Trenująca w Polsce Ukrainka wygrywa turniej za turniejem. Jest zabójczo skuteczna

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto:

Anastazja Szoszyna w ostatnim czasie osiąga wyjątkowo dobre rezultaty, Trenująca w Polsce Ukrainka wygrywa turniej za turniejem i mija jak tyczki kolejne rywalki w rankingu WTA. Nie stawia sobie wygórowanych celów, ale może zdoła jeszcze nawiązać do występu z 2016 roku, kiedy jako 18-latka postawiła nadspodziewanie duży opór Magdzie Linette. 

Z ostatnich 39 meczów singlowych Szoszyna wygrała 35. Pojedyncze wygrane przełożyły się rzecz jasna na zwycięstwa w całych zawodach. Szoszyna wygrała w sumie pięć imprez ITF w grze pojedynczej, z czego cztery to dorobek zgromadzony od końcówki września tego roku. Niewykluczone, że przed świętami Bożego Narodzenia statystyki Ukrainki będą wyglądały jeszcze lepiej. Obecnie przebywa bowiem na zawodach ITF w Turcji. W drodze do półfinału straciła zaledwie siedem gemów.

Ranga turniejów wygrywanych przez Szoszynę nie rzuca na kolana, ale od czegoś trzeba przecież zacząć. Miejsce numer 885 w rankingu nie pozwalało na nic więcej niż udział we futuresach z pulą nagród wynoszącą 15 tysięcy dolarów. Szoszyna odbiła się od dna i po trzech miesiącach solidnego punktowania awansowała o prawie 400 pozycji.

Im wyższe lokaty w rankingu, tym trudniej będzie utrzymać tempo wspinaczki. Podopieczna Gawłowski Tennis Academy zdaje sobie z tego sprawę. Na Facebooku można było znaleźć informację, że celem zawodniczki na 2019 rok jest awans do czołowej trzysetki. Gdyby udało się go zrealizować, eliminacje turniejów wielkoszlemowych byłyby na wyciągnięcie ręki. 

Tego należy życzyć 21-letniej Ukraince związanej od lat z Polską. Szoszyna jest medalistką mistrzostw naszego kraju w różnych kategoriach wiekowych. Przez wiele lat trenowała w Puszczykowie, ale kończący się rok spędziła już w stolicy. Zmiana środowiska pozytywnie wpłynęła na jej wyniki.

Na razie występ Szoszyny przed dwoma laty w Katowice Open jest jej jedynym w głównym cyklu. Porażka 1:6, 6:7(5) z Magdą Linette na pewno wstydu jej nie przyniosła. Wręcz przeciwnie, była zapowiedzią ciekawej kariery, na którą wciąż nie jest jeszcze za późno.  

 

 

Federer: Tenis stał się bardziej fizyczny

/ Dominika Opala , źródło: własne, foto: AFP

Roger Federer wyjaśnił, jak z jego perspektywy zmienił się tenis na przestrzeni ostatnich lat i przyznał, że obecnie to zupełnie inna gra niż jeszcze jakiś czas temu. Szwajcar zapewnił też, że startuje w turniejach tylko, gdy jest na to w pełni gotowy.

Jeśli jest ktoś, kto wie, jak zmienił się tenis w ostatnich dwóch dekadach, to na pewno jest to Roger Federer. Mistrz z Bazylei status profesjonalnego tenisisty zyskał w 1998 roku. Szwajcar przeszedł przez kilka pokoleń zawodników i na własnej skórze odczuł przemiany zaistniałe w „białym sporcie”. – Tenis stał się bardziej fizyczny. W przeszłości może i uderzano mocniej, ale poruszano się wolniej. Tempo jest zdecydowanie szybsze i nie jest łatwo grać ładnie dla oka – powiedział Federer, cytowany przez portal Punto De Break.

– Jeśli twój rywal gra mocno, ty też musisz być agresywny. Wcześniej, w czasach Henmana, Samprasa czy Krajicka grało się więcej stylem serwis-wolej, więc zbliżałeś się do siatki. Teraz już tak nikt nie gra, wszyscy czują się komfortowo na linii końcowej. To zupełnie inna gra – dodał.

