Miesiąc: maj 2025

Magda Linette i Jelena Rybakina to jedna z par ćwierćfinałowych turnieju WTA 500 w Strasburgu. Rywalizację o miejsce w 1/2 finału panie rozpoczną w czwartkowe przedpołudnie.

Bardzo dobrze na francuskich kortach w bierzacym tygodniu prezentuje się trzecia rakieta naszego kraju w rankingu WTA. Magda Linette po wygranych z Barbora Krejcikova oraz Rebeka Szramkowa zameldowała się na 1/4. I jest wyrównany zeszłoroczny wynik poznanianki.
O poprawę tego rezultatu Polka powalczy z Jelena Rybakina. Kazaszka to finalistka imprezy z 2020. W tegorocznej edycji jest rozstawiona i zmagania rozpoczęła od drugiej rundzie, w której zatrzymała Xinyu Wang.

Będzie to trzeci pojedynek obu pań. Bilans jest korzystny dla Kazaszki, która wygrała dwa poprzednie mecze, tracąc jednego seta. W czwartek Magda Linette i Jelena Rybakina wyjdą na kort centralny w Strasburgu o godzinie 11:00.

Na pierwszej rundzie deblowy występ w turnieju ATP 500 w Hamburgu zakończył duet Jan Zieliński i Sander Gille. Jednak polsko-belgijski duet turniej u naszych zachodnich sąsiadów mogą opuszczać z podniesioną głową.

Juz w niedzielę rusza drugi w sezonie turniej Wielkiego Szlema. Ostatnich szlifów przed paryską imprezą najlepsi tenisiści dokonują podczas turnieju rangi pięćset w Hamburgu, gdzie wśród par deblowych w drabince znalazł się nasz duet.

Jan Zieliński i Sandre Gille w meczu otwarcia trafili na możliwie najtrudniejszych rywali. Harry Helliovaara i Henry Patten to mistrzowie Wimbledonu z zeszłego sezonu oraz najlepsza para deblowa Australian Open 2025.

W Hamburgu Fin i Brytyjczyk zostali rozstawieni z numerem jeden. Ale w pierwszej rundzie spotkali niebywały opór Jana Zielińskiego i Sandre Gille’a.

Pierwszego seta lepiej rozpoczęła Polak i Belg, którzy przełamali serwis rywali już w gemie otwarcia. Jednak Helliovaara i Patten odrobili stratę, a w tie-breaku przeważyli szalę zwycięstwa na swą stronę.

W drugim secie to ponownie Zieliński i Gille jako pierwsi przełamali podanie. Ponieważ nastąpiło to w gemie dwunastym to rywale już nie mieli szansy na odrobienie strat. I losy awansu rozstrzygnął super tie-break.

W tym kolejny raz lepszy początek mieli nasi, którzy prowadzili już 4-1. Jednak Fin i Brytyjczyk zdołali odwrócić losy decydującej odsłony i to oni zameldowali się w 1/4 finału rywalizacji deblowej.

Wyniki

Pierwsza runda:

H. Heliovaara, H. Patten (Finlandia, Wielka Brytania, 1) – J. Zieliński, S. Gille (Polska, Belgia) 7:6(9), 5:7, 10-8

Bianca Andreescu zakończyła występy na paryskich kortach Rolanda Garrosa na drugiej rundzie eliminacji. Rozstawiona z numerem „17” w eliminacjach po długiej, bo trwającej od grudnia 2024 roku, próbie powrotu na korty i do czołówki rankingu WTA Andreescu jest zdeterminowana do gry na poziomie, który przyniósł jej w 2019 roku zwycięstwo w US Open i Rogers Cup. Zdeterminowana do tego stopnia, iż ma nowego trenera, nową dietę, i gra nową rakietą.

Antonio Fernandez Cantisano, który był do tej pory jej fizjoterapeutą, obecnie jest jej głównym coachem i sparingpartnerem (Andreescu zakończyła współpracę z JT NIshimurą). Jej dieta również przeszła wielkie zmiany i częściowo opiera się na tej opisanej przez Dave’a Aspreya w książce „Bulletproof diet”. Od 14 grudnia Bianca kompletnie wyeliminowała jakąkolwiek formę alkoholu: – Nigdy nie myślałam, że będę jedną z tych zawodniczek, które prowadzą bardzo restrykcyjny styl życia, ale kiedy po tylu kontuzjach i próbach powrotu pomyślałam, że być może jest to ostatnia szansa, aby tak naprawdę grać na poziomie, na jakim grałam kilka lat temu, zdecydowałam się na takie właśnie restrykcyjne kroki – powiedziała Bianca.

