Fed Cup: szalona osiemnastka w Mińsku, Amerykanki mistrzyniami!

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Reprezentantki Stanów Zjednoczonych po raz 18 wygrały Puchar Federacji! W decydującym meczu debla Coco Vandeweghe i Shelby Rogers zwyciężyły 6:3, 7:6(3) Aljaksandrę Sasnowicz i Arinę Sabałenkę.

To były dwa dni wspaniałej reklamy tenisa w wydaniu reprezentacyjnym. Pięć meczów zwroty akcji, a w tle godna podziwu historia Białorusinek, które bez Wiktorii Azarenki w debiutanckim sezonie w elicie Pucharu Federacji doszły aż do finału. Ale na pierwszy plan po decydującym deblu wyszła historia pierwszego w XXI wieku, a w ogóle 18. w historii zwycięstwa Amerykanek. Bohaterką tegorocznej odsłony Fed Cup Coco Vandeweghe. Zagrała w ośmiu spotkaniach, osiem wygrała – w tym trzy w Mińsku. To ona wywalczyła pierwszy punkt, pokonując Aljaksandrę Sasnowicz. To ona dołożyła drugi, odprawiając z kwitkiem Arinę Sabałenkę. Białorusinki ocaliła Sasnowicz, ale w deblu Vandeweghe wspomagana przez Rogers zdobyła najcenniejszy, trzeci punkt.

Niemal dwie godziny trwał mecz gry podwójnej. Jak na debla, bardzo długo, ale nikomu się nie dłużył. Pierwszego seta Amerykanki wygrały po piorunującej końcówce 6:3. W drugim rozgorzała walka, tenisowa bitwa najwyższych lotów. Zegar dobił prawie do 80 minut. Gospodynie wyszły na kort zmotywowane, niesione dopingiem tłumu. Rzuciły się do odrabiania strat, by przedłużyć nadzieje na mistrzostwo do trzeciego seta. Szły jak burza i po siedmiu gemach prowadziły 5:2 z dwoma przełamaniami. Miały trzy szanse, by zamknąć partię. Dwie przy własnym podaniu. Ale tak samo kilka godzin wcześniej Sloane Stephens w trzecim secie prowadziła 5:2 z Sasnowicz i każdy już się przekonał, że i taka przewaga może szybko stopnieć.

Nie inaczej się stało. Jedno stracone podanie już wprowadziło nieco nerwowości w poczynania gospodyń. Sabałenka, bohaterka sobotniego pojedynku ze Stephens, nie błyszczała, a starania Sasnowicz niekoniecznie przynosiły rezultat. Kiedy w dziesiątym gemie Białorusinki nie wykorzystały dwóch piłek setowych zrobiło się gorąco. One jednak trzymały nerwy na wodzy mimo zmarnowanych szans, szybko zebrały się w sobie i w tasiemcowym, jedenastym gemie po piątym break poincie przełamały na 6:5. Rogers i Vandeweghe odpowiedziały, odłamując do 0.

Zamiast trzeciego seta w Mińsku doszło do tie breaka. Albo tytuł Amerykanek, albo – dopiero w przypadku zwycięstwa gospodyń – dodatkowa partia. Sabałenka myliła się coraz częściej, a ostoję spokoju przypominała znana z wybuchowych zachowań Vandeweghe. Przy siatce się nie myliła. Reprezentantki USA grały spokojnie, wykorzystywały szanse, zbierały punkty po błędach rywalek. Zdobyły mini breaka na 4-2. To wystarczyło. Wygrywany serwis doprowadził je do stanu 6-3. Ale trzech setboli nie było. Przy pierwszym ryzyko podjęła Sasnowicz. Mocno uderzyła z forhendu. Kiedy piłka odbijała się od siatki, rakieta Rogers frunęła w górę, a Vandeweghe padała ze szczęścia na kort.

Tak Amerykanki sięgnęły po 18. tytuł mistrzowski w Pucharze Federacji. Czekały na niego bardzo długo, bo aż 17 lat. Ostatnio triumfowały w 2000 roku.


Wyniki

Białoruś – USA 2:3
Aljaksandra Sasnowicz – Coco Vandeweghe 4:6, 4:6
Arina Sabałenka – Sloane Stephens 6:3, 3;6, 6:3
Arina Sabałenka – Coco Vandeweghe 6:7(5), 1:6
Aljaksandra Sasnowicz – Sloane Stephens 3:6, 6:1, 8:6
A. Sasnowicz, A. Sabałenka – C. Vandeweghe, S. Rogers 3:6, 6:7(3)

ATP Finals: zwycięskie otwarcie Federera

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Roger Federer od zwycięstwa nad Jackiem Sockiem zainaugurował tegoroczną rywalizację w ATP Finals. W londyńskiej O2 Arena wicelider rankingu triumfował 6:4, 7:6(4).