Niewielu było takich, którzy sądzili, że Federer może wrócić po kontuzji w 2016 roku, kiedy to opuścił połowę sezonu i wypadł z pierwszej „10”. „Maestro” udowodnił jednak, że jest w stanie tego dokonać, wygrał trzy Wielkie Szlemy i ponownie zasiadł na fotelu lidera rankingu ATP.
Dwudziestokrotny triumfator wielkoszlemowy przekształcił nieco sposób swojej gry, a także zaczął staranniej dobierać starty w turniejach. – Mam nadzieję, że inni tenisiści nie zaczną myśleć o lżejszym planie występów dopiero w wieku 36 lat, jak ja. Moją filozofią jest: „Gram, kiedy jestem gotowy”. Nie będę rywalizować, po to, by zobaczyć, czy jestem przygotowany – wyjaśnił Federer.

Podopieczny Ivana Ljubicica opowiedział także o rozmowie z jednym zawodnikiem – Mówił mi, że lepiej startować w turniejach niż trenować w domu. Ja tak nie zrobię. Chcę, żeby moi fani zawsze widzieli Rogera przygotowanego na 100% – zakończył.

Wozniak zakończyła karierę

/ Dominika Opala , źródło: własne / wtatennis.com, foto: AFP

Aleksandra Wozniak ogłosiła, że wycofuje się z zawodowego tenisa. Kanadyjka o polskich korzeniach podjęła tę decyzję z powodu kontuzji, które nie pozwalają już na grę na najwyższym poziomie.

Aleksandra Wozniak zakończyła karierę po 13 latach profesjonalnej gry. W tym czasie wygrała jeden turniej z cyklu WTA. Był to Bank of the West Classic w Stanford w 2008 roku. W drodze po tytuł pokonała m.in. Francescę Schiavone i Marion Bartoli. Po tym sukcesie awansowała na 21. miejsce w rankingu, osiągając najwyższą pozycję w karierze.

Ponadto 31-latka z Montrealu dotarła do dwóch finałów imprez WTA. W 2007 roku dokonała tego w turnieju w Fezie, a w sezonie 2009 w Ponte Beach. W Wielkim Szlemie jej najlepszym wynikiem była czwarta runda Roland Garros 2009.

Wozniak może pochwalić się też bogatą karierą reprezentacyjną. W Pucharze Federacji wygrała 40 meczów, w tym 32 singlowe, co czyni ją rekordzistką Kanady. W 2012 roku wzięła także udział w igrzyskach olimpijskich w Londynie.

– Poświęciłam trochę czasu na przemyślenie zanim podjęłam tę decyzję. Teraz jestem gotowa na nowe doświadczenia – wyznała Kanadyjka, której rodzice są Polakami. – Ostatnie lata były dla mnie wyzwaniem ze względu na kontuzje, ale zawsze starałam się walczyć, bo czułam wielką pasję do sportu. Nadal kocham tenis tak samo, ale z powodu kontuzji, moje ciało nie jest w stanie być przygotowane na 100% – przyznała.

Wozniak dodała także, że nie wie, co ją teraz czeka, ale chciałaby dalej poświęcać się tenisowi, który był obecny od wielu lat.

Kerber ponownie najlepsza

/ Dominika Opala , źródło: własne, foto: AFP

Angelique Kerber została doceniona w Niemczech. „Angie” po raz drugi przyznano nagrodę „Sportsmenka Roku” w kraju naszych zachodnich sąsiadów. Alexander Zverev zajął 10. miejsce w tym plebiscycie.

Triumf w Wimbledonie, zakończenie sezonu na 2. pozycji w rankingu WTA, tytuł w Sydney, a także wspaniałe występy w pozostałych turniejach wielkoszlemowych. To wszystko docenili niemieccy dziennikarze i przyznali nagrodę dla najlepszej sportsmenki w 2018 roku Angelique Kerber.

„Angie” wyprzedziła w plebiscycie kolarkę torową Kristinę Vogel i biatlonistkę Laurę Dahlmeier. Podczas odbierania statuetki tegoroczna mistrzyni Wimbledonu zwróciła się właśnie do tej pierwszej – Jesteś wzorem dla wielu osób. Pokazałaś tak wiele silnej woli – powiedziała Kerber w emocjonalnym przemówieniu na ceremonii w Baden-Baden. Vogel w czerwcu miała poważny wypadek, po którym została sparaliżowana.

