Łukasz Kubot: „Wygrywamy razem i razem przegrywamy”. Premiera książki tenisisty

/ Tenisklub , źródło: Informacja prasowa, foto: Materiały prasowe

Łukasz Kubot wraz z Marcelo Melo rozpoczynają dziś grę w Wimbledonie, gdzie będą bronić zdobytego przed rokiem tytułu. Także dziś do księgarni w całej Polsce trafiła oficjalna biografia polskiego tenisisty „Żyjąc marzeniami”, którą napisał z Arturem Rolakiem. W książce Kubot opowiada o swoim dzieciństwie, tenisowych początkach, a także przełomowych momentach w karierze, które zaprowadziły go na szczyt rankingu deblistów.

Kilka dni przed wylotem do Wielkiej Brytanii Łukasz Kubot spotkał się z dziennikarzami, by zaprezentować im swoją biografię. – To Artur wpadł na pomysł napisania książki – mówił polski tenisista. – Nie musiał mnie nawet długo namawiać, po prostu powiedział, że piszemy i koniec – dodawał ze śmiechem. – To opowieść o moich początkach, sukcesach, porażkach i decyzjach, jakie podejmowałem. Nie wszystkie były dobre – podkreślał samokrytycznie tenisista.

Licząca 280 stron książka zawiera wiele zdjęć z prywatnego archiwum Kubota. Artur Rolak, pracując nad biografią, rozmawiał z rodzicami i siostrą zawodnika, jego kolegami z kortu, trenerami, a także niemal wszystkimi kluczowymi osobami, które na swojej sportowej drodze spotkał dotychczas triumfator Wimbledonu.

– Łukasz Kubot pokazał, jak dzięki pasji i poświęceniu wspiąć się na szczyt w dyscyplinie naprawdę globalnej. Wszyscy powinniśmy kibicować mu z całego serca, a każdy kibic powinien przeczytać tę książkę. Artur Rolak znakomicie czuje sport, a o tenisie od wielu lat pisze lekkim i ciętym piórem – ocenił biografię Wojciech Fibak, za to Agnieszka Radwańska dodała: – Łukasz jest idealnym przykładem na to, że ciężką pracą i determinacją można osiągnąć dosłownie wszystko. Zawsze zostawia na korcie całe serce, bo jest zakochany w tenisie. Chyba z wzajemnością. Ja na tę książkę czekałam z niecierpliwością!

Książka „Łukasz Kubot. Żyjąc marzeniami” ukazała się nakładem Wydawnictwa SQN. Od dziś można ją znaleźć w dobrych księgarniach w całej Polsce.

Fragmenty książki:
Na korcie nie ma nie tylko remisów, ale także podziału na szefa i wykonawcę. Jednak jakiś podział ról musi przecież być. Brazylijczyk wyjaśnił, że to bardzo proste: na jego głowie jest zapewnienie spokoju i solidności, a Polak, znany z predyspozycji do gry bardziej agresywnej, ma wnieść nutę szaleństwa i dodać szczyptę nieprzewidywalności, a przez to zaskakiwać rywali.

Kubot do znudzenia powtarza, że debel to drużyna. Nieważne, kto z partnerów gra lepiej, a kto ma akurat słabszy dzień.

– Wygrywamy razem i razem przegrywamy. Obaj gramy najlepiej, jak potrafimy, obaj dajemy z siebie wszystko. Brzmi jak truizm, ale zwłaszcza w Londynie Łukasz podkreślał to w każdej rozmowie, runda po rundzie.

Miał powody, bo to on, nie tylko w opinii większości polskich dziennikarzy obecnych na turnieju, był lepszy od partnera zwłaszcza w najważniejszych momentach kolejnych meczów. Zgódźmy się jednak, że Kubot wie lepiej; że faktycznie – jak u muszkieterów – w deblu jeden walczy za dwóch, a dwóch za jednego.

