WTA Elite Trophy: najpiękniejszy prezent w życiu

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Zhuhai, foto: WTA Elite Trophy

Jeden z kibiców zachowa tę rakietę jako najpiękniejszą tenisową pamiątkę. Angelique Kerber tak miło wspominać jej nie będzie. Połamała ją po jednej z piłek przegranego z Anastazją Pawluczenkową meczu WTA Elite Trophy.

Bohaterka ubiegłorocznego sezonu przyjechała do Zhuhai zamknąć tegoroczny pozytywnym akcentem. Zmobilizowana, waleczna. Jej mecz z Pawluczenkową mógł się podobać. Nawet słowo musiał pasuje, bo lepszego spotkania pierwszego dnia WTA Elite Trophy nie było. Przez trzy sety trwała też rywalizacja Coco Vandeweghe i reprezentantki gospodarzy Shuai Peng, ale z uwagi na styl Amerykanki wymiany – zwłaszcza kiedy zaczęła dominować – raczej ograniczyły się do jej mocnych, kończących uderzeń. Co innego pojedynek Pawluczenkowej i Kerber.

Triumfatorka Australian Open i US Open sprzed roku raczej nie podziela tego zdania. Nie dlatego, że grając, widziała inny mecz. Po prostu trudno, żeby przegrane spotkanie jej się podobało. Kolejne zakończone porażką w trudnym sezonie. Kolejne, w którym próbowała grać tak jak kilkanaście miesięcy temu. Momentami tak było. Głównie w drugim secie. Pokonała Rosjankę 6:3. Wtedy po korcie w Zhuhai biegała ta tenisistka, która w 2016 zdetronizowała Serenę Williams. Dobrze poruszająca się, uderzająca z chirurgiczną precyzją. Ale zaczął się trzeci set, a wraz z nim (mimo przełamania na 1:0) kolejny dołek dwukrotnej mistrzyni wielkoszlemowej.

Czarę goryczy przelał siódmy gem. Zamiast przełamania powrotnego przyniósł wynik 2:5. Po zdobytym przez Pawluczenkową punkcie Kerber cisnęła rakietą w kort, odbierając jej zdatność do tenisa. Wyciągnęła z torby kolejną. Tylko na jednego gema. Po meczu szybko się spakowała. Wzięła wszystko poza jedną rzeczą. Spojrzała na zdeformowaną rakietę i po krótkim namyśle wręczyła ją kibicowi z kilkuosobowej grupki fanów, którzy do ostatniej piłki wierzyli, że to jeszcze nie koniec, że jakimś cudem to ich ulubienica wyjdzie zwycięsko z coraz gorzej wyglądającego starcia. Smutek po przegranej Niemki szybko mu przeszedł i zaczął szczęśliwy wymachiwać zdobyczą. W przeciwieństwie do „Angie” nie zakończył wyjścia na mecz z pustymi rękoma.

Pomeczowa konferencja z Kerber, na którą dwukrotna mistrzyni wielkoszlemowa przybyła już kilka minut po ostatniej piłce, upłynęła pod znakiem słowa „nie”, choć krzywdzącym byłoby mówienie o jakiejkolwiek frustracji. Wymieniała, co zrobiła NIE tak, jak NIE gra swojego tenisa, jak jej NIE idzie. Uprzejmie, ale ze smutkiem w głosie. – Nie grałam dobrze w pierwszym secie. W drugim zaczęłam grać swój tenis. Decydujące punkty wygrała jednak ona, to było kluczowe. Moim zdaniem zadecydowały jedna, dwie piłki – podsumowała spotkanie.

Największy problemem Kerber, a przynajmniej ten, na który sama zwraca uwagę, to brak stabilności. – Nie byłam w stanie od początku grać po swojemu. Cały czas doświadczam wzlotów i upadków. Przez moją grę rozumiem dobre poruszanie, przebijanie wielu piłek, ale także agresywne uderzenia – mówiła. – Nie myślę teraz o tym, co się dzieje, o tym co działo się na przestrzeni ostatnich tygodni. Daję z siebie wszystko na treningach, ale nie gram tak, jakbym chciała – przyznała.