Tytuł ten, tenisistka mieszkająca w Puszczykowie, otrzymała po raz drugi. Wcześniej w 2016 roku także okazała się bezkonkurencyjna. Wygrała Australian Open i US Open oraz awansowała na fotel liderki rankingu.

Wśród mężczyzn najlepszym sportowcem został triatlonista Patrick Lange. Triumfator Nitto ATP Finals Alexander Zverev zajął 10. miejsce w tym głosowaniu.

Turniej Mistrzów w nowym miejscu?

/ Dominika Opala , źródło: własne, foto: AFP

Władze męskiego tenisa ogłosiły miasta, które są kandydatami do organizacji ATP Finals w latach 2021-2025. Do ścisłego finału przeszło pięć lokalizacji. Ostateczna decyzja zapadnie do marca 2019 roku.

Proces rekrutacji rozpoczął się w sierpniu 2018 roku. Ponad 40 lokalizacji wyraziło swoje zainteresowanie zorganizowaniem prestiżowej imprezy kończącej sezon. Ostatecznie wybrano kandydatury pięciu miast: Londynu, Manchesteru, Turynu, Singapuru i Tokio. Końcowa faza procesu będzie polegała na odwiedzeniu tych miejsc przez przedstawicieli ATP. Sprawdzą oni szczegóły dotyczące organizacji, a także zgodność z ich oczekiwaniami, co do ATP Finals.

– Poziom zainteresowania, jaki otrzymaliśmy w trakcie składania ofert odzwierciedla bogate dziedzictwo tego wyjątkowego turnieju. Miasta na liście finalistów zasługują na duże uznanie za pasję i twórczą wizję, którą pokazali w planach rozwoju naszej imprezy – powiedział Chris Kermode, przewodniczący i prezes ATP.

Gospodarzem Turnieju Mistrzów od sezonu 2009 jest Londyn, a mecze rozgrywano w hali O2 Arena. Tak będzie do 2020 roku, a może i dłużej. Jednak to już zależy od władz ATP. Zdecydują się one przedłużyć kadencję Londynu, czy postawią na świeżość? Okaże się to już za niecałe cztery miesiące.

Pierwsze Finały ATP odbyły się w 1970 roku w Tokio. Przez lata były rozgrywane w największych miastach świata m.in. w Szanghaju. Najdłużej, bo 13 kolejnych sezonów (1977-1989) impreza odbywała się w Nowym Jorku, w Madison Square Garden.

Majchrzak: Chciałbym zakończyć sezon w pierwszej setce

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto: AFP

Kamil Majchrzak już w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia wsiądzie do samolotu i ruszy do Australii. W pierwszych turniejach w nadchodzącym sezonie chce wypaść lepiej niż przed rokiem. Cel na cały sezon? Dołączenie do Huberta Hurkacza i miejsce w czołowej setce rankingu ATP. 

Z Kamilem Majchrzakiem spotkaliśmy się w Rehasport Clinic w Warszawie. Jak mówi sam zawodnik, ze zdrowiem wszystko w porządku. To o tyle istotne, że w ostatnim meczu minionego sezonu 22-latek z Piotrkowa Trybunalskiego skreczował. – W trakcie ostatniego turnieju w Stanach Zjednoczonych doskwierał mi uraz nogi. Kiedy już wróciłem do Polski, cały wolny czas poświęciłem na jego wyleczenie. Na szczęście nie ma już po nim śladu. Przygotowania do występów w Australii przebiegają zgodnie z planem – uspokaja nasz czołowy tenisista. 

