Trener Kerber u boku Vekić

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

Angelique Kerber kilka tygodni temu ogłosiła, że zakończyła współpracę z długoletnim trenerem Torbenem Beltzem. Niemiecki szkoleniowiec bezrobotny był bardzo krótko. O pomoc w 2018 roku poprosiła go Donna Vekić.

Chorwatka o zmianach w swoim teamie poinformowała fanów za pomocą mediów społecznościowych.

– Nowy sezon już niedługo i już nie mogę się doczekać, żeby rozpocząć go z Torbenem u mojego boku – napisała w oświadczeniu 21-latka urodzona Osijeku. – Rok 2017 był moim najlepszym w karierze – złamałam granice Top 50 i zdobyłam drugi tytuł w karierze. Jestem gotowa, żeby osiągnąć jeszcze więcej z Torbenem. To będzie świetna okazja, żeby uczyć się od jednego z najlepszych trenerów na świecie.

Podekscytowany rozpoczęciem nowej współpracy wydaje się również Niemiec. – Donna ma bardzo duży potencjał i jestem pewien, że osiągniemy wspólnie wspaniałe rezultaty.
 

Rozmowy po Cichu: Sesil Karatanczewa

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Tenisklub.pl

– Budziłam się i zajmowałam 35. miejsce, następnego dnia obudziłam się i nie miałam po co iść na kort – mówi Sesil Karatanczewa. Jako 15-latka osiągnęła ćwierćfinał Rolanda Garrosa, później była dyskwalifikacja, zmiana barw, a dziś jest końcówka drugiej 100.

Z Sesil Karatanczewą rozmawia Antoni Cichy

Tak burzliwych karier w świecie tenisa wiele się nie ostało. Mało która jest naznaczona tyloma skandalami. Bo losy mało której zawodniczki splatają loty z tenisowego nieba do piekła, dyskwalifikację, zmianę barw, oskarżanie premiera kraju o molestowanie seksualne i wciąż tlącą się nadzieję, że to co było, to wcale nie koniec. Że furtka do wielkiego tenisa jeszcze się nie zatrzasnęła.

Sesil Karatanczewa była złotym dzieckiem bułgarskiego tenisa. Kto wie, może wręcz światowego. Jako 14-latka prowadziła w juniorskim rankingu. Na zawodowe korty przeszła bezboleśnie. W wieku 15 lat osiągnęła ćwierćfinał Rolanda Garrosa. I wtedy ruszyła lawina zdarzeń, które naznaczyły jej karierę i życie.

Kilka miesięcy później została zdyskwalifikowana na 2 lata za stosowanie nandrolonu. Usprawiedliwiała się ciążą, ale Sportowy Sąd Arbitrażowy odrzucił apelację. Wróciła, a w 2009 roku zmieniła barwy i przez 5 lat reprezentowała Kazachstan. To nie koniec kontrowersji. W 2012 później oskarżyła premiera Bułgarii Bojko Borrisowa o molestowanie seksualne. Do zajść doszło – jak ujawniała – kiedy miała 14 lat.

Dziś ma 28 lat. I nadal wierzy, że dobre chwile na korcie wciąż przed nią.

""


Jak na pani karierę wpłynęło tak wczesne wejście w świat zawodowego tenisa?

To był zły wybór. Gdybym miała córkę i chciała, żeby uprawiała tenisa, nie naciskałabym na nią, na tak wczesne rozpoczęcie kariery. Jest czas na wszystko. Granica wieku stale się podnosi, nie widzę problemu, jeśli ktoś wchodzi do zawodowego tenisa w wieku 18 czy 19 lat. Wciąż ma przed sobą wiele sezonów. Nie trzeba zaczynać zbyt wcześnie.

Ale czy pani miała w ogóle wybór? Wygrała juniorski Roland Garros, kilka ważnych turniejów, prowadziła w juniorskim rankingu. Przejście do zawodowego tenisa wydawało się naturalną decyzją.
To prawda… Ale myślę, że samo wczesne wejście do juniorskiego tenisa też nie było dobre. Wygrywasz wszystko, jak leci, ale mentalnie nie musisz być gotowy. Zwycięstwa wcale o tym nie przesądzają. Dziecko może się nadal rozwijać, rodzice nie mają obowiązku wrzucać go na głęboką wodę, pchać do rywalizacji. Carina Witthoeft skończyła liceum, szkołę wyższą i w niczym nie przeszkadza jej to grać na wysokim poziomie. Pokazuje, że taka droga też jest dobra.

Czuła się pani nastoletnią gwiazdą?
Nie, raczej nie. Poza kortem doświadczałam większych problemów niż na korcie. Kiedy zaczynasz zarabiać, trudniej słuchać innych ludzi. Zmienia się podejście. I tu jest kłopot, jeśli zbyt wcześnie w grę wchodzą pieniądze, a wokoło są niewłaściwe osoby, ciężko twardo stąpać po ziemi. Ale nigdy nie czułam się gwiazdą.

Tak świetny debiut w Roland Garros – ćwierćfinał, musiał wzmóc oczekiwania.
Oczekiwania były wielkie. Te dwa lata przerwy dobrze mi zrobiły. Dobrze i źle. Złe okoliczności, ale sama przerwa okazała się dobra. Doszłam do momentu, w którym czułam się przytłoczona. Zbyt wiele się działo. Jeśli spojrzeć na złote dzieci tenisa, na Jennifer Capriatti, trochę na Martinę Hingis… człowiek bardzo szybko się wypala. Jeśli zaczyna się tak wcześnie, moim zdaniem długo nie da się tego wszystkiego mentalnie wytrzymać.

