Dżoković: wyobrażałem sobie, że któregoś dnia wygram szlema na oczach mojego dziecka

/ Dominika Opala , źródło: własne, foto: AFP

Novak Dżoković napisał wzruszający list po zdobyciu 13. tytułu wielkoszlemowego. Podzielił się tym, jakie emocje towarzyszyły mu, gdy widział swojego syna na trybunach, a także, ile znaczy dla niego to zwycięstwo po powrocie po kontuzji.

Dżoković pokonał w finale Wimbledonu Kevina Andersona 6:2, 6:2, 7:6 (3), jednak można twierdzić, że jego prawdziwym pokazem sił był pojedynek półfinałowy z Rafaelem Nadalem. Ostatni raz tenisista z Belgradu triumfował na londyńskiej trawie w 2015 roku. Tegoroczne zwycięstwo było w sumie czwartym na kortach All England Clubu. Triumf niezwykły, ważny dla "Nole’a" w wielu wymiarach, tym bardziej, że nie był on faworytem imprezy.

Serb podzielił się towarzyszącymi mu emocjami w liście opublikowanym w środę. Najważniejszą kwestią, którą poruszył były lider światowego rankingu była obecność jego syna Stefana podczas ceremonii dekoracji, którą określił jako „najwspanialsze odczucie, którego nie doświadczył nigdy wcześniej, gdy wygrywał turniej”.

– Kiedy zostałem ojcem, marzyłem by moje dzieci były na trybunach podczas moich meczów. To marzenie się spełniło – napisał Serb po tym, gdy jego prawie 4-letni syn Stefan był w jego boxie, kiedy odbierał trofeum. W tamtym momencie na twarzy Dżokovića widać było radość i wzruszenie. On sam przyznał: – To niezapomniane, szczególne, satysfakcjonujące, cudowne, radosne uczucie. Ale przede wszystkim jest to magiczne! Kiedy myślałem, że ta chwila nie może być już lepsza, on krzyknął: „Tato, tato!”. Wtedy totalnie się wzruszyłem. Przytłoczony emocjami, szczęśliwy i radosny nie do uwierzenia. Jestem niesamowicie wdzięczny, że mogłem tego doświadczyć.

Dżoković nadmienił także, że wyobrażał sobie i modlił się o to, by wygrać Wielkiego Szlema na oczach swojego dziecka. Oprócz syna Stefana, Serb jest także ojcem niespełna rocznej córeczki Tary. – Nie mogę się doczekać, kiedy ona zobaczy, jak robię to samo, co przed Stefanem – wyznał 13-krotny triumfator wielkoszlemowy.

Mąż Jeleny Dżoković opisał również, jak zmienił się jego świat, gdy został mężem i ojcem. Stwierdził, że jego życie przekształciło się w coś piękniejszego, wcześniej wszystko było podporządkowane tenisowi. Potem odkrył w sobie pokłady empatii, współczucia i oddania dla dzieci – Oczywiście, dochodzi więcej obowiązków, ale na koniec dnia otwiera się w tobie nowy wymiar miłości i energii, który nie wiedziałeś, że istnieje – dzielił się z czytelnikami Dżoković. – Bycie ojcem wymaga także nauki i otwartości, by uzyskać równowagę. Dla mnie był to balans pomiędzy tenisem, priorytetami a rodziną. Moja żona była bardzo pomocna i mnie wspierała, kiedy urodziła nasze dzieci. Poświęcała mi czas, by wiedzieć, co mnie dręczy i pomagała znaleźć sposób na to, bym czuł, że daję z siebie, co najlepsze w domu i na korcie – chwalił ukochaną podopieczny Mariana Vajdy.

W poruszającym liście „Nole” nie pominął tak ważnej kwestii, jak kontuzja prawego łokcia, z którą się zmagał w poprzednim sezonie i przez którą nie rywalizował w tourze przez 6 miesięcy. – Kontuzja była jednym problemem, ale drugim, też wielkim, była motywacja. Mogłem trenować i cieszyć się tenisem, ale kiedy przychodziła rywalizacja, odzywały się problemy mentalne – wyznał czterokrotny triumfator Wimbledonu, który jednak w tej sprawie zachował więcej tajemniczości, ale obiecał, że kiedyś się tym podzieli.

