/
Jakub Karbownik
, źródło: własne/www.atptour.com, foto: AFP
Czwarty dzień rywalizacji podczas turnieju ATP 500 w Hamburgu bez dwóch zdań nie należał do faworytów turniejowej rywalizacji. Spośród czterech najwyżej rozstawionych zawodników, którzy wyszli na kort by rywalizować o miejsca w 1/4 finału, awans uzyskał tylko jeden.
Alexander Zverev sprawił największą niespodziankę gospodarzom. Niestety niemiecki tenisista w swym rodzinnym mieście nie wystąpi trzeci rok z rzędu w finale hamburskiego finału. Po wygranej w 2023 roku oraz zeszłorocznej porażce w meczu o tytuł, w tym roku występ byłego wicelidera rankingu ATP zakończył się na drugiej rundzie. Sposób na reprezentanta gospodarzy znalazł Alexandre Muller.
Alexander Zverev w meczu przeciwko swemu francuskiemu imiennikowi popełnił aż 47 niewymuszonych błędów. Mimo to niewiele brakowało, a hamburczyk schodził by z kortu jako zwycięzca. W tie-breaku, który rozstrzygnął losy decydującego seta, Alexander Zverev prowadziła 5-3. Jednak od tego momentu przegrał cztery kolejne akcje, a tym samym całe spotkanie. Kolejnym rywalem Mullera będzie Felix Auger-Aliassime, który w 1/8 finału pokonał Giovanniego Mpetshi-Perricarda.
Dwóch setów by pokonać wyżej notowanych rywali potrzebowali Roberto Bautista Agut oraz Jirzi Leheczka. Hiszpan pokonał rozstawionego z numerem drugim Francesa Tiafoe. Z kolei tenisista zza naszej południowej granicy okazał się lepszy turniejowej „czwórki”, czyli Francisco Cerundolo.
W gronie ćwierćfinalistów znalazł się również Andriej Rublow. Mistrz z 2020 roku w spotkaniu 1/8 finału znalazł sposób na 17-letniego Justina Engela. I teraz rozstawiony z numerem czwartym tenisista powalczy z Luciano Darderim. Miejsce w ćwierćfinale Włochowi zapewniła wygrana nad Brandonem Nakashimą.
/
Artur Kobryn
, źródło: oprac. własne, atptour.com, foto: AFP
Novak Dźoković pokonał w dwóch setach Martona Fucsovicsa i awansował do ćwierćfinału turnieju ATP 250 w Genewie. Było to pierwsze zwycięstwo Serba po serii trzech przegranych pojedynków z rzędu.
37-latek z Belgradu w drugim kolejnym sezonie postanowił udać się do Genewy w ramach przygotowań do Rolanda Garrosa. W tym roku jednak, po niepowodzeniach w Monte Carlo i Madrycie, poszukiwał tam dopiero swojej pierwszej wygranej na kortach ziemnych w bieżących rozgrywkach. Występ Serba w Szwajcarii jest też okazją do debiutu Dusana Vemicia w roli jego szkoleniowca.
Inauguracja zmagań w wykonaniu Dźokovicia wypadła bardzo pozytywnie. W starciu z Martonem Fucsovicsem nie miał on bowiem problemów z odniesieniem przekonującego zwycięstwa. W pierwszej odsłonie dwukrotnie przełamywał Węgra, samemu nie będąc ani razu zagrożonym przy własnym podaniu. Druga partia nie różniła się znacząco od poprzedniej. Tym razem Serbowi do zwycięstwa wystarczył jeden „brejk” i po 77 minutach gry zakończył on całe spotkanie. Był to jego szósty triumf w szóstym starciu z tym przeciwnikiem.
Jego ćwierćfinałowym rywalem, w dniu 38. urodzin, będzie oznaczony „ósemką” Matteo Arnaldi. Włoch również w dwóch setach uporał się z innym tenisistą rodem z Węgier, Fabianem Marozsanem. Serb stanie więc przed szybką okazją do rewanżu na 24-latku z San Remo za porażkę poniesioną przed niespełna miesiącem w Madrycie.