Później przyszła dyskwalifikacja. Jak ją pani zniosła?
Było mi bardzo ciężko. Przede wszystkim dlatego, że chodziło o moje życie prywatne. Na jaw wyszło zbyt wiele rzeczy, które nie powinny zostać upublicznione. Na pewno, to nic przyjemnego. Z drugiej strony… Miałam trochę czasu, zwróciłam wszystkie pieniądze. Dla mnie to było jak rozpoczęcie całkiem nowej kariery. Zaczynałam od zera i znów musiałam sobie torować drogę do góry. Mam czyste konto, odpokutowałam wszystko. Oczywiście, nie było mi lekko. Budziłam się jednego dnia i zajmowałam 35. miejsce w rankingu WTA, a następnego dnia obudziłam się i nie miałam po co iść na kort.

Próbowała pani walczyć z decyzją o dyskwalifikacji.
Tak, ale została mi jedna szansa – Sportowy Sąd Arbitrażowy w Lozannie. Jak tylko ITF podejmie decyzje, można raz wnioskować o jej ponowne zweryfikowanie. Później nie było już żadnej instancji, do której mogłabym się zwrócić.

Pani prawnicy zarzekali się, że posiadają dowody, które panią oczyszczą.
To nie był właściwie dowód. Wzięłam swoich lekarzy, oni swoich. Moi udowodnili, że taki poziom hormonów wynikał z naturalnych procesów, że nie zażywałam ich, nie wstrzykiwałam. Był jednocześnie zbyt niski, żeby hormony pochodziły z zewnątrz, nie z organizmu. Ale nikt się tym nie przejmował. Najgorsze, że miałam 16 lat, a w tym wieku nie można grać we wszystkich turniejach, federacja stara się chronić młode tenisistki. Tyle że kiedy przyszło do wymierzania kary, zdyskwalifikowano mnie na całe dwa lata…

Ktoś mógł powiedzieć, że ćwierćfinał Rolada Garrosa to zasługa dopingu.
Pewnie byli ludzie, którzy tak uważali. Ale ja znam prawdę. Lekarze przyszli i sami powiedzieli, że podwyższony poziom hormonów w żaden sposób nie wpływał na moją grę, ani pozytywnie, ani negatywnie. Niech ludzie myślą, co chcą. W porządku, nie przejmuję się tym. Ktoś stwierdzi, że to bez znaczenia, ale jedyne, co ma znaczenie, to że przez dwa lata byłam zdyskwalifikowana.

Przechodziły pani przez głowę myśli, że gdyby nie urodziła się w Bułgarii, sprawa mogła się skończyć inaczej?
Powiem szczerze, tak, myślałam o tym. Ale i tak nie da się z tym nic zrobić. Spójrzmy, Richard Gasquet został zdyskwalifikowany na trzy miesiące za kokainę, Maria Szarapowa na półtora roku za lek, który brała przez dziesięć lat, a z drugiej strony jestem ja, szesnastolatka z podwyższonym poziomem hormonów i zdarzeniami z życia osobistego… Nikt nie zważał na to, że prawnie nie jestem dorosła, a sądzi się mnie jak dorosłą.

Czy zmienił się stosunek innych zawodniczek do pani?
Raczej nie. Żadna nie miała na tyle odwagi, żeby podejść i powiedzieć mi coś prosto w twarz. Mogły jednie obgadywać mnie za plecami. Ale trudno było coś mówić, skoro zaczynałam od zera, nie dostałam ani jednej dzikiej karty, nie miałam żadnych przywilejów. Dosłownie wdrapywałam się z samego dołu. Myślę, że to jeden z powodów, dla których zawodniczki w pewnym sensie to zaakceptowały. To, co dzieje się wokół Szarapowej im się nie podoba, bo to po prostu niesprawiedliwe. Jeśli ktoś nazywa się Maria Szarapowa, ma prawie 30 lat i 300 milionów dolarów na koncie, można oczekiwać, że wie, co trafia do jego organizmu.

Reprezentowała pani później Kazachstan.
Nie miałam pieniędzy, a tamtejsza federacja mi je zaoferowała. Nic prostszego. Oddałam wszystko, co zarobiłam na korcie, nie było mnie stać na podróże. Kazachska federacja powiedziała: wierzymy, że wciąż możesz zostać wielką tenisistką, pomożemy ci wrócić, zapłacimy, żebyś dla nas grała. Decyzja czysto biznesowa. Nie rozumiem, dlaczego ludzie tak bardzo poczuli się tym dotknięci, robili z tego wielką aferę. To była kwestia, czy jeszcze zagram w tenisa czy nie. Chciałam grać, więc podjęłam właśnie taką decyzję.

""
W wieku 15 lat awansowała do ćwierćfinału Rolanda Garrosa.
Tak świętowała zwycięstwo nad Venus Williams w 3. rundzie. (Fot. AFP)

Bułgarski związek nie chciał pani pomóc?
Związek powiedział, że nie mają pieniędzy, ale jak wygram turniej, na pewno poprawię swoją sytuację finansową. Ale żeby wygrać, najpierw trzeba tam pojechać, a ja nie miałam za co. Nie latam sobie po całym świecie za darmo. Wszystko kosztuje, bilety lotnicze, jedzenie, hotele. Za to trzeba zapłacić, zwłaszcza na mniejszych rozgrywkach. Ludzie ze związków tego nie pojmują, żyją na innej planecie. Biorą pieniądze od sponsorów, pieniądze znikają. Witamy w Europie wschodniej.

