Miesiąc: lipiec 2025

Olivia Lincer i Eugenie Bouchard przegrały z rozstawionymi z numerem „2” Makenną Jones i Anną Sinclair Rogers, które zapewniły sobie awans do półfinału turnieju WTA 125 w Newport. 

W pierwszej części meczu obie pary broniły łącznie kilkunastu break pointów. Pomimo zaciętej walki, polsko-amerykański duet jako pierwszy stracił podanie w siódmym gemie. Zawodniczki miały szansę wyrównać wynik spotkania jednak ostatecznie set powędrował na konto rywalek.

W kolejnej partii Amerykanki szybko wyszły na prowadzenie i wygrały cztery gemy z rzędu. Lincer i Bouchard wykorzystały błędy przeciwniczek i doszło do przełamania powrotnego przy stanie 1:4. Od tego momentu para pewnie utrzymywała swój serwis, ale Makenna Jones i Anna Sinclair Rogers wytrzymały presję i i to one powalczą o finał turnieju Hall of Fame Open.

Wyniki

Ćwierćfinał debla:

Makenna Jones, Anna Sinclair Rogers (USA, USA, 2) – Olivia Lincer, Eugenie Bouchard (Polska, Kanada) – 6:4, 6:4

W Polsce trwają dwa turnieje rangi ITF o puli 15 tys. dolarów wchodzące w cykl Lotos PZT Polish Tour. Zaległości nadrobił Grodzisk Mazowiecki, w którym rozegrano mecze 1/8 finału i ćwierćfinały singla. W grze o tytuł pozostają Anna Hertel i Barbara Kostecka. W Łodzi wyłoniono półfinalistów, a na tym etapie znalazł się Tomasz Berkieta.

Na uwagę zasługuje awans Barbary Kosteckiej do półfinału. 16-latka była dwa punkty od porażki w drugiej rundzie z Emmą Slavikovą. Ostatecznie to Kostecka była lepsza od Czeszki i wygrała to spotkanie 7:5, 4:6, 7:5. W ćwierćfinale poszło jej już dużo łatwiej. Mierzyła się z Merel Hoedt, która była rozstawiona z numerem piątym. Holenderka również rozegrała trzysetowe spotkanie tego samego dnia, lecz była kompletnie bezradna w meczu z Kostecką, która wygrała 6:1, 6:2. O pierwszy finał w zawodowej karierze zagra z Niemką Karlą Bartel.

Mimo rozegrania dwóch meczów, Anna Hertel nie musiała długo męczyć się na korcie. Polka wygrała bez straty seta z Mayą Drozd i Darią Jesypczuk, a łącznie straciła tylko osiem gemów. Jutro zagra z kwalifikantką Rikke de Koning.

W deblu rozegrano pierwsze ćwierćfinały. Daria Górska i Emma Slavikova awansowały do półfinału po pokonaniu Annemarie Lazar/Aleksandra Julia Zuchańska 6:0, 7:6(12). Ich następnymi rywalkami będą Salma Drugdova i Ivana Sebestova, które dostały walkowera.

W Łodzi rozegrano ćwierćfinały singla i półfinały debla. Trzech Polaków walczyło w grze pojedynczej, lecz do następnej fazy awansował tylko Tomasz Berkieta, który pokonał Matyasa Cernego 6:3, 6:4. Mimo ambitnej postawy, z turnieju odpadli Karol Szymkowiak oraz Kacper Kettler z dużo wyżej notowanymi rywalami.

Polacy już na pewno nie zdobędą tytułu w deblu. Tomasz Berkieta i Mateusz Lange nie wygrają drugiej imprezy w cyklu Lotos PZT Polish Tour, ponieważ lepsi okazali się Igor Marcondes i Nikola Slavic. Tymczasem Fryderyk Lechno-Wasiutyński wspólnie z Timofiejem Stepanovem byli słabsi od pary Catini/Mashtakov.