Już po pierwszym meczu z turniejem pożegnał się za to ubiegłoroczny finalista, Tomasz Machacz. Czech początkowo kontrolował przebieg rywalizacji z Cameronem Norriem, prowadząc w pewnym momencie 6:3, 2:0. Na jego nieszczęście, później zaczął mu doskwierać uraz lewej łydki. Podczas jednej z przerw skorzystał z pomocy medycznej, lecz wszystkie następne gemy w drugiej partii wygrywał już Brytyjczyk. W decydującym secie Machacz walczył przez siedem gemów i po stracie podania w ostatnim z nich podjął decyzję o zejściu z kortu. Kolejnym przeciwnikiem Norrie’ego będzie Alexei Popyrin. Australijczyk wynikiem 6:4, 6:3 wyeliminował Jacoba Fearnleya.
Poprzez krecz oponenta awans do ćwierćfinału zdobył również rozstawiony z numerem czwartym Karen Chaczanow. Rosjanin w środę miał w planach dokończenie przerwanego poprzedniego dnia przy stanie 7:5, 2:5 pojedynku z Kei’em Nishikorim. Kłopoty z plecami Japończyka sprawiły jednak, że zrezygnował on z dalszej gry jeszcze przed jej wznowieniem. Obchodzący dziś 29. urodziny moskwianin w walce o półfinał zmierzy się z Sebastianem Ofnerem. Austriacki kwalifikant w dwóch tie-breakach okazał się lepszy od Portugalczyka Nuno Borgesa.
Magda Linette i Jelena Rybakina to jedna z par ćwierćfinałowych turnieju WTA 500 w Strasburgu. Rywalizację o miejsce w 1/2 finału panie rozpoczną w czwartkowe przedpołudnie.
Bardzo dobrze na francuskich kortach w bierzacym tygodniu prezentuje się trzecia rakieta naszego kraju w rankingu WTA. Magda Linette po wygranych z Barbora Krejcikova oraz Rebeka Szramkowa zameldowała się na 1/4. I jest wyrównany zeszłoroczny wynik poznanianki.
O poprawę tego rezultatu Polka powalczy z Jelena Rybakina. Kazaszka to finalistka imprezy z 2020. W tegorocznej edycji jest rozstawiona i zmagania rozpoczęła od drugiej rundzie, w której zatrzymała Xinyu Wang.
Będzie to trzeci pojedynek obu pań. Bilans jest korzystny dla Kazaszki, która wygrała dwa poprzednie mecze, tracąc jednego seta. W czwartek Magda Linette i Jelena Rybakina wyjdą na kort centralny w Strasburgu o godzinie 11:00.
/
Jakub Karbownik
, źródło: Własne/www.atptour.com, foto: AFP
Na pierwszej rundzie deblowy występ w turnieju ATP 500 w Hamburgu zakończył duet Jan Zieliński i Sander Gille. Jednak polsko-belgijski duet turniej u naszych zachodnich sąsiadów mogą opuszczać z podniesioną głową.
Juz w niedzielę rusza drugi w sezonie turniej Wielkiego Szlema. Ostatnich szlifów przed paryską imprezą najlepsi tenisiści dokonują podczas turnieju rangi pięćset w Hamburgu, gdzie wśród par deblowych w drabince znalazł się nasz duet.
Jan Zieliński i Sandre Gille w meczu otwarcia trafili na możliwie najtrudniejszych rywali. Harry Helliovaara i Henry Patten to mistrzowie Wimbledonu z zeszłego sezonu oraz najlepsza para deblowa Australian Open 2025.
W Hamburgu Fin i Brytyjczyk zostali rozstawieni z numerem jeden. Ale w pierwszej rundzie spotkali niebywały opór Jana Zielińskiego i Sandre Gille’a.
Pierwszego seta lepiej rozpoczęła Polak i Belg, którzy przełamali serwis rywali już w gemie otwarcia. Jednak Helliovaara i Patten odrobili stratę, a w tie-breaku przeważyli szalę zwycięstwa na swą stronę.
W drugim secie to ponownie Zieliński i Gille jako pierwsi przełamali podanie. Ponieważ nastąpiło to w gemie dwunastym to rywale już nie mieli szansy na odrobienie strat. I losy awansu rozstrzygnął super tie-break.
