Fed Cup: Sabałenka bohaterką Białorusi

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Białorusinki remisują 1-1 z Amerykankami po pierwszym dniu finału Pucharu Federacji. Gospodarzom nadzieję w triumf przywróciła Arina Sabałenka, która zwyciężyła 6:3, 3:6 i 6:4 mistrzynię US Open Sloane Stephens.

Po dwóch meczach, spotkaniach pierwszych rakiet krajów z drugimi droga obu reprezentacji do triumfu w Pucharze Federacji jest taka sama. Gospodynie uratowała – nie po raz pierwszy w tegorocznej odsłonie Fed Cup – 19-letnia Sabałenka. To ona wywalczyła punkt w drugim pojedynku dnia, zwyciężając Stephens, a jednocześnie przedłużając serię kolejnych porażek mistrzyni US Open.

Białorusinka, zmotywowana po nieudanym rozpoczęciu gospodyń, mocno otworzyła spotkanie. Po trzech gemach prowadziła 3:0. Przewagę przełamania utrzymywała aż do stanu 4:2. W gemie lacostowskim straciła serwis, ale błyskawicznie dołożyła do swojego dorobku przełamanie i ostatecznie wygrała 6:3.

Passa mogła trwać, Sabałenka nie wykorzystała jednak ani jednego z dwóch break pointów na samym początku drugiej partii. Później zmarnowała jeszcze jednego. Niewykorzystane szanse się zemściły, kiedy Stephens doprowadziła do przełamania na 4:2. Białorusinka dzielnie próbowała powstrzymać Amerykankę, obroniła dwie piłki setowe, ale po trzeciej mistrzyni US Open cieszyła się z wygranej 6:3.

W trzecim secie emocje w Mińsku sięgnęły zenitu. Od początku trwał festiwal przełamań. Miejscowi kibice najpierw smucili się po stracie przełamania przez Sabałenkę, za chwilę oklaskiwali przełamanie powrotne. To znów mieli powody do smutku, a po kolejnym gemie do radości. Przy stanie 3:3 niemoc podających przerwała Białorusinka. Kolejne utrzymane podanie – to na 5:4 – dawało jej komfort psychiczny. Bliskość sukcesu niosła 19-latkę. Już po czterech piłkach miała pierwszego meczbola. Za chwilę drugiego. Stephens się uratowała, ale Sabałenka zaraz stanęła przed kolejną szansą na zamknięcie meczu. Trzecia zwycięstwa jeszcze nie przyniosła, ale po czwartej piłce meczowej białoruska publiczność eksplodowała ze szczęścia, a 19-letnia bohaterka padła na kolana.

W niedzielę okaże się, czy Białorusinki po raz pierwszy, czy Amerykanki po raz osiemnasty. Zwyciężczynie sobotnich meczów, Sabałenka i Vandeweghe między sobą rozstrzygną, której reprezentacji do triumfu będzie brakowało tylko punktu. To one jako pierwsze wyjdą jutro na kort. Po nich, jeśli kapitanowie nie zdecydują się na zmiany, Sasnowicz i Stephens. W tej rywalizacji przewaga po stronie gospodyń, bo jedyne spotkanie wspomnianej dwójki zakończyło się zwycięstwem Białorusinki. Jutro powtórka takiego scenariusza mogłaby oznaczać historyczne mistrzostwo dla Białorusi.


Wyniki

Białoruś – USA 1:1
Aljaksandra Sasnowicz – Coco Vandeweghe 4:6, 4:6
Arina Sabałenka – Sloane Stephens 6:3, 3:6 i 6:4

Fed Cup: pierwszy punkt dla Amerykanek

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Amerykanki prowadzą 1-0 z Białorusinkami w finale Pucharu Federacji w Mińsku. Pierwszy punkt dla gości zdobyła Coco Vandeweghe, która pokonała 6:4, 6:4 Aljaksandrę Sasnowicz.

To ostatnie wielkie tenisowe emocje w kobiecym wydaniu w tym sezonie. Białorusinki i Amerykanki walczą o najcenniejsze reprezentacyjne trofeum. Na razie bliżej 18. mistrzostwa są faworytki, bo 10. rakieta świata, Vandeweghe, nie zawiodła.

Sasnowicz gorzej meczu przed własną publicznością nie mogła otworzyć. Już w pierwszym gemie straciła serwis, a wiadomo, co to oznacza w pojedynkach z Vandeweghe. Finalistka WTA Elite Trophy nie prezentowała może imponującej dyspozycji serwisowej – oczywiście, jak na nią, ale najmniejszych kłopotów z utrzymywaniem podania nie miała. W żadnym z gemów więcej niż dwóch piłek nie przegrała i zwyciężyła w secie 6:4.