Wyniki

ITF W15 Grodzisk Mazowiecki – 1/8 finału singla:

Karla Bartel (Niemcy, Q) – Salma Drugdova (Słowacja, 1) – 4:6, 6:1, 6:2

Anna Hertel (Polska, 2) – Maya Drozd (Niemcy) – 6:2, 6:2

Linda Sevcikova (Czechy, 3) – Danique Havermans (Holandia, Q) – 6:2, 6:2

Merel Hoedt (Holandia, 5) – Emilija Tverijonaite (Litwa, LL) – 7:5, 2:6, 6:4

Zuzanna Frankowska (Polska, WC) – Ivana Sebestova (Czechy, 6) – 6:2, 6:2

Daria Jesypczuk (Ukraina, 7) – Barbara Straszewska (Polska) – 6:1, 6:4

Rikke de Koning (Holandia, Q) – Laura Svatikova (Słowacja, 8) – 7:6(0), 6:2

Emma Slavikova (Czechy) – Barbara Kostecka (Polska, WC) – 7:5, 4:6, 7:5

ITF W15 Grodzisk Mazowiecki – ćwierćfinał singla:

Anna Hertel (Polska, 2) – Daria Jesypczuk (Ukraina, 7) – 6:3, 6:1

Rikke de Koning (Holandia, Q) – Linda Sevcikova (Czechy, 3) – 6:2, 6:3

Barbara Kostecka (Polska, WC) – Merel Hoedt (Holandia, 5) – 6:1, 6:2

Karla Bartel (Niemcy, Q) – Zuzanna Frankowska (Polska, WC) – 6:3, 6:3

ITF W15 Grodzisk Mazowiecki – ćwierćfinał debla:

S. Drugdova, I. Sebestova (Słowacja, Czechy, 1) – M. Drozd, K. Krajmer (Niemcy, Słowacja) – walkower

D. Górska, E. Slavikova (Polska, Czechy, 4) – A. Lazar, A. J. Zuchanska (Niemcy, Polska) – 6:0, 7:6(12)

ITF M15 Łódź – ćwierćfinał singla:

Tibo Colson (Belgia, 1) – Kacper Szymkowiak (Polska) – 6:4, 6:7(6), 6:3

Eero Vasa (Finlandia, 2) – Nikita Mashtakov (Ukraina, 6) – 6:2, 6:4

Tomasz Berkieta (Polska, 5) – Matyas Cerny (Czechy) – 6:3, 6:4

Adrien Gobat (Francja) – Kacper Knitter (Polska, Q) – 5:7, 7:5, 6:4

ITF M15 Łódź – półfinał debla:

I. Marcondes, N. Slavic (Brazylia, Szwecja, 3) – T. Berkieta, M. Lange (Polska, Polska) – 6:3, 6:7(11), 10-4

N. Catini, N. Mashtakov (Włochy, Ukraina, 1) – F. Lechno-Wasiutyński, T. Stepanov (Polska, Szwajcaria) – 6:2, 7:6(4)

Szymon Kielan i Filip Pieczonka wciąż są w grze o tytuł deblowy Challengera 100 w rumuńskim Jassy. Polscy tenisiści pokonali parę George Goldhoff/Gregoire Jacq 6:4, 6:4 i awansowali do półfinału. Tym samym zapewnili sobie miejsce wśród 200 najlepszych deblistów na świecie.

Polacy stracili podanie na samym początku spotkania, lecz błyskawicznie odrobili stratę po wygraniu gema serwisowego Jacqa. Później dołożyli kolejne przełamanie na 5:3, tym razem po zwycięstwie przy podaniu Goldhoffa. Od momentu wczesnego przełamania Kielan i Pieczonka nie byli zagrożeni przy własnym podaniu i wygrali pierwszego seta 6:4.

Polacy szybko przełamali rozstawioną z „dwójką” parę w trzecim gemie. Wrócili oni ze stanu 15:40 i wygrali trzy kolejne punkty, po drodze wygrywając długą i widowiskową wymianę. Byli skuteczni na returnie, a po kilku gemach ponownie przełamali Goldhoffa i Jacqa na 5:2. W końcówce zrobiło się nerwowo. Rywale odrobili stratę jednego breaka i mieli dwie okazje na 5:5. Na szczęście Pieczonka zniwelował je dwoma mocnymi serwisami, po czym wspólnie z Kielanem mogli świętować zwycięstwo.

