Tuż przed wakacjami odbyło się Walne Zgromadzenie Wyborcze Polskiego Związku Tenisowego, które wyłoniło nowy zarząd na kolejne cztery lata.
Ponieważ we władzach PZT pojawiło się kilka nowych osób, zdecydowaliśmy, by w serii krótkich rozmów przedstawić kolejnych nowych członków zarządu.
Dziś prezentujemy rozmowę z Radosławem Szymanikiem.
Były wieloletni kapitan reprezentacji Polski w Pucharze Davisa zdecydował się kandydować w wyborach do zarządu Polskiego Związku Tenisowego. Podczas wyborów otrzymał 62 głosów, a na pierwszym spotkaniu zarządu został wybrany na wiceprezesa ds. sportu wyczynowego i kształcenia trenerów.
Zapytaliśmy go, dlaczego zdecydował się dołączyć do władz PZT.
Bartosz Bieńkowski: Co skłoniło pana do podjęcia decyzji o kandydowaniu do zarządu PZT?
– To złożona kwestia. Na moją decyzję wpłynęło wiele rzeczy, wiele osób, ale też wiele czynów i sytuacji, które się działy lub powinny się zadziać. Nazywając rzeczy po imieniu, powinienem się cofnąć do momentu, gdy zostałem wyrzucony ze związku. Stało się to jeszcze w czasie, kiedy funkcję Prezesa piastował poprzednik Dariusza Łukaszewskiego. Po czymś takim nie chciałem mieć nic do czynienia ze związkiem.
Wtedy uważałem, że zarówno osoby tam zasiadające, jaki same działania tej instytucji były nie na miejscu. Jednak wszyscy żyjemy w jednym środowisku tenisowym i nie ma co iść na jakieś zwarcie, bo tenis nie potrzebuje złej krwi. Potrzebuje normalności i sprawnego funkcjonowania. Poza tym mam przekonanie, że obecny skład zarządu daje widoki nie tylko na sprawne działanie, ale również na efekty i rozwój dyscypliny, głęboko w to wierzę.
Uważam, że żyjemy w czasach, w których tenis jest niezwykle popularny, bardzo rozpoznawalny i przeżywa swój najlepszy czas. Zawdzięczamy to naszym największym gwiazdom: Idze Świątek i Hubertowi Hurkaczowi. Oczywiście nie są jedyni. Nie można zapominać o Magdalenie Fręch, Magdzie Linette, Kamilu Majchrzaku czy Janku Zielińskim.
Mamy taki unikalny moment, że teraz powinniśmy budować podstawy. Użyję porównania, że teraz jest czas na nawożenie pola, żeby potem zbierać uprawy.
Dziś jest wielu, którzy będą wypinać piersi do medali, bo gra Iga i ma niesamowite wyniki. Hubert był jeszcze niedawno w pierwszej dziesiątce świata. Jednak koło fortuny tenisowej cały czas się toczy i tak jak teraz, nie będzie zawsze. Trzeba wykorzystać ten czas, żeby następne pokolenia za pięć, siedem lat mogły skorzystać z tego, co teraz zbudujemy. Żeby kolejne pokolenia miały takie ośrodki, takie procedury, takie działające mechanizmy, które spowodują, że za pięć, siedem czy 10 lat będziemy liczyć się na świecie jako federacja, jako nacja, która potrafiła zbudować i dostarczyć nowych zawodniczek i zawodników do czołówki światowej.
To nie jest łatwe. Nie ma patentu, prostej recepty na to, żeby mieć ciągle zawodników w czołówce. Wystarczy spojrzeć na Francuzów, którzy mają wszystkie dane ku temu, żeby mieć najlepszych na świecie, a niestety tak się nie dzieje. Bo to nie jest proste.
Trzeba przez lata budować w sposób przemyślany. Trzeba mieć odpowiedni zespół ludzki. Dlatego związek potrzebuje zmian. Potrzebuje ludzi, którzy trochę wyszli z tego środowiska i którzy chcą działać i mają doświadczenie. Wtedy mamy szansę, by ten historyczny czas wykorzystać. Aby za parę lat nie narzekać, że mieliśmy jedynkę na świecie, siódmego zawodnika świata, zwycięzcę turniejów wielkoszlemowych singla, miksta czy finalistów w debla i nic z tego nie wynikło.