I mimo porażki w Paryżu, ten powrót jak do tej pory jest udany. Dwa zwycięstwa nad zawodniczkami z Top 20 w Rzymie, w tym z Eleną Rybakiną, muszą cieszyć tym bardziej, iż mączka nie jest jej ulubioną nawierzchnią.

Była czwarta zawodniczka na świecie i mistrzyni US Open z 2019 roku miała nadzieję na dziką kartę, ale niestety organizatorzy odnówili jej przyznania. Dlatego Andreescu zmuszona była do gry w eliminacjach. W nich oba mecze miały zupełnie odmienny przebieg. Mecz pierwszej rundy przeciwko Chince Xinxin Yao trwał zaledwie 57 minut i zakończył sie zwycięstwem Kanadyjki 6:0, 6:0. W drugiej rundzie z Japonką Nao Hibino wydawało się, że Andreescu pokona i tę przeszkodę. Wygrała bowiem pierwszego seta 6:2 i prowadziła w drugim juz 5:3, ale Hibino odrobiła straty, wygrała drugiego seta 7:6(5), a następnie trzeciego 6:4. Mecz tym razem trwał 2 godziny i 31 minut.

Mimo porażki Andreescu gra dobrze, więc jeśli uniknie trapiących ją w poprzednich sezonach kontuzji, powrót do znacznie lepszej formy i wyższego miejsca w rankingu (obecnie #102 WTA) jest jak najbardziej realny.

Hubert Hurkacz pewnie pokonał Arthura Rinderknecha w meczu 1/8 finału turnieju ATP 250 w Genewie.

Najlepszy polski tenisista odprawił kolejnego Francuza o imieniu Arthur. We wtorek wrocławianin ograł Cazaux, a w środę Rinderknecha. Drugie zwycięstwo było jeszcze pewniejsze niż pierwsze, choć w partii otwarcia jego przeciwnik miał swoje szanse.

Francuz w trzecim gemie miał trzy break pointy, które osiągnął po znakomitym returnie. Hurkacz jednak nie poddał się i po grze na przewagi obronił gema przy własnym podaniu. W końcówce seta to Polak miał dwie szanse na przełamanie rywala, które jednocześnie były piłkami setowymi. Pierwszą 29-latek z Gassin obronił, lecz przy drugiej popełnił podwójny błąd serwisowy i przegrał seta 4:6.

Druga partia nie była już tak wyrównana, gdyż Hurkacz przejął pełną kontrolę nad tym pojedynkiem. Polski tenisista zasłużenie zwyciężył w tej odsłonie spotkania 6:1, zamykając cały mecz asem serwisowym.

Hubert Hurkacz awansował zatem do ćwierćfinału turnieju ATP 250 w Genewie. Jego następnym przeciwnikiem będzie najwyżej rozstawiony tenisista w stawce, zajmujący czwarte miejsce w rankingu ATP – Amerykanin Taylor Fritz.

Wyniki

Druga runda gry pojedynczej:

Hubert Hurkacz (Polska, 6) – Arthur Rinderknech (Francja) 6:4, 6:1

Rafael Nadal jest naturalnie praworęczny. Pisze, myje zęby i gra w golfa prawą ręką. Jednak w tenisa grał lewą ręką, która okazała się jego „orężem”, mimo że nie była dominującą. O tym, dlaczego tak się stało i jaka była w tym wszystkim rola wujka Toniego, opowiada ustami bliskich Hiszpana i ekspertów Christopher Clarey w książce „Wojownik. Rafael Nadal i jego królestwo”, która dziś ma swoją premierę.

Zamów książkę „Wojownik. Rafael Nadal i jego królestwo” w tradycyjnym wydaniu lub z barwionymi brzegami kartek na LaBotiga.pl: https://bit.ly/tenisklub-krolowe-nadal 

Fragment książki:

Rafael Nadal próbował podpisać się lewą ręką i nie wyglądało to zbyt elegancko. Próbował myć zęby lewą ręką i nie szło mu zbyt sprawnie. Próbował grać w rzutki lewą ręką i lotka nawet nie zbliżała się do tarczy… Jego wysiłki zostały utrwalone dla potomności w filmie, który w Hiszpanii wszedł na ekrany za sprawą Nike w 2008 roku, w sezonie jednych z jego największych tenisowych triumfów. Stanowił zabawną ilustrację pewnego paradoksu: Nadal kroczył do tytułu najlepszego tenisisty na planecie, polegając na niedominującej ręce.