Jednym z czynników, dzięki któremu Dżoković mógł wygrać tegoroczny Wimbledon było zapewne opracowanie strategii, która pozwoliła przezwyciężyć słabości. Najlepszy serbski tenisista napisał, że zawsze szanował ludzi, którzy w najsłabszych momentach potrafią dostrzec prawdziwą siłę. On sam był słaby w wielu chwilach i nie wstydzi się tego. – To sprawia, że jestem bardziej wiarygodny dla siebie i innych. Jestem bliżej ludzi. To pomaga mi „kopać głęboko” i analizować, co tak naprawdę się dzieje we mnie w środku.

Prawdą jest, że po sukcesie w Paryżu w 2016 roku Serbowi towarzyszyły liczne zawirowania. Zaszło wiele zmian w jego sztabie trenerskim. W pewnym momencie „Nole” zwolnił swoich współpracowników i zatrudnił Andre Agassiego i Radka Stepanka. Jednak z czasem okazało się, że to nie jest recepta na powrót do dawnej świetności. – Po wielu zmianach przeprowadzonych w treningach, sprzęcie, personaliach, nadal nie wiedziałem, czy będę w stanie wrócić na pożądany poziom gry – przyznał szczerze aktualny numer 10 rankingu. – Przez ostatnie 2 lata nie byłem cierpliwy wobec moich oczekiwań tenisowych. Nie byłem mądry w planowaniu. I oczywiście nie słuchałem mojego ciała, kiedy działo się coś poważnego z moim łokciem. Chciałem znaleźć rozwiązania gdzieś indziej, ale to rozwiązanie zawsze było we mnie – dodał.

Miłośnicy tenisa, a przede wszystkim fani Dżokovića wiedzą, że słynie on z wielkiej woli walki i wiary w siebie i swoje umiejętności. Serb także jest o tym przekonany, jednak były momenty, które mogły skończyć się w różny sposób. – Na szczęście miałem pomoc od wszystkich boskich sił, które wskazywały mi właściwy kierunek. Kierunek dobry dla mnie. Ten, który przyniesie mi spokój i równowagę.

31-latek mieszkający w Monte Carlo nie zapomniał w liście także o ludziach, dzięki którym osiągnął niedawny sukces. – Zdaję sobie sprawę z wysiłku i poświęcenia wielu osób, których zaangażowanie w ostatnich latach pozwoliło mi wrócić do takiego poziomu tenisa, który daje tytuł wielkoszlemowy – napisał. – Chciałbym wyrazić moje największe uznanie, szacunek i miłość wszystkim ludziom, którzy wierzyli we mnie i pomogli mi zdobyć kolejne trofeum na Wimbledonie.

Dodał też, że jest szczęściarzem, że może przeżyć tę niesamowitą podróż i być wspieranym przez tak wielu ludzi na świecie. Na koniec nadmienił. – Kocham Was, kocham tenis, kocham życie – i zakończył żartobliwie, pisząc, że wimbledońska trawa kolejny raz smakowała znakomicie, dodałby do niej tylko trochę avocado i byłoby perfekcyjnie.

Atlanta. Hurkacz zagra jednak w turnieju głównym

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto: AFP

Tuż po zakończeniu spotkania Huberta Hurkacza z Thanasim Kokkinakisem informowaliśmy, że porażka Polaka nie musi kończyć jego przygody z turniejem w Atlancie. W drabince głównej znajdowało się bowiem jedno miejsce dla ,,szczęśliwego przegranego". Uśmiech fortuny sprawił, że przypadło ono właśnie Polakowi.

To już drugi turniej z rzędu, w którym Hurkacz wystąpi w roli ,,szczęśliwego przegranego". W Wimbledonie przegrał w decydującej rundzie kwalifikacji z Christianem Garinem, a następnie uległ w 1. rundzie turnieju głównego Bernardowi Tomiciowi. Miejmy nadzieję, że tym razem nasz reprezentant lepiej wykorzysta drugą szansę. O zwycięstwo nie będzie jednak łatwo, ponieważ został dolosowany do 19-letniego Alexa de Minaura, wschodzącej gwiazdy tenisa. Australijczyk zajmuje obecnie 68, miejsce w rankingu ATP.

Spotkanie Polaka i Australijczyka zainauguruje rywalizację w turnieju głównym. Dojdzie do niego już w poniedziałek, o godzinie 19 polskiego czasu. Areną zmagań będzie kort centralny. 