Spotkanie Federera z Sockiem było pierwszym singlowym pojedynkiem w turnieju. Przez cały mecz inicjatywa wyraźnie należała do utytułowanego Szwajcara, który pewnie pilnował serwisu (w całym pojedynku nie musiał bronić nawet jednego break pointa). Już w pierwszym gemie spotkania serwis stracił natomiast Amerykanin, dla którego jest to debiut w ATP Finals.

W drugiej partii Sock skutecznie pilnował serwisu, chociaż nie przyszło mu to łatwo, gdyż po drodze wybronił pięć break pointów. W tie break pewniej zagrał Federer, wygrywając od stanu 4-4 trzy kolejne punkty. Mecz trwał godzinę oraz 31 minut.

W drugim dzisiejszym spotkaniu grupy „Borisa Beckera” zmierzą się Alexander Zverev oraz Marin Czilić.


Wyniki

Grupa Borisa Beckera:
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Jack Sock (USA, 8) 6:4, 7:6(4)

Fed Cup: kapitalny powrót Sasnowicz, Stephens wypuściła z rąk mistrzostwo!

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Niesamowite emocje w finale Pucharu Federacji, o mistrzostwie zdecyduje debel! Bohaterką gospodarzy Aljaksandra Sasnowicz, która przegrywała już 2:5 w trzecim secie meczu ze Sloane Stephens, ale odrobiła stratę i wygrała mecz 3:6, 6:1 i 8:6.

Finał Pucharu Federacji ponownie dowodzi, jak wielki urok mają rozgrywki reprezentacyjne. I jak wielkich emocji dostarczają. Bo pewnie ze świecą w ręku szukać turnieju, w którym po czterech meczach mistrzyni US Open i tenisistka z Top 10 remisowałyby 2:2 z zawodniczkami z 78. i 87. pozycji w rankingu WTA. A tak jest w finale w Mińsku.

Jeden jedyny gem dzielił Amerykanki od 18. mistrzostwa w historii. I aż trzy szanse, żeby go zdobyć, miała Sloane Stephens. Ale wtedy swą piękną, pełną dramaturgii i nieprzewidywalności stronę pokazał tenis. Aljaksandra Sasnowicz nie po raz pierwszy w tegorocznym Pucharze Federacji zadziwiła i uratowała reprezentację Białorusi.

Po zwycięstwie Coco Vandeweghe nad Ariną Sabałenką mistrzyni US Open wyszła, żeby dopełnić dzieła. Po pierwszym secie wydawało się, że jest na najlepszej drodze. Wygrała 6:3. Jakby na przekór wszelkim opowieściom, iż po US Open do gry z Nowego Jorku nie potrafi nawiązać. Sasnowicz nie miała wyjścia. Musiała zagrać – kto wie, może i mecz życia – by uratować gospodynie. I w rytm oklasków na trybunach zbliżała się do zwycięstwa w drugiej partii. Zgubiła po drodze tylko jednego gema.

Dominację 23-latki pochodzącej z miasta finału, z Mińska, przerwała na początku trzeciej partii Stephens. Grała dużo pewniej, a błędy przydarzały się reprezentantce gospodarzy. Amerykanka przełamała i przewagi nie zamierzała oddawać. Wyszła na prowadzenie 5:2. Miała przed sobą trzy gemy szansy, trzy gemy, żeby zamknąć pojedynek i dać reprezentacji 18. tytuł mistrzowski w historii.

To był moment zwrotny, ten, w którym Sasnowicz raz jeszcze wlała w serca białoruskich kibiców nadzieję na historyczny sukces. Jeden gem, przełamanie powrotne, potem piękny lob dający wyrównanie na 5:5, a ona się nie zatrzymywała. Kolejne przełamanie i 6:5. Ale i Sasnowicz przydarzyła się chwila słabości, dwa zepsute bekhendy, po których Stephens zniwelowała stratę. Kolejne piłki pokazały, że to jedynie wypadek przy pracy, bo więcej akcji wygrywała 23-latka. W tym tą najważniejszą, ostatnią w meczu.

12 listopada 2017

Po czterech meczach w Mińsku jest remis 2:2. Spotkanie Sabałenki i Sasnowicz z Vandeweghe i Rogers zdecyduje, która reprezentacja sięgnie po tytuł.
 

