Cincinnati Open po metamorfozie – wielki tenis w jeszcze lepszym wydaniu

/ Hanna Pałuska , źródło: https://www.tennis.com/, foto: East News

Kwalifikacje do turnieju Cincinnati Open rozpoczęły się 5 sierpnia. Pierwsi zawodnicy już mieli okazję zagrać na odnowionym obiekcie Lindner Family Tennis Center. 

Całkowite ukończenie renowacji zostało zakończone na kilka dni przed startem turnieju. Zarówno tenisiści, jak i kibice mogą korzystać z największych ulepszeń w historii tego obiektu. Wszystkie zmiany wyniosły łącznie 260 milionów dolarów.

Największą modyfikacją jest nowy, dwupiętrowy Clubhouse, który jest połączony z głównym stadionem przez mostek spacerowy. Można tam znaleźć nowoczesne sale do ćwiczeń, szatnie oraz jadalnię. Postanowiono także na renowację kortów oraz rozbudowę trybuny. Od teraz króluje ciemniejsza granatowa powierzchnia na jasnym tle. Cały obiekt oferuje obecnie 31 kortów na zewnątrz, 6 kortów wewnątrz budynku oraz przestrzenie do gry w padla oraz pickleball. Kibice natomiast mogą cieszyć się z pawilonu, zacienionych obszarów do odpoczynku i odnowionych betonowych chodników.

Przyszłość turnieju była niepewna, gdyż planowano przenieść jego lokalizację do Charlotte. Jednak nowe zmiany i podpisane umowy oddaliły tę perspektywę.

Turniej główny Cincinnati Open potrwa od 7 do 18 sierpnia. W drabince głównej kobiet zobaczymy Igę Świątek, Magdę Linettę oraz Magdalenę Fręch. W deblu mężczyzn o jak najlepszy wynik powalczy Jan Zieliński.

Rozmowa z przedstawicielem właściciela kompleksu kortów trawiastych

/ Tekst redakcyjny , źródło: Tekst redakcyjny , foto:

Oglądając Wimbledon, czy inne turnieje na trawie, trudno nie nabrać ochoty na to, by samemu spróbować swoich sił na takiej nawierzchni. Nie jest jednak o to łatwo. Utrzymanie kortów trawiastych to ciężka sprawa. Jest jednak w Polsce miejsce, gdzie kilka takich się znajduje.

 

O kompleksie w miejscowości Wieniec-Zalesie koło Włocławka z Pawłem Dzięgielewskim rozmawiał Szymon Frąckiewicz.

 

Co pan może opowiedzieć o waszym kompleksie kortów trawiastych?

– Są to perfekcyjne korty na podłożu piaskowym. Nawierzchnia utrzymana w jakości „greenowej” tak, jak na polu golfowym, ponieważ te korty mieszczą się obok naszego pola golfowego. Mamy tutaj pięć kortów. Na miejscu są też apartamenty. Kompleks jest prywatny, w zasadzie niedostępny komercyjnie, głównie dla przyjaciół, ale jesteśmy otwarci na nowe kontakty.

 

I to jest jedyny taki kompleks w Polsce, prawda?

– Są również korty pod Łowiczem, ale na innym podłożu. Powstał ostatnio też ponoć kort w Rzeszowie. My mamy cztery korty na „piachu”. Takiej twardszej nawierzchni, zbliżonej do Wimbledonu i jeden na podsypce torfowej. Jest bardziej miękki, dla bardziej wymagających graczy. Takich, którzy potrafią sobie poradzić z taką nawierzchnią. A jaka może być różnica widzieliśmy tę sytuację teraz na Wimbledonie: kort centralny jest zupełnie inny od pozostałych. Trudniejszy. To akurat związane z gatunkiem trawy,cale to dłuższy temat.

 

Czym się różni gra na nawierzchni z podsypką piaszczystą od tej z podsypką torfową?