Na korcie nie ma szefa, obaj partnerzy mają tyle samo do powiedzenia, za to po robocie… Jak już pójdą się bawić, to:

– Szefem będę oczywiście ja! – zapowiedział Melo podczas pomeczowej konferencji prasowej. I był. – Zaraz po finale, chyba jeszcze na korcie, Marcelo obiecał, że się tym zajmie. Zarezerwował lokal i całą drużyną poszliśmy w miasto. – W ustach Kubota, który nawet wśród sportowców uchodzi za ascetę, takie słowa brzmią szczególnie. – Piliśmy znakomitego szampana, wspominaliśmy najważniejsze chwile z całego turnieju, trochę sobie popłakaliśmy ze szczęścia. Nie był to tani trunek, ale zasłużyliśmy na niego, bo mistrzostwo Wimbledonu trzeba uczcić w odpowiedni sposób. A następnego dnia rozjechaliśmy się do domów, aby przygotowywać się do turniejów w Stanach Zjednoczonych.

***

W wyjeździe do Stanów bardzo pomógł Kubotowi Radosław Nijaki, wówczas czołowy tenisista w kategorii młodzików i kadetów, w Polsce praktycznie niepokonany. Z nim i jego bratem Jakubem Łukasz znał się od dawna, z zawodów regionalnych i ogólnopolskich.

Kiedy podczas prestiżowego turnieju we Francji Radek zdobył główną nagrodę, pobyt w akademii Newcombe’a, zapytał organizatorów o kogoś do towarzystwa. No bo jak to tak samemu tak daleko od domu? Pojechał z Kubą i Łukaszem. Ktoś jednak musiał przecież pokryć koszty wyjazdu Kubota.

– Trenerem w Zagłębiu Lubin był wtedy Andrzej Szarmach. Tak jakoś wyszło, że opowiedziałem mu o tym problemie: że to dla Łukasza życiowa szansa, ale nie mamy już oszczędności, żeby zapłacić za jego wyjazd do Stanów. Andrzej po prostu zapytał, ile nam potrzeba, i pożyczył nam te pieniądze. Zawsze będziemy mu wdzięczni za tę pomoc – wspomina tata tenisisty.

Pożyczoną kwotę udało im się oddać po kilku latach i dopiero wtedy pan Janusz opowiedział o tym synowi.

Wcześniej nie chciał go niepotrzebnie stresować.

– Mówiłem Łukaszowi: „Nauczysz się języka, zobaczysz, czy chcesz tam zostać i studiować”. Początkowo pojechał na trzy miesiące. Zadzwonił do domu i powiedział, że szef akademii zaproponował mu przedłużenie pobytu o kolejne trzy miesiące, ale już za najniższe czesne, mniej więcej 25 procent ceny podstawowej. Na to już było nas stać – opowiada Janusz Kubot.

***

– Nigdy nam niczego w domu nie brakowało, ale w pewnym momencie na tenis nie wystarczało pieniędzy. Ja miałam już dwie rakiety, ale Łukasz bardzo długo tylko jedną. Zdarzało się, że nawet po wygranym meczu musiał wracać z turnieju do domu, bo naciąg mu strzelił i już nie miał czym grać. Albo z dziurawych butów wysypywał mączkę… – wspomina Paulina.

W tych okolicznościach grzechem byłoby zmarnowanie szansy na wyjazd do John Newcombe Tennis Ranch w New Braunfels, jakieś 60 kilometrów od centrum San Antonio w Teksasie.

Do Stanów Łukasz wyjechał, mając zaledwie 16 lat. Tata wiedział, jak wielka to dla niego szansa. Mama niby też, ale jak to mama – zgodziła się, a raczej tylko pogodziła z decyzją syna, a potem przepłakała wiele nocy. Najgorsza była ostatnia przed jego wylotem.

– Idź i wytłumacz mamie, jak bardzo to dla ciebie ważne – poradził mu wtedy tata.

Te wyjaśnienia przekonały ją o tyle, że już nie protestowała… co nie znaczy, że nie odchorowała jego wyprawy za ocean.

– Szczerze mówiąc, niewiele zapamiętałam z tych kilku miesięcy, kiedy Łukasza nie było w domu. Pewnie dlatego, że bardzo przeżywałam ten wyjazd. Pani Dorota już nie pamięta, czy właśnie wtedy to się zaczęło, w każdym razie kiedy tylko pomyśli o Łukaszu, o skontaktowaniu się z nim, on zaraz telefonuje, wysyła esemesa albo zamieszcza wiadomość na jednym z portali społecznościowych. Telepatia, intuicja, przeczucia – jak zwał, tak zwał, ważne, że to działa.

