Radwańska walczy o ćwierćfinał

/ Tomasz Krasoń , źródło: sonyericssonwtatour.com, foto: AFP

Przed rokiem Agnieszka Radwańska walczyła o ćwierćfinał Wimbledonu ze Swietłaną Kuzniecową, w tym miała zmierzyć się z Jeleną Janković. Jednak w obliczu niespodziewanej porażki Serbki nasza najlepsza tenisistka skrzyżuje rakietę z Melanie Oudin, rewelacyjną 17-letnią Amerykanką, która w Londynie wygrała już sześć spotkań. Teoretycznie 20-letnią Polkę czeka najłatwiejsze z dotychczasowych zadań w tegorocznym turnieju. Ale czy Isia rzeczywiście poradzi sobie z amerykańską kwalifikantką i awansuje do ćwierćfinału Wimbledonu?

Zadanie na pewno nie będzie tak łatwe, jak wskazuje ranking. Melanie Oudin jest notowana na 124. pozycji w rankingu WTA. Ale klasyfikacja światowej federacji to nie wszystko. Liczy się przede wszystkim aktualna forma. A ta w przypadku 17-letniej Amerykanki jest rewelacyjna. Najpierw na kortach w Roehampton wygrała trzy spotkania eliminacyjne, a w imprezie głównej wyeliminowała Sybille Bammer, Jaroslawę Szwedową i Jelenę Janković. Zwłaszcza zwycięstwo nad 24-letnią Serbką ma sporą wartość, ale nie można zapominać o problemach zdrowotnych, z jakimi zmagała się w szósta rakieta świata.

Dłuższą drogę do czwartej rundy turnieju głównego miała Oudin. Amerykanka spędziła na korcie 7 godzin i 2 minuty, o ponad godzinę dłużej od Radwańskiej, pomimo że Polka stoczyła wycieńczającą trzysetówkę z Shuai Peng. Dla 17-letniej Melanie to trzeci występ w Wielkim Szlemie i pierwszy na Wimbledonie. Polka ma o wiele większe doświadczenie. W turniejach wielkoszlemowych już siedmiokrotnie walczyła o ćwierćfinał – dwukrotnie z powodzeniem.

Mecz Radwańskiej z Oudin zaplanowano o godzinie 13 na szczęśliwym dla Polki korcie numer 18. Na zwyciężczynie czeka 500 punktów rankingowych oraz 106250 funtów brytyjskich. Dla Agnieszki oznaczałoby to powtórzenie ubiegłorocznego sukcesu.

Agnieszka Radwańska (Polska, 11) – Melanie Oudin (USA, Q)
Ranking: 14 – 124
Wiek: 20 lat – 17 lat
Wzrost: 172cm – 168cm
Bilans 2009: 22-12 – 26-8
Tytuły: 4 – 0
Zarobki 2009: 394190 dolarów – 58318 dolarów
Najlepszy wynik na Wimbledonie: Ćwierćfinał (2008) – 4 runda (2009)
Najlepszy wynik 2009: Ćwierćfinały Indian Wells, Rzym – 3 runda Charleston

Dotychczasowe spotkania (0:0)

Azarenka chce krzyczeć

/ Tomasz Krasoń , źródło: uk.eurosport.yahoo.com, foto: AFP

Problem krzyków i jęków wydawanych przez tenisistki przybiera coraz większe rozmiary. „Wyjątkowa” pod względem emitowanych decybeli nie jest już tylko Maria Szarapowa. Do grona czołowych „krzykaczek” touru dołączyły wychowanki akademii Nicka Bolettieriego, Wiktoria Azarenka i Michelle Larcher De Brito.

Podczas tegorocznego Wimbledonu kwestia hałaśliwych tenisistek to jeden z najgłośniejszych problemów. Nie tylko dosłownie. Na ten temat wypowiedziała się m.in. sama Martina Navratilova, która przyznała iż władze kobiecego tenisa powinny podjąć jakieś kroki mające na celu uciszenie ryczących tenisistek, z odbieraniem punktów włącznie. W podobnym tonie o sprawie mówili Robert i Agnieszka Radwańscy. Ojciec-trener przyznał, iż krzyki są elementem taktyki, których zadaniem jest wyprowadzenie z równowagi rywalki. Najlepsza polska tenisistka zauważyła, że najgłośniejsze tenisistki cyklu WTA na treningach są ciche i spokojne.

