, wszystkich z "dzikimi kartami", zobaczymy na korcie już w poniedziałek. Grający wspólnie z Marcelem Granollersem Filip Ambroży, a także Adrian Andrzejczuk i Mateusz Smolicki zagrają przeciwko sobie.

To nie będzie jedyne polskie spotkanie, bo Paweł Ciaś i Piotr Matuszewski zmierzą się z rozstawionymi z numerem trzy Colinem Flemingiem i Mariuszem Fyrstenbergiem. Tym samym możemy być pewni, że w Szczecinie będziemy mieli półfinał z udziałem Polaka, bo szóstka naszych graczy znalazła się w jednej ćwiartce. Pełną drabinkę znajdziecie TUTAJ.

Chętnych na grę w deblu było tak wielu, że organizatorzy zdecydowali się na przeprowadzenie aż dwóch rund eliminacji. W walce o jedno miejsce w głównej drabince były cztery pary. W pierwszym niedzielnym meczu eliminacji debla Federico Gaio i Stefano Napolitano pokonali Jana Mertla i Axela Michona 6:2, 7:6(8).

Nas najbardziej interesował mecz Sandera Arendsa i Adama Majchrowicza z Karolem Drzewieckim i Maciejem Smołą. Niespodziewanie to ten drugi duet wygrał pierwszego seta, a w drugim dwukrotnie miał przewagę przełamania. Trzykrotnie serwis stracił Arends, lecz w drugiej odsłonie holendersko-polski duet od razu odrabiał straty przy podaniu Drzewieckiego. Ostatecznie niespodzianki nie było – Arends i Majchrowicz wygrali 3:6, 7:5, 10-7. O miejsce w turnieju głównym zagrają z Gaio i Napolitano, także w poniedziałek.

Maciej Pietrasik, Szczecin


Wyniki

Pierwsza runda eliminacji:
S. Arends, A. Majchrowicz (Holandia, Polska, 1) – K. Drzewiecki, M. Smoła (Polska) 3:6, 7:5, 10-7
F. Gaio, S. Napolitano (Włochy, 2) – J. Mertl, A. Michon (Czechy, Francja) 6:2, 7:6(8)

Genua: pierwszy tytuł Janowicza od 4 lat!

/ Tomasz Krasoń , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz zwyciężył w challengerze ATP w Genui! W finale 25-letni łodzianin pokonał 7:6(5), 6:4 Nicolasa Almagro. Dla Polaka to pierwszy tytuł w zawodowych rozgrywkach od 2012 roku.

Janowicz dawno nie zanotował tak udanego występu. 25-letni łodzianin długo zmagał się z problemami zdrowotnymi, przez które był daleki od optymalnej formy. Połowę obecnego sezonu Polak przeznaczył na leczenie i na kort wrócił latem. I jak się okazuje, wrócił silniejszy. W Genui zdobył pierwszy tytuł od 4 lat, a w finale pokonał rozstawionego z "jedynką" Nicolasa Almagro, aktualnie 48. tenisistę rankingu ATP.

Finał był w wykonaniu Janowicza bardzo dobrym meczem. Polak wprawdzie dwukrotnie dał się przełamać (po razie w każdym z setów), ale sam radził sobie z podaniem Hiszpana. Janowicz trzykrotnie przełamał Almagro, choć ten w całym spotkaniu odnotował więcej asów od Polaka (9 wobec 6 Janowicza).

Pierwsza odsłona zakończyła się tiebreakiem, którego nasz tenisista wygrał 7-5. W drugiej o wynik nie musieliśmy drżeć do samego końca. Janowicz uzyskał przewagę przełamania i w końcówce pilnował własnych gemów serwisowych. Na tyle skutecznie, że po 1 godzinie i 47 minutach gry zwyciężył 6:4.