W tym kolejny raz lepszy początek mieli nasi, którzy prowadzili już 4-1. Jednak Fin i Brytyjczyk zdołali odwrócić losy decydującej odsłony i to oni zameldowali się w 1/4 finału rywalizacji deblowej.
Wyniki
Pierwsza runda:
H. Heliovaara, H. Patten (Finlandia, Wielka Brytania, 1) – J. Zieliński, S. Gille (Polska, Belgia) 7:6(9), 5:7, 10-8
/
Peter Figura
, źródło: własne, foto: Peter Figura
Bianca Andreescu zakończyła występy na paryskich kortach Rolanda Garrosa na drugiej rundzie eliminacji. Rozstawiona z numerem „17” w eliminacjach po długiej, bo trwającej od grudnia 2024 roku, próbie powrotu na korty i do czołówki rankingu WTA Andreescu jest zdeterminowana do gry na poziomie, który przyniósł jej w 2019 roku zwycięstwo w US Open i Rogers Cup. Zdeterminowana do tego stopnia, iż ma nowego trenera, nową dietę, i gra nową rakietą.
Antonio Fernandez Cantisano, który był do tej pory jej fizjoterapeutą, obecnie jest jej głównym coachem i sparingpartnerem (Andreescu zakończyła współpracę z JT NIshimurą). Jej dieta również przeszła wielkie zmiany i częściowo opiera się na tej opisanej przez Dave’a Aspreya w książce „Bulletproof diet”. Od 14 grudnia Bianca kompletnie wyeliminowała jakąkolwiek formę alkoholu: – Nigdy nie myślałam, że będę jedną z tych zawodniczek, które prowadzą bardzo restrykcyjny styl życia, ale kiedy po tylu kontuzjach i próbach powrotu pomyślałam, że być może jest to ostatnia szansa, aby tak naprawdę grać na poziomie, na jakim grałam kilka lat temu, zdecydowałam się na takie właśnie restrykcyjne kroki – powiedziała Bianca.
I mimo porażki w Paryżu, ten powrót jak do tej pory jest udany. Dwa zwycięstwa nad zawodniczkami z Top 20 w Rzymie, w tym z Eleną Rybakiną, muszą cieszyć tym bardziej, iż mączka nie jest jej ulubioną nawierzchnią.
Była czwarta zawodniczka na świecie i mistrzyni US Open z 2019 roku miała nadzieję na dziką kartę, ale niestety organizatorzy odnówili jej przyznania. Dlatego Andreescu zmuszona była do gry w eliminacjach. W nich oba mecze miały zupełnie odmienny przebieg. Mecz pierwszej rundy przeciwko Chince Xinxin Yao trwał zaledwie 57 minut i zakończył sie zwycięstwem Kanadyjki 6:0, 6:0. W drugiej rundzie z Japonką Nao Hibino wydawało się, że Andreescu pokona i tę przeszkodę. Wygrała bowiem pierwszego seta 6:2 i prowadziła w drugim juz 5:3, ale Hibino odrobiła straty, wygrała drugiego seta 7:6(5), a następnie trzeciego 6:4. Mecz tym razem trwał 2 godziny i 31 minut.
Mimo porażki Andreescu gra dobrze, więc jeśli uniknie trapiących ją w poprzednich sezonach kontuzji, powrót do znacznie lepszej formy i wyższego miejsca w rankingu (obecnie #102 WTA) jest jak najbardziej realny.
Hubert Hurkacz pewnie pokonał Arthura Rinderknecha w meczu 1/8 finału turnieju ATP 250 w Genewie.
Najlepszy polski tenisista odprawił kolejnego Francuza o imieniu Arthur. We wtorek wrocławianin ograł Cazaux, a w środę Rinderknecha. Drugie zwycięstwo było jeszcze pewniejsze niż pierwsze, choć w partii otwarcia jego przeciwnik miał swoje szanse.