W grupie „róża” najkrótszą drogę do półfinału ma teraz Pawluczenkowa. Odpowiednio w grupach „bugenwilla” i „azalia” Coco Vandeweghe oraz Julia Goerges. Amerykanka w meczu otwarcia małego mastersa pokonała jedyną reprezentantkę gospodarzy Shuai Peng, a Niemka przedłużyła serię zwycięstwo o wygraną z Magdaleną Rybarikovą.

W środę w Zhuhai pierwsze „nasze” emocje. Zagra Alicja Rosolska, ale na mecz Polki i Anny Smith z Jinh-Jing Lu i Shuai Zhang trzeba będzie poczekać do wieczora czasu lokalnego, czyli do około 14 czasu polskiego. To akurat nie taka zła wiadomość dla tych, którzy postanowią śledzić mecz Rosolskiej. Wcześniej pojedynki najwyżej rozstawionej Kristiny Mladenovic z Rybarikovą, Pawluczenkowej z Ashleigh Barty oraz pierwszy występ Sloane Stephens. Amerykanka zagra z Anastazją Sewastową. Dla Łotyszki to wymarzona okazja do rewanżu za ćwierćfinał US Open, w którym przegrała po tie breaku trzeciego seta. Dla Stephens pierwsza szansa, żeby obok "fajnego widoku z okna" dołożyć kolejne przyjemne wspomnienie z Zhuhai.

Korespondencja z Zhuhai, Antoni Cichy


Wyniki

Grupa "bugenwilla":
Coco Vandeweghe (USA, 2) – Shuai Peng (Chiny, 12, WC) 3:6, 6:3, 6:2

Grupa "azalia":
Julia Goerges (Niemcy, 7) – Magdalena Rybarikova (Słowacja, 10) 6:1, 7:6(5)

Grupa "róża":
Anastazja Pawluczenmkowa (Rosja, 4) – Angelique Kerber (Niemcy, 8) 6:3, 3:6, 6:2

Sant Cugat: Leśniak lepsza od jednej z faworytek

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: własne

Marta Leśniak awansowała do drugiej rundy turnieju rangi ITF z pulą nagród 25 tysięcy dolarów. Polka, która do zawodów musiała przebijać się przez kwalifikacje, wyeliminowała Silvię Soler-Espinosę. Hiszpanka w 2012 roku była 54 zawodniczką świata.

Pierwszą partię lepiej rozpoczęła wrocławianka, która odebrała serwis rywalce w trzecim gemie. Cztery następne gemy padły jednak łupem turniejowej „trójki”, która wyszła na prowadzenie 5:2. Reprezentantka Polski zdołała odrobić część strat, ale w dziesiątym gemie po raz kolejny nie była w stanie utrzymać podania i tenisistka z Półwyspu Iberyjskiego objęła prowadzenie 1:0 w meczu.

Soler-Espinosa rozpoczęła drugiego seta od wygrania własnego serwisu, ale przez kolejne 30 minut na korcie niepodzielnie rządziła 29-latka z Dolnego Śląska, która wygrała sześć gemów z rzędu i wyrównała stan rywalizacji.

W decydującej odsłonie meczu obie tenisistki miał ogromne problemy z podaniem. Trzeci set rozpoczął się od ośmiu „breaków” z rzędu. Przy wyniku 4:4 jako pierwsza serwis zdołała utrzymać Leśniak. Chwilę później tej samej sztuki nie udało się dokonać 29-latce urodzonej w Elche i po 2 godzinach i 16 minutach ręce w geście triumfu mogła wznieć Polka.

O ćwierćfinał Marta Leśniak powalczy z kolejną reprezentantką gospodarzy, Paulą Arias Manjoną. 17-letnia Hiszpanka, która sklasyfikowana jest obecnie na 984 miejscu w światowym rankingu i w turnieju występuje dzięki „dzikiej karcie”, pokonała w tie-breaku trzeciego seta Seone Mendez. Australijka to finalistka pierwszej edycji imprezy Warmia i Mazury Open. W decydującym pojedynku w Mrągowie zawodniczka z Antypodów musiała uznać wyższość Leśniak.
 


Wyniki

Pierwsza runda singla
Marta Leśniak (Polska, Q) – Silvia Soler-Espinosa (Hiszpania, 3) 4:6 6:1 6:4
 

WTA Elite Trophy: nowe oblicze chińskiego tenisa

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: WTA Elite Trophy

Turnieje takie jak WTA Elite Trophy to przejaw nowej ery w chińskim tenisie. Coraz więcej rozgrywek, coraz większa publiczność. O zmianie opowiedziała sama Shuai Peng, a ona wie, co mówi.