Białorusinka miała szansę zrehabilitować się w drugiej partii, którą także rozpoczynała od serwisu. I rozpoczęła równie fatalnie. A kiedy dogoniła Amerykankę, odłamując na 1:1, znów nie była w stanie utrzymać podania. Vandeweghe jeszcze raz wyciągnęła pomocną dłoń do reprezentantki gospodyń. Po ósmym gemie Sasnowicz ponownie remisowała z dużo wyżej notowaną rywalką. Zamiast jednak wyjść na prowadzenie 5:4, po raz kolejny dała się przełamać. Trzeci raz 10. tenisistka świata podania nie straciła i zakończyła pojedynek serwisem.

W drugim meczu zmierzą się Arian Sabałenka i Sloane Stephens.


Wyniki

Białoruś – USA 0:1
Aljaksandra Sasnowicz – Coco Vandeweghe 4:6, 4:6

Rozmowy po Cichu: Wiera Łapko

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Tenisklub.pl

– Na Białorusi dostajemy za darmo dużo więcej niż zawodnicy z innych krajów. Tylko nie zawsze ma to wiele wspólnego z profesjonalizmem – opowiada Wiera Łapko, nadzieja Białorusinów na drugą Wiktorię Azarenkę, mistrzyni juniorskiego Australian Open.

Z Wierą Łapko rozmawia Antoni Cichy

W 2016 roku okrzyknięto ją następczynią Azarenki. Zwyciężyła w Melbourne, a wcześniej jedyną Białorusinką, która odniosła wielkoszlemowy sukces wśród juniorek, była popularna „Wika”. Porównania nasuwały się same. Przez ponad rok walczyła o punkty w mniejszych turniejach, ale nie potrafiła się przebić.

W ostatnich miesiącach kariera obecnie 19-letniej Łapko znów przyspieszyła. Zagrała kilka świetnych turniejów ITF Pro Circuit, co otworzyło jej furtkę do rywalizacji na szczeblu WTA. Zagrała i to znakomicie. Z kwalifikacji dotarła aż do ćwierćfinału w Moskwie.

Przed mistrzynią Australian Open 2016 i jej rodaczkami finał Pucharu Federacji, w którym Białorusinki staną przed szansą historycznego triumfu. Kiedy z nią rozmawialiśmy, jeszcze przed sukcesem w Moskwie, miała mieszane uczucia. Do wyniku zespołu się nie przyczyniła.

""

Znalazła się pani na szczycie tenisa juniorskiego, a potem nieco przepadła w turniejach ITF niższej kategorii. Czuła pani czasem złość?
Wiedziałam, czego się spodziewać, byłam na to przygotowana. Zmieniłam trenera i właśnie to mi tłumaczył. Każda z tenisistek musi przez przejść przez ten czas, a dla mnie to nic nowego. Cieszę się każdym występem. Nie przykładam wielkiej wagi do rangi turniej, do tego czy to dwudziestki piątki, setki czy WTA. Ja po prostu staram się poprawiać moją grę. Tyle.

Czy triumf w juniorskim Australian Open ułatwił wejście do zawodowego tenisa?
Moim zdaniem mi wręcz utrudnił. Ale u każdego wygląda to inaczej. Jednej osobie może pomóc, innej wcale nie. Mnie akurat było ciężej.

Chcę pani przez to powiedzieć, że odczuwała większą presję?
Pół na pół. Nie towarzyszyła mi żadna presja, kiedy wróciłam z Australian Open, także w kolejnych miesiącach, czułam się dobrze. Później zaczęło się pojawiać ciśnienie, lokalni mieszkańcy, Białorusini, oczekiwali ode mnie wielkich wyników. Powtarzałam „poczekajcie, jeszcze nie jestem tak dobra”. To, że wygrałam juniorski Australian Open nic nie oznacza. Juniorski tenis to juniorski tenis, całkiem inna bajka niż zawodowy. Czułam presję, ale wychodzę na prostą.

Nasz tenis kobiecy wyglądał długo podobnie – jedna tenisistka w Top 10. Słyszała pani o sobie, że jest kolejną Wiktorią Azarenką, tak jak młode dziewczyny mogły usłyszeć, że są następczyniami Agnieszki Radwańskiej?
Tak, oczekiwali ode mnie wielkich sukcesów. To bardzo trudne. Kiedy ktoś zwycięża w juniorskim szlemie albo przebija się do Top 100, ludziom się wydaje, że już będzie wygrywał wszystko, jak leci. Nie rozumieją, że to nie takie proste. Po triumfie w Australian Open czułam się obarczona presją. Później pojawiła się inna dziewczyna, dostała się do Top 120, zagrała w Fed Cupie, wygrała w dwa mecze i to o niej zaczęli mówić, że będzie odnosić zwycięstwo za zwycięstwem. Niektórzy zapominają – my po prostu gramy w tenisa, tak jak oni chodzą do pracy.