Do tej pory Polacy nie byli w półfinale w Challengera tej rangi. Razem mają na koncie m.in. tytuł w Kiszyniowie z tego sezonu (Challenger 50). Dzisiaj zapewnili sobie debiut w Top 200 rankingu deblistów. W półfinale zagrają z Hindusami – Arjunem Kadhe i Vijayem Sundarem Prashanthem.

Wyniki

Ćwierćfinał debla:

S. Kielan, F. Pieczonka (Polska, Polska) – G. Goldhoff, G. Jacq (USA, Francja, 2) – 6:4, 6:4

Katarzyna Kawa pokonała Mayar Sherif 2:6, 7:6(5), 6:1 i awansowała do finału turnieju WTA 125 w Bastad. Polka obroniła piłkę meczową w drugim secie, a następnie w kapitalnym stylu odwróciła losy spotkania.

Początek był obiecujący w wykonaniu Kawy, która już w drugim gemie przełamała wyżej sklasyfikowaną Egipcjankę. Później do głosu doszła Sherif. Od stanu 2:0 wygrała sześć gemów z rzędu, a polska tenisistka, mimo walki i szans przy podaniu turniejowej „piątki”, nie zdołała przeciwstawić się rywalce.

Drugi set trzymał w napięciu do samego końca. Przez cały czas Sherif prowadziła z przewagą przełamania i była blisko zapewnienia sobie finału. Kawa musiała gonić wynik i nie pomagał jej w tym serwis, gdzie popełniła łącznie sześć podwójnych błędów. Jednak w ostatnim momencie, po obronie meczbola w dziewiątym gemie, polska tenisistka przełamała Sherif i doprowadziła do stanu 5:5. Miała również cztery piłki setowe w dwunastym gemie, lecz byliśmy świadkami tie-breaka. Po wyrównanej końcówce Kawa zapisała na konto drugą partię, wygrywając 7:5 w tie-breaku.

Decydujący set był popisem w wykonaniu czwartej rakiety Polski. Tym razem to ona wygrała sześć kolejnych gemów po niecałych 30 minutach gry i awansowała do drugiego singlowego w finału w tym sezonie. Kawa odniosła kolejne zwycięstwo nad zawodniczką z czołowej setki i pokazała, że w ostatnich tygodniach jest w bardzo dobrej formie. Poprawiła swój najlepszy wynik w Szwecji sprzed 6 lat, gdy dotarła tutaj do półfinału.

Zwycięstwo będzie miało odzwierciedlenie na jej ranking. Obecnie jest klasyfikowana na 115. miejscu, ale jeśli pokona w finale Elisabettę Cocciaretto, awansuje o kolejne pozycje i może ustanowić nową życiówkę w rankingu WTA.

Wyniki

Półfinał singla:

Katarzyna Kawa (Polska) – Mayar Sherif (Egipt, 5) – 2:6, 7:6(5), 6:1

Jannik Sinner zagra w wielkim finale Wimbledonu. Lider światowego rankingu pokonał siedmiokrotnego mistrza turnieju, Novaka Dźokovicia.

Półfinałowy pojedynek Wimbledonu między Jannikiem Sinnerem a Novakiem Dźokoviciem zapowiadał się bajecznie, chociaż było trzeba brać pod uwagę możliwe problemy zdrowotne obu tenisistów – Włocha z łokciem, a Serba z pachwiną. W dwóch pierwszych setach wyraźnie lepszy był mlodszy z zawodników. Włoski tenisista kontrolował wydarzenia na korcie, świetnie prowadząc grę i będąc do bólu skutecznym. Dwie pierwsze partie zakończyły się wynikiem 6:3 na korzyść lidera światowego rankingu.

W przerwie między setami przerwę medyczną wziął Dźoković, a następnie znakomicie rozpoczął trzecią partię – od prowadzenia 3:0. Jak się jednak później okazało, był to tylko przebłysk siedmiokrotnego mistrza Wimbledonu, który przegrał pięć kolejnych gemów z rzędu. 38-latek zdołał jeszcze z trudem obronić swój serwis, broniąc przy tym dwóch piłek meczowych, ale chwilę później jego młodszy rywal zakończył mecz własnym podaniem.