– Większość ludzi w Polsce gra na mączce. Czasem może na sztucznej trawie. Na „trawie” zbudowanej na „piachu”, gra jest nieco zbliżona do tego co znają. Występuje poślizg piłki, wynikający z samej specyfiki gry na kortach trawiastych, natomiast odbicie jest twardsze. Na bardziej miękkich kortach torfowych ślizg piłki jest o wiele większy, a odbicie piłki dużo słabsze i ” kapryśne” więc potrzeba do gry na takim korcie dużo więcej siły. Trzeba być sprawniejszym. Twardy jest niemalże taki jak mączka.

 

Korty trawiaste w Polsce praktycznie nie występują, ponieważ są trudne w utrzymaniu. Co pan może powiedzieć na temat tego, jak takie korty w ogóle utrzymywać?

– To jest bardzo ciężka i trudna zabawa. Dlatego oszczędzamy nawierzchnię dopuszczając grę na korcie nie więcej, niż 10 godzin tygodniowo. Nie przekraczamy tego. Staramy się nawet, jeżeli ktoś ma ochotę pograć trzy godziny, żeby grał godzinę-półtorej na jednym, po czym przeszedł na drugi. Po to, aby je oszczędzać. Jak obserwujemy Wimbledon, to po zakończeniu turnieju nawierzchnie są zdewastowane i kompleks jest po prostu zamykany do przyszłego roku. Czeka je rok odbudowy. My na to sobie pozwolić nie możemy, w związku z tym ograniczamy ich zużycie.

– Koszt ewentualnej gry jednogodzinnej to 250 zł za godzinę i jest to raczej podziękowanie za naszą „zabawę z kortami trawiastymi” niż komercja . To rodzaj dobrowolnej darowizny na rzecz stowarzyszenia, które się opiekuje całym tym kompleksem golfowo-tenisowym. Łatwiej nam jest tylko o tyle, że utrzymujemy pole golfowe, więc cały sprzęt, którego używamy do utrzymania pola, wykorzystujemy do utrzymania kortów. Dlatego w ogóle je utrzymujemy.

 

Czyli generalnie jest to trochę podobne do tego, jak się utrzymuje pola golfowe?

– Tak, ale oczywiście na polu golfowym tak intensywnie trawy się nie niszczy jak na korcie. To tak, jakby sobie wyobrazić, że ktoś wchodzi na green na polu golfowym, zaczyna biegać, ślizgi robić…, nie do pomyślenia. Chyba nie widział pan nigdy, żeby ktoś ślizg jakikolwiek robił na greenie? To jest dopuszczalne na korcie, który niestety musi potem odpoczywać.

 

Gdyby ktoś z naszych czytelników chciał spróbować swoich sił na trawiastym korcie, to jak się można do państwa zgłosić, umówić na wynajem?

– Ponieważ obiekt ma charakter prywatny i niekomercyjny, bardziej mówmy o zaproszeniu niż wynajmie. Więc trzeba najpierw zadzwonić po to, żeby umówić jakiś termin. Potem, dwa-trzy dni przed tym terminem, trzeba się upewnić, czy pogoda jest dobra, czy zdołamy przygotować kort. Jak jest mokra trawa, to nie zdołamy jej niestety przyciąć. Wszystko zależy od pogody. Uzależnione są możliwości przygotowania kortu. Zresztą, żadną przyjemnością nie jest grać na mokrym korcie. To można praktykować na turnieju, który musi się odbyć, bo są sponsorzy zamówieni, transmisje telewizyjne itd. W naszym wypadku, żadnej przyjemności to nie będzie sprawiało, jeśli człowiek wyjdzie na mokrą trawę, zacznie się na niej ślizgać, potknie się, nogę złamie i tak dalej… Podsumowując, dwa dni przed umówionym terminem trzeba zadzwonić, żeby potwierdzić, czy, biorą pod uwagę prognozę pogody, jesteśmy w stanie przygotować kort.

 

Na jakiej wysokości jest utrzymywana długość trawy?