 


Wyniki

Białoruś – USA 2:2
Aljaksandra Sasnowicz – Coco Vandeweghe 4:6, 4:6
Arina Sabałenka – Sloane Stephens 6:3, 3;6, 6:3
Arina Sabałenka – Coco Vandeweghe 6:7(5), 1:6
Aljaksandra Sasnowicz – Sloane Stephens 3:6, 6:1, 8:6

Fed Cup: Vandeweghe złamała Sabałenkę, Amerykanki blisko triumfu

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Amerykanki są już bardzo blisko 18. zwycięstwa w Pucharze Federacji. Coco Vandeweghe pokonała 7:6(5), 6:1 Arinę Sabałenkę. Reprezentantki USA prowadzą 2-1 i przed nimi dwie szanse na przypieczętowanie triumfu.

Vandeweghe kończy sezon dobrze wykonaną robotą. Dwoma zwycięstwami, a czy jako mistrzyni Pucharu Federacji, tego jeszcze nie wie. Sama na razie zrobiła wszystko, co mogła, by pomóc reprezentacji. W sobotę okazała się lepsza od Aljaksandry Sasnowicz, w niedzielę od rakiety numer jeden w drużynie rywalek – Ariny Sabałenki. Tuż po spotkaniu zadeklarowała, że w razie czego do gry w deblu też jest gotowa.

Aż tak wielu sił Amerykanka nie straciła, bo mecz toczył się w szybkim tempie. Wymiany ograniczały się co najwyżej do kilku uderzeń, dłuższe, kiedy obie tenisistki przebiegały więcej metrów, zdarzały się rzadziej. Bo też obie bazowały na sile.

W pierwszym secie raz potężnie serwowała Sabałenka, raz Vandeweghe. Dziesiąta zawodniczka rankingu WTA była o tyle w gorszej sytuacji, że to ona goniła wynik. Raz musiała stanąć na rzęsach, by dogonić, bo przy stanie 5:4 Białorusinka miała piłkę setową. Mocny serwis pomagał Amerykance, ale w kolejnym, jedenastym gemie, to return odgrywał większą rolę. Przełamała 19-letnią przeciwniczkę. Zazwyczaj strata serwisu w meczu z Vandeweghe boli bardzo, tym razem Białorusince się upiekło. Odłamała i była na najlepszej drodze do wygranej. W tie breaku prowadziła 4-1. Jedna, druga słabsza piłka w połączeniu z presją sparaliżowały ją, a to wykorzystała finalista WTA Elite Trophy. Dominowała i zwyciężyła reprezentantkę gospodarzy 7-5.

Sabałenka preferuje mocną grę. W pierwszym secie potężne uderzenia i pęd do szybkiego kończenia akcji wielokrotnie się opłacał. W drugim gemie drugiej okazały się zabójcze. Białorusinka broniła break pointa. Wystarczyło wręcz przebić piłkę na drugą stronę siatki, bo Vandeweghe stała daleko, jeszcze po obronie. 19-latka zebrała się do forhendu, potężnie uderzyła, ale w siatkę. To ją złamało. Reprezentantka gości zgarniała gema za gemem – aż objęła prowadzenie 5:0. Sabałenka utrzymała podanie, ale Amerykanka zwyciężyła 6:1.

Stanom Zjednoczonym do triumfu potrzeba już tylko jednego punktu. Albo Sloane Stephens albo debla. Gospodynie może uratować Aljaksandra Sasnowicz, która zagra z mistrzynią US Open. Rywalizowała z nią na korcie raz, w 2015 roku. Wtedy była lepsza od Amerykanki. Teraz taki rezultat jest dla Białorusinek na wagę złota.


Wyniki

Białoruś – USA 1:2
Aljaksandra Sasnowicz – Coco Vandeweghe 4:6, 4:6
Arina Sabałenka – Sloane Stephens 6:3, 3;6, 6:3
Arina Sabałenka – Coco Vandeweghe 6:7(5), 1:6

ATP Finals: czyje imperium wygra w Londynie – zapowiedź

/ Antoni Cichy , źródło: własne/nittoatpfinals.com, foto: Wonderhatch

Dziś początek Nitto ATP Finals, ostatniego wielkiego akordu sezonu. Oczy wszystkich zwrócone będą na Rogera Federera i Rafaela Nadala. Mają się spotkać w finale, ale rywale też walczą o wielką stawkę.

