Sant Cugat: zwycięski maraton Leśniak

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: własne

W czwartek Marta Leśniak po raz pierwszy w karierze awansowała do najlepszej czwórki turnieju ITF z pulą nagród 25 tysięcy dolarów. W ćwierćfinale Polka przez prawie trzy godziny walczyła z Anastasią Zarycką.

Spotkanie rozpoczęło się od trzech przełamań z rzędu. Jako pierwsza serwis utrzymała wrocławianka, dzięki czemu wyszła na prowadzenie 3:1 i 4:2. Reprezentantka naszych południowych sąsiadów odrobiła stratę w ósmym gemie. Od stanu 4:4 żadna z tenisistek nie była w stanie utrzymać podania i do rozstrzygnięcia potrzebny okazał się tie-break. Tę dodatkową rozgrywkę lepiej rozpoczęła 29-latka z Dolnego Śląska, która odskoczyła na 4:0 i 6:2. 19-latka urodzona w Pradze obroniła trzy piłki setowe, ale przy czwartej musiała już skapitulować.

Druga odsłona spotkania rozpoczęła się tak samo jak pierwsza, od trzech przełamań z rzędu, ale tym razem to Zarycka jako pierwsza utrzymała podanie, dzięki czemu odskoczyła na 3:1 i 4:2. Jednak Leśniak również zdołała doprowadzić do remisu. Czeszka w jedenastym gemie ponownie odebrała serwis rywalce i miała szansę, żeby doprowadzić do wyrównania przy pomocy własnego podania, ale polska tenisistka błyskawicznie odrobiła stratę i do rozstrzygnięcia ponownie potrzebny był „trzynasty gem”. Tym razem w tie-breaku walka od początku była bardzo wyrównana i w końcówce więcej zimnej krwi zachowała młodsza z tenisistek.

Pierwsze dwie partie polsko-czeskiej batalii trwały ponad dwie godziny, a zawodniczki rozegrały w nich prawie 200 punktów. W decydującej odsłonie spotkania trudy dotychczasowej walki dużo lepiej zniosła Leśniak, która oddała rywalce już tylko jednego gema.

– To był niesamowicie wyczerpujący mecz – przyznała 29-latka z Wrocławia. – Wiedziałam, że w trzecim secie muszę zagrać agresywnie i nie dopuszczać do długich wymian, bo inaczej mogę wytrzymać fizycznie tego pojedynku. Grałam bardziej ryzykownie, kiedy tylko mogłam wchodziłam w kort i kończyłam akcję z powietrza. Jestem bardzo zmęczona, ale przede wszystkim bardzo szczęśliwa, bo jeszcze nigdy nie osiągnęłam półfinału w turnieju tej rangi.

Marta Leśniak o finał hiszpańskich zawodów powalczy z Olgą Danilović. 16-letnia Serbka, która w ćwierćfinale odprawiła Pannę Udvardy, to jedna z czołowych juniorek świata.

– Jutro czekam mnie kolejny bardzo trudny mecz – przyznała Polka. – Zmierzę się z młodą, bardzo agresywnie grającą tenisistką. Będę musiała zagrać przede wszystkim mądrze, ale na razie koncentruję się na regeneracji, bo jutro rozegram szósty pojedynek z rzędu, bez żadnego dnia przerwy.
 


Wyniki

Ćwierćfinał singla
Marta Leśniak (Polska, Q) – Anastasia Zarycka (Czechy) 7:6(5) 6:7(6) 6:1
 

Pawluczenkowa: Radwańska już jako juniorka była wyjątkowa

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Zhuhai, foto: AFP

– Niektórym się wydaje, że skoro jesteś numerem jeden wśród juniorek, ot tak zostaniesz numerem jeden WTA – mówi w rozmowie z Tenisklubem Anastazja Pawluczenkowa. Rosjanka opowiedziała także o rywalizacji z Agnieszką Radwańską, która sięga juniorskich czasów.