W obozie obrońców krzyków na korcie znajduje się Wiktoria Azarenka. 19-letnia Białorusinka to jedna ze wschodzących gwiazd kobiecych rozgrywek. Rozstawiona z „ósemką” tenisistka podczas spotkania drugiej rundy z Ioaną Ralucą Olaru miała spore problemy z publicznością, która otwarcie wyrażała swoje niezadowolenie wobec głośnych jęków Białorusinki.

„Robili to na początku meczu przez jeden lub dwa punkty. Przestali dopiero, gdy ich o to wyraźnie poprosiłam. Myślę, że kwestia okrzyków na korcie stała się o wiele bardziej ekscytująca od czasu sprawy Michelle Larcher De Brito” – powiedziała Azarenka, mając na myśli wydarzenia z ostatniego Roland Garros. Podczas spotkania drugiej rundy z Aravane Rezai 16-letnia Portugalka została upomniana przez rywalkę za wydawanie zbyt głośnych jęków na korcie.

„Po prostu gram. A ludzie niech robią, co chcą. Mam nadzieję, że będą potrafili uszanować wszystkie krzyczące tenisistki. Jest ich przecież około 70 procent w całych rozgrywkach” – kontynuowała Azarenka. „Robię to od 10. roku życia, ponieważ wówczas nie byłam zbyt silna i krzyki pomagały mi zgromadzić większą ilość energii oraz mocniej uderzać piłki. Nie jestem w stanie tego zmienić. To pomaga mi w grze”.

Wimbledon w krzywym zwierciadle: Udę na Ołdin. Korespondencja z Londynu

/ Michał Jaśniewicz , źródło: Korespondencja z Londynu Artur St. Rolak, foto: AFP

Kiedy jeden Andy wygrywa z drugim Andy’m, amerykańscy dziennikarze mówią, że to najgorsza rzecz, jaką Zjednoczone Królestwo wyrządziło Stanom Zjednoczonym od czasów spalenia Waszyngtonu. Tak bardzo zajmują się wtedy sami sobą, że nie słyszą innych języków. Aż przychodzi taki dzień jak sobota…

Melanie Oudin – warto zapamiętać to nazwisko chociaż do jutra, bo to kolejna rywalka Agnieszki Radwańskiej – pochodzi z Marietty pod Atlantą. Dziennikarze z USA zwrócili na nią uwagę, bo wygrała z Jeleną Janković. Tylko to jej nazwisko wydało im się jakoś mało amerykańskie. Podejrzenia, że jej tatuś jest Francuzem, nie potwierdziły się. Tenisistka przyznała tylko, że jacyś przodkowie byli Francuzami, o czym świadczy nazwisko, które prawidłowo powinno się wymawiać „Udę”. Zapewniła jeszcze, że w stu procentach jest i czuje się Amerykanką.

Sabine Lisicki czuje się Niemką. I czuje się dobrze, czego nie można powiedzieć o Swietłanie Kuzniecowej. W dniu 24. urodzin nie zamierzała, broń Boże, zostać Niemką, ale na pewno poczułaby się lepiej, gdyby wygrała z Lisicki i sprawiła sobie prezent w postaci awansu do czwartej rundy.

Jedyny pożytek z tego jest taki, że jutro Lisicki zagra z Caroline Wozniacki. Na pytanie, czy – jak to Niemka z Dunką – rozmawiają ze sobą po polsku, Sabine odpowiedziała tylko tyle, że się znają. Jutro polscy dziennikarze będą dopingować raczej Caroline. Choćby dlatego, że wczoraj po południu i oni, i ona spędzili wieczór na garden party u rodziny Radwańskich. Lisiccy też byli zaproszeni, jednak nie przyszli.

Sprawdź wyniki polskich tenisistów na Wimbledonie

Siódmy dzień tygodnia

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: wimbledon.org/własne, foto: AFP

„Kopiec Murraya”, dawniej zwany „Wzgórzem Henamana”, pusty, Roger Federer i spółka odpoczywają, a piękna zielona wimbledońska trawa w okolicach linii końcowej i pod siatką już taka piękna i zielona nie jest. Wniosek: Wimbledon na półmetku, a jak nakazuje tradycja, pierwsza niedziela jest dniem przerwy w londyńskiej rywalizacji. Zleciało szybko, działo się dużo i czas to zebrać do kupy.

