Niespodzianka: finał w Londynie bez Murray’a!

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Andy Murray – człowiek, który miał sprawić radość gospodarzom i wygrać wielkoszlemowy Wimbledon. Już wiemy, że na pewno nie w tym roku. Brytyjczyk przegrał mecz półfinałowy ze swoim imiennikiem, Andym Roddickiem 4:6, 6:4, 6:7(7), 6:7(5). Drugim finalistą, zgodnie z oczekiwaniami, został pięciokrotny mistrz trawiastych kortów Anglii, Roger Federer. Szwajcar ograł 7:6(3), 7:5, 6:3 Tommy’ego Haasa.

Dla Andy’ego Roddicka z pewnością piątek, 3 lipca, jest jednym z najszczęśliwszych dni w karierze, przynajmniej od trzech lat. Amerykanin, po raz pierwszy od US Open 2006 awansował do finału turnieju wielkoszlemowego. Na korcie centralnym byliśmy dziś świadkami bardzo inteligentnego tenisa przez trzy godziny i siedem minut trwania tego pojedynku.

W pierwszym secie Roddick atakował tylko w korzystnych sytuacjach, co zazwyczaj kończyło się szybkim zdobyciem punktu. Murray najwyraźniej nie miał swojego najlepszego dnia. Serwis Amerykanina był celny i szybki, skutecznie utrudniając Brytyjczykowi zadanie. W efekcie Szkot nie miał ani jednej możliwości break pointowej. Roddick otrzymał jedną, wykorzystał ją i mógł cieszyć się jednosetowym prowadzeniem w meczu. W drugim secie historia powtórzyła się, ale tym razem inne było nazwisko zwycięzcy. Andy Murray zdobył przełamanie i wyrównał stan rozgrywki. Już na początku trzeciej partii Amerykanin znalazł się w tarapatach, ale obronił wszystkie trzy break pointy przy własnym podaniu. W ciągu dwunastu gemów doszło do jednego breaka z każdej strony i konieczny okazał się tie-break. Tam lepszy okazał się Roddick, triumfując 9-7. Czwarta odsłona to ta, w której żaden z zawodników nie miał okazji do odebrania gema serwisowego swojemu rywalowi. Roddick popełniał więcej niewymuszonych błędów i  co rusz pojawiał się przy siatce. Znów doszło do tie-breaka. Murray przegrał 5-7. O dwa punkty. A w całym secie w liczbie zdobytych punktów Amerykanin lepszy był w stosunku 41 do 39… Kibice Szkota byli zawiedzeni, ale obydwu tenisistów nagrodzili burzą oklasków za fantastyczny tenis, jaki zaprezentowali na "świętej trawie".

Zawsze spodziewasz się, że przeciwnik będzie grał dobrze, zwłaszcza na tym etapie turnieju – opowiadał Andy Murray w rozmowie z dziennikarzami. – A on świetnie serwował. Serwował naprawdę, naprawdę dobrze w tie-breakach. Myślę, że może stracił dwa pierwsze serwisy. Miałem sporo szans. Ale po prostu ich nie wykorzystałem.

Drugim finalistą turnieju w Londynie został Roger Federer. Szwajcar pokonał 7:6(3), 7:5, 6:3 Tommy’ego Haasa. Pięciokrotny mistrz Wimbledonu serwował dzisiaj wyśmienicie, nie dając rywalowi ani jednego break pointa przez dwie godziny i dwie minuty gry. Federer był lepszy w każdym aspekcie gry, a Niemcowi wystarczyło sił do walki jedynie w dwóch pierwszych odsłonach. Po dwunastu gemach pierwszego seta doszło do tie-breaka, tam Szwajcar był zdecydowanie lepszy, tracąc zaledwie trzy z dziesięciu rozegranych punktów. W drugiej partii tie-break był w zasięgu ręki, ale zanim do niego doszło, mąż Mirki Vavrinec odnotował breaka i podniósł swoje prowadzenie na 2-0 w meczu. Trzecia partia była już potwierdzeniem wimbledońskiej dyktatury wicelidera rankingu, który z przewagą przełamania wygrał do trzech.