Hurkacz i De Minaur nigdy wcześniej ze sobą nie grali. Obaj nalezą do wyróżniających się graczy młodego pokolenia. W rankingu ATP Race to Milan stworzonego dla zawodników ,,następnej generacji" Australijczyk zajmuje piąte, a Polak dziewiąte miejsce. 

Newport. Ostatni „skalp” na zielonej nawierzchni dla Steve’a Johnsona

/ Jakub Karbownik , źródło: własne, foto: AFP

Steve Johnson triumfował w kończącym sezon na kortach trawiastych turnieju ATP World Tour 250 w Newport. Rozstawiony z numerem trzecim reprezentant gospodarzy w trzech setach pokonał Ramkumara Ramanathana.

Najważniejszym turniejem rozgrywanym na trawie jest wielkoszlemowy Wimbledon. Jednak nie jest to ostatnia w roku impreza rozgrywana na tej nawierzchni. Ta właśnie zakończyła się w amerykańskim Newport. Obaj finaliści tegorocznej edycji Dell Technologies Hall of Fame Open imponowali formą. Johnson w drodze do niedzielnego finału nie przegrał ani jednego gema przy swoim podaniu. Z kolei reprezentant Ramanathan, nim stał się pierwszym od siedmiu lat finalistą turnieju głównego cyklu pochodzącym z Indii i stanął do walki o swój premierowy tytuł, pokonał m.in. dwóch rozstawionych zawodników.

W Newport obaj tenisiści prezentowali ofensywny tenis. Skracali wymiany oraz chętnie kończyli akcje atakami przy siatce. Taki styl gry w pierwszym secie niedzielnego finału przyniósł korzyść reprezentantowi gospodarzy, a w drugim rywalowi. Przed rozpoczęciem rozstrzygającej partii Johnson poprosił interwencję medyczną w związku z bólem barku. Kluczowe akcje dla losów seta i całego meczu rozegrane zostały w drugim i ósmym gemie. Wtedy to rozstawiony z numerem trzecim tenisista minięciem z forhandu najpierw przełamał podanie rywala, a następnie zakończył spotkanie.

Sięgając po zwycięstwo w Newport, Johnson zdobył piąty tytuł w karierze, a drugi w tym sezonie. Poprzednio triumfował w kwietniu, w Houston. Z kolei Ramanathan dzięki punktom zdobytym za swój pierwszy finał, awansuje na najwyżej w karierze 115 miejsce w rankingu ATP.


Wyniki

Finał singla:
Steve Johnson (USA, 3) – Ramkumar Ramanathan (Indie) 7:5, 3:6, 6:2
 

Atlanta. Porażka Hurkacza w kwalifikacjach

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto: AFP

Hubert Hurkacz przegrał 2:6, 6:7(6) z Thanasim Kokkinakisem w ostatniej rundzie eliminacji do turnieju ATP w Atlancie. W drabince głównej jest jedno miejsce dla ,,szczęśliwego przegranego", dlatego wciąż tli się nadzieja, że przygoda naszego reprezentanta nie dobiegła jeszcze końca. 

Pojedynek z Kokkinakisem od początku nie układał się po myśli Polaka. Już w pierwszym gemie został przełamany, a chwilę później zmarnował jedyną okazję na odrobienie strat w pierwszym secie. Hurkacz przede wszystkim słabo serwował – ponad połowa pierwszych podań trafiła w siatkę lub wyfrunęła na aut. Kokkinakis miał więc ułatwione zadanie na returnie i potrafił to wykorzystać. Przy prowadzeniu 4:2 pokusił się o drugie przełamanie i szybko zakończył pierwszą partię. 

Hurkacz potrafił się otrząsnąć po niemrawym początku i w drugim secie nawiązał wyrównaną walkę z Austarlijczykiem, który kilka miesięcy temu sensacyjnie pokonał samego Rogera Federera. W drugim secie obaj zawodnicy wygrali wszystkie gemy serwisowe i do wyłonienia lepszego w tej części gry potrzebny był tie-break. Kokkinakis prowadził już 5:2, ale nasz reprezentant zdołał odrobić straty. Niestety przy wyniku 6:6 Hurkacz popełnił podwójny błąd serwisowy, który okazał się niezwykle bolesny w skutkach. Kokkinakis wykorzystał bowiem piłkę meczową i pojedynek, który stawał się coraz bardziej wyrównany, po godzinie i 35 minutach dobiegł końca.