Na zawodowe korty wkraczała jako złote dziecko rosyjskiego tenisa. W wieku 17 lat grała w półfinale Indian Wells, przebiła się do Top 30 rankingu WTA, ale po 9 latach wciąż czeka na debiut w Top 10. Za obecnie 26-letnią Pawluczenkową sezon, który zbliża ją do elitarnego grona 10 czołowych tenisistek świata. W tym roku wywalczyła trzy tytuły, w sumie już 11 w cyklu WTA.

Pawluczenkowa dobrze zna Radwańską. Obie siostry Radwańskie, bo z obiema rywalizowała na juniorskich kortach. Wywalczyła trzy tytuły juniorskiej mistrzyni wielkoszlemowej. Grała w czterech finałach, a jedyny przegrała w 2006 roku w Paryżu z Agnieszką Radwańską. W parze z Urszulą triumfowały w 2007 w deblu na Wimbledonie.

W rozmowie z „Tenisklubem” opowiada o trudnościach, jakie napotkała po przejściu do zawodowego tenisa. Wśród nich oczywiście o presji i oczekiwaniach.

Z Anastazją Pawluczenkową w Zhuhai rozmawia Antoni Cichy

To pani pierwszy występ w Zhuhai. Pewnie cieszy panią awans do małego mastersa.
Tak, po raz pierwszy gram w Zhuhai, ale występowałam już w małym mastersie w Bali w 2010 roku i w Sofii w 2014. To całkiem inne doświadczenie, całkiem inny turniej, ale wiedziałam mniej więcej czego się spodziewać. Jasne, jestem szczęśliwa, że zakwalifikowałam się do Zhuhai, to dość prestiżowa impreza. Wiele zawodniczek walczy, żeby tu przyjechać. To także świadczy, że za mną całkiem niezły sezon.

Czy uznałaby pani ten sezon za najlepszy w karierze?
Hmm… To zależy… Patrząc czysto na wyniki, prawdopodobnie tak, to jeden z najrówniejszych sezonów, jakie kiedykolwiek rozegrałam. To coś pozytywnego. Zdobyłam też trzy tytuły, najwięcej w karierze w ciągu jednego roku. Doszedł do tego ćwierćfinał Australian Open. Oczywiście, wolałabym lepiej spisać się w trzech pozostałych odsłonach Wielkiego Szlema, ale tak się niestety nie stało. Mam nadzieję, że w przyszłym roku to poprawię.

Przed panią szansa, by zostać rakietą numer jeden w Rosji. Cieszy?
Na razie jestem wciąż druga za Swietłaną Kuzniecową. Ale tak po prawdzie, nie za bardzo się tym nie przejmuję. Nasz kraj wypuszcza wiele zdolnych, wspaniałych tenisistek. W tourze gra pełno Rosjanek. Koncentruję się tylko na sobie, chciałabym dla siebie samej zajmować tak wysokie miejsce w rankingu WTA, jak tylko się da.

Wchodziła pani na zawodowe korty ze znakomitą przeszłością w tenisie juniorskim. To atut czy przeszkoda?
Początkowo nie zwracałam na to uwagi. Później jednak, im dłużej grałam, tym większą zaczynałam odczuwać presję. Było ciężko. Ludzie oczekiwali ode mnie trochę za wiele. Czasem nie mogłam temu sprostać, zagrać tak, jak się po mnie spodziewano. Niektórym się wydaje, że skoro jesteś numerem jeden wśród juniorek, ot tak zostaniesz numerem jeden w WTA. To całkiem inny świat, całkiem inny tenis. Ale agent, mój zespół mówili „okej, ona ma 15, 16 lat, jeszcze przyjdzie jej czas, to długa droga”.