Janowicz był zdecydowanie najlepszym tenisistą challengera ATP w Genui (pula nagród 106,5 tys. euro). Notowany aktualnie na 247. miejscu Polak pokonał trzech rywali z pierwszej setki rankingu. W drugiej rundzie wyeliminował Horacio Zeballosa, a w półfinale Carlosa Berlocqa, a w finale pokonała Almagro.

W Genui Janowicz zdobył 125 punktów do rankingu ATP. Dzięki nim Polak zaliczy spory awans. Od poniedziałku powróci do drugiej setki klasyfikacji i to od razu w okolice 170. pozycji. 25-letni łodzianin wywalczył pierwszy tytuł od 2012 roku. Wówczas również triumfował w challengerach – w Rzymie, Scheveningen i Poznaniu.

W nadchodzącym tygodniu Janowicz rywalizować będzie w challengerze ATP w Szczecinie. W pierwszej rundzie nasz najlepszy singlista zmierzy się z Gruzinem Nikolozem Basilaszwili.
 


Wyniki

Finał singla:
Jerzy Janowicz (Polska) – Nicolas Almagro (Hiszpania, 1) 7:6(5), 6:4

US Open: Nowy Jork pamięta

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Nowego Jorku, foto: AFP

Nowy Jork oddaje cześć ofiarom zamachów z 11 września 2001 roku. US Open też pamięta o tamtych tragicznych wydarzeniach. Przed sobotnimi i niedzielnymi finałami Arthur Ashe Stadium zamienia się z tętniącej życiem areny w świątynię zadumy.

11 września 2001 roku cały świat patrzył, jak waliły się słynne dwie wieże World Trade Center. Dokładnie piętnaście lat później stolica świata choć na chwilę się zatrzymuje. Nie pędzi tak do przodu, nie biegnie wraz z pasażerami metra, ale przystaje, daje czas na zadumę i pamięć o tych, którzy 11 września i w kolejnych dniach stracili życie – w różny sposób, podczas pracy w WTC, próbując ratować życie innych, szukając w gruzach bijących serc tych, którzy ocaleli.

Nieopodal Ground Zero, czyli wymownego pomnika, a właściwie dwóch pomników, od rana trwają uroczystości. Przez rodziny ofiar wyczytywane są nazwiska tych, którzy zginęli. Przy strażach pożarnych gromadzą się bliscy strażaków, którzy przy próbie ocalenia żyć innych, sami stracili swoje. Wieczorem nad nowjorską panoramą górować będą dwie świetlne wieże.

11 września to data szczególna, ale przecież nie ma nakazu, by uczić pamięć ofiar 11 września i tylko 11 września, żadnego innego dnia. Dlatego świadkiem wzruszających chwil Arthur Ashe Stadium był już w sobotę, przed finałem turnieju kobiet. Jest coś niezwykłego w tym gigancie, kiedy jak za pstryknięciem palców albo dotknięciem czarodziejskiej różdżki z szalejącej areny staje się miejscem zadumy.

10 września 2016

Cisza jak makiem zasiał, a na korcie z wymalowanym 9/11/01 Renée Elise Goldsberry śpiewająca America the Beautiful. Wreszcie kilkudziesięciu wojskowych rozpościerających nad kortem amerykańską flagę. I cztery samoloty F16 przeszywające niebo nad otwartym dachem Arthur Ashe Stadium. W gardle ścisk, a w sercu i głowie podziw i smutek mieszające się z wzruszeniem. Tak US Open wspominał tragiczne wydarzenia z 11 września w sobotę. W niedzielę tym bardziej największy tenisowy stadion zamieni się w miejsce wspomnień i uroczystośc upamiętniających. Wszak to stało się dokładnie piętnaście lat temu…

Antoni Cichy, Nowy Jork

Kerber: zawsze w siebie wierzyłam

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Nowego Jorku, foto: AFP

Angelique Kerber nie ukrywała, że do wygranej z Karoliną Pliskovą przyczynilo się właściwe nastawienie. – W trzecim secie po prostu w siebie wierzyłam i zmierzałam po zwycięstwo – mówiła po zwycięskim finale.

