Artur St. Rolak, Wimbledon
W pierwszych słowach przepraszam, że zawracam Ci głowę zaraz po zwycięstwie na Wimbledonie. Nie wiem, czy znajdziesz czas, aby to przeczytać, a muszę to wreszcie z siebie wyrzucić. Lepszej okazji może nie być.
Większość moich Wimbledonów – ten jest 32. z jedyną przerwą na pandemię – polegała na obejrzeniu dowolnie wybranego meczu, zwykle tenisistek lub tenisistów zagranicznych, bo po Magdzie Grzybowskiej, a przed Agnieszką Radwańską Polaków można było ze świecą szukać, a i to najwyżej w pierwszej czy drugiej rundzie.
Mogłem więc obejrzeć cokolwiek, napisać z tego relację i wysłać ją do redakcji bez pośpiechu, byle przed deadline’em. Był czas na odkrywanie tajemnic i zwiedzanie zakamarków Wimbledonu, a wieczorem na życie towarzyskie. Dziś dziennikarze rzadko gdzieś razem wychodzą, bo internet jest gorszy od raczkującego kapitalizmu. Gdy przyszła środkowa niedziela – nawet nie wiesz, jak bardzo mi jej brakuje… – ruszałem w miasto, aby odkurzyć wspomnienia z czasów, kiedy moje marzenia o przyjeździe na Wimbledon jeszcze nie zakiełkowały.
Pierwsze zakłócenia do tego znakomicie działającego planu wprowadziła Isia. Przyjechała, zobaczyła i zwyciężyła wśród juniorek, a w 2012 roku do stanu 2:2 w trzecim secie niepokoiła Serenę Williams. Rok później Łukasz Kubot do spółki z Jerzym Janowiczem, a siedem lat temu w duecie z Marcelo Melo sprawił, że przyjemności musiałem odłożyć na później, a zająć się robotą.
Gdy poszłaś w ślady Agnieszki i zdobyłaś tu tytuł w kategorii juniorek, od Nicka Browna – członka AELTC, przyjaciela polskiego tenisa – z którym wracałem z Kortu Numer 1, usłyszałem słowa: „Ona to kiedyś wygra”. Mówił o Tobie, ale nie powiedział, kiedy to zrobisz.
Nick na tenisie zna się dużo lepiej ode mnie, więc nie polemizowałem, tylko cierpliwie czekałem. Dzielnie znosiłem Twoje mniej lub bardziej niespodziewane porażki i znów robiłem na Wimbledonie to, co lubię najbardziej: oddychałem turniejem, a pisałem tylko tyle, żeby nikt nie pomyślał, że przyjeżdżam tu na wczasy.
Kiedy równo tydzień temu, w trzeciej rundzie, gładko ograłaś Danielle Collins, żartowałem, że z meczu na mecz, w ciągu dwóch dni wreszcie nauczyłaś się grać na trawie. A serio pisząc – nie tyle się nauczyłaś, co uwierzyłaś, że jednak potrafisz.
Z radością pogodziłem się z tym, że wywróciłaś moje plany do góry nogami. Nie skarżyłem się, gdy musiałem przyjeżdżać na korty wcześniej i wychodzić z nich później, niż planowałem. Odwoływałem i przekładałem spotkania ze znajomymi, zmieniałem ich porę i miejsce, ale na szczęście rozumieli przyczynę tego zamieszania.
O jedno tylko mam mały żal. Maleńki. I nie tylko do Ciebie. To, jak wspomniałem, mój 32. Wimbledon i dopiero dziś doczekałem się zwycięstwa polskiego tenisisty lub polskiej tenisistki w głównym turnieju singlowym The Championships. A mój bratanek Łukasz i jego narzeczona Martyna przyjechali pierwszy raz i od razu taka frajda!
Mam nadzieję, że zechcesz wybaczyć mi tę chwilę szczerości i przyjąć życzenia dalszych sukcesów. Obiecuję, że zrobię wszystko, aby za rok tu wrócić, a Twoje kolejne zwycięstwo lub porażkę – jak nakazuje Rudyard Kipling w cytacie wypisanym w budynku klubowym – przyjmę jednakowo.
Partnerem relacji medialnych z Wimbledonu jest marka #eFortuna.