Spotykała się pani z porównaniami choćby do Marii Szarapowej czy innych znanych Rosjanek?
Nie do końca. Trudno to nazwać porównaniami. Bardzo młodo wspięłam się na szczyt w juniorskim tenisie. Miałam 14 lat, kiedy zostałam numerem jeden juniorskiego rankingu. Wszyscy zaczęli wtedy powtarzać, że w wieku 16 czy 17 lat pewnie wejdę już do Top 10. Jak się pewnie domyślacie, to nie takie proste. Ale tak wiele wcale nie brakowało. W wieku 17 lat osiągnęłam półfinał Indian Wells i zajmowałam już 27. miejsce na świecie. Jako 17-latka. Zbyt wiele musiałam jednak znosić i chyba dlatego przydarzyło mi się tyle dołków w karierze.

Czy to panią zatrzymało i wydłużyło drogę do Top 10? Wciąż się tam pani przedziera.
Nie wiem. Wielu ludzi, fanów dywaguje na temat okoliczności kariery zawodnika. Łatwo się mówi. A tak naprawdę nie wiedzą, co tak naprawdę dzieje się w mojej głowie, w moim zespole, w jakim stanie jest mój organizm. Ludzie uwielbiają oceniać. To bardzo długa droga. Dobrze się mówi, ubiera to w piękne słowa, oczekuje, ale nikt nie potrafi podać recepty na awans do Top 10. To wciąż tylko czyjeś zdanie. Liczy się to, jak tego dokonać, jak odnaleźć stabilizację, dla każdego to długa droga, wymagająca czasu, wielkiego wysiłku, właściwego zespołu. Pracuję nad tym, zbliżam się krok po kroku, ale to długi proces.

Tak wczesne występy, sukcesy odciskają piętno na organizmie? Łatwiej później o kontuzje, wyczerpanie?
Niewątpliwie czuję, że spędziłam wiele lat w tourze. Zawodowe granie rozpoczęłam w 2008 roku, to już prawie dekada, a ja mam przecież 26 lat! To szmat czasu, a wciąż jestem gdzieś w połowie mojej kariery. Może są też dobre strony, ale na pewno nie czuję świeżości, ekscytacji. Z drugiej strony, to ciekawe, bo nadal czuję, że mogę się rozwijać, iść w górę, na wielu polach mocno poprawić.

Zdarza się, że czasem usiądziecie z innymi tenisistkami i powspominacie dawne, juniorskie czasy?
Czasami, ale nie za często. Właściwie to nie ma wielu zawodniczek, z którymi grałam jako juniorka, bo moja juniorska kariera za długo nie trwała, może dwa lata. Przeszłam przez z nią trochę jak burza. Może czasami rozmawiałam z Caroline Wozniacki. Mamy takie zdjęcie ze świetnego finału Australian Open z 2006 roku. To był szalony mecz, trochę wspomnień jest. Ale tak poza tym to raczej tak nie wspominamy.

A jak wspomina pani juniorskie czasy z perspektywy spotkań z siostrami Radwańskimi? Po przeciwnej, a czasami po tej samej stronie siatki.
Agnieszka Radwańska już na etapie juniorki była wyjątkowa. Między nami są 2 lata różnicy, a czułam wtedy, jakby była o 10 lat starsza. Wykazywała się dużo większą dojrzałością, wyprzedzała mnie o krok. Grała bardzo mądrze, zawsze cierpliwa, kiedy w juniorskim tenisie wszyscy łatwo dają się ponieść emocjom. Nie dziwi mnie, że osiągnęła później tak wiele na zawodowych kortach.

""

Anastazja Pawluczenkowa i Caroline Wozniacki po finale juniorskiego Australian Open 2006
 

Eckental: Janowicz wciąż bez straty seta

/ Tomasz Górski , źródło: atptennis.com/własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz pokonał Igora Sijslinga 7:6(3), 6:3 w drugiej rundzie challangera w Eckental. Teraz przed Polakiem zdecydowanie trudniejsze zadanie. O półfinał powalczy z Rubenem Bemelmansem (nr 1).