Trudno tak podchodzić do reprezentowania kraju jak do biznesu? Patrzeć na flagę innego państwa obok swojego nazwiska?
Mieszkam w Bułgarii, moja mama jest Bułgarką, tata jest Bułgarem, tu żyjemy, stąd pochodzą moi dziadkowie, tu spędzam czas wolny, tu płacę podatki. Nie czułam się źle. Sama flaga obok nazwiska nie mówi, czy jestem Bułgarką czy nie. W czasie dyskwalifikacji, przez dwa lata nikt nie przyszedł, kiedy trenowałam, nie zapytał, czy zamierzam nadal grać, czy chcę wrócić. Wtedy nie. Ale jak już wróciłam, zagrałam dobrze, po trzech tygodniach bułgarski związek zapytał, czy wystąpię w Pucharze Federacji. Powiedziałam: nie, niestety, ale kiedy ja potrzebowałam pomocy, nie chcieliście mi pomóc, a teraz chcecie, żebym to ja wam pomogła; nie mogę. Podjęłam najlepszą decyzję dla mnie. Moim zdaniem świetną. Wciąż mieszkałam w Bułgarii, grałam dla Kazachstanu, gdzie ludzie traktowali mnie z szacunkiem, bardzo mi pomogli, dali mi drugą szansę. To wszystko powinien zrobić bułgarski związek.

Ale po pięciu latach zdecydowała się pani wrócić do bułgarskich barw.
Po pięciu, sześciu, to było chyba w szóstym roku. Wybrałam Kazachstan z powodu pieniędzy, ale im zależało też na rozwoju tenisa, na zachęceniu do gry dzieci, wychowaniu własnych reprezentantów. Potrzebowali reklamy, dlatego wzięli mnie i jeszcze innych zawodników. Przez sześć lat ja dałam im bardzo dobre wyniki, a oni ogromną pomoc. Ale w pewnym sensie doszliśmy do porozumienia, że już więcej nie możemy sobie dać. I postanowiłam wrócić.

Był też inny, kontrowersyjny epizod. Oskarżyła pani o molestowanie seksualne premiera Bułgarii Bojko Borrisowa.
Pierwszy raz miałam z nim styczność w wieku 14 lat. Drugi raz po osiągnięciu ćwierćfinału Rolanda Garrosa. Mówiąc szczerze, to strasznie brzydka historia. Może do niczego wielkiego nie doszło, ale ciągłe wydzwanianie to nie jest sposób, w jaki mężczyzna powinien traktować 14-letnią dziewczynę. Moi rodzice to ignorowali. Mój ojciec chciał pracować dla rządu. Głównie z tego powodu milczeliśmy. Kiedy masz 14 lat, o wszystkim decydują rodzice. Mówią, co można mówić, a co nie, co robić, czego unikać. Nie miałam wielkiego wyboru. Problem pojawił się później.

Sprawa ujrzała światło dzienne dopiero w 2012 roku. Dlaczego tak późno, kto o tym zdecydował?
Ja. Uznałam, że miarka się przebrała. Byłam już oczywiście dużo starsza, tata pracował dla rządu. Zaczęły się wschodnie gierki, podchody. W skrócie, skończyłoby się tak, że tata trafiłby do więzienia. Zarządzał państwowym stadionem. Obiekt popadał w ruinę. Starał się go uratować, pozyskać środki, ale rządzący nie chcieli do tego dopuścić. Woleli, żeby stadion dostał się w ręce kogoś z klucza, z drugiej strony potrzebowali jednak pieniędzy, chętnego, który wynająłby to, żeby obiekt zaczął przynosić zyski. Ale w Bułgarii tak jest, jeśli znasz kogoś, kto zna kogoś, możesz coś wynająć, a pieniądze bierzesz do własnej kieszeni. Tata miał podpisać dokumenty, ale tego nie zrobił. Podpisał je jego podwładny. Teraz może pójść do więzienia.

Czy wyciągnięto jakieś konsekwencje wobec premiera?
Żartuje pan? Nikt nawet nie zapytał, jak to się stało, kiedy. Wszystko skupiło się na mnie. Dlaczego tak późno o tym mówię, kiedy to wyjaśnię.

To, że ludzie z niekoniecznie dobrymi zamiarami zaczęli się kręcić wokół pani, było ceną wczesnej sławy?
Może… Byłam bardzo otwarta, chętnie ze wszystkimi rozmawiałam, nie zamykałam się. Nawet jako dziecko czy podczas turniejów. Robiłam sobie zdjęcia z ludźmi, pogadaliśmy trochę. Nie wiem… Byłam wtedy nastolatką, wciąż dzieckiem. Zastanawiałam się, dlaczego, do licha, coś takiego się dzieje.

""
Do wyników z Paryża z 2005 roku nigdy nie nawiązała. Dziś jest 185. rakietą świata. (Fot. AFP)

Może nie była pani jeszcze gotowa na wielki sport?
Tak myślę. Dlatego mówiłam na początku, że podjęłam złą decyzją, zaczynając zawodową karierę w tak młodym wieku. Tyle że zostałam mistrzynią juniorskiego Wielkiego Szlema, przejście do zawodowego tenisa wydawało się naturalne.

Gdyby mogła pani wejść do wehikułu czasu…
Oczywiście, że weszłabym i wiele zmieniła.

Co dokładnie?
Powiedziałabym rodzicom, że nie chcę grać w turniejach. Trenowałabym, grała, ale pewnie zaczęłabym brać udział w rozgrywkach w wieku 16 lat, została w juniorskim tenisie do 18. roku życia, może poszła do szkoły wyższej i grała na poważnie po dwudziestce? Zostałoby mi sporo czasu. Są tenisistki, które mają 36 czy 37 lat. Niektóre urodziły dzieci i wróciły.

Trudno się ustatkować w życiu prywatnym po tylu przejściach?
Łatwo nie jest. Ale w grudniu biorę ślub, cieszę się z tego. Dorosłam, sporo przeszłam, myślę, że jestem przygotowana na wiele w życiu.

Któregoś dnia matka będzie pani mogła korzystać z własnych doświadczeń.
Kiedy zostajesz rodzicem, możesz próbować prowadzić dzieci przez życie. I tak popełnią własne błędy. Możesz wierzyć, że będą zdrowe, że wskażesz im właściwy kierunek, że podejmą jak najlepsze decyzje. Każdy z nas popełnia jednak błędy.