Takie duże mecze nigdy nie są łatwe – powiedział Federer pytany o to, czy w ogóle czuł na korcie jakieś zdenerwowanie. – Normalnie zawsze grasz lepiej, jeżeli twój przeciwnik także gra dobrze. Tommy miał świetny mecz. Przez dwa sety prawie nie mogłem go przełamać. Jestem bardzo zadowolony ze swojej dzisiejszej gry. Trudny mecz, bo Tommy grał świetnie.

W niedzielę na korcie centralnym dojdzie do ostatniego meczu Wimbledonu – finału gry pojedynczej pomiędzy Rogerem Federerem a Andym Roddickiem. Stawka jest ogromna, ale znów większa uwaga będzie skupiona na Szwajcarze. Bo jeśli wygra, pobije rekord wszechczasów w ilości zdobytych singlowych tytułów wielkoszlemowych w singlu (obecnie dzieli go z Petem Samprasem, a ich liczba to 14) i powróci na prowadzenie w światowej klasyfikacji ATP, po niecałym roku odbierając je Rafaelowi Nadalowi. Andy i Roger spotykali się na korcie dwadzieścia razy. Osiemnaście z tych spotkań (w tym finały Wimbledonu 2004, 2005 i US Open 2006) wygrał Szwajcar. Amerykanin pokonał go ostatnio w ćwierćfinale w Miami w 2008 roku.

Półfinały singla:
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Tommy Haas (Niemcy, 24) 7:6(3), 7:5, 6:3
Andy Roddick (Stany Zjednoczone, 6) – Andy Murray (Wielka Brytania, 3) 6:4, 4:6, 7:6(7), 7:6(5)

Sprawdź komplet wyników z Londynu!

Karlović i Cilić kontra Roddick i Blake

/ Michał Jaśniewicz , źródło: daviscup.com, foto: AFP

W dniach 11-12 lipca rozegrane zostaną ćwierćfinały Pucharu Davisa. Jedną z najbardziej ciekawie zapowiadających się konfrontacji jest spotkanie pomiędzy Chorwacją oraz Stanami Zjednoczonymi. Liderami gospodarzy będą Ivo Karlović i Marin Cilić. Amerykanów do boju poprowadzić ma finalista Wimbledonu Andy Roddick.

Chorwacki kurort Porec będzie gościły reprezentacje Chorwacji i USA. Spotkanie odbędzie się na korcie ziemnym w hali Sportska Dvorana „Zatika”, która pomieścić może cztery tysiące widzów i najprawdopodobniej tylu miejscowych kibiców zasiądzie, by żywiołowo dopingować swoich reprezentantów.

Chorwacja samodzielnie w rozgrywkach Pucharu Davisa występuje od 1992 roku i już raz zdążyła sięgnąć po końcowy triumf (cztery lata temu). W rywalizacji z USA gospodarzy reprezentować będą Marin Cilić (13 ATP), Ivo Karlović (36 ATP), Roko Karanusić (110 ATP) oraz Lovro Zovko (72 w rankingu deblowym ATP). Największe nadziej Chorwaci wiążą oczywiście z mierzącym 198 cm Ciliciem, który w tym roku wygrał już dwa turnieje singlowe oraz mierzący 208 cm Karoliviciem – ćwierćfinalistom jeszcze trwającego Wimbledonu.

Amerykanie w Porec zrobią jednak z pewnością wszystko, by po raz pierwszy w historii rozgrywek Pucharu Davisa pokonać Chorwatów (dotychczasowe dwa pojedynki przegrali). Liderem „Jankesów” ma być Andy Roddick, który dziś wygrał z Andy Murrayem i awansował do finału Wimbledonu. Obok „A-Roda” w składzie znalazł się Jame Blake oraz najlepsza para deblowa świata – bracia bliźniaki Bob i James Bryanowie.