Janowicz dobrze rozpoczął spotkanie z Igorem Sijjslingiem. Do stanu 2:2 wygrywał swoje podania „na sucho”. Dodatkowo w piątym gemie przełamał serwis Holendra. Niemoc Polaka przyszła dopiero w momencie, kiedy serwował aby wygrać partię. Wówczas Sijsling zdobył powrotnego breaka. Losy premierowej odsłony rozstrzygnęły się w tie braku. Tam Janowicz dobrze returnował i zabrał rywalowi aż trzy serwisy. Sam stracił jeden punkt przy podaniu. Po czterdziestu pięciu minutach Łodzianin wyszedł na prowadzenie.

Od początku drugiej partii Polak kontynuował dobrą grę. Już w drugim gemie zdobył breaka. Od tego momentu pewnie wygrywał swoje podania. I tym razem kiedy nadarzyła się okazja przy stanie 5:3 nie zawiódł kibiców. Bez straty punktu zakończył spotkanie przy pierwszym meczbolu.

Był to czwarty mecz obu tenisistów. Poprzednie ich rywalizacje miały miejsce w latach 2011-12. Od dziś bilans spotkań to 2-2. Polak zawsze wygrywa 2:0, natomiast przegrane mecze kończyły się w trzech setach.

W ćwierćfinale rywalem Łodzianina będzie Ruben Bemelmans. Belg jest najwyżej rozstawionym zawodnikiem w Eckental. Do tej pory pokonał George Harrisa i Lucę Vanniego. Jeszcze nigdy karierze Polak nie mierzył się z jutrzejszym rywalem.
 


Wyniki

Druga runda singla:

Jerzy Janowicz (Polska, 7) – Igor Sijsling (Holandia) 7:6(3), 6:3
 

WTA Elite Trophy: została jedna niewiadoma

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Coco Vandeweghe trzecią półfinalistką WTA Elite Trophy w Zhuhai. Amerykanka zwyciężyła 6:3, 6:2 niedysponowaną Jelenę Wiesninę.

W piątek jeszcze trzy mecze singla, ale do kompletu półfinalistek brakuje tylko jednej. W czwartek każdy z pojedynków przyniósł decydujące rozstrzygnięcie w grupie – w „różanej” Ashleigh Barty awansowała kosztem Angelique Kerber, w „kamelii” Anastazja Sewastowa odniosła drugie, pieczętujące zwycięstwo, a na koniec dnia Coco Vandeweghe w „bugenwilli” pokonała Jelenę Wiesninę.

Amerykanka rozegrała drugi mecz w Zhuhai i po raz drugi argument siły przemawiał za nią. Pomagała też niedyspozycja Rosjanki. Od połowy pierwszego seta przerwy na zmianę stron często spędzała w asyście fizjoterapeutki, która pracowała nad jej plecami. Nie pomogło, bo kiedy półfinalistka tegorocznego Australian Open wywalczyła już przełamanie, nie wypuszczała z rąk wygranej – w pierwszym secie 6:3, w drugim 6:2.

Terminarz został ułożony tak, że zwyciężczyni pierwszej kolejki w danej grupie grała też w drugiej. Popularna „Coco” może więc w piątek odpoczywać, a pojedynek Shuai Peng z Jeleną Wiesniną dla losów grupy „bugenwilla” nie ma już najmniejszego znaczenia. Obu została walka o przyjemniejsze pożegnanie z turniejem, punkty do rankingu i dodatkowy zastrzyk gotówki przed wakacjami.

Korespondencja z Zhuhai, Antoni Cichy


Wyniki

Grupa "bugenwilla":
Coco Vandeweghe (USA, 2) – Jelena Wiesnina (Rosja, 6) 6:3, 6:2

WTA Elite Trophy: niewdzięczny los mistrzyń US Open

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Zhuhai, foto: AFP

Z dwóch mistrzyń US Open, które grały w Zhuhai, obie już odpadły. Angelique Kerber sama przegrała z Ashleigh Barty. Sloane Stephens nie musiała wychodzić na kort, wystarczyło, że drugie zwycięstwo odniosła Anastazja Sewastowa.