Poradzi pani kiedyś córce albo synowi, żeby grał w tenisa?
Nie wiem, naprawdę, nie wiem.

Janowicz już po operacji kolana

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Jerzy Janowicz Instagram

Jerzy Janowicz poddał się operacji kolana. – 2018 musi być mój! Trzymajcie kciuki! – napisał najlepszy polski singlista ze szpitalnego łóżka.

Już kilka miesięcy temu w Szczecinie przy okazji challengera popularny "Jerzyk" zapowiadał, że pójdzie pod nóż, a lekarze znów zajmą się przyprawiającym o ból głowy kolanem. – Zagram jeszcze ze trzy-cztery turnieje, a później najprawdopodobniej czeka mnie operacja kolana – mówił wtedy.

Czas między sezonem 2017 a 2018 Janowicz spożytkował na leczenie. Przed kilkoma dniami przeszedł w Krakowie laserowy zabieg korekty wzroku. Po nim pojechał do Warszawy, nie do okulisty, a ortopedy. – A dzisiaj dla odmiany naprawiamy sobie kolanko! 2018 musi być mój! Trzymajcie kciuki! – obwieścił po operacji, wrzucając na Instagrama zdjęcie z łóżka z ortopedą Konradem Słynarskim.

Janowicz w aktualnym rankingu ATP zajmuje 123. miejsce. Taka pozycja nie daje prawa gry w głównej drabince Australian Open bez kwalifikacji. Nie jest jednak pewne, czy kilka tygodni po operacji łodzianin do Australii w ogóle poleci.

Puchar Davisa: jubileusz „trójkolorowych”

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: AFP

Francja w finale Pucharu Davisa pokonała Belgię 3:2. W niedzielę bohaterem gospodarzy został Lucas Pouille, który w decydującym pojedynku w trzech setach pokonał Steve’a Darcisa.

Tenisista z nad Sekwany doskonale rozpoczął spotkanie, szybko odebrał serwis rywalowi i objął prowadzenie 3:0. Belg nie miał ani jednej szansy, żeby odrobić stratę przełamania i Francuz zapisał pierwszego seta po swojej stronie 6:3.

Jak się później okazało pierwsza odsłona tego meczu była najbardziej wyrównana ze wszystkich. Od stanu 1:1 w drugiej partii, Pouille wygrał 11 gemów z rzędu i po dwóch godzinach gry utonął w objęciach swoich kolegów z drużyny.

W niedzielę Francja po raz 10 w historii zwyciężyła w Pucharze Davisa. Po raz ostatni „trójkolorowi” cieszyli się z wygranej w tych rozgrywkach w 2001 roku. W finale pokonali wtedy Australię.

Dla Belgów był to trzeci finał i trzecia porażka w decydującym pojedynku. W 1904 i 2015 roku lepsza była Wielka Brytania.
 


Wyniki

Francja – Belgia 3:2
Lucas Pouille – Steve Darcis 6:3 6:1 6:0
 

Puchar Davisa: wielki Goffin! Zadecyduje piąty mecz!

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

David Goffin, w wielkim stylu, pokonał Jo-Wilfrieda Tsongę 7:6(5), 6:3, 6:2 i wyrównał stan rywalizacji w finale Pucharu Davisa. Tym samym o losach tytuł zadecyduje piąty mecz, pomiędzy Lucasem Pouille a Stevem Darcisem.

Spotkanie pierwszych rakiet obu reprezentacji miało być ozdobą weekendu w Lille i rzeczywiście nie zawiodło, chociaż rozstrzygnęło się w trzech setach. Zdecydowanie najbardziej ekscytująca była pierwsza partia, która trwała aż 75 minut. Obaj tenisiści ani razu nie stracili w niej serwisu, a bliżej breaka był Tsonga (nie wykorzystał sześciu break pointów, w tym setbola w dwunastym gemie). W tie breaku pewniej i bardziej odważnie zagrał jednak Goffin, który wykorzystał pierwszą piłkę setową – przy stanie 6-5 popisując się znakomitym returnem z bekhendu.

Taki obrót spraw dodał jeszcze skrzydeł, wybornie dysponowanem, Belgowi. W drugim secie Goffin cały czas skutecznie pilnował serwis, a w szóstym gemie doprowadził do pierwszego przełamania. Znacząco pomógł w tym Tsonga, notując dwa podwójny błędy (w tym przy break pointcie!).

Trzeci set to jeszcze wyraźniejsza przewagą Goffina, który w trzecim oraz piątym gemie doprowadził do przełamania. Przy stanie 1:4 Tsonga miał szansę „wrócić do gry”, ale nie wykorzystał trzech break pointów. Reprezentant gospodarzy powinien mieć jeszcze czwartą okazję na przełamanie, ale wyraźnego autu nie zauważył ani sędzia liniowy, ani sędzia stołkowy James Keothavong, który nie pozwolił również Francuzowi skorzystać z Hawk-Eye (tłumacząc, iż tenisista zdecydował się na challenge zbyt późno). Po dłuższej dyskusji i ogłuszających gwizdach na trybunach, Goffin utrzymał serwis, wychodząc na 5:1. W siódmym gemie Tsonga wybronił dwa meczbole od stanu 15-40, ale po zmianie stron Belg pewnie wygrał własne podanie, a tym samym cały mecz.

O losach finału Pucharu Davisa rozstrzygnie więc piąte spotkanie, pomiędzy Lucasem Pouille a Stevem Darcisem. Emocje gwarantowane!  


Wyniki

Francja – Belgia 2-2
Lucas Pouille – Jo-Wilfried Tsonga 7:6(5), 6:3, 6:2

Puchar Davisa: Stade Pierre Mauroy „odleciał; Francja na prowadzeniu!