W pierwszej rudzie Pucharu Davisa obie reprezentacje grały przed własną publicznością, odnosząc pewne zwycięstwa. Chorwaci rozbili Chile 5:0, zaś Amerykanie pokonali Szwajcarów 4:1.

Polski ćwierćfinał w Toruniu

/ Tomasz Krasoń , źródło: itftennis.com, foto: bellacup.pl

Pięć Polek walczyło o awans do ćwierćfinału turnieju Bella Cup w Toruniu. Sztuki tej udało się dokonać jedynie dwójce naszych. Jednak możemy mieć pewność, że będziemy mieli swoją reprezentantkę w półfinale, gdyż jutro naprzeciw siebie staną Anna Korzeniak i Magdalena Kiszczyńska.

Anna Korzeniak już w meczu drugiej rundy musiała stawić czoła rodaczce. Czwarta rakieta toruńskiego turnieju i naszego kraju pokonała Paulę Kanię 7:6(0), 6:1. W pierwszym secie wyrównana batalia toczyła się do stanu 6:6. Wówczas inicjatywę przejęła bardziej doświadczona krakowianka, która koncertowo rozegrała tie breaka, nie oddając młodszej o 4 lata rodaczce ani jednego punktu. Równie jednostronny obraz gry miał miejsce w drugiej partii. Notowana w trzeciej setce światowego rankingu Korzeniak pewnie wygrała do jednego i zapewniła sobie miejsce w najlepszej ósemce imprezy.

Teoretycznie trudniejsze zadanie czekało Magdalenę Kiszczyńską. Rywalką 21-letniej szczecinianki była bowiem rozstawiona z „piątką” Rosjanka Jelena Czałowa. Polka zaprezentowała się lepiej od wyżej notowanej rywalki i triumfowała 7:5, 6:3. Dla Kiszczyńskiej ćwierćfinał w Toruniu to najlepszy rezultat w tym sezonie. Jelena Czałowa to jedyna rozstawiona tenisistka, jaka pożegnała się już z toruńską imprezą o puli nagród 25 tysięcy dolarów. Awans do najlepszej ósemki wywalczyły Tereza Hladikova (nr 1), Julia Bejgelzimer (nr 3), Bojana Jovanovski (nr 6) oraz Ksenia Milewska (nr 7).

Mniej szczęścia miały Karolina Kosińska i Katarzyna Piter. 23-letnia warszawianka uległa turniejowej „dwójce” Lence Tvarovskovej. Kosińska stoczyła wprawdzie wyrównany bój z 27-letnią Słowaczką, ale ostatecznie uległa 6:7(0), 5:7. Szybciej przygodę z Bella Cup zakończyła Katarzyna Pier. 18-letnia poznanianka przegrała 2:6, 0:6 z potężnie serwującą Gruzinką Oksaną Kałasznikową.

Do finału gry podwójnej awansowała para numer cztery, Karolina Kosińska i Aleksandra Rosolska. Polki pokonały 6:3, 6:1 Justynę Jegiołkę i Serbkę Dianę Nakić. Ich finałowymi rywalkami będą pogromczynie Pauli Kani i Katarzyny Piter, najwyżej rozstawione Julia Bejgelzimer i Ksenia Milewska.

Wyniki drugiej rundy singla:
Anna Korzeniak (Polska, 4) – Paula Kania (Polska, WC) 7:6(0), 6:1
Magdalena Kiszczyńska (Polska) – Jelena Czałowa (Rosja, 5) 7:5, 6:3
Lenka Tvarovskova (Słowacja, 2) – Karolina Kosińska (Polska) 7:6(0), 7:5
Oksana Kałasznikowa (Gruzja, 8) – Katarzyna Piter (Polska, Q) 6:2, 6:0

W krzywym zwierciadle: Ludzie i komputery (korespondencja z Londynu)

/ Michał Jaśniewicz , źródło: Korespondencja z Londynu Artur St. Rolak, foto: AFP

Mylić się jest rzeczą ludzką. Można się mylić i w mowie, i w piśmie. Ale żeby aż tak? W oficjalnym programie turnieju – codziennie nowym, codziennie po 7 funtów za sztukę – Ronald Atkin długo rozwodził się nad rosnącą frustracją Jeleny Diemientiewej, która po 11 latach i 42 Wielkich Szlemach starań ciągle nie może awansować do finału. A Roland Garros 2004? A US Open 2004? Demencja?