Czym chce się pan zajmować w związku?
– Mój program jest znany. Chcę stworzenia rady zawodników i rady trenerów, które będą z prawdziwego zdarzenia i przez duże R. Są teraz zawodniczki i zawodnicy, którzy wyszli z polskiego środowiska, trenowali w różnych miejscach na świecie, grali na różnych poziomach, ale w pewnym momencie ich kontakt z PZT się urwał.
Sami przeszli ścieżkę, bardzo trudną, dojścia do etapu zawodowstwa. To nie jest łatwa rzecz. Każdy z nich ma doświadczenie i wiedzę. Są ekspertami i niesamowitym źródłem wiedzy i informacji zarówno dla trenerów kadry, ale też dla przyszłych zawodników i rodziców, którzy chcą się szkolić i wydawać swoje pieniądze lub poszukują środków na rozwój karier swoich dzieci, żeby szły w kierunku zawodowstwa. Ścieżki rozwoju i drogi karier mogą być różne, ale wiedza kogoś, kto był w czołówce, to ma to inny wydźwięk.
Podobnie też dla osób, które chcą być w zarządzie, informacja, że mogą liczyć na współpracę takich ludzi jest bezcenne, bo tak to działa w większości federacji. Doświadczenie zawodniczek i zawodników, którzy skończyli kariery, a chcą zostać w tenisie, jest na wagę złota. Oni na żywo doświadczali tych rzeczy, na swojej skórze. Ich wiedza jest nie do opisania, bo jest z pierwszej ręki.
Podobnie mamy mnóstwo dobrych, jakościowych trenerów w naszym kraju, którzy niestety w żaden sposób nie wykorzystują swojego potencjału do budowania kadr narodowych czy wojewódzkich. Chciałbym to zmienić.
Musimy zrozumieć, że im ten tort będzie większy, tym więcej kawałków tego tortu będzie dla wszystkich i wszyscy będą mieli jeszcze lepszy ten tort, bardziej jakościowy i będzie wszystkim bardziej smakował.
Trzeba wykorzystać to, że te Wojewódzkie Związki mogą mieć środki i tam będą też trenerzy kadry. Bez sensu, żeby dziecko w wieku 10-13 lat jechało do Narodowego Centrum Tenisa, bo jest za małe. Uważam, że nie powinno rozstawać się z rodziną. Dziecko ma być przede wszystkim dzieckiem, ma też się uczyć, bo gra na tym poziomie nie jest zawodowstwo. W regionalnych ośrodkach, na bazie WZT mogą pracować trenerzy motoryczni i tenisowi, i psychologowie. Dopiero potem, po ścieżce rozwoju wojewódzkiego, te dzieciaki mogą przenosić się i zaczynać prawdziwy trening. Będzie to już grupa wyselekcjonowana i nauczona pewnych rzeczy.
Tego nam tak naprawdę dziś brakuje. Oczywiście chcielibyśmy mieć też piękny ośrodek narodowy. To też zajmie czas. Jednak na bazie klubów i Wojewódzkich Związków Tenisowych można naprawdę dużo zrobić.
Kolejną rzeczą jest współpraca pomiędzy związkiem a naszymi najlepszymi zawodnikami i trenerami. Trzeba usprawnić komunikację. Mamy naprawdę dobrych trenerów i powinni być wykorzystywani. Musimy tutaj mnóstwo pozmieniać. Uważam, że w zawodzie trenera trzeba systematycznie podnosić kwalifikacje i potwierdzać swoją wiedzę. Raz na dwa lata każdy trener powinien mieć obowiązkowy kurs doszkalający, odświeżający wiedzę. To wymiana informacji i doświadczeń. To jest niesamowicie ważne, aby kadra szkoleniowa miała cały czas „update’owaną” wiedzę.