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

To były przeszło trzy godziny elektryzującego spektaklu. Na stadionie piłkarskim w Lille, Richard Gasquet i Pierre-Hugues Herbert pokonali Rubena Bemelmansa oraz Jorisa De Loore 6:1, 3:6, 7:6(2), 6:4. wyprowadzając reprezentację Francji na prowadzenie w finałowym meczu Pucharu Davisa z Belgią.

Dzisiejszy pojedynek deblowy był najlepszą możliwą reklamą rozgrywek daviscupowych. Tenisiści oraz kibice (ponad 25 tysięcy!) stworzyli bowiem niezapomniany spektakl.

Kapitanowie obu reprezentacji nie zdecydowali się na zmiany w pierwotnie awizowanych składach i postawili na tenisistów, którzy w piątek nie występowali w meczach singlowych. Zdecydowanym faworytem spotkania był duet gospodarzy, co potwierdził dobitnie pierwszy set, w którym Bemelmans oraz De Loore zdołali ugrać zaledwie gema.

Belgowie otrząsnęli się jednak, w czym pomogła im też nierówno postawa rywali. W czwartym gemie drugiej partii kryzys dopadł Herberta, który odnotował dwa podwójne błędy, pomylił się na woleju i w efekcie Francuzi po raz pierwszy stracili serwis. Kolejny gem był najdłuższy w całym meczu. Tym razem słabiej zagrał De Loore, dwukrotnie fatalnie myląc się przy siatce. Ostatecznie Belgowie nie wykorzystali czterech okazji na skończenie gema, a duet gospodarzy wygrał punkt przy drugim break pointcie. Po przerwie i zmianie stron doszło do trzeciego z rzędu przełamania. Tym razem gładko serwis przegrał Gasquet (do 15). Tej szansy już Belgowie nie wypuścili z rąk, do końca pewnie pilnując własnego podania.

W trzeciej partii ponownie to Bemelmans i De Loore jako pierwsi wywalczyli breaka. Przy stanie 30-40 w siódmym gemie „ustrzelony” przy siatce został Herbert (De Loore trafił go piłką prosto w głowę, za co oczywiście później przeprosił). Belgowie przełamanie, potwierdzili wygranym serwisem i prowadzili już 5:3. Dwa kolejne gemy okazały się jednak popisem gospodarzy, którzy stracili w nich zaledwie dwa punkty. O losach seta zadecydował tie break. Doskonale otworzyli go Francuzi, wygrywając pięć pierwszych piłek i przewagę tą utrzymali (7-2).

Po trzeciej partii doszło do nieco dłuższej przerwy, gdyż drobnej pomocy medycznej potrzebował De Loore. Francuscy kibice wykorzystali to do chóralnego odśpiewania Marsylianki. Atmosfera na Stade Pierre Mauroy była niesamowita.

Le public entonne la Marseillaise ! #TousEnBleu pic.twitter.com/b0yF303y4O

— FFT (@FFTennis) 25 listopada 2017

O losach czwartego seta zadecydowało jedno przełamanie. W siódmym gemie Belgowie od stanu 0-40 wybronili dwa break pointy, ale przy trzecim smecz w siatkę wpakował Bemelmans. Dwa kolejne gemy serwisowe Francuzi wygrali bardzo pewnie, nie przegrywając w nich nawet punktu. Mecz trwał trzy godziny oraz trzy minuty.

Po dwóch dniach finałowej rywalizacji reprezentacja Francji prowadzi z Belgią 2-1 i jutrzejsze zmagania zapowiadają się arcyciekawie. W pierwszym niedzielnym meczu tradycyjnie dojdzie do konfrontacji pierwszych rakiet, czyli Jo-Wilfrieda Tsongi z Davidem Goffinem (początek o godzinie 13:30). Do piątego meczu nominowani są Lucas Pouille i Steve Darcis ale kapitanowie mogę jeszcze dokonać zmian (jeżeli oczywiście w ogóle piąty mecz będzie potrzebny).


Wyniki

Francja – Belgia 2-1
R. Gasquet, P. Herbert – R. Bemelmans, J. De Loore 6:1, 3:6, 7:6(2), 6:4

Puchar Davis: Tsonga wyrównuje

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: AFP

Francja remisuje z Belgią 1:1 po pierwszym dniu finału Pucharu Davisa. W piątek gości na prowadzenie wyprowadził David Goffin, ale dwie godziny później do wyrównania w imponującym stylu doprowadził Jo-Wilfried Tsonga.

Reprezentant „trójkolorowych” nie dał żadnych szans Steve’owi Darcisowi. Wyrównana walka toczyła się tylko do połowy pierwszej odsłony meczu. Od stanu 3:3 Francuz wygrał siedem kolejnych gemów, dzięki czemu zapisał pierwszą partię na swoim koncie, a w drugiej objął prowadzenie 4:0. Belg zdołał w końcu przerwać niekorzystną serię, ale drugiego seta już nie uratował. W trzeciej części pojedynku Tsonga stracił tylko jednego gema i po godzinie i 46 minutach gry zdobył pierwszy punkt dla swojej drużyny.

W piątkowym spotkaniu tenisista z nad Sekwany ani razu nie musiał się nawet bronić przed stratą własnego podania, a sam wykorzystał 6 z 11 „breakpointów”.

W sobotę rozegrana zostanie gra podwójna. Jeśli kapitanowie nie zdecydują się na żadne zmiany, to gospodarzy będą reprezentować Richard Gasquet i Pierre-Hugues Herbert, a po stronie belgijskiej o cenny punkt będą walczyć Ruben Bemelmans i Joris de Loore.
 


Wyniki

Francja – Belgia 1:1
Jo-Wilfried Tsonga – Steve Darcis 6:3 6:2 6:1
 

Puchar Davisa: perfekcyjne otwarcie Goffina

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

David Goffin pokonał Lucasa Pouille 7:5, 6:3, 6:1, wyprowadzając reprezentację Belgii na prowadzenie w finałowym meczu Pucharu Davisa z Francją.