– Od 0,8 do 2 milimetrów. Zależy jakie są warunki, szczególnie nasłonecznienie. Jeżeli jest bardzo ciepło, tniemy trawę trochę wyżej, żeby jej nie wysuszyć. Natomiast przy sporej wilgotności tniemy niżej, żeby kort był perfekcyjny niemalże jak golfowy green.

Korespondencja z Kozerek. Maks Kaśnikowski nie wykorzystał szansy. Polak odpada z rywalizacji

/ Marek Golba , źródło: własne, foto: Paweł Rychter/Kozerki Open

Maks Kaśnikowski przegrał 6:7(7), 4:6 z Daniiłem Glinką w drugiej rundzie Kozerki Open. Polak może pluć sobie w brodę, ponieważ nie wykorzystał piłki setowej w tie-breaku. Z rywalizacji w singlu pożegnał się również Olaf Pieczkowski.

Po wygranej nad dużo wyżej notowanym Hugo Grenierem, można było być optymistą w następnym spotkaniu z Daniiłem Glinką. Już po kilku gemach było pewne, że wygra dzisiaj zawodnik, który będzie grał równiej. Obaj zawodnicy mieli lepsze i gorsze okresy gry. Po stronie Maksa była taśma, która kilkukrotnie pomagała mu wygrać wymianę. Tymczasem Estończyk grał regularnie, czasem w ostatnie centymetry kortu, co nie spotykało się z aprobatą Polaka.

Pierwszego seta rozstrzygnął tie-break, w którym panowała huśtawka nastrojów. Najpierw dzięki taśmie Glinką zdobył setbola, by wyserwować podwójny błąd serwisowy. Później szansę miał Kaśnikowski, który po wyczerpującej wymianie zepsuł zagranie przy siatce. To był błąd, który zaważył o losach tego seta, a Glinka objął prowadzenie w meczu.

W drugiej partii kwalifikant był bliżej zwycięstwa. Kaśnikowski dopingowany przez publiczność zdobył przełamanie powrotne, lecz po kryzysie dał się przełamać w dziewiątym gemie. Estończyk bez problemu zamknął mecz i zapewnił sobie awans do pierwszego ćwierćfinału Challengera w karierze. To oznacza, że nie będzie polskiego meczu od półfinału, a rywalem Glinką będzie Kamil Majchrzak.

Prizmic poza zasięgiem Pieczkowskiego

Przed meczem Kaśnikowskiego, na korcie centralnym wystąpił Olaf Pieczkowski, który zagrał z Dino Prizmiciem. Chorwat przeżywa najlepszy okres w karierze i porażka z Polakiem byłaby uznawana za sensację. Nie zanosiło się na nią od pierwszej piłki, choć Pieczkowski pokazał się z dobrej strony. Raz przełamał Prizmicia i utrzymywał się w długich wymianach. Jednak nie było to wystarczające na regularnie grającego tenisistę z Bałkanów. Prizmic pokonał polskiego tenisisty 6:4, 6:2 i zagra z Francesco Maestrellim o półfinał.

Rozegrano także ostatnie mecze deblowe. Po porażkach Piotra Matuszewskiego i Szymona Walkowa, nastroje kibicom mogli poprawić Tomasz Berkieta i Mateusz Lange. Do niespodzianki zabrakło jednej piłki. W super tie-breaku Polacy wrócili ze stanu 3-7 do piłki meczowej na 10-9. Jednak Hindusi przebili mocne uderzenie Berkiety na drugą stronę, po czym zakończyli spotkanie 2:6, 7:6(3), 12-10.