Ośmiu bohaterów Nitto ATP Finals. Pozowali na tle podświetlonego na niebiesko Tower of London. Symbolu miasta Królowej i Big Bena. Symbolu dominacji, imperium. W ostatnim turnieju sezonu, tak zaskakującego, upływającego pod znakiem powrotu wielkich mistrzów, spotkają się właśnie dwa imperia tenisowe. Rogera Federera i Rafaela Nadala. Albo nie spotkają, bo Szwajcar i Hiszpan trafili do dwóch innych grup.

„Rafa”, lider rankingu ATP, zagra Dominikiem Thiemem, Grigorem Dimitrowem i Davidem Goffinem. 19-krotny mistrz wielkoszlemowy ma za rywali Alexandra Zvereva, Marina Czilicia i kwalifikanta „last minute” Jacka Socka. Turniej jeszcze się nie zaczął, a Federer już pobił rekord.

Po raz 15. zakwalifikował się do mistrzostw ATP – Andre Agassi dokonał tego 14-krotnie. Inny rekord w swej magicznej kolekcji Szwajcar już dzierży. Sześciokrotnie kończył ATP Finals w glorii zwycięzcy, tak wielu tytułów nie ma żaden inny tenisista (po 5 Dżoković, Lendl, Sampras), a tegoroczne granie w Londynie tego nie zmieni. Serb przedwcześnie skończył sezon i odebrał sobie szansę na zrównanie się z Rogerem, a Nadal wciąż na pierwszy triumf w ATP Finals czeka.

31-latek tonuje nastroje. Przynajmniej na konferencji prasowej przez jego słowa nie przebijało się przesłanie „muszę”, „za wszelką cenę”. – Tak, mam w myślach ten cel, skoro przez trzynaście lat się kwalifikowałem. Oczywiście, sama obecność tutaj jest dla mnie ważna, ale to co się naprawdę liczy, to wydarzenia z całego roku, rywalizacja w turniejach, niemal każdego tygodnia na bardzo wysokim poziomie, a także zdrowie – opowiadał spokojnie numer jeden męskiego tenisa.

Gwiazdy Federera i Nadala, choć temu mistrzostwa w ATP Finals brakuje, lśnią jasno samymi nazwiskami. W Londynie jeszcze jaśniej zabłysnąć może ta Zvereva. Niewykluczone, że 20-latek zakończy sezon na trzeciej pozycji. A może do bogatego tegorocznego dorobku – pięciu tytułów, w tym dwóch w rozgrywkach Masters 1000 – dołożyć kolejny cenny sukces. – Za mną świetny sezon, zwycięstwo w dwóch Mastersach to wyjątkowa sprawa dla każdego tenisisty. Zwłaszcza biorąc pod uwagę dominację wielkiej czwórki. Nikt spoza tej czwórki nie wygrał dwóch tytułów Masters 1000 w jednym sezonie od 10 lat, to dla mnie wielkie osiągnięcie – mówił sam Zverev.

Młody Niemiec musi czuć wyjątkowość turnieju. W ekstazie wywołanej czekającym go debiutem halę O2 w prywatnej hierarchii postawił wyżej niż Kort Centralny Wimbledonu czy nowojorski Arthur Ashe Stadium. – Atmosfera będzie wspaniała, to gra pod dachem, gdzie zawsze jest głośniej, bardziej elektryzująco. Mamy oczywiście wspaniałe stadiony na US Open czy Wimbledonie, ale myślę, że ten jest jeszcze bardziej wyjątkowy – powiedział kandydat do najmłodszego tenisisty na rankingowym podium na zakończenie sezonu od 2007 roku. Wtedy w trójce rok zamykał Dżoković.

Federer będzie walczył o wyśrubowanie rekordu, Nadal o pierwszy skalp, Zverev o jeszcze słodsze zwieńczenie pysznego sezonu. Ale o sukces koronujący wybitny rok będzie w Londynie walczył też nasz człowiek. Łukasz Kubot. Przedwcześnie okrzyknięty liderem rankingu ATP, w O2 może nie spełni snu o pozycji numer jeden, ale nic nie stoi na przeszkodzie by potwierdzić, że jest – razem z Marcelo Melo – najlepszym deblistą świata. Zaczną od rywalizacji grupowej: z Jamiem Murrayem i Bruno Soaresem, z Bobem i Mikem Bryanami oraz z Ivanem Dodigiem i Marcelem Granollersem. Już raz w tym roku Londyn okazał się dla Kubota szczęśliwy. Bardzo szczęśliwy.