Tegoroczny finał najbardziej prestiżowych drużynowych rozgrywek w tenisie odbywa się na stadionie piłkarskim w Lille, w otoczeniu ponad 25 tysięcy kibiców, którzy od ceremonii otwarcia tworzą kapitalną atmosferę.

Losowanie sprawiło, że na kort twardy w Lille jako pierwsi wyszli lider drużyny gości oraz druga rakieta Francji. Mecz od początku cechowała wysoka intensywność, aczkolwiek po obu tenisistach widać też było ciążącą presję. W pierwszych dziesięciu gemach nie doszło do ani jednego break pointa. Przy stanie 5:5 presji nie wytrzymał Pouille, przy pierwszym break pointcie myląc się z bekhendu. Po zmianie stron Belg pewnie utrzymał serwis.

Zwycięstwo w pierwszym secie i gorący doping belgijskich kibiców, wyraźnie uskrzydlił Goffina, który już na samym początku drugiej partii doprowadził do przełamania, a w dziewiątym gemie dołożył kolejnego breaka. W trzeciej odsłonie dominacja reprezentanta gospodarzy była jeszcze bardziej wyraźna, w efekcie czego Pouille zapisał na konto zaledwie gema. Spotkanie trwało dwie godziny oraz jedną minutę.

David Goffin tym spotkaniem poprawił bilans występów singlowych w Pucharze Davisa na 20-3 (w tym roku 5-0!). Zarazem Belg po raz pierwszy w karierze pokonał Lucasa Pouille. W trzech wcześniejszych konfrontacjach pomiędzy tymi tenisistami górą był Francuz.

W drugim dzisiejszym spotkaniu w Lille lider gospodarzy Jo-Wilfried Tsonga zmierzy się ze Stevem Darcisem.


Wyniki

Francja – Belgia 0-1
Lucas Pouille – David Goffin 5:7, 3:6, 1:6

List otwarty do Borisa Beckera

/ Adam Romer , źródło: własne, foto: AFP

W środę Boris Becker skończył 50 lat. Jego były trener Richard Schoenborn napisał do niego z tej okazji list otwarty. – Oderwałeś się od rzeczywistości, zachorowałeś na wielkość – to fragment. Ostrych słów nie brakuje.

23 listopada 2017 roku Boris Becker miał prawo zdmuchnąć na urodzinowym torcie 50 świeczek. Skończył "pięćdziesiątkę". Czy dla niego samego był to moment przemyśleń, rachunku sumienia, wie on sam.

O takowy rachunek sumienia słynnego tenisisty pokusił się natomiast Richard Schoenborn. Były trener napisał list otwarty do swego podopiecznego sprzed lat. Wyliczył w nim wiele grzechów 6-krotnego mistrza wielkoszlemowego.

Lektura godna polecenia, bo to prezent, którego mało kto może się spodziewać.

List Schoenborna do Beckera:

Hallo Boris,
Gdy raz wejdziesz na szczyt, można tam zostać na chwilę, nieco dłużej lub na bardzo długo, w końcu jednak trzeba zejść niżej, bo wyżej już się nie da. Jeśli jest się rozsądnym, wtedy schodzi się krok po kroku na niższe stopnie, gdy jednak przecenia się swoje możliwości, wtedy grozi gwałtowny spadek.

Znalazłeś się w niekomfortowej sytuacji, gdy ze wszystkich stron jesteś atakowany. Najwyraźniej na przestrzeni ostatnich 20-30 lat sporo spraw załatwiłeś nie tak jak trzeba.

Kiedy to się zaczęło? Myślę, że decydujący błąd wydarzył się bardzo dawno temu, praktycznie tuż po Twoim pierwszym zwycięstwie na Wimbledonie. Zaraz po tym sukcesie zerwałeś wszystkie kontakty z tymi, którzy dali Ci szansę, byś w ogóle mógł zajść tak daleko. Nigdy już nie wróciłeś do swoich korzeni. Nie spadłeś przecież, mając 17 lat, z jasnego nieba i wylądowałeś na Wimbledonie. Coś musiało się dziać na przestrzeni tych ośmiu czy dziewięciu latach poprzedzających sukces. Gdzieś musiałeś posiąść i udoskonalić swoje rzemiosło. Ktoś musiał Ci w tym pomóc. Ktoś musiał Cię w tym czasie mocno wspierać.

Tymczasem Ty, wielokrotnie, w różnych wywiadach twierdziłeś, że nikt się Tobą nie zajmował. Twierdziłeś, że Niemiecki Związek Tenisowy (DTB) nigdy Cię nie wspierał. A ja wykluczyłem Cię ze wspieranej grupy kadrowiczów, określiłem Cię mianem beztalencia i wiele innych taki bzdur.

Jak było w rzeczywistości wiemy dzięki wielu zachowanym dokumentom. Byłem w okresie całej Twojej kariery juniorskiej, obok Twojego doskonałego, osobistego trenera Borisa Breskvara, któremu wiele zawdzięczasz, Twoim najbliższym towarzyszem. Dzięki temu byłem obecny, jako szef wyszkolenia DTB i Twój trener, przy wielu przykładach poświęconej Ci opieki przy treningach w związkowych centrach. Widziałem Twoje postępy przez cały okres juniorski, jak systematycznie Ci pomagano i w sposób naukowy wspierano.