Chyba po raz pierwszy każdy kibic odwiedzający Wimbledon prosił o deszcz. Bo każdy chciał być tym pierwszym, który będzie świadkiem gry na korcie centralnym pod nowym, drogim dachem. Ale aura ma to do siebie, że jest kapryśna i jak na ironię, w pierwszym tygodniu (co dla Londynu naprawdę jest ewenementem) nie padało. Dach jednak zasunięto na czwartkową noc, bowiem spodziewano się pogorszenia pogody, ale w piątek znów z nieba nie spadła żadna kropla.

Czwartkowa (czasu amerykańskiego) śmierć Michaela Jacksona szybko obiegła cały świat. Nic więc dziwnego, że o odejściu Króla Popu dyskutowano także na konferencjach prasowych w Londynie.

– Byłem w domu, kiedy dowiedziałem się o jego śmierci. Nie było do końca jasne, co się tak naprawdę z nim stało, więc czekałem na dalsze wieści. To oczywiście bardzo smutny moment w świecie muzyki. Michael poruszył wielu ludzi, tak jak i mnie. Ale ja wciąż będę słuchał jego kawałków jeszcze przez długie, długie lata. Kocham jego muzykę. Pamiętam, jak przyjechał, nie jestem pewien, w ’88 albo ’89 roku do Bazylei. Byłem wtedy bardzo młody. Stałem poza stadionem, chyba z siostrą, i po prostu słuchaliśmy, jak gra – opowiadał Federer.

– Był wspaniałym człowiekiem, całkowitym idolem. Słowa nie mogą wyrazić mojego szoku i przerażenia, jedynie myśli i modlitwy, które kieruję do niego i jego rodziny. To straszna, straszna, straszna rzecz. Cóż, myślę że każdy słucha jego muzyki. Tak jak myślisz o Beatlesach, Elvisie Presleyu, tak samo o Michaelu Jacksonie. To są wieczne ikony, których nigdy nie zapomnę. Spotkałam go kilka razy. Miałam ten zaszczyt. Miał wielkie serce i wspaniałe dzieci. To naprawdę wielka szkoda – relacjonowała z kolei Serena Williams.

Przechodząc do rywalizacji sportowej, jak na razie próżno szukać jakichś sensacji. Jednym słowem, wieje nudą.

– Cóż, wszystko, co chciałem robić, to wygrywać mecze. Nie ważne, czy czyniłem to w dobrym czy złym stylu. Jestem bardzo szczęśliwy, że odniosłem trzy zwycięstwa. Mogę mieć nadzieję, że utrzymam tę formę w następnym tygodniu, bo moja gra była naprawdę solidna – tak pierwszy tydzień zmagał podsumował Andy Murray, któremu na każdym kroku przypomina się, że może zostać pierwszym od 72 lat Brytyjczykiem, który wygra Wimbledon. Pod nieobecność Rafaela Nadala finałem marzeń ma być konfrontacja Szkota z Rogerem Federerem i o tym też trąbi się non stop, tym bardziej, że obaj idą jak burza.

Wśród pań odpadły Jelena Janković i Swietłana Kuzniecowa. Ale czy ich porażki to sensacje? Ani Serbka, ani Rosjanka specjalistkami od gry na trawie nie są i wiadomo to nie od dzisiaj. Obie przegrały z młodymi gniewnymi, ale zupełnie inaczej tłumaczyły swoje porażki. O ile, obchodząca 24. urodziny „Swieta”, przyznała, że grała źle i nie był to jej dzień, o tyle Jelena stworzyła iście dramatyczną relację z wydarzeń na korcie, więc aż dziw bierze, że dograła ten mecz do końca.

– Po pierwszym secie, czułam się oszołomiona i myślałam, że skończę w szpitalu. Zaczęłam się trząść i tracić przytomność. Byłam naprawdę bliska tego, żeby upaść, wezwać karetkę i zejść z kortu. Udało się powrócić do gry, ale i tak nie miałam siły, nie byłam tą samą osobą – opowiadała, z lekkim uśmiechem, Serbka.