Niemka w cągu roku przeszła metamorfozę. Z solidnej tenisistki stała się numerem jeden na świecie. – Myślę, że wiele się zmieniło. To niesamowite, czego dokonałam w tym roku. Strasznie się cieszę i jestem dumna z tego, co wydarzyło się w moim zespole, z moją grą, także z postępu, który wykonałam. Wiele zmieniłam, w różny sposób. Trzymać to trofeum, to najlepsze uczucie, jakiego kiedykolwiek doświadczyłam – mówiła szczęśliwa na konferencji prasowej, podczas której towarzyszyło jej dopiero co zdobyte trofeum.

W drugim secie, tym przegranym, na chwilę wróciła stara Kerber. 28-latka nie dopuściła jednak do syttuacji, w której nerwy wzięłyby górę. – To prawda. W drugim secie mój język chciała nie był najlepszy. Starałam się to zmienić, ale to nie takie proste, Karolina to trudna rywalka. Szybko prowadziła z przewagą przełamania. Po prostu sobie powiedziałam „musisz zostać pozytywnie nastawiona”. Byłam myślami trochę przy finale w Australii, tam też doszło do trzeciego seta. Wierzyłam w swoją grę znów to zrobiłem – tłumaczyła, co działo się w jej głowie podczas sobotniego finału.

Kiedy doszło do decydującej odsłony, wiara we własne możliwości i opaowanie były na wagę złota. – Zaczęłam bardzo dobrze pierwszego seta. Starałam się zmusić ją do ruszania. W drugiej partii decydowało tylko jedno przełamanie. W trzecim secie po prostu w siebie wierzyłam i zmierzałam po zwycięstwo. To nie była nadzieja. Wydaje mi się, że klucz to to, że starałam się wykorzystać szansę, kiedy czułam, że takowa się pojawi – mówiła świezo upieczona triumfatorka US Open.

W ciągu trzech dni Kerber czeka podwójna koronacja. W sobotę odebrała puchar za triumf na Flushing Meadows, w poniedziałek zmieni na prowadzniu Serenę Williams. – To jeszcze lepsze uczucie, kiedy wygrywam dzisiaj turniej, a w poniedziałek zostanę liderką światowego rankingu. Wydarzenia z ostatnich dwóch tygodni są niebywałe. Tak samo jak to, jak poradziłam sobie tutaj z presją, kiedy przyjechałam i każdy pytał mnie o numer jeden – przyznała 28-latka.

Niemka polskiego pochodzenia udowadnia w tym sezonie, że ciężka praca jest drogowskazem na sam szczyt, że ciężką pracą i ambicją można przenosić góry. – Zawsze marzyłam, żeby zostać pewnego dnia numerem jeden i wygrywać turnieje wielkoszlemowe. Nie mam 18 lat, więc ciągle starałam się poprawić mogją grę. Wiedziałam, że pozwala mi ona na pokonywanie najlepszych zawodniczek. Chodzi o pozostawianie cierpiwym i ciężką pracę. To jest najwspanialsze uczucie, kiedy widzi się, że ta praca teraz procentuje – powiedziała Kerber. I nikt nie ma wątpliwości, że harowała jak wół w ostatnich miesiącach, latach, by znaleźć się w tym miejscu, gdzie jest. Czyli na szczycie.

28-latka, tylko w tym sezonie dwukrotna mistrzyni turniejów wielkoszlemowych, nie zwątpiła, że przed nią wielkie czasy, nawet jak na korcie nie szło. Nie zwątpiła, że kiedys może zostać numerem jeden na świecie. – Nie, ja zawsze w siebie wierzyłam. Mój zespół we mnie także. Oni zawsze we mnie wierzą. Nawet kiedy znajdę się w dołku, powtarzają, że jestem bardzo dobrą zawodniczką, że grałam kilka lat temu z najlpeszymi zawodniczkami. Pokonanie tych najlepszych tenisistek było tylko kolejnym krokiem. Myślę, że po ubiegłym roku kolejny krok wykonałam, osiągając taką stabilność jak teraz – wyjaśniła nowa liderka rankingu WTA.