Potem do państwa Kubotów przychodziły rachunki za telefon na kilkaset złotych miesięcznie, czasem nawet na tysiąc. Paulina z dumą opowiadała o nich w szkole, co koleżanki przyjmowały albo z wielkim niedowierzaniem, albo jeszcze większym zdziwieniem. Cieszyć się z wysokich rachunków? Też coś!

***

Łukaszowi nie wystarcza, że przed meczem każdy członek kadry zrobił wszystko, co do niego należało. On uwielbia grać, kiedy jest doping; nie cierpi ciszy, obojętności i braku odpowiedniej atmosfery na trybunach i ławce drużyny. Lubi też mieć kontakt wzrokowy z trenerem lub bliską osobą, bo to po prostu pomaga mu w grze.

W 2004 roku podczas meczu Słowenia – Polska (2:3) w hali w Portorožu zauważył, że za przeszkloną ścianą prezes PZT zagadał się z miejscowymi oficjelami i w ogóle nie patrzy na kort. Co zrobił Kubot? Uderzył piłkę tak, aby trafiła w szybę i przypomniała rozmawiającym, że na korcie toczy się mecz, a zawodnicy będą wdzięczni za poświęconą im uwagę.

Rok później w Algierze (gospodarze wygrali 3:2, oba punkty dla gości zdobył Kubot), już na korcie otwartym, chociaż jak na północną Afrykę było dość zimno, znów celowo wystrzelił piłkę w płot, za drugim razem jeszcze mocniej i dalej, aby zwrócić na siebie uwagę.

– Co tak cicho? – rzucił w stronę kolegów i Pawła Geldnera.

Kapitan chciał go trochę uspokoić, a wtedy Łukasz narysował na korcie linię, poza którą przestawił swoje krzesełko i poprosił trenera, aby ten pod żadnym pozorem jej nie przekraczał.

Kiedy Eva Slaninkova, wówczas życiowa partnerka Łukasza, przyjechała do Polski na mecz Pucharu Davisa (5:0 z Łotwą w Puszczykowie), nie mogła zrozumieć ciszy na trybunach.

– Je to divadlo nebo tenis? – zapytała po czesku sąsiadów. Dzięki niej teatr się skończył, a zaczął doping jak na spotkanie reprezentacji przystało.

***

O książce:

Poznaj historię pierwszego polskiego zwycięzcy Wimbledonu!

Kiedy zaczynał przygodę z tenisem, po meczach wysypywał mączkę z dziurawych butów. Nawet jeśli wygrywał, często musiał rezygnować z dalszej gry, bo psuła mu się jedyna rakieta. Mimo wszystkich tych przeszkód to właśnie Łukasz Kubot stał się pierwszym Polakiem, który triumfował w legendarnym Wimbledonie.

Dowiedz się, jak przejawia się jego obsesyjny profesjonalizm. Przeczytaj, jak ważny był wyjazd do USA i Czech, kto nauczył go tańczyć kankana i dlaczego nie został piłkarzem. Dzięki licznym rozmowom z Kubotem, jego rodziną, trenerami i kolegami z kortu Artur Rolak po raz pierwszy przedstawia niezwykłą historię najbardziej utytułowanego polskiego tenisisty XXI wieku.

Książki szukaj na www.idz.do/tenisklub-kubot oraz w dobrych księgarniach w całej Polsce.

Wimbledon. Nieudany pościg Wozniacki

/ Jakub Karbownik , źródło: własne, foto: AFP

Caroline Wozniacki uległa Jekatarinie Makarowej, w środowym meczu drugiej rundy Wimbledonu i po raz trzeci pożegnała się z londyńskim turniejem na tym etapie rywalizacji. Losy mistrzyni Australian Open 2018 podzieliła Wiktoria Azarenka, która przegrała z Karoliną Pliszkovą.