Wracając jeszcze do Wojewódzkich Związków Tenisowych. Stworzenie centrum kompetencji regionalnych przez WZT jest niesamowicie ważne. Na poziomie województwa można zapraszać na szkolenia na piątek popołudniu, na sobotę i niedzielę. Na bazie klubów i istniejącej infrastruktury może to bardzo pomóc zdolnym dzieciakom w przejściu kolejnych etapów rozwoju i równocześnie dokonywać selekcji.
Żyjemy w XXI wieku. Mieliśmy już super program związany z boiskami do piłki nożnej, to można poszukać też sposobu, żeby Iga i Hubert oraz Ministerstwo Sportu zaangażowało się w to, żeby robić tenis w każdej gminie lub kort w każdej gminie. Rozmawialiśmy już o rozwoju programu „Pierwsza Rakieta” we współpracy z Ministerstwem Sportu i Turystyki. To jest ważne, żeby ten pierwszy kontakt, wejście w dyscyplinę, było łatwe dla dzieciaków. Ministerstwo ogłosiło dopiero co program budowy i modernizacji infrastruktury tenisowej – to niezwykle ważne, żeby te pieniądze dobrze wykorzystać.
W niektórych miejscach są kluby, robią szkolenia, ale w niektórych mamy pustynię, nawet jeżeli jest kort. Potrzeba dzieciaki przyciągnąć.
Prawda jest jednak taka, że najpierw trzeba wybrać odpowiednie osoby do pracy, a potem można powoli zacząć realizować taki program krok po kroku. Ideałem byłoby, gdyby każde dziecko miało możliwość dostępu do tenisa na poziomie zerowym. Gdy się okaże, że ktoś jest sprawny, lepszy, lepiej się rozwija, ale nie ma funduszy, to łatwiej będzie takie dzieci wspierać. Często my nawet tych dzieciaków nie widzimy, bo one nigdy nie trafiają do tenisa.
Co też ważne nie każdy z nich będzie zawodowym sportowcem, ale rozwój małych dzieci w tenisie jest bardzo wszechstronny i jest to sport na całe życie. Tylko cząstka z nich pójdzie ścieżką rozwoju zawodniczego. To jest ok, bo inni zostaną i będą grać amatorsko. Wtedy nasza tenisowa piramida będzie miała szerszą podstawę i tym na końcu będzie łatwiej wychować się na mistrza.
Czyli można powiedzieć, że ważne wyzwanie, które stoi obecnie przed polskim tenisem, to jest właśnie kwestia infrastruktury, ośrodków i zachęcenia młodych poprzez stworzenie dla nich odpowiednich warunków?
– Tak to widzę. Oczywiście, potrzeba wsparcia. Mam nadzieję, że wiele osób to zauważa. Mam nadzieję, że będziemy mogli budować ogólnopolski program albo programy, które spowodują, że dzieciaki w każdej części Polski będą mogły grać. Ja jestem tenisowy, ale uważam, że na korcie tenisowym też można robić inne rzeczy, uprawiać inne sporty rakietowe. Na korcie tenisowym można grać w pickleballa, badmintona, koszykówkę, piłkę. Potrzebujemy dostępu do tanich kortów, bo w którymś momencie koszty, szczególnie zimą zabijają sport.
Na zakończenie – czy ma pan jeszcze jakieś inne cele, pomysły, strategie, rozwiązania, które planuje wdrożyć?
– Startując uważałem, że potrzebujemy profesjonalnego zarządu, takiego, gdzie każda osoba w zarządzie Polskiego Związku Tenisowego będzie odpowiadała za część, w której czuje się kompetentna i w której ma wiedzę. W takim gremium, w XXI wieku muszą być specjaliści. Ludzie mający kontakty na świecie, mówiący językami. Potrzeba lepszego kontaktu z ITFem, Tennis Europe, i z innymi federacjami na świecie. Potrzebujemy naszych zawodników dawać w różne miejsca, żeby mogli rywalizować z najlepszymi, bo na tym polega tenis. Po prostu musimy być bardziej profesjonalni.
