Navratilova: to była śmierć od 1000. cięć

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

Martina Navratilova w swoim najnowszym felietonie na stronie WTA pożegnała się z Agnieszką Radwańską. Słynna tenisistka wspomina wspólne treningi z Polką, a także wyjaśnia dlaczego uwielbiali ją kibice na całym świecie.

– Agnieszka Radwańska była najbardziej kreatywną zawodniczką swojej generacji, ale paradoksalnie miała taką awersję do ryzyka, że trudno było wprowadzać nowe elementy na treningach – rozpoczęła swój wpis była liderka światowego rankingu. – Tenisowi kibice zapamiętają jej niesamowite zagrania, czasem celowe, a czasem intuicyjne w trudnych sytuacjach, o których inne zawodniczki nawet by nie pomyślały. W erze tenisa boom-boom, Radwańska potrafiła wykreować mnóstwo rzeczy swoją głową i rękami, grając spontanicznie i nieprzewidywalnie. Ludzie mogli jednak nie zdawać sobie sprawy, że nie była osobą chętną do wychodzenie ze strefy komfortu. Ona nie chciała psuć nawet na treningach. Dlatego nie lubiła uderzać piłki mocno, jeśli czuła, że nie ma nad nią kontroli. To zabawne, bo gdy trenowała była bardzo spokojna i nie robiła niczego szalonego. Pracowałam z nią kilka miesięcy i na korcie treningowym była zadowolona, gdy grała bezpiecznie, a większość zawodnik właśnie wtedy jest najbardziej pomysłowa i robi rzeczy, których nigdy nie spróbowaliby w trakcie meczu. Radwańska była całkowitym przeciwieństwem. Na meczach uderzała w sposób, w który nigdy nie odważyłaby się na treningu. W trakcie pojedynków posyła najlepsze zagranie dnia, miesiąca czy roku. W skrótach najciekawszych momentów na turnieju pojawiała się częściej niż ktokolwiek inny z WTA. Jej głowa i nogi była bardzo szybkie, dzięki czemu uderzała tak, że zaskakiwała nie tylko innych, ale również siebie. Czasami dokonywała złych decyzji na korcie, ale dzięki „magii” potrafiła się wybronić. To dosyć dziwne, gdy się pomyśli o tym, że nie tolerowała ryzyka.

W dalszej części felietonu Navaratilova wyjaśniła czemu według niej polska tenisistka była ulubienicą kibiców na całym świecie. – Myślę, że fani kochali Radwańską, bo mogli się z nią identyfikować. Ona nie miała żadnej broni, dzięki której mogłaby dominować nad rywalkami. Gra przeciwko niej przypominała śmierć od tysiąca małych cięć. Sprawiała, że rywalki się rozpadały na części. Można powiedzieć, że Radwańska grała klubowy tenis na bardzo wysokim profesjonalnym poziomie i nie jest to zarzut. Widzowie mogli wyobrazić sobie siebie grających w ten sposób i równocześnie podziwiać to.

– Tenis będzie tęsknił za Radwańską, która przez wiele lat była ulubienicą fanów. Na szczęście, gdy zrobi nam się smutno, możemy obejrzeć jej mecze na Youtubie i ponownie przyjrzeć się tej magii – napisała Navratilova, której ulubionym zagraniem krakowianki było to z meczu przeciwko Kirsten Flipkens w Miami. – Agnieszka Radwańska będzie zapamiętania jako jedyna w swoim rodzaju, a niewiele osób może tak o sobie powiedzieć. Wszyscy życzymy jej szczęścia w dalszej części życia.
 

Puchar Davisa. Wytrwałość popłaca

/ Dominika Opala , źródło: własne, foto: AFP

„To coś, na co pracowaliśmy przez wiele lat” – powiedział Marin Czilić po niedzielnym triumfie Chorwacji w Pucharze Davisa. To drugi tytuł dla tego kraju w historii. Wcześniej chorwacka drużyna wygrała te prestiżowe rozgrywki w 2005 roku.

Chorwaci pokonali Francuzów 3:1 w finale Pucharu Davisa. To wielkie wydarzenie dla tenisistów i kibiców z tego kraju, gdyż na to zwycięstwo czekali 13 lat. Było już blisko w 2016 roku, ale wtedy Chorwacja uległa w finale Argentynie 2:3. Sezon 2017 był trudny dla drużyny z Bałkanów – zakończyli rozgrywki już na pierwszej rundzie.

– Przegraliśmy finał w 2016 roku i następna edycja nie była dla nas łatwa – powiedział kapitan reprezentacji Chorwacji, Zeljko Krajan. – W 2017 roku drużyna nie była kompletna, ale potem stwierdziliśmy, że trzeba spróbować jeszcze raz, jeśli dostaniemy się do Grupy Światowej. To się udało. Wiedzieliśmy, że jeśli będziemy w tym razem, to mamy potrzebną jakość do osiągnięcia sukcesu – podsumował były zawodnik Top 100 rankingu, który prowadzi drużynę Chorwacji od 2012 roku.

Ta wizja stała się rzeczywistością. Chorwaci pokazali siłę i nikt nie był w stanie im zagrozić w walce o tytuł. Pokonali oni Kanadę, następnie Kazachstan, a w półfinale ze Stanami Zjednoczonymi Borna Czorić zdobył decydujący punkt dla swojego kraju w niezwykle zaciętym meczu z Francesem Tiafoe.

Występy Marina Czilicia i Borny Czoricia w jednej drużynie to zdecydowanie najmocniejszy atut reprezentacji Chorwacji w tym sezonie. Obaj mają za sobą rewelacyjny rok, jeśli chodzi o kariery singlowe. 30-latek wygrał w tegorocznej edycji Pucharu Davisa sześć z siedmiu spotkań, natomiast 22-latek pięć z sześciu.

Czilić zadebiutował w kadrze Chorwacji w 2006 roku, a Czorić w 2013 roku. – Marin musiał czekać na tę chwilę dużo dłużej niż ja – stwierdził tenisista z Zagrzebia. – To były trudne czasy, ale to, co się dzieje teraz, to wisienka na torcie – cieszył się 12. zawodnik świata.
Po tym sukcesie swojej radości nie krył też lider drużyny – To coś, na co pracowaliśmy przez wiele lat. Były wzloty i upadki, ale zawsze wierzyliśmy, że możemy wygrać Puchar Davisa – przyznał triumfator US Open 2014.

Jednak obecny chorwacki team nie mógłby istnieć bez deblistów. W starciu z Francuzami wystąpili Mate Pavić i Ivan Dodig. Wśród reprezentantów byli także Nikola Mektić, Franko Skugor oraz Viktor Galović. Każdy z nich dołożył swoją cegiełkę do końcowego sukcesu.
To była ostatnia edycja Davis Cup w starym formacie. Chorwaci będą bronić tytułu w przyszłym roku, ale już w imprezie rozgrywanej w nowym kształcie. Wygrana Pucharu Davisa w 2018 roku pozwoliła im na kwalifikację do finałów, które odbędą się w Madrycie.