John Lloyd – w Wielkiej Brytanii znany jako tenisista, na świecie raczej jako były mąż Chris Evert – w porannym programie BBC powiedział, że żadna z Rosjanek nie ma najmniejszych szans w starciu z siostrami Williams. Ten pomylił się tylko w połowie, a na dodatek ma jeszcze alibi – Jelena faktycznie przegrała z Sereną.

Ludzka pamięć jest krótka, a natura leniwa. Nikomu nie chce się grzebać ani w pamięci swojej, ani w pamięci komputera. Łatwiej powiedzieć, że to był jeden z najlepszych meczów w historii tenisa. Sprawa bardzo subiektywna, ale pewne jest, że tak skrajnych półfinałów Wimbledon nie widział już od baaardzo dawna.

Kto się spóźnił i został wpuszczony na trybuny dopiero po trzech gemach, ten się bardzo zdziwił, że już w pierwszym Diemientiewa przełamała serwis Williams. Potem zrobiła to jeszcze dwukrotnie, a siedem razy była tego bardzo bliska. Kiedy Rosjanka zdobyła pierwszego seta, publiczność przyjęła to wielką owacją. Na większą może liczyć tylko Andy Murray. Gdy Amerykanka wyrównała, przez grzecznościowe oklaski bez trudu przebił się jej okrzyk zadowolenia.

Nawet w krótkiej pamięci powinny zmieścić się dwa challenge. Pierwszy raz komputer pokazał, że piłka zahaczyła o linię dosłownie na słowo honoru. Aut dałby Diemientiewej prowadzenie 5:3 w drugim secie przy własnym serwisie. Za drugim razem, po drajwie Williams, piłka podskoczyła na taśmie i spadła – zdaniem liniowego – poza kortem. Amerykanka oprotestowała tę decyzję. I miała rację, bo na monitorze pojawił się napis „In”. Tak Rosjanka straciła szansę na prowadzenie 4:1 w trzeciej partii.

Wszystko przez to, że mylą się ludzie, a nie maszyny.

Siostry Williams – Rosja 2:0

/ Michał Jaśniewicz , źródło: wimbledon.org/sonyericssonwtatour.com, foto: AFP

Drugi rok z rzędu, a po raz czwarty w historii w finale Wimbledonu zmierzą się siostry Serena oraz Venus Williams. Pierwsza z nich rozegrała epicką batalię z Jeleną Diemientiewą, druga straciła tylko gema w rywalizacji z liderką rankingu WTA Dinarą Safiną.

W tegorocznych półfinałach Wimbledonu spotkały się cztery najwyżej rozstawione tenisistki, a zarazem doszło do swoistego meczu USA – Rosja. Konkretnie doszło do rywalizacji sióstr Williams z dwoma najlepszymi tenisistkami „Sbornej”. W obu przypadkach górą były reprezentantki Stanów Zjednoczonych.

Dzisiejsze półfinały miały diametralnie różny przebieg, ale w obu nie brakowało zaskakujących sytuacji. Serena Williams i Jelena Diemientiewa rywalizowały przez dwie godziny oraz czterdzieści dziewięć minut. Już w pierwszym gemie spotkania Rosjanka wywalczyła breaka, ale natychmiast przewagę roztrwoniła. Od tego momentu tenisistki regularnie wygrywały własny serwis i doszło do rozgrywki tie breakowej. Ten w pierwszej fazie miał bardzo zacięty przebieg, ale od stanu 2:3 Diemientiewa wygrała cztery kolejne piłki, a ostatecznie całą rozgrywkę 7:4.