– W zasadzie we wszystkim innym jestem praworęczny – wyjaśnił w jednym z pierwszych wywiadów, a na dowód podrzucił i złapał piłeczkę prawą ręką.

Skłonność do używania prawej ręki obejmuje także golfa, jego wieloletnią pasję. Nie dotyczy natomiast piłki nożnej, o czym mógł przekonać się każdy, kto oglądał, jak Nadal grał w spontanicznym meczu na trawniku kompleksu w Indian Wells albo w halowej imprezie charytatywnej, zorganizowanej w Hiszpanii w 2008 roku, kiedy to strzelił kilka goli Ikerowi Casillasowi, długoletniemu bramkarzowi reprezentacji Hiszpanii.

Nadal ma bardzo zwinną, atomową lewą nogę, choć i słabszą prawą potrafi narobić rywalom kłopotów. To właśnie jego umiejętności piłkarskie zwróciły pewnego dnia uwagę wujka Toniego, gdy zastanawiali się, co zrobić z jego grą w tenisa.

Bo mieli problem.

Po pierwszych wymianach z wujkiem w wieku trzech lat mały Rafael wyrobił sobie dwuręczny bekhend i, co dość częste u dzieci w tym wieku, dwuręczny forhend.

– Na początku miał za mało siły, żeby grać jedną ręką – powiedział mi Toni.

Niewielu zawodowców w tourze uderzało dwuręcznie z obu stron, ale ta nieliczna grupka posiadała kilku znakomitych członków: Pancho Segura, Frew McMillan, Gene Mayer, Monica Seles, Byron Black, Marion Bartoli, Shuai Peng, Suwei Hsieh i jeszcze Francuz o aksamitnym głosie, Fabrice Santoro, ze względu na swoją zręczność słusznie nazywany „Magikiem”.

(…)

Kiedy Rafa miał dziesięć lat, Toni, zasięgnąwszy rady Jofre Porty, namówił chłopaka, żeby dopasował się do ogółu i przeszedł na jednoręczny forhend.

Rafael miał sam wybrać, którą ręką będzie grał, ale wziąwszy pod uwagę jego piłkarskie skłonności i poczucie, że najwięcej siły w dwuręcznych zagraniach miał, gdy uderzał z lewej strony, Toni doszedł do wniosku, że lepszym wyborem będzie lewa.

– Po prostu wydawało się, że to jego bardziej naturalna strona – powiedział mi. – I ta strona musiała być forhendowa.

Przejście na leworęczny forhend odbywało się stopniowo, począwszy od krótkich treningów na skromnych kortach ziemnych w Manacor. Ta decyzja odmieni nie tylko grę Rafaela, ale także grę w tenisa w ogóle.

Ten forhend go zdefiniował. Stał się fundamentem jego dominacji na mączce i sukcesów na pozostałych nawierzchniach. Patrice Hagelauer, budzący szacunek francuski trener, który pomógł wygrać Yannickowi Noahowi Roland Garros w 1983 roku, uważa, że forhend Nadala to bardziej cios niż uderzenie. Mnie przypomina strzelenie batem.

Zapytajcie Rafę, które uderzenie sprawia mu największą przyjemność, a nie zawaha się ani na moment.

– Forhend, bez wątpienia – mówi. – Kiedy gram dobrze, to czysta przyjemność. Czuję, że go kontroluję. Mogę nim robić, co chcę.

Darren Cahill nazywa jego forhend „jednym z najbardziej niesamowitych uderzeń, jakie widział”.

– Chodzi o fizykę – wyjaśnia. – Rotację, jaką nim osiąga, o szybkość ręki, a fakt, że tak naprawdę jest praworęczny, ale potrafi generować taką szybkość lewą ręką, jest zjawiskowy. Czyste piękno.

Przejście na leworęczny forhend zajęło jednak trochę czasu.

– Pierwszy turniej, w którym wystąpił jako leworęczny, był dość trudny. Ale musiał postawić ten krok – wspominał Toni.

Opowieść o początkach zmieniała się z biegiem lat. Kiedyś Toni mówił, że postanowił, że Rafael będzie grał lewą ręką, bo rozumiał, z jakimi wiąże się to atutami. Mańkuci pojawiają się w zawodowym tenisie względnie rzadko, stanowią jakieś 15 procent pierwszej setki i szerszej grupy graczy. Ogólnie w społeczeństwie jest ich jeszcze mniej, około 11 procent.