W tamtych latach nigdzie na świecie nie było takiego systemu wsparcia jaki zbudowaliśmy w DTB i jaki funkcjonował w Niemczech. Żaden zagraniczny junior na świecie nie miał takiego profesjonalnego wsparcia jak Ty i Twoi rówieśnicy. Na to jest dość świadków i dokumentów. Wszystko co wtedy robiliśmy, było wsparte badaniami naukowymi, systematycznie uzupełniane i poprawiane, a także dokumentowane w najdrobniejszych szczegółach. Do dziś znajdują się one w archiwach. Brałeś udział, pełne pięć lat, w naszych badaniach i testach naukowych u profesorów Riedera, Krahla i Sommera na Uniwersytecie w Heidelbergu i centrum wyczynu w Leimen. Na marginesie, z doskonałymi wynikami, które potwierdzały tylko słuszność wybranej przez nas wtedy drogi.

To ja, gdy miałeś niespełna 10 lat, po kompleksowych testach kadr juniorskich DTB, wydałem na Twój temat opinię. Te dokumenty istnieją do dziś. Tak na marginesie jako przykład: dzięki moim nominacjom wziąłeś udział w 13 tygodniowych, szkoleniowych obozach zimowych (łącznie 455 godzin treningowych w centrum szkoleniowym DTB), dalej w unikalnych na skalę światową pięciu zajęciach naukowo-szkoleniowych DTB w Heidelbergu (120 godzin zajęć), czterech obozach treningowych, w tym trzech kondycyjnych w St. Anton, zawsze jesienią (200 godzin treningowych) i wielu innych zajęciach regeneracyjnych.

Zagrałeś dla DTB w następujących rozgrywkach europejskich: Tulip Cup 1981, Copa del Sol 1981, Coupe Jean Borotra 1982, Karl Hülbert Cup 1982, Coupe Jean Borotra 1983, Karl Hülbert Cup 1983, Sunshine Cup 1983. Startowałeś trzykrotnie w juniorskich mistrzostwach Europy: 1981 w Blois, 1982 w Budapeszcie i 1983 w Genewie. Brałeś udział w światowych turniejach: Orange Bowl i Rolex 1982, Orange Bowl 1983, Flushing Meadows, Thomas Ditton, Wimbledon, Israel i wielu innych. Przy wszystkich tych startach miałeś zapewnioną opiekę moją lub jednego z moich kolegów trenerów. Brałeś udział w sześciu juniorskich mistrzostwach kraju, gdzie opiekowali się Tobą trenerzy związkowi, w tym także ja.

W Badeńskim Centrum Szkoleniowym w Leimen przez sześć lat trenowałeś pod okiem doskonałego trenera związkowego Borisa Breskvara. Po, co najmniej cztery godziny dziennie. Czy to jest nic? Czyżbyś był zaniedbywany, jak twierdzisz?

Może Cię zainteresuje ile łącznie kosztowało wsparcie Twojej kariery w okresie juniorskim? Gdybyś w tamtym czasie mieszkał w USA, a Twoi rodzice, jak to było w zwyczaju zagranicą płacili z własnej kieszeni, musieliby zapłacić ponad 1,3 miliona marek. Na tamten czas gigantyczna suma. Mam to wszystko dokładnie zanotowane i co do ostatniego feniga wyliczone. Gdyby to zainteresowało Ciebie lub opinię publiczną, mogę przedstawić dokładne wyliczenia, bo do dziś wszystkie niezbędne dokumenty są w moim posiadaniu.

I Ty teraz pozwalasz sobie publicznie twierdzić, że w okresie juniorskim nie miałeś żadnego wsparcia? Żadnego treningu? To jak to się stało, że w wieku 17 lat zostałeś zwycięzcą Wimbledonu? Czyżby z dnia na dzień natchnął Cię Duch Święty?

Wszystko co wydarzyło się potem: Twoje życie rodzinne, Twoje miłości, życie prywatne, nieudane próby biznesowe, bankructwo czy wielkie długi niech oceniają inni. Nic mi do tego. Abraham Lincoln powiedział kiedyś: „ Nie ominiesz kłopotów, gdy będziesz więcej wydawał niż zarabiał. Nie zbudujesz solidnego bezpieczeństwa, gdy będziesz budował na pożyczonych pieniądzach” Czasami warto poczytać wielkich i mądrych ludzi.

Byłeś nastolatkiem o silnej woli, bardzo wojowniczym, ambitnym i miłym, choć czasami wyjątkowo upartym. Myślę tu o przykładach z St. Anton czy Genewy.

Wkrótce po Twoim pierwszym sukcesie na Wimbledonie, na zamówienie międzynarodowej prasy z Kanady, Wielkiej Brytanii i USA przygotowałem opracowanie na temat Twojej błyskawicznej kariery, talentu i otrzymanego wsparcia „The champion is born and made“. Zakończyłem je następującymi słowy:
„Boris Becker w wieku 17 lat został najmłodszym zwycięzcą Wimbledonu w historii. Ma to coś, co może pozwolić mu pozostać na szczycie przez lata, może nawet zostać numerem 1 na świecie. Jego czysto sportowe ambicje są nie do podważenia. Jednak to co wydarzyło się, publicznie, a przede wszystkim w mediach, po Wimbledonie, skłania do zastanowienia. Czy gwałtowne oderwanie od dotychczasowego życia i monetyzacja wizerunku młodego człowieka – jakiegokolwiek człowieka – w takiej formie jest właściwe, jakie pozostawi ślady i jakie będzie miało konsekwencje, dowiemy się dopiero za pewien czas. Byłoby błędem, gdyby wybitnie zdolny sportowiec postrzegany był głównie jako obiekt służący do zarabiania pieniędzy, dla siebie i innych. O jednym nie wolno zapomnieć: sportowiec zawsze może zostać zastąpiony innym. Czy w tym wypadku chodzi konkretnie o osobę Borisa Beckera czy też o jakiegokolwiek sportowca, który jest dostawcą sławy i pieniędzy i przypadkowo nazywa się Boris Becker. Jeśli miałoby tak być, choć liczę, że nie, to określenie „made” nabiera w tym kontekście niebezpiecznego wymiaru i należy postawić pytanie czy wykonana wcześniej praca miała w ogóle sens.”