Pierwszy gem drugiego seta to ponownie break, tym razem na korzyść Williams. Rosjanka zdołała doprowadzić do stanu 3:3, ale w jedenastym gemie Amerykanka ponownie wywalczyła przełamanie. Po zmianie stron Serena zdołała utrzymać własne podaniach i wygrać całego seta. Nie przyszło to jej łatwo, gdyż Diemieniewa miała trzy break pointy, swojej szansy jednak nie wykorzystała. Decydująca odsłona to mieszanka fantastycznej walki i przepięknych zagrań z banalnymi błędami. Pochodząca z Moskwy tenisistka prowadziła już 3:1, ale przewagi nie zdołała utrzymać do końca i po dramatycznej końcówce przegrała 6:8!

„To zdecydowanie jedno z najbardziej dramatycznych zwycięstw w mojej karierze. Nie mam co do tego wątpliwości” – przyznała na pomeczowej konferencji Serena Williams.

Po tak niezwykłym pierwszym półfinale londyńska publiczność zacierała ręce na drugi akt amerykańsko-rosyjskiej rywalizacji. Fakt, że naprzeciw siebie stanęły obrończyni tytułu oraz liderka rankingu WTA tylko potęgowało te nadzieje. Okazały się one jednak niezwykle płonne. 29-letnia Venus Williams w zaledwie pięćdziesiąt jeden minut pokonała o sześć lat młodszą Dinarę Safinę 6:1, 6:0. W całym spotkaniu Amerykanka odnotowało szesnaście piłek kończących, przy zaledwie jednym niewymuszonym błędzie. Rosjanka natomiast miała szesnaście niewymuszonych błędów oraz sześć „winnersów”.

„Nie da się ukryć, że nie jestem specjalnie zadowolona z końcowego wyniku. Myślę, że ona jest za dobra na korcie trawiastym. To nie jest moja ulubiona nawierzchnia, a jej tak, więc szczerze mówiąc ona była dziś po prostu za dobra.” – przyznała po spotkaniu Dinara Safina.

„To dla mnie duży sukces. Jestem zadowolona z mojej dyspozycji. Oczywiście granie przeciwko numerowi jeden jest zawsze ekscytujące. Ciężko na to wszystko pracowałem, a dzisiaj byłam zdolna grać tak jak należy” – skomentowała z kolei obrończyni tytułu Venus Williams.

Wyniki półfinałów:
Venus Williams (USA, 3) – Dinara Safina (Rosja, 1) 6:1, 6:0
Serena Williams (USA, 2) – Jelena Diemientiewa (Rosja, 4) 6:7(4), 7:5, 8:6

Media Cup na Warszawiance

/ Maciej Weber , źródło: tennismediacup.pl, foto:

Katarzyna Melibruda (Biuro Reklamy TVP) i Przemysław Kwasiborski (Landu Agencja Reklamowa) wygrali Tennis Media Cup 2009 na kortach Warszawianki

W kategorii pań drugie miejsce zajęła Patrycja Sulewska (Cable Team Poland), a trzecie Monika Kanast (Kelner Polska Sp. z.o.o.). Wśród panów drugi był Axel Armad (Ferrero Polska), a trzeci Jacek Węglarz (Graffiti Film sp. z.o.o.). Nagroda specjalna trafiła do Roberta Skolimowskiego (FireFly Creation).

 

Zwycięstwa czterech Polek w Toruniu

/ Tomasz Krasoń , źródło: itftennis.com, foto: bellacup.pl

Cztery Polki poszły w ślady Magdaleny Kiszczyńskiej i awansowały do drugiej rundy imprezy Bella Cup, która od wtorku rozgrywana jest w Toruniu. Pierwsze spotkania w turnieju ITF o puli nagród 25 tysięcy dolarów wygrały Anna Korzeniak, Karolina Kosińska, Katarzyna Piter i Paula Kania.