O książce:

Christopher Clarey to jeden z najwybitniejszych autorów piszących o tenisie. Po znakomitej biografii Rogera Federera pt. Maestro stworzył intymną, oryginalną opowieść o kolejnym wielkim herosie kortów. Tym razem skupia uwagę na Rafaelu Nadalu, jednym z najbardziej nieustępliwych zawodników w historii sportu. The Warrior to pierwsza tak obszerna pozycja, która przedstawia całą karierę niezłomnego Hiszpana, analizuje jego filozofię gry i opowiada o wszystkich oszałamiających osiągnięciach mistrza tenisowej mączki i zdobywcy 14 tytułów French Open.

Nadal został jednym z największych graczy wszech czasów: wygrał dwa razy na trawie Wimbledonu i zdobył sześć tytułów Wielkiego Szlema na twardych kortach. Ale to mączka była dla Nadala tym, czym woda dla Michaela Phelpsa. To na niej pokazywał pełnię swych możliwości i niszczył rywali potężnym forhendem i nastawieniem godnym gladiatora.

Clarey, który śledził poczynania Nadala, od kiedy ten skończył 17 lat, czerpie informacje z rozmów z Hiszpanem, jego zespołem i rywalami, takimi jak Federer i Novak Djoković. Ale nie jest to tylko książka o tenisie. To przede wszystkim rzecz o prawdziwym sportowcu i prawdziwym człowieku, z wszystkimi jego zaletami i wadami.

Książka jest dostępna na: https://bit.ly/tenisklub-krolowe-nadal

Książkę polecają:

Czekałem na taką książkę, bo chciałem zrozumieć, jak to się stało, że w świecie bogactwa i blichtru, sławny i podziwiany Rafael Nadal nie stał się tenisowym arystokratą jak Roger Federer, lecz pozostał królem z ludu.

Mirosław Żukowski, „Rzeczpospolita”

Christopher Clarey szczegółowo analizuje karierę Rafaela Nadala, nie cenzurując przy tym historii. To książka o sportowcu unikalnym, jedynym w swoim rodzaju.

Hubert Zdankiewicz, „Fakt”

Cieszę się, że powstała ta książka. Dzięki niej można zrozumieć, na czym polegał fenomen Hiszpana w Paryżu i dlaczego tamtejszy turniej jest tak wyjątkowy.

Dominik Senkowski, Sport.pl / autor książki Królowe polskiego tenisa

Ta książka, to dużo więcej niż efektowny ślizg na mączce. To pięciosetowa uczta, w której na końcu można krzyknąć niczym Nadal: Vamos!

Maciej Piasecki, dziennikarz sportowy „Wprost”

Maja Chwalińska, Katarzyna Kawa i Linda Klimovicova nie zagrają dziś meczów drugiej rundy kwalifikacji do Roland Garros 2025.

Środowego planu gier nie udało się zrealizować w całości. Powód? Ten, który w takich przypadkach pojawia się najczęściej, czyli warunki atmosferyczne. Prognozy są bardzo mało optymistyczne, gdyż są niewielkie szanse, że do końca dnia przejdą opady deszczu.

W związku z tym część pojedynków została przeniesiona na czwartek. W tym gronie znalazły się trzy nasze reprezentantki. Jutro Maja Chwalińska zmierzy się z Kają Juvan ze Słowenii, Katarzyna Kawa powalczy z Argentynką Marią Lourdes Carle, a Lindę Klimovicovą czeka spotkanie z Mananchayą Sawangkaew z Tajlandii.

Jannik Sinner jest liderem światowego rankingu, ale nie zamierza przestać się rozwijać. Zgodnie z doniesieniami medialnymi w boksie Włocha za kilka miesięcy pojawi się nowy trener.

Włoski numer jeden jest obecnie prowadzony przez Darrena Cahilla. Australijski szkoleniowiec zapowiedział już jednak, że po sezonie będzie chciał odpocząć i zakończy współpracę z Sinnerem. Rosyjskie media podały, że 23-latek znalazł następcę coacha z Antypodów, stawiając na znane nazwisko i renomę.

Zgodnie z informacjami portalu Bolshe!, od 2026 roku do teamu Sinnera ma dołączyć Carlos Moya. Hiszpan był w przeszłości wybitnym tenisistą a jako trener pracował między innymi z Rafaelem Nadalem. Jeśli powyższe spekulacje okażą się prawdą, 48-latek rozpocznie następny rozdział swojej kariery szkoleniowca u boku zawodnika z najściślejszej czołówki.

Jannik Sinner powrócił niedawno do gry po trzymiesięcznym zawieszeniu. Lider rankingu zagrał w Rzymie i dotarł do finału, ulegając Carlosowi Alcarazowi.

Lorenzo Musetti ma za sobą znakomite tygodnie. Włoch świetnie radzi sobie na korcie a niedawno ogłosił też radosną nowinę, związaną z życiem prywatnym.