Chiny zaczynają być tenisowym kolosem. Jeszcze nie na korcie, bo następczyni Na Li na razie nie widać, w Zhuhai raczej się nie ujawni, skoro dziką kartę otrzymała 31-letnia Shaui Peng, nikomu oczywiście nie wypominając wieku. Ale organizacyjnie Chińczycy już weszli do pierwszej ligi. Organizują już kilka turniejów, które coś znaczą, bo do kalendarza wnoszą, oczywiście oprócz sporych nagród punktowych, także te pieniężne i to sowite. W samym Zhuhai dwanaście tenisistek podzieli się przeszło 2 milionami dolarów. Na głowę średnio przypada około 180 tysięcy. Dobrze, gdyby w parze z atrakcyjnymi imprezami, a u kobiet jest choćby Wuhan, Pekin i teraz WTA Elite Trophy, szło zainteresowanie. Tu też dzieje się coraz lepiej.

Można powiedzieć lepiej późno, niż wcale. W 2008 roku w Pekinie odbywały się igrzyska olimpijskie. Nawet od tego czasu, w ciągu 9 lat, nastąpiła poprawa. – Miałam 18 lat, pojechałam na duży turniej i pamiętam, jak to wyglądało. W Chinach nastąpił wielki rozwój. Na mecze przychodzi coraz więcej osób, które rozumieją tenisa. Nawet w 2008 roku było inaczej, teraz publiczność stale rośnie – opowiadała podczas pomeczowej konferencji Shuai Peng.

31-latka debiutuje w turnieju tej rangi. Jest obecnie numerem jeden chińskiego tenisa. Trochę ludzi przyszło oglądać jej mecz z Coco Vandeweghe. Na tyle dużo, że utrzymanie kompletnej ciszy podczas wymian czasem graniczyło z cudem, jakby kibice chcieli zaprzeczyć swemu zorientowaniu w tenisowych regułach. Przede wszystkim wtedy, kiedy piłeczka już dłużej latała nad siatką i akcja zmierzała do punktu kulminacyjnego. Publiczność komentowała zagrania obu gromkimi „ochhhh”, „achhhh” – raz wyrażając zachwyt, za chwilę rozczarowanie. Później odgłosy rozczarowania przeważały, bo po pierwszym wygranym 6:3 secie dwa następne przegrała do trzech i do dwóch.

– Jestem podekscytowana z powodu dzikiej karty, że mogą tu zagrać obok zawodniczek z Top 20. Kiedy zaczynałam mecz, nie myślałam o tym, czy mogę wygrać albo czy przegram. Chciałam robić swoje. To dla mnie bardzo cenne doświadczenie. Po raz pierwszy gram w Zhuhai, nie mam tu praktyki meczowej. Wiem, jak mocno Coco potrafi uderzać. Bardzo dobrze jednak rozpoczęłam spotkanie. W drugiej i i trzeciej partii CoCo zaczęła już lepiej grać. Bardzo mocno uderzała. Miałam problem z realizacją taktyki. Nie posyłałam piłeczki tam, gdzie chciałam, kąty nie były takie, jak powinny. Nie radziłam sobie z jej serwem. Także podczas swoich gemów serwisowych grałam pod presją – oceniła pojedynek.

Na pocieszenie dla Peng, widzów i organizatorów, mały masters tak jak i duży ma w sobie to do siebie, że jeden przegrany mecz nie tylko nie eliminuje z rozgrywek. A chińscy kibice mogą przebierać, bo w deblu grają aż cztery pary gospodarzy. Nawet jeśli Chinek zabraknie, fanów nie powinno. Swoich sympatyków mają tu wszystkie tenisistki. Fankluby zawodniczek nie przyjechały, ale kiedy grała Vandeweghe, na trybunach pojawiła się amerykańska flaga, podczas meczu Julii Goerges kibice machali własnoręcznie przygotowanymi plakatami, demonstrując uwielbienie dla Niemki. Wielką popularnością cieszy się Sloane Stephens, choć w Chinach nigdy nie rozegrała dobrego turnieju. To dowód, że faktycznie Chińczycy tenisa śledzą nie od wielkiego dzwonu i nie tylko u siebie w kraju.