Francuz w trzecim gemie miał trzy break pointy, które osiągnął po znakomitym returnie. Hurkacz jednak nie poddał się i po grze na przewagi obronił gema przy własnym podaniu. W końcówce seta to Polak miał dwie szanse na przełamanie rywala, które jednocześnie były piłkami setowymi. Pierwszą 29-latek z Gassin obronił, lecz przy drugiej popełnił podwójny błąd serwisowy i przegrał seta 4:6.
Druga partia nie była już tak wyrównana, gdyż Hurkacz przejął pełną kontrolę nad tym pojedynkiem. Polski tenisista zasłużenie zwyciężył w tej odsłonie spotkania 6:1, zamykając cały mecz asem serwisowym.
Hubert Hurkacz awansował zatem do ćwierćfinału turnieju ATP 250 w Genewie. Jego następnym przeciwnikiem będzie najwyżej rozstawiony tenisista w stawce, zajmujący czwarte miejsce w rankingu ATP – Amerykanin Taylor Fritz.
Wyniki
Druga runda gry pojedynczej:
Hubert Hurkacz (Polska, 6) – Arthur Rinderknech (Francja) 6:4, 6:1
/
Materiał sponsorowany
, źródło: Wydawnictwo SQN, foto: Wikipedia Commons
Rafael Nadal jest naturalnie praworęczny. Pisze, myje zęby i gra w golfa prawą ręką. Jednak w tenisa grał lewą ręką, która okazała się jego „orężem”, mimo że nie była dominującą. O tym, dlaczego tak się stało i jaka była w tym wszystkim rola wujka Toniego, opowiada ustami bliskich Hiszpana i ekspertów Christopher Clarey w książce „Wojownik. Rafael Nadal i jego królestwo”, która dziś ma swoją premierę.
Zamów książkę „Wojownik. Rafael Nadal i jego królestwo” w tradycyjnym wydaniu lub z barwionymi brzegami kartek na LaBotiga.pl: https://bit.ly/tenisklub-krolowe-nadal
Fragment książki:
Rafael Nadal próbował podpisać się lewą ręką i nie wyglądało to zbyt elegancko. Próbował myć zęby lewą ręką i nie szło mu zbyt sprawnie. Próbował grać w rzutki lewą ręką i lotka nawet nie zbliżała się do tarczy… Jego wysiłki zostały utrwalone dla potomności w filmie, który w Hiszpanii wszedł na ekrany za sprawą Nike w 2008 roku, w sezonie jednych z jego największych tenisowych triumfów. Stanowił zabawną ilustrację pewnego paradoksu: Nadal kroczył do tytułu najlepszego tenisisty na planecie, polegając na niedominującej ręce.
– W zasadzie we wszystkim innym jestem praworęczny – wyjaśnił w jednym z pierwszych wywiadów, a na dowód podrzucił i złapał piłeczkę prawą ręką.
Skłonność do używania prawej ręki obejmuje także golfa, jego wieloletnią pasję. Nie dotyczy natomiast piłki nożnej, o czym mógł przekonać się każdy, kto oglądał, jak Nadal grał w spontanicznym meczu na trawniku kompleksu w Indian Wells albo w halowej imprezie charytatywnej, zorganizowanej w Hiszpanii w 2008 roku, kiedy to strzelił kilka goli Ikerowi Casillasowi, długoletniemu bramkarzowi reprezentacji Hiszpanii.
Nadal ma bardzo zwinną, atomową lewą nogę, choć i słabszą prawą potrafi narobić rywalom kłopotów. To właśnie jego umiejętności piłkarskie zwróciły pewnego dnia uwagę wujka Toniego, gdy zastanawiali się, co zrobić z jego grą w tenisa.
Bo mieli problem.
Po pierwszych wymianach z wujkiem w wieku trzech lat mały Rafael wyrobił sobie dwuręczny bekhend i, co dość częste u dzieci w tym wieku, dwuręczny forhend.
– Na początku miał za mało siły, żeby grać jedną ręką – powiedział mi Toni.
Niewielu zawodowców w tourze uderzało dwuręcznie z obu stron, ale ta nieliczna grupka posiadała kilku znakomitych członków: Pancho Segura, Frew McMillan, Gene Mayer, Monica Seles, Byron Black, Marion Bartoli, Shuai Peng, Suwei Hsieh i jeszcze Francuz o aksamitnym głosie, Fabrice Santoro, ze względu na swoją zręczność słusznie nazywany „Magikiem”.