Wyniki

Druga runda singla:

Dino Prizmic (Chorwacja, 2) – Olaf Pieczkowski (Polska, WC) – 6:4, 6:2

Maks Kaśnikowski (Polska, WC) – Daniił Glinka (Estonia, Q) – 7:6(7), 6:4

Pierwsza runda debla:

S. Dev, J. Sinha (Indie, Indie) – T. Berkieta, M. Lange (Polska, Polska, WC) – 2:6, 7:6(3), 12-10

D. Poljak, A. Wang (Czechy, Chiny) – J. Jerman, P. Somani (Czechy, Indie) – 6:3, 7:6(2)

Korespondencja z Kozerek. Kamil Majchrzak pewnie pokonuje Tomasza Berkietę

/ Marek Golba , źródło: własne, foto: Paweł Rychter/Kozerki Open

Kamil Majchrzak awansował do ćwierćfinału Kozerki Open po pokonaniu Tomasza Berkiety 6:3, 6:2. Z rywalizacją w deblu pożegnali się natomiast najwyżej rozstawieni Piotr Matuszewski i Matias Soto.

Kibice przecierali ręce na mecz turniejowej „jedynki” z gwiazdą młodego pokolenia. Majchrzak pokonał Ilję Iwaszkę po trudnym, trzysetowym pojedynku, a Berkieta wygrał po dwóch tie-breakach z Matiasem Soto.

Mecz zapowiadał się na wyrównany, ale tylko przez kilka minut. Berkieta prowadził 40:0 w drugim gemie przy własnym podaniu, ale mimo to stracił serwis. Analogiczna sytuacja miała miejsce przy podaniu Majchrzaka, lecz tym razem błędy 19-latka pokrzyżowały plany o zdobyciu pierwszego gema. Berkiecie brakowało pierwszego podania. W poprzednim meczu zaliczył 19 asów, tymczasem dzisiaj trudno mu w tym elemencie zdobywać punkty. Majchrzak grał regularnie, ale nie na wyżyny swoich możliwości. Solidna postawa wystarczyła do wygranej w secie 6:3.

Większa przewaga była widoczna w drugiej partii. Berkieta popełniał więcej błędów z forhendu, a Majchrzak cierpliwie wyczekiwał na błędy młodego zawodnika. Wprawdzie serwis zapewniał mu punkty, ale to nie wystarczyło, by dłużej powalczyć z turniejową „jedynką”. Dwa przełamania i po godzinie Majchrzak został drugim ćwierćfinalistą Kozerki Open.

W deblu pożegnali się Piotr Matuszewski i Szymon Walków. Ten pierwszy, rozstawiony z „jedynką” wspólnie z Matiasem Soto, przegrał z Erikiem Greveliusem oraz Stefanem Latinoviciem 3:6, 6:7(3). To piąta porażka z rzędu 27-latka, który od momentu zakończenia współpracy z Karolem Drzewieckim ma problem z wygrywaniem meczów. Tymczasem Walków wyraźnie przegrał 3:6, 1:6 z Ji-Sung Namem oraz Takeru Yuzukim.

 


Wyniki

Pierwsza runda singla:

Jie Cui (Chiny, Alt) – Francesco Binda (Włochy, Q) – 7:6(6), 6:3

Druga runda singla:

Kamil Majchrzak (Polska, 1) – Tomasz Berkieta (Polska, WC) – 6:3, 6:2

Francesco Maestrelli (Włochy) – Justin Engel (Niemcy) – 6:4, 7:6(2)

Pierwsza runda debla:

E. Grevelius, S. Latinovic (Szwecja, Serbia) – P. Matuszewski, M. Soto (Polska, Chile, 1) – 6:3, 7:6(3)

T. Loof, M. Reymond (Holandia, Francja) – D. Stevenson, M. Vocel (Wielka Brytania, Czechy) – 6:4, 7:5

S-J. Nam, T. Yuzuki (Korea Południowa, Japonia) – A. Shelbayh, S. Walków (Jordania, Polska) – 6:3, 6:1

Toronto. Amerykanie uzupełnili grono półfinalistów

/ Łukasz Duraj , źródło: https://www.atptour.com/, własne, foto: East News

W Toronto odbyły się ostanie dwa ćwierćfinały turnieju panów. Reprezentanci Stanów Zjednoczonych nie zawiedli i zmierzą się ze sobą w półfinale.