Receptka na sukces? – Trzeba wierzyć w swoje marzenia. Trzeba podchodzić do tego z wielką cieprliwością. Pracować ciężko, otaczać się dobrym zespołem i naprawdę kochać to, co się robi. Jeśli to wszystko się wykonuje, to któregoś dnia to zadziała – mówi Kerber. W jej przypadku zadziałało.

Notował Antoni Cichy, Nowy Jork

Pliskova: wzięłabym to w ciemno

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Nowego Jorku, foto: AFP

O przegranym finale Karolina Pliszkova mówiła spokojnie, rozsądnie, na pewno bez przygnębienia. – Gdyby ktoś powiedział mi dwa tygodnie temu, że zagram w finale, wzięłabym to w ciemno – przyznała.

24-letnia Czeszka do tegorocznego US Open nie przeszła nigdy wcześniej nawet trzeciej rundy turnieju wielkoszlemowego. W Nowym Jorku osiągnęła finał i omal nie została zwyciężczynią. W trzecim secie prowadziła z przewagą przełamania, ostatecznie uległa Angelique Kerber 3:6, 6:4, 4:6. Po dwóch tygodniach rozprawiania się z przeszłością, pokonywania kolejnych barier, Pliszkova miała prawo być z siebie zadowolona mimo finałowej porażki.

– Myślę, że wykonałam świetną robotę. To był mój pierwszy finał, a mimo tego niewiele zabrakło do zwycięstwa. Ona ma większe doświadczenie w takich spotkaniach i prawdopodobnie to zadecydowała. Jestem z siebie dumna. Gdyby ktoś powiedział mi dwa tygodnie temu, że zagram w finale, wzięłabym to w ciemno. Nie, to nie jest smutek – powiedziała pierwsza czeska finalistka US Open od 1993 roku.

Pliszkova źle weszła w mecz, ledwie zaczęło się spotkanie, a już grała z deficytem. Trema? Nie wydaje się, przynajmniej takiego zdania jest sama tenisistka. – W ogóle nie czułam się zdenerwowana, nawet podczas meczu, nawet na samym początku. Już kiedyś powiedziałam, że jak wyjdę na kort, to wtedy czuję się dobrze. Przed meczem trochę byłam podenerwowana, ale wydaje mi się, że to normalne – opisywała swoje uczucia wicemistrzyni US Open.

Kerber w sezonie 2016 nie osiągnęła tylko jednego z czterech wielkoszlemowych finałów. Doświadczenie zdobyła spore, na pewno dużo większe niż debiutująca na tym etapie rozgfrywek Czeszka. Wyżej notowana z bliźniaczek podkreśla jednocześnie, że doświadczenie niekoniecznie odegrało tak ważną rolę. – Nie wiem, czy to miało wpływ na to, że wygrała, ale niewątpliwie ma za sobą kilka wielkoszlemowych finałów. Powiedziałabym, że może na samym początku czuła się nieco lepiej. Ja popełniłam kilka błędów. Później to był już bardzo wyrównany mecz. Wciąż starałam się grać agresywnie. Wiadomo, nigdy nie jest łatwo zawodniczce, która atakuje i popełnia do tego więcej błędów – mówiła 24-latka.

Obecnie najwyżej notowana z czeskich tenisistek zaprzeczyła, jakoby w finale zawiódł serwis. – Nie uważam, żeby mój serw był problemem. Trudno grać przeciwko komuś, kto przebija na drugą stronę każdą piłkę. Nie zdobywałam łatwych punktów serwisem, poieważ grała bardzo dobrze, sięgała wszystkie piłki, nawet jeśli to nie było agresywne zagranie z jej strony, to i tak przebijała – odnosiła się do niesamowitych wyczynów Kerber w defensywie.