Porażka Hurkacza nie oznacza, że już na pewno nie zobaczymy go w turnieju głównym. Z kwalifikacji awans uzyska czterech zawodników, natomiast w drabince głównej wolnych jest pięć miejsc. Jedno z nich przypadnie zatem ,,szczęśliwemu przegranemu". Hurkacz zna tę rolę doskonale, występował w niej podczas ostatniego Wimbledonu. 

 


Wyniki

2. runda elimiacji:
Thanasi Kokkinakis (Australia, 7) – Hubert Hurkacz (Polska, 2) 6:2, 7:6(6) 

1. runda eliminacji:

Hubert Hurkacz (Polska, 2) – Ilia Marczenko (Ukraina) 6:1, 6:1

Bukareszt. Pech Martić. Kontuzja pokrzyżowała jej plany w finale

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto: AFP

Anastasija Sevastova została triumfatorką piątej edycji BRD Bucharest Open. W finale pokonała 7:6(4), 6:2 Petrę Martić, która w drugim secie miała duże problemy z poruszaniem sie po korcie. Łotyszka okazała się bezlitosna dla kontuzjowanej rywalki i szybko dopięła swego, zdobywając trzeci tytuł w karierze. 

Dla obu zawodniczek mecz miał bardzo duże znaczenie. Petra Martić nigdy jeszcze nie wygrała imprezy WTA, toteż triumf w zawodach tej rangi pozostawał jednym z jej marzeń. Z kolei Sevastova grała już w finale w Bukareszcie, ale na pewno nie ma z nim związanych miłych wspomnień. Nie może być inaczej, jeśli w jednym z najważniejszych meczów w karierze przegrywa się 0:6, 0:6. Po dwóch latach Łotyszka chciała zmazać tę plamę.

Obie tenisistki stanęły na wysokości zadania i w pierwszym secie zażarcie walczyły o każdy punkt. Martić aż trzykrotnie obejmowała prowadzenie z przewagą przełamania, ale starsza o rok rywalka od razu niwelowała straty. Ostatecznie doszło do tie-breaka, który był sprawiedliwym rozstrzygnięciem, biorąc pod uwagę równy poziom gry obu zawodniczek. W tie-breaku zdecydowanie lepsza była jednak Sevastova, która z każdą kolejną piłką grała coraz lepiej, aż w końcu wygrała 7:6(4).

W przerwie między setami Martić skorzystała z usług fizjoterapeutki. Pomoc medyczna okazła się jednak niewystarczająca, ponieważ Chorwatka po powrocie na kort poruszła się z dużym trudem, walcząc z urazem stopy. Spotkanie straciło na intensywności, a jego rozstrzygnięcie było znane wszystkim obserwatorom przed ostatnią piłką. Sevastova w pełni kontrolowała sytuację i choć przegrała dwa gemy, to jej zwycięstwo ani przez moment nie było zagrożone.

Rozstawiona z numerem pierwszym Sevastova wygrała trzecie zawody głównego cyklu w karierze. Wcześniej wygrywała w Estoril (2010 rok) i na Majorce (2017 rok). Z kolei Martić może mówić o olbrzymim pechu. Dwukrotnie grała w finałach turniejów WTA i dwukrotnie walczyła nie tylko z rywalką, ale też z własnym zdrowiem. Pierwszy finał skończył się dla niej jeszcze gorzej, ponieważ skreczowała przy stanie 1:4 w trzecim secie. 

 


Wyniki

Finał singla:

Anastasija Sevastova (Łotwa, 1) – Petra Martić (Chorwacja, 4) 7:6(4), 6:2

Umag. Nie będzie argentyńskiego finału

/ Dominika Opala , źródło: własne, foto: AFP

O tytuł Plava Laguna Croatia Open 2018 miało szansę powalczyć dwóch Argentyńczyków. Taką okazję będzie miał tylko jeden – Guido Pella, który pokonał w sobotę Robina Haase. Rodak pierwszego finalisty – Marco Trungelliti uległ natomiast Marco Cecchinato i tym samym Włoch powalczy o drugie trofeum w karierze.