Grono zawodników, którzy wciąż mogą sięgnąć po tytuł w Kanadzie, mocno się zawęziło. W środową noc do Alexandra Zvereva i Karena Chaczanowa dołączyło kolejnych dwóch graczy, którzy wyszli zwycięsko z meczów 1/4 finału.

Jako pierwsi na korcie centralnym pojawili się Taylor Fritz i Andriej Rublow. Pojedynek dwóch rozstawionych tenisistów był dość wyrównany, ale jednocześnie nie pozostawił wątpliwości, kto był lepszy. Amerykanin triumfował bez straty seta, choć w drugiej partii musiał rozegrać tie-breaka.

Rywalem turniejowej „dwójki” będzie jego rodak – Ben Shelton. 22-latek nie miał łatwego zadania, ale poradził sobie ze świetnie biegającym i broniącym Alexem de Minaurem. Po zwycięstwie 6:3 6:4 gracz z USA powiedział:

– Cieszę się z tej wygranej. Pokazałem, że jestem twardy pod względem mentalnym. Na treningach on przełamywał mnie bez wysiłku i zawsze jest trudnym przeciwnikiem, ale dziś spokojnie „wyserwowałem” sobie oba sety. Jestem podekscytowany półfinałem.

– Wielu rywali uważa, że najmocniejszym elementem mojej gry jest podanie, ale sądzę, że całkiem dobrze przebijam zza linii końcowej. Moi przeciwnicy bywają tym zaskoczeni. Czuję, że mogę wygrywać długie wymiany i chcę prowadzić grę bez zbędnego pośpiechu. Daje mi to poczucie komfortu, to ważny element mojej tenisowej ewolucji.

Taylor Fritz i Ben Shelton grali ze sobą tylko raz. W 2023 roku, w Indian Wells, w trzech setach, zwyciężył ten pierwszy.


Wyniki

 

 Toronto (ćwierćfinały):

T. Fritz (USA, 2) – A. Rublow (6) 6:3 7:6(4)

B. Shelton (USA,  4) – A. de Minaur (Australia, 9) 6:3 6:4

 

Cincinnati. Polskie tenisistki poznały rywalki

/ Jakub Karbownik , źródło: własne/www.wtatour.com, foto: Eastnews

Iga Świątek, Magdalena Fręch oraz Magda Linette znalazły się w drabince turnieju WTA 1000, który siódmego sierpnia rusza w Cincinnati. Wszystkie trzy polskie tenisistki są rozstawione w imprezie, więc swój występ rozpoczną od drugiej rundy.

Nim poznamy nową mistrzynię turnieju WTA 1000 w Montrealu, już wiemy z jakimi tenisistkami przyjdzie się mierzyć najlepszym polskim singlistkom w imprezie, która ruszy w dniu finału kanadyjskiej rywalizacji. Tak jak w Kanadzie i tym razem polskie trio zostało rozstawione, więc występ rozpocznie od drugiej rundy.

Rozstawiona z numerem trzecim Iga Świątek czeka na rywalkę, którą wyłoni mecz między Anastazją Potapową i tenisistką, która przebrnie dwustopniowe kwalifikacje. W trzeciej rundzie na najlepszą polską zawodniczkę może czekać Marta Kostyuk. Dwa zwycięstwa dadzą byłej liderce rankingu miejsce w czwartej rundzie i szansę skrzyżowania rakiety z Dianą Shnaider. Z kolei ćwierćfinał to okazja na mecz Amandą Anisimovą. Ponieważ Iga Świątek znalazła się w górnej połówce turniejowej drabinki, więc w 1/2 finału może na nią czekać powracająca do rywalizacji liderka rankingu – Aryna Sabalenka.

Również od drugiej rundy zmagania w Cincinnati rozpoczną Magdalena Frech oraz Magda Linette. Pierwszą rywalką rozstawionej z numerem „22” łodzianki będzie zwyciężczyni meczu między Donną Vekić oraz Soraną Cirsteą. Jeżeli druga rakieta naszego kraju wygrałaby dwa mecze wówczas byłaby szansa na jej mecz z Igą Świątek.