Na pewno zadania 24-latce nie ułatwiła ręka, którą uderza dwukrotna mistrzyni wielkoszlemowa. – Nie grałam w tym turnieju z żadną leworęczną zawodniczką. Zawsze inaczej się z nimi gra, zawsze serwują do bekhendu. Trudno coś z tego zrobić, a rywalka ma później otwarty kort. Mam siostrę bliźniaczkę, leworęczną. Niewiele jest ich w czołowej „100”. Ciągle gra się z praworęcznymi, więc nawet nie ma okazji, żeby poćwićzyć przeciwko leworęcznej – przyznała obecnie najlepsza tenisistka zza naszej południowej granicy.

Czeszka w Cincinnati zniweczyła wysiłki Kerber i pozbawiła jej tytułu, który oznaczałby objęci prowadzenia w światowym rankingu. Niemka polskiego pochodzenia dopięła swego w Nowym Jorku, a Pliszkova nie mogła jej przeszkodzić. – Zasługuje, żeby być numerem jeden. Dwa zwycięstwa wielkoszlemowe, jeden finał, kilka tytułów w innych turniejach. Gra w tym roku świetnie, równo. Myślę, że po latach dominacji Sereny to niezła zmiana – przyznała od poniedziałku szósta tenisistka świata.

24-latka potrafi być w wypowiedziach szczera do bólu, a przy tym dowcipna. Na pytanie o uczucia, jakie jej towarzyszyły, kiedy Kerber wznosiła trofeum, odpowiedziała dobitnie. Czyli w swoim stylu. – Nothing (przyp. nic) – przyznała i roześmiała się. Nie była załamana, emocje zastąpiło racjonalne podejście. Za Pliszkovą najlepszy w karierze wielkoszlemowy turniej.

Notował Antoni Cichy, Nowy Jork

US Open: królowa US Open, królowa tenisa!

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Nowego Jorku, foto: AFP

Angelique Kerber potwierdziła prymat w kobiecym tenisie, sięgając po drugi wielkoszlemowy tytuł w tym roku. Niemka w ponad dwugodzinnym finale pokonała 6:3, 4:6, 6:4 Karolinę Pliszkovą.

Pięć lat temu półfinał osiągnięty na Flushing Meadows dał Kerber nadzieję, że jeszcze może wejść na szczyt. Po pięciu latach w Nowym Jorku ten szczyt osiągnęła. Zdetronizowała Serenę Williams, a w sobotę przypieczętowała najwspanialszy rok w karierze wielkoszlemowym triumfem. Zrewanżowała się też w najbardziej okrutny sposób Czeszce za powstrzymanie jej przed objęciem prowadzenia w rankingu WTA już w Cincinnati. Po prostu zwieńczyła dzieło, nad którym pracowała nie od stycznia, ale od lat. Nie przeszkodziło jej, że grała z niedawną pogromczynią, że Pliszkova jako czwarta w historii w jednym turnieju Wielkiego Szlema pokonała obie siostry Williams.

Dla jeszcze drugiej rakiety świata spotkanie nie mogło rozpocząć się lepiej. Już pierwszy gem ustawił całą otwierającą partię. Kerber od razu mogła grać z luźniejszą ręką, z przewagą przełamania. Pliszkova, która na kort wyszła nieco stremowana debiutanckim finałem, na starcie wzięła sobie na barki dodatkowe obciążenie w postaci straconego podania. Potrafia mądrze budować punkty, zmusić już nową pierwszą rakietę świata do biegania od linii do linii, ale co z tego, kiedy na dwoje babka wróżyła, czy trafi, a Niemka tylko wyciągnie się, próbując odbić piłkę, czy może przestrzeli i to zdrowo.