O siostrach Williams nie ma za bardzo co pisać, bo wygrywają szybko, gładko i przyjemnie i, póki co, ciężko znaleźć poważniejsze przeszkody na ich drodze. W poniedziałek Venus zagra z Aną Ivanović, ale druga z Serbek jest w średniej, żeby nie powiedzieć kiepskiej, formie. Już w pierwszej rundzie była jedną piłkę od porażki z mało znaną Lucie Hradecką. Wygrała, ale w kolejnych spotkaniach też się męczyła, więc trudno przypuszczać, aby pokonała, czującą się na trawie jak ryba w wodzie, Amerykankę. My mamy nadzieję, że w ćwierćfinale czarnoskóra tenisistka będzie miała dużo większe kłopoty…

U panów podobnie. Ci co mieli wygrywać, wygrywają, a ci, których typowano do odstrzału, polegli. Porażka Juana Martina Del Potro z Lleytonem Hewittem w trzeciej rundzie dla nikogo nie powinna być sensacją, bo dla 20-latka z Tandil trawa to pięta Achillesowa. Tegoroczny występ i tak był najlepszym w Wimbledonie w jego dotychczasowej karierze, bo rok i dwa lata temu z Londynem żegnał się w drugiej rundzie.

Po Jo-Wilfriedzie Tsondze można było spodziewać się trochę więcej, ale jak się trafia na notującego 82 kończące uderzenia i wygrywającego 89 z 99 punktów po pierwszym serwisie Karlovicia, ręce opadają i grać się czasami odechciewa.   

Safin w zeszłym roku dotarł do półfinału, teraz odpadł w pierwszej rundzie w swoim ostatnim (chociaż kto to wie?!) występie w Londynie. Przegrał z mało znanym, ale jak, sam powiedział, utalentowanym, Jessem Levinem. A na pytanie o samopoczucie po spotkaniu, ku zdziwieniu dziennikarzy, odparł krótko: „ulżyło mi”. Cały Marat.

Lleyton Hewitt i Juan Carlos Ferrero to dwaj zawodnicy, którzy sprawiają swoim fanom miłe niespodzianki. Obaj byli już liderami światowego rankingu, obaj zaznali smaku triumfu w turnieju wielkoszlemowym, obaj też w ostatnich miesiącach wypadli ze ścisłej czołówki. Ale, jak widać na załączonym obrazku, żaden z nich nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Australijczyk nie stracił, póki co, seta i pokonał utalentowanego, ale jak już wspomniałem, na trawie mniej groźnego, Del Potro, zaś Hiszpan najpierw w trzech setach rozprawił się z Jużnym, potem w czterech z Santoro, który rozegrał ostatni mecz w Wimbledonie, aż wreszcie w pięciu z Fernando Gonzalezem.

O Polakach trochę, ale niewiele, bo i nie ma za bardzo o czym pisać. Przyzwyczailiśmy się już do tego, że w pierwszych dwóch, trzech dniach wielkoszlemowych turniejów nie trudno natknąć się na mecz z udziałem naszego reprezentanta. Przyzwyczailiśmy się też do tego, że pod koniec pierwszego, a już na pewno w drugim tygodniu zostaje ich garstka. Tradycyjnie prym wiedzie Agnieszka Radwańska, chociaż i ona przyprawiła nas w tym roku o długie minuty mocnego bicia serca, kiedy z wygranego w dwóch setach meczu ze Shuai Peng zafundowała nam trzysetową batalię z dreszczykiem. Z Na Li blisko było powtórki, ale „Isia” w porę się skoncentrowała i nie pozwoliła drugiej Chince doprowadzić do nerwowej trzysetówki. Bliska omdlenia Jelena Janković odpadła, a tym samym rywalką naszej tenisistki w walce o ćwierćfinał będzie rewelacyjna 17-letnia kwalifikanta Melanie Oudin, dla której to pierwszy występ w Wimbledonie i od razu tak owocny… Jeśli Aga wygra, zagra z Venus Williams bądź Aną Ivanović.

Ula zaczęła dobrze, łatwo eliminując Masę Zec Peskirić. Skończyła kiepsko, bo i w kiepskim stylu przegrała ze skaczącą, cieszącą się i wiecznie uśmiechniętą Dominiką Cibulkową. W grze podwójnej siostry Radwańskie odpadły już na starcie. Podobnie jak nasz najlepszy debel Fyrstenberg – Matkowski, który po fantastycznym sukcesie w Eastbourne, przepadł w Londynie z kretesem. Klaudia Jans i Alicja Rosolska wypadły najlepiej, docierając do drugiej rundy, przegrywając w niej z najwyżej rozstawionymi Black i Huber.
 
Jutro na zielono-szare korty Wimbledonu wraca rywalizacja. W poniedziałek czeka nas mnóstwo emocji, bo w komplecie rozegrana zostanie czwarta runda. Radwańska znów trafiła na daleki kort 18, ale, jak na razie, przynosi jej on szczęście…