Jannik Sinner awansował zatem do wielkiego finału Wimbledonu 2025, w którym zmierzy się z Carlosem Alcarazem. Czeka nas więc świetnie zapowiadający się mecz o tytuł, gdyż rywalizować będą obecnie dwaj najlepsi tenisiści na świecie. Hiszpan może po raz trzeci z rzędu zostać mistrzem Wimbledonu. Dla Włocha natomiast będzie to pierwszy finał w Londynie w karierze. Warto też wspomnieć, że Sinner skompletował już wszystkie finały turniejów wielkoszlemowych.

Wyniki

Półfinał gry pojedynczej:

Jannik Sinner (Włochy, 1) – Novak Dźoković (Serbia, 6) 6:3, 6:3, 6:4

Alan Ważny i Oskari Paldanius awansowali do finału juniorskiego Wimbledonu w grze podwójnej. Polsko-fiński duet ma szansę zdobyć drugi wielkoszlemowy tytuł w roku.

Półfinałowe spotkanie z Amirem Omarkhanovem i Jegorem Pleshivtsevem było bardzo wyrównane. Rozstrzygnął je super tie-break, w którym kluczowy okazał się fragment, gdy Ważny i Paldanius zdobyli siedem punktów z rzędu, wychodząc ze stanu 2-3 na prowadzenie 9-3. Ostatecznie zakończyli trzeciego seta wynikiem 10-5.

Reprezentanci Polski i Finlandii wystąpią zatem w finale debla juniorskiego Wimbledonu. Niewiele ponad miesiąc temu młodzi tenisiści odnieśli triumf w paryskim Rolandzie Garrosie.

Wyniki

Półfinał gry podwójnej:

Alan Ważny, Oskari Paldanius (Polska, Finlandia, 4) – Amir Omarkhanov i Jegor Pleshivtsev (Kazachstan, -) 6:4, 4:6, 10-5

Artur St. Rolak, Wimbledon

W każdym turnieju zdarzają się takie mecze – szkoda, że padło na półfinał Wimbledonu. Poważna faza turnieju, a wszystkie emocje i dramaturgię da się zamknąć w jednym tiebreaku. Specjaliści od telewizyjnych skrótów zapewne pięknie to wszystko opakują i sprzedadzą z zyskiem, ale mecz Carlosa Alcaraza z Taylorem Fritzem kibice mogą zapamiętać wyłącznie z przyczyn osobistych.

Na przykład dlatego, że pierwszy raz w życiu byli na Wimbledonie i od razu trafili na Kort Centralny. Ktoś, kto marzył o tym od dziecka, nie będzie marudził, że Amerykanin nie dostroił się do poziomu rywala, który w tym roku doszedł do finału niemal z zamkniętymi oczyma. Ktoś, kto kibicuje Hiszpanowi, nawet się ucieszył, że to przedstawienie z od początku przewidywalnym zakończeniem trwało przez cztery, zamiast bardziej oczywistych trzech setów, bo nigdy nie wiadomo, kiedy znów będzie można oglądać go na żywo, a nie w telewizji.

Gdyby ktoś chciał kiedyś postawić tezę, że pierwszy gem może zdefiniować cały mecz, to na tym przykładzie da radę zrobić nawet doktorat. Fritz, który w poprzednich pięciu meczach wygrał 88 z 95 gemów serwisowych, dał się przełamać Alcarazowi jeszcze przed pierwszą zmianą stron.

Jeśli za jednostkę nadziei w układzie SI przyjmiemy kilogram, to w tiebreaku czwartego seta Hiszpan dał Amerykaninowi najwyżej uncję. Prowadził 4-1, ale chwila zapomnienia kosztowała go pięć punktów z rzędu. Fritz miał więc dwa setbole, pierwszy przy swoim serwisie. 134 mile na godzinę (prawie 216 km/h), ale po najdłuższej wymianie w tym gemie (8 odbić) punkt skończył się po stronie Fritza.

To 24. zwycięski mecz Hiszpana w ogóle i już 20. na Wimbledonie. Po 20 kwietnia Alcaraz przegrał tylko raz: towarzysko z Andy’m Murrayem na polu golfowym. – Źle bym się czuł, gdybym pokonał go w jego domu, więc pozwoliłem mu wygrać… – powiedział.