Mistrzyni Australian Open wygrywała powtarzalnością, skutecznością, bezbłędnością. W całym pierwszym secie popełniła tylko 3 niewymuszone błędy. Swoich gemów serwisowych Kerber nie chciała przegrywać, a nawet jeśli Pliszkovej nadarzyła się okazja, by odrobić stratę, nie była w stanie rozegrać dwóch przykładnych akcji. Do przełamania powrotnego nie tylko nie doprowadziła, ale jeszcze w gemie dla niej ostatniej szansy, kiedy serwowała przy 3:5, po raz drugi straciła serwis.

Po pierwszej o przerwę na toaletę poprosiła Niemka. Kilka minut przerwy, dodatkowy czas na ochłonięcie odmienił Pliszkovą. W trzecim gemie przycisnęła przeciwniczkę. Ale kiedy nadarzyła się okazja na pierwsze w meczu przełamanie, kiedy tego breaka życzyła jej publiczność, zepsuła trzy piłki. To jednak zasygnalizowało, że coś w tym finale zaczyna się zmieniać. Czeszka konsekwentnie z głębi kortu rozrzucała Kerber, a co zepsuła w trzecim gemie, naprawiła w siódmym, zyskując przewagę przełamania. Przełamać wysoką bliźniaczkę nie jest łatwo i przekonała się o tym nowa liderka rankingu WTA. Już nie tak skuteczna, nie tak dokładna z trudem wygrała swój serwis. Pliszkova natomiast po prostu skorzystała z tego, co świetnie potrafi, i serwując na seta, wykonywała to tak, by nie pozwolić rywalce wrócić do gry. Zadziałało. Wygrała gema, seta i znów otworzyła zamykające się powoli drzwi do tytułu.

Zwycięstwo w drugiej odsłonie dodało 24-latce skrzydeł. Mocnym, nieprzyjemnym bekhendem odbierała chęć do gry Kerber. Dokładnie tak jak kilka tygodni temu w Cincinnati, kiedy zatrzymała jej marsz po pierwsze miejsce w rankingu (chwilowo). Każda kolejna piłka ją napędzała. Grała pewnie, mocno, skuteczniej, a Niemce zaczynały puszczać nerwy. Straciła podanie w trzecim gemie, Pliszkova pewnie wygrała gema na 3:1. Popularna „Ania”, jak mówią na nią w Puszczykowie, wiedziała jednak, że nie ma nic do stracenia. I znów zaczęła przypominać maszynę, jak maszyna biegała, uderzała, do zera utrzymała podanie na 2:3. Wszystko się odwróciło. Odłamała, wydarła się z radości, wróciła do gry. Ba, znów przeważała, a po drugiej stronie siatki ponownie stała rywalka z pierwszego gema. Niecelna, marnująca szanse, pudłująca nawet w, wydawałoby się, najdogodniejszych pozycjach.

Kiedy dotychczas wiceliderka światowych list utrzymała podanie, znalazła się w komfrortowym połóżeniu. To był też test dla psychiki Czeszki. Oblała go. Pierwsza piłka, druga, trzecia dla Kerber. Trzy piłki mistrzostwie. Trzech nie było potrzeba, już przy pierwszej 24-latka debiutująca w finale uderzyła w aut. 28-latka przytłuczona kolejnym wielkim sukcesem padła szczęsliwa na kort. Podniosła się, podbiegała podziękować Pliszkovej i ruszyła w kierunku swojego boksu. Wspięła się po krzesle, po kwietniku, by paść w objęcia zespołu. W objęcia ludzi, którzy pomogli jej wejść na szczyt. W sobotę wdrapała się na szczyt Nowego Jorku, w poniedziałek oficjalnie obejmie panowanie na tronie królewskim WTA.

Antoni Cichy, Nowy Jork


Wyniki

Finał singla:
Angelique Kerber (Niemcy, 2) – Karolina Pliszkova (Czechy, 10) 6:3, 4;6, 6:4