Niestety moje obawy sprzed lat się sprawdziły. Odleciałeś. Miliony, ciągły kontakt z wielkimi tego świata, życie w świetle reflektorów, hołdy i wszechobecne przecenianie Twojej osoby doprowadziły Cię do tego, kim dziś jesteś. Sam nigdy nie umiałeś się właściwie ocenić. Oderwałeś się od rzeczywistości, zachorowałeś na wielkość, straciłeś kontrolę nad sobą i właściwą ocenę sytuacji. Uznałeś, że jesteś „too big to fail”. Tylko nieliczni umieją zagrać rolę, którą sami dla siebie napiszą.

Przede wszystkim oderwałeś się od swoich korzeni, wszystko co było wcześniej wypaliłeś w sobie i zapomniałeś. Zapomniałeś o słowie „dziękuję”. Ludzi, którzy pomogli Ci dotrzeć tak wysoko, przestałeś poznawać. Nie pozdrawiasz ich przy spotkaniu. Nie szanujesz ich. Czy choć raz odwiedziłeś swojego byłego trenera i wybitnego człowieka Borisa Breskvara w czasie jego ciężkiej choroby? Pomogłeś mu finansowo, gdy wpadł w kłopoty zarówno zdrowotne, jak i finansowe? Byłeś na jego pogrzebie? Gdy zbierasz owoce, pomyśl o tych, którzy je sadzili! Odpowiedzialnym jest się nie tylko za to co się robi, ale także za to czego się nie zrobiło.

Nawet wielkie drzewo może tylko wtedy egzystować, gdy ma silne korzenie. Gdy tych nie ma lub słabną, upada i umiera. Może powinieneś się nad tym zastanowić, wrócić do korzeni i zacząć od nowa. Back to the roots! Musi to jednak być szczere.

Twoje obecne wypowiedzi, w połączeniu z Twoją nową pracą dla DTB, Twoja niespodziewana miłość do Niemiec, do Twojej ojczyzny, szczególnie podkreślana „nieodpłatna” praca i wiele innych wypowiedzi, w połączeniu z tym co robiłeś i zrobiłeś przez ponad 20 lat są niewiarygodne, wręcz śmieszne. Twoje odwieczne starania, by być obecnym w życiu publicznym, Twoje bombastyczne wystąpienia i samouwielbienie pokazują jak jesteś słaby. To nie jest godne byłego mistrza. Weź przykład z Lavera, Rosewalla, Smitha, Panatty, Kodesa, Connorsa, Vilasa, Samprasa, Edberga, Sticha i wielu innych wielkich, którzy żyją skromnie w cieniu. Są przez fachowców znacznie wyżej cenieni niż Ty.

Boris, nie jestem ani zazdrosny o Twoją karierę pełną sukcesów, ani nie wypominam Ci niczego. Sam miałem niezwykle ciężką młodość, która ukształtowała mnie takim jestem do dziś. Żałuję jednak w jaką stronę się rozwinąłeś i jak dziś się prezentujesz. Długo miałem z Tobą do czynienia, długo pracowaliśmy razem. Wtedy byłeś sympatycznym, uczciwym i pełnym pasji młodym chłopakiem i takim chciałbym zachować Cię w pamięci. To co dziś robisz, nie jest moją sprawą, To Twoje życie. Żałuję tylko, że rozmieniłeś na drobne cały swój nimb wiecznego idola i przykładu dla młodych ludzi.

Gdy zdarzy Ci się kiedyś zejść miedzy szarych ludzi, wtedy możesz do mnie zadzwonić, a ja zaproszę Cię na doskonałą kolację. Może jeszcze pamiętasz, że moja żona świetnie gotuje. Będziemy mieli wtedy dużo do omówienia.

Pozdrawiam Cię,
Richard Schönborn

Tłum. Adam Romer

List w oryginale (po niemiecku)

Fed Cup: znów zagramy w Tallinie

/ Antoni Cichy , źródło: własne/fedcup.com, foto: AFP

Polki ponownie pojadą do Tallina walczyć o awans do Grupy II Światowej. Stolica Estonii po raz drugi z rzędu będzie miastem-gospodarzem rywalizacji w Grupie I. Wśród potencjalnych rywalek m.in. Łotyszki z Jeleną Ostapenko i Brytyjki z Johanną Kontą.

Poznaliśmy gospodarza lutowych spotkań Grupy I Strefy Euroafrykańskiej w Pucharze Federacji. Tak jak przed rokiem będzie nim Tallin, a konkretnie Centrum Tenisowe Tallink. Mecze odbędą się w dniach 7-10 lutego.

Polki w stolicy Estonii zaprezentują się już pod wodzą nowego kapitana – Dawida Celta. Przed rokiem prowadzone przez Klaudię Jans-Ignacik otarły się o baraże Grupy II Światowej. W decydującym meczu przegrały w deblu z Serbkami. Ale zwyciężczynie w barażach nie radziły sobie już tak dobrze, bo zarówno reprezentacje Serbii, jak i Wielkiej Brytanii, doznały porażek i znów przyjadą do Tallinu.

To oczywiście potencjalne przeciwniczki Polek. Tradycyjnie najgroźniej – przynajmniej na papierze – wyglądają Brytyjki z Johanną Kontą, Łotyszki z Jeleną Ostapenko, ale mocne drużyny są też w stanie przysłać do Tallina Chorwacja czy wspomniana Serbia.

Naszej reprezentacji inne zespoły też mają prawo się obawiać. Na oficjalnej stronie internetowej Pucharu Federacji obok informacji o wyborze gospodarza wspomina się o największych gwiazdach. Oprócz Konty i Ostapenko także o Agnieszce Radwańskiej.