Novak Dźoković chciałby, aby jego domem został Kort Centralny Wimbledonu. Jeśli za chwilę pokona Jannika Sinnera, na żadne ustępstwa ze strony Alcaraza liczyć nie może. Hiszpan, wyciągający rękę po trzecią replikę pucharu, sam chciałby wręczyć Szwajcarowi nakaz eksmisji.

Partnerem relacji medialnych z Wimbledonu jest marka #eFortuna.

Okazuje się, że droga do profesjonalnego tenisa może być znacznie łatwiejsza, aniżeli lata treningów, błąkanie sie po najniższych rangą turniejach, długie starania o zdobycie pierwszego punktu, czy wreszcie starania o znalezienie funduszy na finansowanie zwłaszcza początków kariery.

Tą nową drogę pokazał w środę 59-letni Bill Ackman, miliarder funduszy hedgingowych, którego majątek ocenia się sie na 9.5 miliarda dolarów. Ackman „otrzymał” właśnie dziką kartę do głównej drabinki Challengera Hall of Fame rozgrywanego na legendarnych kortach w Newport w stanie Rhode Island. Ta „dzika karta” to miejsce w turnieju deblowym, gdzie partnerem Ackmana był Jack Sock, który ostatni raz był notowany w rankingu deblistów ATP w marcu 2024 (ATP 194.). Obecnie poświęcił się karierze w pickleball. Sock przynajmniej ma deblową przeszłość jako #2 ATP, mistrzostwo Wimbledonu 2018 z Vaskiem Pospisilem i US Open 2018 z Mikiem Bryanem. Przeciwnicy w pierwszej rundzie? Jak z komediowego scenariusza – Bernard Tomic, który w dalszym ciągu gra (w większości w niższej rangi turniejach, co spowodowane jest jego rankingiem (#214 ATP w singlu i #823 w deblu). Jego partnerem był rodak, Amor Jasica, o którym praktycznie nic nie wiadomo poza faktem, iż kwota wygrana przez niego w turniejach ATP (singiel i debel) wynosi $1,702.

Tegoroczny turniej był pierwszym, w którym zawodnicy ATP i zawodniczki WTA występowali wspólnie. Był również pierwszym, w którym Challenger ATP zastąpi dotychczasowy turniej ATP 250. A wszystko to w celu podniesienia zainteresowania imprezą w Newport i byc moze zainteresowania zarówno zawodników, sponsorów, jak I publiczności. Jeden z tych celów, przynajmniej w środę (kiedy Ackman i Sock weszli na kort), został zrealizowany, a to z całą pewnością zainteresowanie publiczności. Bo któż nie chciałby zobaczyć siwowłosego miliardera w jego debiucie turniejowym, miliardera znanego z publicznych występów w telewizji i na wielu konferencjach, wreszcie tego, kto na turniej dociera w eleganckim stylu, korzystając z własnego helikoptera.

Ale na tym chyba fascynacja tym wydarzeniem się skończyła. Mecz był na poziomie nieco lepszej pokazówki klubowej, a jedyne starania czynił Tomic, który za wszelką cenę starał się wystawić piłkę Ackmanowi, aby ten mógł wygrać punkt. Ackman tłumaczył się, jak bardzo był zdenerwowany grając przed publicznością, co było widoczne od pierwszego punktu, kiedy odbierając serwis Tomica, uderzył return tak, że pilka odbiła się trzy razy po jego stronie kortu, zanim dotknęła siatki.

Trudno opisywać cały mecz, bo to zwykła strata czasu. Faktem jednak jest, iż decyzja organizatorów poza początkowym zainteresowaniem z opisanych powyżej względów, nie spowodowała jakiejkolwiek akceptacji ani wśród publiczności (która jednak musiała zapłacić za bilety) ani wśród tenisowych mediów.

Ackman początkowo miał grać z Kyrgiosem (również coraz bardziej znanym z kontrowersyjnych wydarzeń poza kortem), ale kontuzja Australijczyka przekreśliła te plany (nawet nie wiadomo, gdzie debiut tej pary miałby nastąpić).