23-letni zawodnik z Carrary jest ostatnio znakomicie dysponowany. Reprezentant Italii zagrał w finale turnieju w Monte Carlo i był w półfinałach dużych imprez w Madrycie i Rzymie. Te i inne wyniki dały mu awans na ósmą pozycję w rankingu i uczyniły jednym z faworytów do udanego startu w Paryżu.

Lorenzo przyjedzie do stolicy Francji dodatkowo zmotywowany także z powodów prywatnych. Sportowiec i jego partnerka Veronica Confalonieri spodziewają się bowiem drugiego dziecka. Za kilka miesięcy do rocznego Ludovico dołączy zatem brat lub siostra.

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

Post udostępniony przez Lorenzo Musetti (@lore_musetti)

Lorenzo Musetti wygrał łącznie dwa tytuły rangi ATP. Ponadto jest brązowym medalistą Igrzysk Olimpijskich 2024 w singlu.

Sebastian Baez jako jedyny z rozstawionych tenisistów turnieju ATP 500 w Hamburgu przegrał mecz pierwszej rundy. W gronie zawodników, którzy powalczą o miejsca w ćwierćfinałach są między innymi Frances Tiafoe, Alejandro Davidovich Fokina oraz Felix-Auger-Aliassime.

Drugi dzień tegorocznej edycji turnieju w Hamburgu był udany dla reprezentanta Kraju Klonowego Liścia. Tenisista zza Oceanu w meczu otwarcia pokonał w dwóch setach Daniela Altmaiera. Dla Felixa-Auger-Aliassime’a jest to pierwszy wygrany mecz od tegorocznej edycji turnieju w Miami. Po tym jak Kanadyjczyk pokonał na Florydzie Tristana Schoolkate’a, zanotował serię pięciu przegranych spotkań. Ta się zakończyła wygranym pojedynkiem z reprezentantem Niemiec. Kolejnym rywalem zawodniczka z Montrealu będzie Giovanni Mpteshi-Perricard. Reprezentant Francji w meczu otwarcia pokonał Alexandra Bublika.

Zwycięstwo w meczach pierwszej rundy odnieśli również dwaj inni rozstawieni zawodnicy. Frances Tiafoe, który w drabince turniejowej jest z numerem drugim, okazał się lepszy od Yunchaokete Bu. Z kolei Alejandro Davidovich Fokina, turniejowa „piątka”, zatrzymała Gaela Monfilsa.

Jedynym z rozstawionych, który juz po pierwszej rundzie pożegnał się z turniejem w Hamburgu jest Sebastian Baez. Lepszym od Argentyńczyka okazał się jego rodak Camilo Ugo Carabelli.

Wyniki

Pierwsza runda:

Frances Tiafoe (USA, 2) – Yunchaokete Bu (Chiny) 7:5, 6:2

Alejandro Davidovich Fokina (Hiszpania, 5) – Gael Monfils (Francja) 6:3, 6:3

Felix Auger-Aliassime (Kanada, 6) – Daniel Altmaier (Niemcy) 6:3, 6:3

Camilo Ugo Carabelli (Argentyna) – Sebastian Baez (Argentyna, 8) 6:3, 2:6, 6:4

Flavio Cobolli (Włochy) – Vitalij Sachko (Ukraina) 5:7, 6:2, 6:2

Thomas Etcheverry (Argentyna) – Francisco Comesana (Argentyna) 7:6(4) 6:3

Giovanni Mpteshi-Perricard (Francja) – Alexander Bublik (Kazachstan) 7:6(6). 6:4

Novak Dżokovic zainaugurował otwarcie kortu tenisowego w Belgradzie, którego projekt jest celebracją jego kariery. 

Inicjatywa powstała we współpracy z firmą Lacoste oraz fundacją Novak Djokovic Foundation, która walczy o równość w dostępie do edukacji w Serbii. 37-latek nie krył z radości z budowy obiektu dla wszystkich, którzy chcą spróbować przygody z tenisem. – Moim największym marzeniem jest to, by dzieci czuły się tu wolne, szczęśliwe i były sobą. Dla mnie jako sportowca nie ma większej radości niż oglądanie dzieci, które uprawiają sport i spędzają czas na świeżym powietrzu – dodał.

Kort w rodzinnym mieście tenisisty oferuje edukacyjne, kulturowe i kreatywne aktywności dla dzieci, ale jest również hołdem dla Novaka Dżokovica. Po bokach kortu znajdują się napisy „NOVAK THE CROC” oraz „NOVAK THE GOAT”.