Majchrzak zajmuje obecnie 183. miejsce na światowych listach. W 2018 roku czterokrotnie docierał co najmniej do fazy półfinałowej imprez z cyklu ATP Challenger Tour. Tak było też na koniec sezonu w Houston, gdzie w półfinale trafił na Roya Smitha ze Stanów Zjednoczonych. Rywal na pewno był w jego zasięgu, jednak Majchrzak skreczował w drugim secie. – Pomimo kreczu w półfinale, jestem zadowolony z ostatniego turnieju w sezonie. We wcześniejszych rundach wygrywałem z dobrymi zawodnikami. Jeśli pojawiała się złość, to z powodu całego sezonu. Pod tym względem nie jestem do końca zadowolony – ocenia zawodnik.

Majchrzak w 2019 roku chciałby grać tak dobrze, jak w spotkaniu z Mirzą Basiciem w Taszkiencie. Nasz reprezentant pokonał wówczas 75. rakietę świata 6:1, 6:4. To właśnie ten występ uważa za swój najlepszy w kończącym się roku. – Zawsze lubię grać w Pucharze Davisa przed własną publicznością, więc bardzo ważne było też dla mnie spotkanie z Zimbabwe. Tym bardziej, że przez ostatnie lata ciągle graliśmy na wyjeździe – dodaje Majchrzak.

– Chciałbym ciut bardziej niż przed rokiem zaakcentować swój udział w Australian Open i tym razem przejść przez eliminacje, następnie wygrać kilka meczów w turnieju głównym. Natomiast zanim dojdzie do rywalizacji w Melbourne, zagram jeszcze challengera w Playford – zdradza plany reprezentant Polski. Zeszłoroczny kalendarz startów Majchrzaka wyglądał identycznie. W Playford w 1/8 finału Polaka powstrzymał Reilly Opelka, natomiast w Australian Open w pierwszej rundzie eliminacji lepszy okazał się Ruben Bumelmans. 

Majchrzak ma też ambitne plany na resztę sezonu. – Chcialbym zagrać we wszystkich turniejach głównych Wielkich Szlemów i skończyć rok w pierwszej setce – mówi zawodnik.

To zadanie trudne, ale na pewno możliwe do wykonania. Polak może wykazać się zwłaszcza na początku sezonu, kiedy nie będzie bronił zbyt wielu punktów. Dobry wynik na Antypodach na pewno dodatkowo by go uskrzydlił. 

Becker: Zverev nie jest jeszcze usatysfakcjonowany

/ Dominika Opala , źródło: własne / atpworldtour.com, foto: AFP

Boris Becker, legenda niemieckiego i światowego tenisa, udzielił wywiadu portalowi atpworldtour.com. Niemiec podzielił się w nim spostrzeżeniami na temat Alexandra Zvereva i przyznał, że dotychczasowe osiągnięcia „Saszy” nie sprawiają mu satysfakcji i że chce on dotrzeć na szczyt rankingu.

W listopadzie Alexander Zverev zdobył najcenniejsze trofeum w karierze – wygrał Nitto ATP Finals w Londynie, pokonując po drodze m.in. Rogera Federera i Novaka Dżokovicia. – To był dla niego przełom. Oczywiście, ma on już na koncie tytuły Masters 1000, ale tym razem osiągnął coś jeszcze większego. Przez cały tydzień grał znakomicie z najlepszymi. To wszystko zaczyna się od ciebie, jeśli zyskasz pewność, dzień po dniu pokonujesz najlepszych tenisistów, zaczynasz wierzyć, że należysz do elity, dlatego uważam, że był to dla niego przełom – powiedział Becker, który był ostatnim Niemcem przed Zverevem, triumfującym w Turnieju Mistrzów (1995).

Tenisista z Hamburga ma dopiero 21 lat, a od dwóch sezonów jest już na stałe zadomowiony z czołówką, dlatego też wielu ekspertów twierdzi, że będzie on w przyszłości numerem jeden. – To nie jest takie łatwe do osiągnięcia. Miejsce lidera jest teraz zajęte przez Dżokovicia, przez większą część roku był na nim Nadal, Federer także przez kilka tygodni, więc mówimy o trzech najlepszych tenisistach w historii. Dlatego osiągnięcie szczytu rankingu jest bardzo trudne, tym bardziej, że „Saszy” starają się dorównać inni zawodnicy „nowej generacji”, jak Tsitsipas, Chaczanow, Shapovalov – stwierdził sześciokrotny zwycięzca Wielkiego Szlema.