Mającą polskie korzenie Dunkę i Agnieszkę Radwańską łączy przyjaźń. Jednak obie panie już siedemnastokrotnie toczyły między sobą boje na tenisowym korcie. W trzeciej rundzie miało dojść do osiemnastej potyczki, ale tak się nie stanie. Polka uległa w dwóch setach Lucie Safarovej (szczerze piszemy TUTAJ), natomiast Wozniacki dość niespodziewanie przegrała z Makarową.

Obie panie spotykały się dotychczas ośmiokrotnie i bilans jest korzystny dla Dunki, która odniosła siedem zwycięstw. W środę tylko w drugiej odsłonie zapowiadało się, że druga rakieta świata poprawi swój bilans spotkań z Rosjanką, kiedy to wygrała seta, tracąc tylko jednego gema.

W pierwszej partii Dunka goniła wynik ze stanu 1:5, jednak ostatecznie to Makarowa wyszła na prowadzenie w meczu. W decydującej partii natomiast Rosjanka ponownie prowadziła 5:1. Co prawda wyżej notowania rywalka zdołała doprowadzić do stanu 5:5, ale nie odwróciła losów spotkania i powtórzyła swój rezultat z lat 2007 i 2013, kiedy występ w Londynie również kończyła po drugim spotkaniu.

Swe mecze wygrały za to Karolina Pliskova i siostry Williams. Rozstawiona z numerem osiem Czeszka w dwóch setach pokonała Wiktorię Azarenkę i po raz pierwszy w karierze awansowała do trzeciej rundy Wimbledonu.

Starsza z amerykańskich sióstr po porażce w pierwszej partii spotkania przeciwko Alexandrze Dulgheru w dwóch kolejnych odsłonach nie dała rywalce szans, oddając tylko jednego gema. 23-krotna mistrzyni Wielkiego Szlema pokonała zaś Wiktorię Tomovą.


Wyniki

Druga runda singla:
Jekatarina Makarowa (Rosja) – Caroline Wozniacki (Dania, 2) 6:4, 1:6, 7:5
Karolina Pliskova (Czechy, 7) – Viktoria Azarenka (Białoruś) 6:3, 6:3
Venus Williams (USA, 9) – Alexandra Dulgheru (Rumunia) 4:6, 6:0, 6:1
Medison Keys (USA, 10) – Luksika Kumkhum (Tajlandia) 6:4, 6:3
Julia Goerges (Niemcy, 13) – Vera Lapko (Białoruś) 6:2, 3:6, 6:2
Kiki Bertens (Holandia, 20) – Anna Blinkova (Rosja) 6:4, 6:0
Serena Williams (USA, 25) – Viktoria Tomova (Bułgaria) 6:1, 6:4
Buzarnescu (Rumunia, 29) – Swan (Wielka Brytania) 6:0, 6:3
Kristina Mladenovic (Francja) – Tatjana Maria (Niemcy) 6:2, 6:2
Donna Vekic (Chorwacja) – Rebecca Peterson (Szwecja) 7:5, 6:4
Jewgienija Rodina (Rosja) – Sorana Cirstea (Rumunia) 1:6, 6:3, 6:3

Wimbledon. Niewykorzystane szanse Radwańskiej

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: AFP

Agnieszka Radwańska już w drugiej rundzie pożegnała się z tegoroczną edycją londyńskiej imprezy. W środę lepsza od reprezentantki Polski była Lucie Szafarzova.

W pierwszym secie obie tenisistki długo pilnowały własnych serwisów. Na początku więcej problemów miała z tym krakowianka, która pierwszym i trzecim gemie musiała bronić „breakpointów”. Z biegiem czasu Polka coraz lepiej prezentowała się na korcie i przy wyniku 5:4 wypracowała sobie dwie piłki setowe. Czeszka wybrnęła jednak z trudnej sytuacji obronną ręką i ostatecznie utrzymała podanie.