A co do decyzji organizatorów turnieju? Trudno uznać organizację meczu, który w delikatnych słowach można jedynie określić jako farsę i kpinę z tenisa, zwłaszcza na legendarnych kortach w Newport, gdzie rozgrywano pierwsze mistrzostwa USA w 1881 roku (US Nationals znane później jako US Open).

Jedyny, który odniósł sukces, to Bill Ackman. W poniedziałek zadebiutuje w rankingu ATP.

Iga Świątek i Amanda Anisimova to dwie ostatnie singlistki, które pozostały w grze o tytuł mistrzowski na kortach Wimbledonu. Dla Polki sobotni finał jest szansą na szósty tytuł mistrzowski w karierze, ale pierwszy w stolicy Anglii. Z kolei triumf Amerykanki to może być jej premierowe zwycięstwo w jednej z czterech najważniejszych imprez sezonu. 

Ostatnią tenisistką, której udało się zdobyć tytuł mistrzowski dwa lata z rzędu na kortach przy Church Road była Serena Williams. Amerykanka nie mając sobie równych w latach 2015-2016 sięgnęła kolejno po szósty i siódmy tytuł mistrzowski na Wyspach Brytyjskich. 23-krotna mistrzyni wielkoszlemowa jest również tenisistką która zatrzymała ostatnią z Polek występującą w finale Wimbledonu, Agnieszkę Radwańską w 2012 roku.

Trzynaście lat od tamtego meczu ponownie mamy reprezentantkę Polski, która stanie przed szansą na tytuł mistrzowski. W swej dotychczasowej karierze Iga Świątek najlepsze wyniki osiągała na kortach ziemnych, gdzie na Roland Garros czterokrotnie świętowała końcowe zwycięstwo. Jeden tytuł wielkoszlemowy Polka dołożyła na US Open, a podczas Australian Open barierą jak dotąd nie do przebrnięcia dla byłej liderki rankingu jest 1/2 finału.

Do tegorocznej edycji Wimbledonu najsłabsze wyniki pięciokrotna mistrzyni wielkoszlemowa osiągała właśnie w stolicy Anglii. W pięciu startach najdalej dotarła w 2023, gdy w 1/4 finału musiała uznać wyższość Eliny Switoliny. W tym roku podobnie jak przed dwoma laty występ przy Church Road Iga Świątek poprzedziła startem w imprezie WTA 500 w Bad Homburg, gdzie dotarła do finału. Mecz o tytuł w Londynie w wykonaniu Polki oznacza, że jest ona jedną z czterech tenisistek w ostatnich 20 latach, które dwa pierwsze finały w sezonie zanotowała na kortach trawiastych. Wcześniej ta sztuka udała się Belindzie Bencic, Karolinie Pliszkowej i Beatriz Haddad Mai.

W drodze do finału Wimbledonu Iga Świątek straciła tylko jednego seta. w drugiej rundzie przeciwko Cate McNally. Z kolei oddając w meczu 1/2 finału jedynie dwa gemy Belindzie Bencic Polka została trzecią tenisistką w Erze Open, która w meczu o finał oddała rywalce tak mało gemów. Lepsze od Polki – po jednym oddanym gemie – były Billie Jean King (w 1969 roku) oraz Dinara Safina (2009). Amerykanka i Rosjanka awans uzyskały tracąc jedynie gema.

Amanda Anisimova, która przed rokiem odpadła w finale kwalifikacji, w tym roku w drabince turnieju głównego Wimbledonu znalazła się po raz czwarty. Najlepszy wynik, ćwierćfinał, uzyskała w 2022 roku. W drodze do tegorocznego finału tenisistka zza Oceanu straciła trzy sety. Sobotni finał będzie jej pierwszym wielkoszlemowym meczem o tytuł. Poprzednio najbliżej meczu o tytuł Anisimova była w 2019 na Roland Garros, gdy dotarła do 1/2 finału.

Mecz między Amerykanką i Igą Świątek będzie pierwszym pojedynkiem obu tenisistek na zawodowych kortach. Chociaż w przeszłości miały już okazję grać ze sobą. Przed ośmioma laty w ramach juniorskiego Pucharu Federacji zwyciężyła Polka.