Upatrywanie w młodszym z braci Zverevów następcy „Wielkiej Trójki” wiąże się z nakładaniem na niego dużej presji. – Jest ona czasami przereklamowana, a czasami niedoceniana. Myślę, że presja to najmniejszy problem Alexandra. Zdecydowanie większym jest jakość przeciwników. Jeśli nie umiesz radzić sobie z presją, to musisz znaleźć inną pracę. „Sasza” sobie z tym radzi, inaczej nie byłby w Top 5 od dwóch sezonów – skwitował były trener Dżokovicia.

Becker poznał hamburczyka, gdy ten miał 10 lat. Od tego czasu wiele się zmieniło, nie tylko jego wygląd fizyczny, ale też dyspozycja psychiczna. – Oczywiście, teraz jest on silniejszy psychicznie, a jego uderzenia są mocniejsze. Jednak największą zmianę zaobserwowałem w jego wierze we własne możliwości i jakości gry. Pokazuje on niezwykłą konsekwencję, jak na kogoś tak młodego. Jedną rzeczą jest zagrać dobry turniej, znaczniej trudniej jest wrócić i obronić tytuł – chwalił rodaka Becker.

A sztuki obrony trofeum Zverev dokonał dwa razy w tym sezonie – w Monachium i w Waszyngtonie. Ponadto wygrał Mutua Madrid Open i turniej kończący rozgrywki w 2018 roku. – „Sasza” nie jest jeszcze usatysfakcjonowany, on chce dotrzeć na szczyt, a z Ivanem Lendlem u boku może spełnić to marzenie – przyznał 51-latek z Leimen. – Często rozmawiam z „Saszą”, przekazuje mu moje myśli, a on chłonie wszystko, jak gąbka. Chce się poprawiać, chce słuchać, a co najważniejsze, rozumie, że jest jeszcze dużo rzeczy, które potrzeba zrobić.
Triumfator Nitto ATP Finals 2018 rozpoczął współpracę z Ivanem Lendlem w sierpniu tego roku. – Ivan to jeden z najlepszych trenerów obecnie i jego zatrudnienie mówi samo za siebie. Alexander mógł powiedzieć, że czuje się dobrze ze swoim tatą i sztabem, ale on zatrudnił Lendla, bo chce się poprawiać. Myślę, że Ivan pomoże mu zrozumieć, co kiedy robić i jak grać przeciwko komu – wymieniał Becker.

Legendę niemieckiego tenisa zapytano też o to, jak ważny Zverev może być dla tenisa w jego kraju. – On już jest supergwiazdą. Razem z Angie Kerber mogą przywrócić tenis niemiecki na światową mapę.

Halep z zagraniem roku. Tuż za nią Radwańska

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto: AFP

Agnieszka Radwańska zdobyła 31% głosów w głosowaniu na najlepsze zagranie sezonu 2018. To jednak nie wystarczyło do zajęcia pierwszego miejsca. Przed Polką znalazła się liderka rankingu WTA, Simona Halep, a czołową trójkę uzupełniła Su-Wei Hsieh z Tajwanu. 

Takie wyniki głosowania to zerwanie z piękną tradycją. W latach 2013-2017 równych sobie nie miała bowiem Agnieszka Radwańska. W minionym sezonie Polka rozegrała stosunkowo mało spotkań, więc siłą rzeczy mniej też było efektownych zagrań z jej strony. Jedno z nich zostało jednak uznane za najładniejsze zagranie stycznia, co pozwoliło po raz kolejny stanąć Radwańskiej do walki o zagranie roku.

Kibice zadecydowali jednak, że nagroda należy się Simonie Halep. Co ciekawe, jest to odpowiedź Rumunki na skrót posłany przez… Agnieszkę Radwańską. Mistrzyni tegorocznego Rolanda Garrosa w ostatniej chwili dopadła do piłki, podłożyła rakietę i odegrała tuż za siatkę. Nasza reprezentantka mogła tylko odprowadzić piłkę wzrokiem. Warto jednak przypomnieć, że to Radwańska wygrała tamto spotkanie 3:6, 6:2, 6:3.