Rok na tenisowych kortach to wieczność. Dowód? Na początku roku w Brisbane Kerber pokonała 6:3, 2:6 i 6:3 odbudowującą się po przerwie na krykieta Barty. Przewidzenie, że Niemkę po sezonie życia czeka trudny, w którym co rusz przyjdzie jej bronić punktów, wróżbity nie wymagało. Ale konia z rzędem temu, kto wtedy powiedziałby, że u schyłku roku znów się spotkają – w małym mastersie, a wyżej notowaną tenisistką będzie Barty. I że pokona dwukrotną mistrzynię wielkoszlemową 6:3, 6:4. I że wcale nikogo to nie zaskoczy.

Kiedy grały w Brisbane, kursy bukmacherów wyglądały tak: 1,14 na zwycięstwo Kerber, 5,35 na Barty. Dziś nie tylko nie ma różnicy. Jest przewaga Australijki. Notowania przed czwartkowym meczem wynosiły 1,57 w przypadku wygranej 21-latki i 2,25 gdyby, lepsza okazała się była liderka rankingu WTA. – Tak, historia trochę zatoczyła koło, spotkałyśmy się na początek i na zakończenie sezonu. Teraz czułam, że moje położenie diametralnie się zmieniło – wspominała tamten pojedynek.

Barty jako pierwsza wywalczyła awans do półfinału WTA Elite Trophy. Półfinału turnieju, w którym jeszcze kilka tygodni temu miała mniej niż znikome szanse w ogóle zagrać. Ale w ciągu ostatnich tygodni, miesięcy, od tamtego spotkania z Kerber jej tenisowy świat stanął na głowie. Teraz to zawodniczka wysokiej klasy z krwi i kości. – Myślę, że w przeszłości, kiedy miałam swój dzień, czułam się jak tenisistka z Top 100, ale tak po prawdzie ranking odzwierciedla to, gdzie się obecnie znajdujesz. Mówiąc szczerze, w młodszym wieku, nie byłam przygotowana, żeby zostać tenisistką Top 100. Przede wszystkim mentalnie i emocjonalnie – przyznała Australijka.

Wejście na zawodowe korty miała mocne. Potrzebowała jednak kilku lat i przerwy, żeby z młoda, zdolna nadzieja australijskiego tenisa stała się rakietą numer jeden kraju, która pokonuje dwukrotną mistrzynię wielkoszlemową. Teraz czuje się wręcz zawodniczką Top 20, wszak jest numerem 20. Na świecie, a po Zhuhai może nawet 16. – W ostatnich tygodniach tak się czuję. Gram solidnie. Chyba zmieniło się to w Wuhan, gdzie zagrałam cztery czy pięć, sześć kolejnych naprawdę dobrych meczów z mocnymi rywalkami. To dla mnie wielkie tydzień, a teraz kiedy wychodzę na kort, czuję komfort psychiczny bez względu na to, z kim gram – przyznała.

Jako druga do półfinału awansowała Anastazja Sewastowa, która wygrała 6:3, 6;4 z Barborą Strycovą. Łotyszka każdym takim występem jak w Zhuhai pokazuje, że warto wracać. Zawiesiła karierę w 2013 roku, po dwóch latach zmieniła zdanie, a po czterech walczy w małym mastersie i od triumfu dzielą ją dwa wygrane mecze. – O czymś takim się nie myśli. Przed pierwszym turniejem, jak wracałam, mówiłam trenerowi, że nie jestem wystarczająco gotowa, by wygrywać. Brakowało mi pewności. Startując od mniejszych turniejów, nabywasz jednak pewność siebie, a to wystarczy, kiedy rywalizujesz na tym poziomie. A potem idziesz w górę i w górę. Myślę, że to był dobry ruch, by zacząć od mniejszych rozgrywek – powiedziała „Tenisklubowi”, zapytana, czy wracając w 2015 roku na kort, wierzyła, że przed nią tak piękne chwile.