Magda Linette, która występ w Montrealu zakończyła już po pierwszym pojedynku, o awans do trzeciej rundy powalczy ze zwyciężczynią meczu między Rebecą Szramkową i Caroline Dolehide.

Montreal. Pogromczyni Świątek z awansem do półfinału

/ Jakub Karbownik , źródło: własne/www.wtatour.com, foto: Eastnews

Clara Tauson i Naomi Osaka tworzą parę półfinałową w dolnej połówce turniejowej drabinki imprezy WTA 1000 w Montrealu. Dla Dunki to czwarty mecz 1/2 finału imprezy głównego cyklu w tym sezonie. Z kolei Japonka uzyskała rezultat nie osiągalny dla żadnej tenisistki z Kraju Kwitnącej Wiśni w XXI wieku.

Za nami mecze 1/4 finału rozgrywanego w tym tygodniu turnieju WTA 1000 na kortach twardych w Montrealu. Podczas kanadyjskiej imprezy nie brakuje niespodzianek. Najwyżej rozstawioną spośród półfinalistek jest Jelena Rybakina, czyli turniejowa „dziewiątka”, której kolejną rywalką będzie Victoria Mboko. Kanadyjka to sensacyjna pogromczyni najwyżej rozstawionej Coco Gauff.

W dolnej części drabinki dojdzie do pojedynku rozstawionej z numerem szesnastym Clary Tauson oraz występującej bez numerka przy nazwisku Naomi Osaki. Tenisistka z północy Europy po tym jak w meczu czwartej rundy uporała się z Igą Świątek, w spotkaniu 1/4 finału znalazła sposób na inną mistrzynię wielkoszlemową – Madison Keys.

Pierwsza odsłona spotkania rozpoczęła się od szans na przełamanie podania przez tenisistkę gospodarzy. Jednak Tauson wyszła z opresji, a następnie od stanu 1:1 zanotowała serię pięciu wygranych gemów z rzędu. Co dało jej wygraną w tej części meczu 6:1. Drugi set rozpoczął się w najlepszy możliwy sposób dla Dunki, bo od kolejnego wygranego gema przy podaniu Keys. A ponieważ więcej przełamań w tym spotkaniu nie zanotowaliśmy, miejsce w 1/2 finału zapewniła sobie zawodniczka rozstawiona z numerem szesnastym.

W drugim wtorkowym ćwierćfinale rozstawiona z numerem dziesiątym Elina Switolina oraz Naomi Osaka. Pracująca w Montrealu z Tomaszem Wiktorowskim Japonka dotychczas mierzyła się z tenisistką zza naszej wschodniej granicy siedmiokrotnie i cztery z tych spotkań zapisała na swe konto. Jednak ostatnia wygrana miała miejsce w 2019 roku w 1/4 finału Australian Open.

Podczas wtorkowego spotkania na Iga Stadium była liderka rankingu WTA pięciokrotnie odebrała serwis Ukraince. Sama zaś pozwoliła się przełamać raz. Tym samym to czterokrotna mistrzyni wielkoszlemowa uzupełniła grono półfinalistek tegorocznej edycji turnieju WTA 1000 rozgrywanego w Kanadzie.

Dochodząc do 1/2 finału w Kraju Klonowego Liścia Nomi Osaka wyrównała najlepszy wynik uzyskany przez tenisistkę pochodzącą z Japonii w tym turnieju. Poprzednio o finał rywalizowały w 1974 roku Kazuko Sawamatsu (przegrała z Chris Evert) oraz dwadzieścia lat później Kimiko Date Krum (porażka z Arantxa Sanchez Vicario).


Wyniki

Ćwierćfinały:

Clara Tauson (Dania, 16) – Madison Keys (USA, 6) 6:1, 6:4

Naomi Osaka (Japonia) – Elina Switolina (Ukraina, 10) 6:2, 6:2