Korespondencja z Zhuhai, Antoni Cichy
 

Shenzhen: Hurkacz zagra o ćwierćfinał

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: AFP

Hubert Hurkacz jak burza przeszedł przez eliminacje imprezy Shenzhen Longhua Open. We wtorek Polak poszedł za ciosem i w pierwszej rundzie turnieju głównego bez straty seta wygrał z rozstawionym z numerem 8, Calvinem Hemery.

W pierwszej partii starcia polsko-francuskiego bardzo istotną rolę odgrywał serwis. Co prawda obaj tenisiści na początku spotkania zdobyli po jednym przełamaniu, ale później żaden z nich nie był w stanie wywalczyć nawet jednego „breakpointa” i do rozstrzygnięcia potrzebny okazał się tie-break. W tej dodatkowej rozgrywce wrocławianin szybo odskoczyła na 5:1 i wypracowanej przewagi już nie zmarnował.

W drugiej odsłonie pojedynku reprezentant „trójkolorowych” miał dwie okazje, żeby przełamać rywala, ale żadnej z nich nie wykorzystał. Z kolei 20-latek z Dolnego Śląska wypracował sobie tylko jednego „breakpointa”. Ta jedna szansa w zupełności wystarczyła jednak Polakowi, który odebrał serwis Francuzowi w drugim gemie, dzięki czemu zwyciężył 6:3.

O ćwierćfinał Hubert Hurkacz powalczy z Mohamedem Safwatem. Egipcjanin sklasyfikowany obecnie na 214 miejscu w światowym rankingu w dwóch setach pokonał Tejmuraza Gabaszwiliego.
 


Wyniki

Pierwsza runda singla
Hubert Hurkacz (Polska, Q) – Calvin Hemery (Francja, 8) 7:6(4) 6:3
 

Kerber dla Tenisklubu: jestem wdzięczna za to, czego się nauczyłam

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Zhuhai, foto: WTA Elite Trophy

Nie ma w Zhuhai bardziej utytułowanej tenisistki niż Angelique Kerber. Bohaterka minionego sezonu w rozmowie z Tenisklubem opowiada, dlaczego poprzedni rok był tak wspaniały i jak ocenia ten, słabszy od poprzedniego.

W zeszłym roku była wręcz nie do powstrzymania. Poskromiła dwa turnieje wielkoszlemowe, grała w finale Wimbledonu. To jej Steffi Graf może podziękować, że jeszcze dzieli z Sereną Williams rekord w liczbie tygodni spędzonych na prowadzeniu w rankingu WTA. Poprzedni sezon w wykonaniu Kerber był niczym ze snu.

Tegoroczny jest słabszy, ale mistrzyni Australian Open i US Open dostrzega pozytywy. Jak sama podkreśliła i przypomniała, biletu do Zhuhai za darmo nie otrzymała. Też musiała wywalczyć kwalifikację, a ten sezon to kolejny cenny bagaż doświadczeń.

Z Angelique Kerber w Zhuhai rozmawia Antoni Cichy

Jak podsumowałaby pani sezon? Pewnie nie jest tak udany jak ten poprzedni.
Na pewno nie jest taki jak poprzedni. Ale muszę przyznać, że to był nowy rok z całkiem innymi oczekiwaniami. Z mojej strony zrobiłam wszystko. Wiadomo, chciałabym, żeby może lepiej ułożył się ten sezon. I tak jestem wdzięczna za to, czego nauczyłam się przez ostatnie dwa lata, za to, co wygrałam. Jestem tutaj, rok jeszcze się nie skończył, na razie koncentruję się na tym turnieju, a dopiero po nim zrobię podsumowanie, co można zrobić lepiej już pod kątem przyszłego sezonu.

Spodziewała się pani, że po najlepszym sezonie w karierze może przyjść słabszy?
Myślę, że to oczywiste, że nie da się cały czas utrzymywać najwyższego poziomu. Zawsze pojawiają się górki i dołki, ale najważniejsze, żeby wyciągać naukę, co zrobić lepiej w przyszłym roku. Właśnie to także będzie moim celem na sezon 2018.

Wracając do 2016, co się stało, że nagle wskoczyła pani na szczyt?
Myślę, że trudno odpowiedzieć na to pytanie. W sumie to od lat należę do „dziesiątki”. Moim zdaniem w zeszłym roku wszystko zgrało się razem. W ogóle uwierzyłam w siebie, uwierzyłam w grupę otaczających mnie ludzi, bo bez tych ludzi nie osiągnęłabym tego, co osiągnęłam.