""
Wiera Łapko to druga obok Wiktorii Azarenki mistrzyni juniorskieg turnieju wielkoszlemowego z Białorusi (fot. AFP)

Jak wygląda zainteresowanie tenisem na Białorusi? Jest popularny?
Teraz stał się bardziej popularny po naszym awansie do finału Pucharu Federacji. Kiedy weszłyśmy do Grupy I Światowej, to przeszło bez większego echa. Po zwycięstwie w ćwierćfinale, przed półfinałami zaczęło się. Wszyscy oszaleli na punkcie Pucharu Federacji, robotnicy, pracownicy fabryk, po prostu wszyscy.

A jak przekłada się to na rozwój tenisa? Działają programy wspierające rozwój młodzieży?
Nie do końca mi się podoba to, co dzieje się na Białorusi. Jednym jest dobrze, innym znowu źle. Każdy stara się znaleźć jakieś wyjście. Ja znalazłam – sponsora. Jestem szczęśliwa z tego powodu, teraz mi się układa. Ale jak sytuacja wygląda u innych, nie do końca wiem. Sama mam zapewnione korty do treningu, basen, więc trudno na coś narzekać. Może poza pogodą, gdyby w zimie było 25 stopni, nie musiałabym wyjeżdżać na przygotowania do Stanów Zjednoczonych. To, że mnie jest dobrze, nie znaczy jednak, że mogę się wypowiadać za innych i mówić, jak im jest.

Mam nadzieję, że pani nie urażę, ale Białoruś nie należy do najbogatszych krajów…
Oczywiście, że nie. (śmiech)

To także musi stanowić pewną przeszkodę dla młodych tenisistów.
Ale mamy za to inne rozwiązania, są centra tenisowe, gdzie młodzież, zawodnicy mogą pójść i pograć. Z tego co wiem, tenisiści z wyższej półki nie muszą płacić za korty, jedyne koszty to opłacanie trenerów. Na Białorusi dużo więcej dostajemy za darmo niż zawodnicy z innych krajów. Mam na myśli zawodowców. Tylko tak jak mówiłam, nie zawsze ma to wiele wspólnego z profesjonalizmem. Są trenerzy, którzy nie do końca mają pojęcie o trenowaniu, nie prezentują tak wysokiego poziomu jak szkoleniowcy z USA czy Europy. Wiedzę może mają nawet taką samą, bardziej chodzi o wykonanie.

To jeszcze spadek po Związku Radzieckim?
Tak myślę. Ludzie ze Związku Radzieckiego nie byli w stanie nigdzie podróżować, pojechać i zobaczyć, jak wygląda świat, jak wyglądają pewne sprawy od środka. Nie można nam odmówić potencjału, brakuje tylko profesjonalizmu. To nasza słabostka. Takie jest moje zdanie.

""
Repezentacja Białorusi. Od lewej: Łapko, Sasnowicz, Dubrou (kapitan), Sabałenka, Marozawa (Fot. AFP)

Jak ważna jest dla pani obecność w reprezentacji w Fed Cup?
Wie pan… nie zagrałam w żadnym meczu. Jestem szczęśliwa z powodu drużyny, postępu, jaki wykonała, awansu do finału. Ale ja chcę grać. Jeśli nie gram, nie odczuwam takiej ekscytacji. Jestem szczęśliwa, kiedy dziewczyny zwyciężają, ale nijak ma się to do mnie samej, skoro nie wychodzę na kort.

Tak jakby była pani częścią drużyny, ale nie do końca?
Wspieram dziewczyny, razem trenujemy, robiłam wszystko, żeby być przygotowana przed meczami. Ale nie grałam. O to chodzi.

Bez Azarenki awansowałyście do finału. Czasem łatwiej o sukces zespołowy bez gwiazd?
Pamiętam, że w Pucharze Federacji po raz pierwszy grałam w 2015 roku. Azarenka była wtedy w drużynie. Bardzo dobrze się czułam przy niej. Wnosi do zespołu atmosferę profesjonalizmu, a na Białorusi czasem tego profesjonalizmu brakuje. A tenis to sport dla profesjonalistów, więc Azarenka w pewnym sensie świeci przykładem. Dobrze, kiedy ją mamy. Wprowadza taką atmosferę, że każda z dziewczyn chce do niej dociągnąć. Ale udowodniłyśmy już – bez niej też potrafimy grać.

Na zakończenie. To w Katowicach zadebiutowała pani w turnieju WTA. Jak kojarzy się pani Polska?
Tak, rok temu debiutowałam. Mówiąc szczerze, spodziewałam się czegoś nieco lepszego, ale podobało mi się. Znaczy nie podobało, bo przegrałam. (śmiech) Było dobrze, lubię WTA, lubię tę otoczkę. Ale poza tym nie miałam okazji zobaczyć Polski, byłam tu tylko na turnieju.