– Grałam z Amandą, ale chyba tylko w juniorkach. Potrafi grać naprawdę wspaniale i kocha szybkie nawierzchnie, bo pasują do jej płaskich, szybkich uderzeń. Trzeba być na nie gotowym. Wiem, że ona na pewno będzie proaktywna, ale ale skupiam się na sobie. Jutro sobie wszystko przygotuję – skomentowała czekające ją spotkanie z Amerykanką Iga Świątek.

Również tenisistka zza Oceanu wypowiada się na temat Polki z szacunkiem – Iga to niesamowita zawodniczka. Była dla mnie inspiracją. Jej etyka pracy i wszystkie osiągnięcia są naprawdę inspirująceJestem pewna, że to będzie kolejny niesamowity mecz. Ponowne starcie z niesamowitą zawodniczką. Mam nadzieję, że uda mi się pokazać tenis na wysokim poziomie i stoczyć walkę. Po prostu wyjdę na kort i będę się cieszyć każdą chwilą, starając się nie myśleć o tym, co jest stawką – odniosła się do czekającego ją wyzwania Amanda Anisimova.

Obie panie na kortach Wimbledonu powalczą również o rankingowe awanse. Zwycięstwo Igi Świątek sprawi, że Polka w zestawieniu, które ukaże się w poniedziałek znajdzie się na trzeciej pozycji. Z kolei doskonały występ w Londynie dwunastej obecnie rakiety świata daje jej rekordowy awans do top 10 notowania najlepszych tenisistek świata. Największy w karierze triumf sprawi, że zostanie piątą tenisistką rankingu WTA.

Sobotni finał zostanie rozegrany o nowej, bardziej korzystnej dla amerykańskich kibiców porze. Iga Świątek i Amanda Anisimova na kort centralny Wimbledonu wejdą o godzinie 17:00 polskiego czasu.

Sem Verbeek i Katerina Siniakova zostali pierwszymi mistrzami tegorocznej edycji Wimbledonu. Holender oraz Czeszka sięgnęli po tytuł mistrzowski w rywalizacji par mieszanych. W finale pokonując Joe Salisbury’ego oraz Luisę Stefani.

Rok 2024 był niezwykle udany dla polskiego tenisa podczas imprez wielkoszlemowych. Podczas Australian Open oraz Wimbledonu po tytuł mistrzowskie w rywalizacji mikstów sięgnęli Jan Zielinski i Su-Wei Hsieh. W tym roku ani na Antypodach ani w Londynie Polak i Tajwanka nie zdołali obronić tytułu.

W stolicy Anglii sposób na nasz duet w 1/4 finału znaleźli Brytyjczyk Joe Salisbury oraz Brazylijka Luisa Stefani. W czwartkowym finale reprezentant gospodarzy miał szansę na piąty w ogóle, ale pierwszy na Wimbledonie tytuł mistrzowski w imprezie Wielkiego Szlema. Z kolei tenisistka z Ameryki Południowej celowała w drugi tytuł w jednej z najważniejszych imprez sezonu. Jednak ich plany pokrzyżowali Sem Verbeek oraz Katerina Siniakova.

W pierwszej partii każda z par miała po jednej szansie na przełamanie. Jednak ponieważ nie przyniosły efektu, losy tej części meczu rozstrzygnął tie-break. W nim Holender i Czeszka wyszli na prowadzenie 5-1, którego nie oddali już do końca. W drugiej odsłonie to właśnie tenisistka zza naszej południowej granicy i jej mikstowy partner pierwszy raz tego wieczoru przełamali serwis rywali, ale pozwolili na odrobienie strat. Tym samym znów potrzebny był trzynasty gem, który rozstrzygnął losy całego meczu.

Tym samym Katerina Siniakova do swych dziesięciu tytułu wielkoszlemowych w deblu dołożyła premierowy triumf w grze mieszanej. Z kolei dla 31-latka z Amsterdamu tegoroczny triumf na kortach Wimbledonu to największy sukces w karierze.

Wyniki

Finał:

Sem Verbeek (Holandia) / Katerina Siniakova (Czechy) – Joe Salisbury (Wielka Brytania) / Luisa Stefani (Brazylia) 7:6(3), 7:6(3)