W pierwszym półfinale zmierzyli się Guido Pella i Robin Haase. Tenisista mieszkający w Buenos Aires zdołał zapisać na swoje konto trzecie trzysetowe zwycięstwo w tym tygodniu. Pierwszy set przebiegał pod jego dyktando i Holender nie miał za dużo do powiedzenia. W drugiej partii w grę Argentyńczyka wkradła się niepewność, a chwilę słabości wykorzystał rywal. W trzeciej odsłonie jednak wimbledoński pogromca Marina Czilića zdołał wrócić do dobrej gry i awansować do trzeciego finału w karierze.

– Generalnie rozegrałem dobry mecz. W drugim secie byłem nerwowy, walczyłem z jego grą i starałem się wywrzeć presję, ale nie mogłem tego zrobić. W trzeciej partii ponownie zacząłem agresywnie grać. To był klucz – podsumował Pella, który jest trzecim reprezentantem Argentyny, który może zdobyć tytuł w Umag (po Guillermo Canasie i Guillermo Corii).

Mniej zacięty był drugi półfinał. Marco Cecchinato oddał zaledwie trzy gemy w 66 minut Marco Trungellitiemu. Kwalifikant nie znalazł sposobu, by pokonać turniejową „trójkę”. Włoch grał ofensywnie i dominował w każdym elemencie. Cecchinato powalczy w niedzielę o swój drugi tytuł w karierze. Pierwszy zdobył w tym roku w Budapeszcie.

To będzie pierwsze starcie pomiędzy Włochem a Argentyńczykiem. Początek finału o 20:00.


Wyniki

Półfinały singla:
Marco Cecchinato (Włochy, 3) – Marco Trungelliti (Argentyna, Q) 6:2, 6:1
Guido Pella (Argentyna) – Robin Haase (Holandia, 6) 6:3, 1:6, 6:2

Bastad. Fognini i Gasquet o tytuł

/ Dominika Opala , źródło: własne, foto: AFP

Fabio Fognini i Richard Gasquet awansowali do niedzielnego finału w Bastad. Włoch pokonał Fernando Verdasco w trzech setach, natomiast Francuz nie dał szans Henri Laaksonenowi. Obaj tenisiści powalczą o drugi tytuł w tym sezonie.

Fognini po raz pierwszy pokonał Verdasco na mączce. Wcześniej przegrał cztery takie spotkania. Mecz rozpoczął się dobrze dla tenisisty z Sanremo, gdyż przełamał rywala trzy razy z rzędu i uzyskał kontrolę nad półfinałowym starciem. Hiszpan jednak nie zamierzał się poddawać i w drugiej partii podniósł poziom gry. Zdołał wywalczyć przełamanie w dziewiątym gemie i zapisał seta na swoje konto.

Trzecia odsłona przebiegała pod dyktando Włocha. Dwukrotnie wychodził on na prowadzenie z przewagą breaka, ale to nie było wystarczające, gdyż zawodnik z Madrytu wracał do gry. W końcu jednak zdołał przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę po dwóch godzinach i 17 minutach, i zagra o siódmy tytuł w karierze.

– Pokonać Fernando jest bardzo trudno. To był ciężki mecz. Zacząłem dobrze, ale potem on grał z większą pewnością siebie. W końcówce to była loteria – podsumował tenisista z Półwyspu Apenińskiego.

Niedzielnym przeciwnikiem Fogniniego będzie Richard Gasquet. Francuz bez problemów pokonał „lucky losera” Henri Laaksonena. Szwajcar miał swoje szanse w drugiej partii, kiedy to przełamał rywala, ale nie potrafił wykorzystać tej przewagi, tym samym nie awansując do pierwszego finału w karierze. Dla Gasqueta będzie to trzeci finał w tym roku (jeden wygrał, jeden przegrał). Powalczy on o swój 16 tytuł w turnieju rangi ATP World Tour. Z Fabio Fogninim ma on dodatni bilans pojedynków (dwa zwycięstwa, jedna porażka), jednak ostatni, w 2013 roku, przegrał.


Wyniki

Półfinały singla:
Fabio Fognini (Włochy, 3) – Fernando Verdasco (Hiszpania, 5) 6:1, 4:6, 7:5
Richard Gasquet (Francja, 4) – Henri Laaksonen (Szwajcaria, LL) 6:2, 6:3