(…)
Kiedy Rafa miał dziesięć lat, Toni, zasięgnąwszy rady Jofre Porty, namówił chłopaka, żeby dopasował się do ogółu i przeszedł na jednoręczny forhend.
Rafael miał sam wybrać, którą ręką będzie grał, ale wziąwszy pod uwagę jego piłkarskie skłonności i poczucie, że najwięcej siły w dwuręcznych zagraniach miał, gdy uderzał z lewej strony, Toni doszedł do wniosku, że lepszym wyborem będzie lewa.
– Po prostu wydawało się, że to jego bardziej naturalna strona – powiedział mi. – I ta strona musiała być forhendowa.
Przejście na leworęczny forhend odbywało się stopniowo, począwszy od krótkich treningów na skromnych kortach ziemnych w Manacor. Ta decyzja odmieni nie tylko grę Rafaela, ale także grę w tenisa w ogóle.
Ten forhend go zdefiniował. Stał się fundamentem jego dominacji na mączce i sukcesów na pozostałych nawierzchniach. Patrice Hagelauer, budzący szacunek francuski trener, który pomógł wygrać Yannickowi Noahowi Roland Garros w 1983 roku, uważa, że forhend Nadala to bardziej cios niż uderzenie. Mnie przypomina strzelenie batem.
Zapytajcie Rafę, które uderzenie sprawia mu największą przyjemność, a nie zawaha się ani na moment.
– Forhend, bez wątpienia – mówi. – Kiedy gram dobrze, to czysta przyjemność. Czuję, że go kontroluję. Mogę nim robić, co chcę.
Darren Cahill nazywa jego forhend „jednym z najbardziej niesamowitych uderzeń, jakie widział”.
– Chodzi o fizykę – wyjaśnia. – Rotację, jaką nim osiąga, o szybkość ręki, a fakt, że tak naprawdę jest praworęczny, ale potrafi generować taką szybkość lewą ręką, jest zjawiskowy. Czyste piękno.
Przejście na leworęczny forhend zajęło jednak trochę czasu.
– Pierwszy turniej, w którym wystąpił jako leworęczny, był dość trudny. Ale musiał postawić ten krok – wspominał Toni.
Opowieść o początkach zmieniała się z biegiem lat. Kiedyś Toni mówił, że postanowił, że Rafael będzie grał lewą ręką, bo rozumiał, z jakimi wiąże się to atutami. Mańkuci pojawiają się w zawodowym tenisie względnie rzadko, stanowią jakieś 15 procent pierwszej setki i szerszej grupy graczy. Ogólnie w społeczeństwie jest ich jeszcze mniej, około 11 procent.
Christopher Clarey to jeden z najwybitniejszych autorów piszących o tenisie. Po znakomitej biografii Rogera Federera pt. Maestro stworzył intymną, oryginalną opowieść o kolejnym wielkim herosie kortów. Tym razem skupia uwagę na Rafaelu Nadalu, jednym z najbardziej nieustępliwych zawodników w historii sportu. The Warrior to pierwsza tak obszerna pozycja, która przedstawia całą karierę niezłomnego Hiszpana, analizuje jego filozofię gry i opowiada o wszystkich oszałamiających osiągnięciach mistrza tenisowej mączki i zdobywcy 14 tytułów French Open.
Nadal został jednym z największych graczy wszech czasów: wygrał dwa razy na trawie Wimbledonu i zdobył sześć tytułów Wielkiego Szlema na twardych kortach. Ale to mączka była dla Nadala tym, czym woda dla Michaela Phelpsa. To na niej pokazywał pełnię swych możliwości i niszczył rywali potężnym forhendem i nastawieniem godnym gladiatora.
Clarey, który śledził poczynania Nadala, od kiedy ten skończył 17 lat, czerpie informacje z rozmów z Hiszpanem, jego zespołem i rywalami, takimi jak Federer i Novak Djoković. Ale nie jest to tylko książka o tenisie. To przede wszystkim rzecz o prawdziwym sportowcu i prawdziwym człowieku, z wszystkimi jego zaletami i wadami.