Sewastowa upiekła dwie pieczenie na jednym ogniu. Awans do półfinału i rewanż na Sloane Stephens za przegrany ćwierćfinał US Open. Wczoraj ją pokonała 7:5, 6:3, a zwyciężając Strycovą, odebrała Amerykance, przed którą wciąż jeszcze jeden pojedynek, szanse na wyjście z grupy. Ale Łotyszka tak do tego nie podchodzi. Nie przyjechała do Zhuhai rewanżować się Stephens. – Trochę inaczej patrzę na ten turniej, jak na normalny, trzeba wygrać dwa mecze, żeby grać dalej. Oczywiście, miło, że już koniec, już wyszłam z grupy, a teraz czeka mnie dzień wolnego. Ale nigdy nie myślałam nad rewanżowaniem się Sloane, co to, to nie – roześmiała się 27-letnia zawodniczka.

Barty i Sewastowa w piątek mają wolne. Czekają na kolejne losowanie, które wyłoni pary półfinałowe. Życzenie Łotyszki na pewno się nie spełni. Z kim chciałaby zagrać? – Z nikim! – zażartowała na konferencji.

Korespondencja z Zhuhai, Antoni Cichy
 


Wyniki

Grupa "róża":
Ashleigh Barty (Australia, 9) – Angelique Kerber (Niemcy, 8) 6:3, 6:4

Grupa "kamelia":
Anastazja Sewastowa (łotwa, 5) – Barbora Strycova (Czechy, 11) 6:3, 6:4

Shenzhen: do trzech razy sztuka?

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: AFP

Hubert Hurkacz zagra o półfinał imprezy Shenzhen Longhua Open. W drugiej rundzie challengera z pulą nagród 75 tys. dolarów Polak nie dał żadnych szans Mohamedowi Safwatowi.

W czwartek wrocławianin świetnie spisywał się przede wszystkim przy własnym serwisie. Przez cały mecz 20-latek z Dolnego Śląska ani razu nie musiał się nawet bronić przed stratą podania. W pierwszej partii reprezentant Polski dobrze radził sobie również w gemach serwisowych rywala, ale miał problem z postawieniem kropki nad i. Z siedmiu „breakpointów” wykorzystał tylko jednego, ale to pozwoliło mu wygrać 6:3.

W drugiej odsłonie meczu polski zawodnik wykorzystał dwie z dwóch szans na odebranie serwisu rywalowi, dzięki czemu zwyciężył 6:2.

W piątek Hubert Hurkacz po raz trzeci z rzędu będzie walczył o najlepszą czwórkę imprezy z cyklu ATP Challenger Tour. Przed imprezą w Shenzhen osiągnął tę fazę również w Ismaning i Suzhou, ale lepsi okazali się odpowiednio Dustin Brown i Blaz Kavić. W chińskich zawodach ćwierćfinałowym rywalem podopiecznego Aleksandra Charpantidisa będzie Soon Woo Kwon. Koreańczyk, który sklasyfikowany jest obecnie na 200 miejscu w światowym rankingu pokonał rozstawionego z numerem 4, Petera Polansky’ego. Kanadyjczyk przy wyniku 0:4 w trzecim secie zrezygnował z dalszej gry.

W czwartek zawodnik z Wrocławia walczył również o półfinał gry podwójnej. W ćwierćfinale od Polaka i Tejmuraza Gabaszwiliego lepsi okazali się jednak. N.Sriram Balaji i Vishnu Vardhan.
 


Wyniki

Druga runda singla
Hubert Hurkacz (Polska, Q) – Mohamed Safwat (Egipt) 6:3 6:2

Ćwierćfinał debla
N. Balaji, V. Vardhan (Indie) – H. Hurkacz, T. Gabaszwili (Polska, Rosja) 6:4 6:4