Zmieniła pani coś w przygotowaniach? Pod względem przygotowania fizycznego, a może czysto tenisowego?
Zawsze przygotowuję się jak najlepiej. Najważniejsze jest oczywiście przygotowanie fizyczne, aby być mocną fizycznie, bo sezon trwa bardzo długo. Trzeba grać przez całych dziesięć miesięcy na wysokim poziomie. To dla mnie zawsze najważniejsze, obojętne, czy mowa o przyszłym roku, o tym czy jeszcze poprzednich latach.

Czuje się pani wyjątkowo, będąc jak na razie ostatnią tenisistką, która zdetronizowała Serenę Williams?
Muszę przyznać, że moim celem zawsze było wygranie szlema. W zeszłym roku wygrałam dwa, byłam w finale. Właśnie o tym myślałam.

Jest mecz z zeszłego sezonu, którego pani żałuje? Finał igrzysk w Rio z Moniką Puig?
Znaczy się, żałować, to nie żałuję. W każdym meczu daję z siebie wszystko, ale przeciwniczka oczywiście też. Zawsze wygrać może tylko jedna. Muszę powiedzieć, że w finale w Rio Monika zagrała wspaniały mecz. W ogóle cały turniej zagrała dobrze, na końcu wygrała. Tak więc nie żałują żadnego spotkania. W domu mam medal, a to zawsze było moim celem. Obojętnie jaki medal. Ja mam srebro.

Czy patrząc przez pryzmat poprzedniego sezonu, kiedy posmakowałam Singapuru, trudniej teraz grać tak naprawdę poziom niżej na zakończenie roku?
Znaczy się, trudno czy nie…. Wiem, jak to jest w Singapurze, wiem jak to jest być nawet w finale, bo w zeszłym roku byłam. Ale tutaj też są najlepsze tenisistki z „dwudziestki”. Chcąc się zakwalifikować, żeby tutaj przyjechać, też trzeba było rozegrać dobry rok. Dla mnie najważniejsze, bym zagrała tu jak najlepiej, bym dobrze zakończyła rok i z dobrymi odczuciami pojechała do domu.

Co było głównym powodem, dla którego przyjechała pani do Zhuhai? Niektóre tenisistki zrezygnowały z WTA Elite Trophy. Chodziło głównie o punkty, może o pozytywne nastawienie przed przyszłym sezonem?
Dla mnie jest ważne, żebym dobrze zakończyła rok. Właśnie to był powód, dla którego tu przyjechałam.

Jakie byłoby to dobre zakończenie roku?
Oczywiście, wygrać wszystkie możliwe mecze, wyjechać ze świadomością, że dałam z siebie wszystko i że zakończyłam sezon jak najlepiej.

W Chinach odbywa się coraz więcej turniejów, być może za dwa lata odbędą się WTA Finals. Jak się tutaj pani czuje? Nie brak zawodniczek, które lubią grać w Chinach.
Generalnie mówiąc, jest inaczej. To także ostatni wyjazd po całym roku, więc na pewno trochę trudniej. Ale już się przyzwyczaiłam. To mój nie pierwszy raz w Chinach. Wiem, jak tu jest, dobrze też tu grałam, więc mam miłe wspomnienia.

Potrafiłaby pani wyróżnić coś, co szczególnie lubi, coś co jest w Chinach, a nie ma w Europie? A może coś, co jest tylko tu i przeszkadza?
W ten sposób o tym nie myślałam. Oczywiście, jest inaczej. Może tu również zwiedzać wiele innych miejsc poza graniem. To inny kraj.

Czy zostaje w ogóle czas na zwiedzanie? Turniejowy grafik jest bardzo napięty.
Jak się chce, zawsze ma się czas. (śmiech)

W Zhuhai upatrzyła już pani sobie coś do zwiedzenia?
Jeszcze nie. Dopiero przyjechaliśmy dwa dni temu. Na razie koncentruję się na tym, żeby dobrze potrenować, żeby znaleźć swój rytm i w pełni skupić się tutaj na graniu.

Plany na wakacje już są? Puszczykowo?
W Puszczykowie na pewno będę się przygotowywać do następnego sezonu. Co do wakacji, zawsze podejmuję decyzję last minute.