Czekałem na taką książkę, bo chciałem zrozumieć, jak to się stało, że w świecie bogactwa i blichtru, sławny i podziwiany Rafael Nadal nie stał się tenisowym arystokratą jak Roger Federer, lecz pozostał królem z ludu.
Mirosław Żukowski, „Rzeczpospolita”
Christopher Clarey szczegółowo analizuje karierę Rafaela Nadala, nie cenzurując przy tym historii. To książka o sportowcu unikalnym, jedynym w swoim rodzaju.
Hubert Zdankiewicz, „Fakt”
Cieszę się, że powstała ta książka. Dzięki niej można zrozumieć, na czym polegał fenomen Hiszpana w Paryżu i dlaczego tamtejszy turniej jest tak wyjątkowy.
Dominik Senkowski, Sport.pl / autor książki Królowe polskiego tenisa
Ta książka, to dużo więcej niż efektowny ślizg na mączce. To pięciosetowa uczta, w której na końcu można krzyknąć niczym Nadal: Vamos!
Maja Chwalińska, Katarzyna Kawa i Linda Klimovicova nie zagrają dziś meczów drugiej rundy kwalifikacji do Roland Garros 2025.
Środowego planu gier nie udało się zrealizować w całości. Powód? Ten, który w takich przypadkach pojawia się najczęściej, czyli warunki atmosferyczne. Prognozy są bardzo mało optymistyczne, gdyż są niewielkie szanse, że do końca dnia przejdą opady deszczu.
W związku z tym część pojedynków została przeniesiona na czwartek. W tym gronie znalazły się trzy nasze reprezentantki. Jutro Maja Chwalińska zmierzy się z Kają Juvan ze Słowenii, Katarzyna Kawa powalczy z Argentynką Marią Lourdes Carle, a Lindę Klimovicovą czeka spotkanie z Mananchayą Sawangkaew z Tajlandii.
Jannik Sinner jest liderem światowego rankingu, ale nie zamierza przestać się rozwijać. Zgodnie z doniesieniami medialnymi w boksie Włocha za kilka miesięcy pojawi się nowy trener.
Włoski numer jeden jest obecnie prowadzony przez Darrena Cahilla. Australijski szkoleniowiec zapowiedział już jednak, że po sezonie będzie chciał odpocząć i zakończy współpracę z Sinnerem. Rosyjskie media podały, że 23-latek znalazł następcę coacha z Antypodów, stawiając na znane nazwisko i renomę.
Zgodnie z informacjami portalu Bolshe!, od 2026 roku do teamu Sinnera ma dołączyć Carlos Moya. Hiszpan był w przeszłości wybitnym tenisistą a jako trener pracował między innymi z Rafaelem Nadalem. Jeśli powyższe spekulacje okażą się prawdą, 48-latek rozpocznie następny rozdział swojej kariery szkoleniowca u boku zawodnika z najściślejszej czołówki.
Jannik Sinner powrócił niedawno do gry po trzymiesięcznym zawieszeniu. Lider rankingu zagrał w Rzymie i dotarł do finału, ulegając Carlosowi Alcarazowi.
/
Łukasz Duraj
, źródło: Media społecznościowe L. Musettiego, foto: AFP.
Lorenzo Musetti ma za sobą znakomite tygodnie. Włoch świetnie radzi sobie na korcie a niedawno ogłosił też radosną nowinę, związaną z życiem prywatnym.
23-letni zawodnik z Carrary jest ostatnio znakomicie dysponowany. Reprezentant Italii zagrał w finale turnieju w Monte Carlo i był w półfinałach dużych imprez w Madrycie i Rzymie. Te i inne wyniki dały mu awans na ósmą pozycję w rankingu i uczyniły jednym z faworytów do udanego startu w Paryżu.
Lorenzo przyjedzie do stolicy Francji dodatkowo zmotywowany także z powodów prywatnych. Sportowiec i jego partnerka Veronica Confalonieri spodziewają się bowiem drugiego dziecka. Za kilka miesięcy do rocznego Ludovico dołączy zatem brat lub siostra.