Jak się później okazało był to punkt zwrotny tego pojedynku. Leworęczna tenisistka wygrała sześć następnych gemów, dzięki czemu zapisała pierwszego seta na swoim koncie, a w drugim wyszła na prowadzenie 4:0. Podopieczna Tomasza Wiktorowskiego nie zamierzała się jednak poddawać. Z wyniku 1:5 doprowadziła do 4:5, a w dziesiątym gemie miała siedem szans, żeby doprowadzić do wyrównania, ale żadnej z nich nie wykorzystała. Po godzinie i 41 minutach walki Szafarzova zakończyła spotkanie asem serwisowym.

Reprezentantka naszych południowych sąsiadów w trzeciej rundzie zmierzy się z Jekateriną Makarową, która w trzech setach wyeliminowała Caroline Wozniacki.
 


Wyniki

Druga runda singla
Lucie Szafarzova (Czechy) – Agnieszka Radwańska (Polska, 32) 7:5 6:4
 

Wimbledon. Polski mecz coraz bliżej

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: Peter Figura

Jonathan Erlich i Marcin Matkowski po trzysetowej wygranej awansowali do drugiej rundy Wimbledonu. W całym meczu nie było ani jednego przełamania i o wszystkim rozstrzygały tiebreaki.

Na londyńskiej trawie Marcin Matkowski występuje wspólnie z Jonathanem Erlichem. Choć z 41-letnim Izraelczykiem nasz tenisista z pewnością zna się dość dobrze, to w parze grają po raz pierwszy. Na początku musieli zmierzyć się z dwójką Francuzów – Jonathanem Eysserikiem i Hugo Nysem.

Spotkanie od początku było bardzo zacięte, a żadnego z czterech tenisistów nie zawodził serwis. Cały mecz trwał ponad 2,5 godziny, lecz nie mieliśmy w nim ani jednego przełamania! Samych break pointów też było jak na lekarstwo. Erlich i Matkowski przed przełamaniem bronili się tylko raz, sami mieli natomiast dwie okazje na wygranie gema przy serwisie rywali.

O wszystkim decydowały więc tiebreaki, w których zdecydowanie skuteczniejsza była polsko-izraelska para. Pierwszego Erlich i Matkowski wygrali do pięciu, drugiego do czterech. Najbardziej zacięty był trzeci, rywale mieli dwa setbole, lecz to "nasz" duet wygrał do ośmiu i zameldował się w drugiej rundzie. Tam może dojść do polskiego meczu, bo rywalami Erlicha i Matkowskiego mogą być obrońcy tytułu – Łukasz Kubot i Marcelo Melo.


Wyniki

Pierwsza runda debla:
J. Erlich, M. Matkowski (Izrael, Polska) – J. Eysseric, H. Nys (Francja) 7:6(5), 7:6(4), 7:6(8)

Wimbledon. Kto sięgnie po tytuł?

/ Tenisklub , źródło: Materiał promocyjny, foto: AFP

Już pierwsze dni na wimbledońskiej trawie przyniosły sensacyjne rozstrzygnięcia. Wśród pań z turniejem pożegnały się Petra Kvitova i Elina Svitolina, u panów poległ Dominic Thiem.

Polscy reprezentanci grali ze zmiennym szczęściem odpadli Hubert Hurkacz i Magda Linette, awansowała broniąc 6 meczboli Agnieszka Radwańska. Dziś w meczu drugiej rundy zmierzy się ze znaną Czeszką Lucie Safarovą. Minimalną faworytką jest zawodniczka naszych południowych sąsiadów, czy Iśka podoła wyzwaniu i awansuje do kolejnej rundy? Pełna oferta na mecz TUTAJ.

W turnieju męskim faworyt jest jeden Szwajcar Roger Federer, zagrozić mu będą chcieli Rafael Nadal, Novak Djokovic czy ubiegłoroczny finalista Marin Cilic. Czy ktoś z innych graczy sprawi sensację i powalczy z największymi? Oferta na zwycięstwo TUTAJ.

U pań po odpadnięciu Kvitovej faworytką do końcowego turnieju została Serena Williams, groźne mogą być Garbine Muguruza i Angelique Kerber. Być może Agnieszka przypomni sobie dobre chwilę na ulubionej nawierzchni i postraszy główne rywalki – kurs na jej zwycięstwo to 54 za każdą postawioną złotówkę. Pełna oferta TUTAJ.