Na trzecim i czwartym miejscu uplasowały się odpowiednio Su-Wei Hsieh i Ons Jabeur. Choć Tajwanka i Tunezyjka pod względem sukcesów sportowych nie mogą się równać z zawodniczkami z dwóch pierwszych miejsc, to znane są z niekonwencjonalnego, efektownego stylu gry. 

Wyniki:

1. miejsce: Simona Halep – 48%
2. miejsce: Agnieszka Radwańska – 31%
3. miejsce: Su-Wei Hsieh – 11%
4. miejsce: Ons Jabeur – 10%

 

Halep i Bouchard docenione w ojczyznach

/ Dominika Opala , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

Simona Halep i Eugenie Bouchard zostały nagrodzone przez narodowe federacje. Zarówno Rumunka, jak i Kanadyjka otrzymały tytuł „Tenisistki Roku” w swoich krajach. Ponadto wyróżniono m.in. Mihaelę Buzarnescu i Gabrielę Dabrowski.

To żadne zaskoczenie, że Simona Halep została „Tenisistką Roku” w Rumunii. Ma ona za sobą najlepszy sezon w karierze. Zakończyła rok jako numer jeden, zdobyła pierwszy wielkoszlemowy tytuł (Roland Garros), triumfowała w Shenzhen i w Montrealu oraz dotarła do finału Australian Open. Łącznie zanotowała 48 zwycięskich pojedynków.

– Dla mnie każda nagroda jest ważna. To mi pokazuje, że dobrze wykonuję moją pracę i w jakimś celu – cieszyła się Halep. – Dziękuję wszystkim, którzy przyznali mi to wyróżnienie.

Mihaela Buzarnescu także została wyróżniona. Rumuńska federacja przyznała jej nagrodę dla zawodniczki, która wykonała największy postęp. Buzarnescu w ciągu sezonu awansowała z 72. na 20. miejsce w rankingu WTA.

Tennis Canada również nagrodził reprezentantki kraju. „Tenisistką Roku” została Eugenie Bouchard. „Genie” cały czas próbuje odbudować dawną dyspozycję. Rezultaty w końcówce sezonu pokazały, że jest na dobrej drodze, dotarła m.in. do półfinału turnieju rozgrywanego w Luxemburgu.

Kanadyjska Federacja wyróżniła dodatkowo Gabrielę Dabrowski („Deblistka Roku”), Rebeccę Marino (za największy postęp) oraz Leylah Annie Fernandez („Juniorka Roku”).

Ewald i Lechno-Wasiutyński mistrzami Polski do lat 14

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto: PZT

Weronika Ewald i Fryderyk Lechno-Wasiutyński zostali halowymi mistrzami Polski do lat 14. Oboje zdobyli też medale w grze podwójnej, partnerowali im Oriana Gniewkowska i Goran Zgoła. 

Lechno-Wasiutyński został podwójnym złotym medalistą. W czwartek, w parze z Goranem Zgołą wygrał turniej deblowy. Następnego dnia poszedł za ciosem i w finale singla pokonał 6:3, 6:3 rozstawionego z numerem pięć Jakuba Jędrzejczaka. 

Wśród dziewcząt trwała zażarta rywalizacja pomiędzy Weroniką Ewald a Zuzanną Bednarz. Obie zawodniczki zakończyły zmagania z jednym złotym i jednym srebrnym medalem. W singlu lepsza okazała się Ewald, która w całym turnieju nie straciła ani jednego seta. Zawody deblowe zakończyły się natomiast po myśli Zuzanny Bednarz i Darii Górskiej. 


Wyniki

Finał singla dziewcząt:
Weronika Ewald – Zuzanna Bednarz (2) 6:2, 6:3

Finał singla chłopców:
Fryderyk Lechno-Wasiutyński (6) – Jakub Jędrzejczak (5) 6:3, 6:3

Finał debla dziewcząt:
Zuzanna Bednarz, Daria Górska (1) – Weronika Ewald, Oriana Gniewskowska 6:3, 6:0

Finał debla chłopców:
Fryderyk Lechno-Wasiutyński, Goran Zgoła (2) – Mikołaj Migdalski, Jakub Tomasiak 6:2, 6:4