Najbardziej zaciętą batalię o miejsce w szesnastce stoczyła Anna Korzeniak. 21-letnia krakowianka jest w Toruniu rozstawiona z „czwórką”, ale pierwszego seta pojedynku z Lianą-Gabrielą Ungur przegrała 2:6. Druga odsłona miała niezwykle dramatyczny przebieg, a czwarta rakieta naszego kraju przedłużyła swoje szanse na awans dopiero po emocjonującym tie breaku, którego wygrała do siedmiu. Taki obrót wydarzeń wyraźnie wybił z uderzenia Rumunkę. W decydującym secie Ania Korzeniak prowadziła 4:1, gdy Ungur poddała spotkanie z powodu problemów zdrowotnych.

O ćwierćfinał Anna Korzeniak zagra z inną reprezentantką biało-czerwonych, Paulą Kanią. Utalentowana 16-latka z Sosnowca rozbiła w pierwszej rundzie Bella Cup Klaudię Gawlik. Kania odprawiła starszą o zaledwie siedem miesięcy rodaczkę „na rowerze”. Obie nasze juniorki start w toruńskim turnieju miały zapewniony dzięki „dzikim” kartom.

Równie jednostronny przebieg miała druga stuprocentowo polska potyczka. Kwalifikantka Katarzyna Piter pozostawiła w pokonanym polu Sandrę Zaniewską. 18-letnia poznanianka okazała się mniej bezwzględna wobec rywalki ze Śląska, oddając jej trzy gemy w drugim secie spotkania. Występ w Toruniu jest szansą dla Katarzyny Piter na odbudowanie formy. Ostatnie starty jednej z największych nadziej polskiego tenisa nie napawały optymizmem.

Do drugiej rundy awansowała także najlepiej spisująca się Polka w tegorocznych imprezach ITF. Mowa o Karolinie Kosińskiej, która we wcześniejszej fazie sezony odnotowała dwa turniejowe triumfy i dotarła do 328. pozycji na świecie. Na inaugurację toruńskiej imprezy 23-letnia warszawianka pokonała groźną Słowaczkę Dominikę Nociarovą. Zarówno w pierwszej, jak i drugiej partii przewaga Polki nie była zbyt okazała, ale wystarczyła do pewnego zwycięstwa. Kosińska triumfowała 6:4, 6:3.

Mniej szczęścia miała Olga Brózda. Szósta rakieta naszego kraju przegrała w pierwszej rundzie z jedną z faworytek imprezy, rozstawioną z „dwójką” Lenką Tvarovskovą. 23-letnia poznanianka nie zdołała nawet nawiązać walki ze znacznie wyżej notowaną Słowaczkę i przegrała 0:6, 2:6.

Polkom dobrze wiedzie się w rozgrywkach gry podwójnej. Do półfinału dotarło aż pięć naszych reprezentantek. O finał rozstawione z „czwórką” Karolina Kosińska i Aleksandra Rosolska zagrają z Justyną Jegiołką i Dianą Nakić, a Paula Kania i Katarzyna Piter skrzyżują rakiety z najwyżej notowaną parą imprezy, Julią Bejgelzimer i Ksenią Milewską.

Wyniki pierwszej rundy singla:
Anna Korzeniak (Polska, 4) – Liana-Gabriela Ungur (Rumunia) 2:6, 7:6(7), 4:1 i krecz
Paula Kania (Polska, WC) – Klaudia Gawlik (Polska, WC) 6:0, 6:0
Katarzyna Piter (Polska, Q) – Sandra Zaniewska (Polska, WC) 6:0, 6:3
Karolina Kosińska (Polska) – Dominika Nociarova (Słowacja) 6:4, 6:3
Lenka Tvarovskova (Słowacja, 2) – Olga Brózda (Polska) 6:0, 6:2

W krzywym zwierciadle: Murray? Nie znam… (korespondencja z Londynu)

/ Michał Jaśniewicz , źródło: Korespondencja z Londynu Artur St. Rolak, foto: AFP

Kamery BBC są wszędzie – przynajmniej na Wimbledonie. To nic, że redaktorzy z mikrofonami niemiłosiernie kaleczą nazwiska inne niż Murray, Federer czy Williams. Można nie słuchać, ale czasami naprawdę warto.

Choćby wtedy, gdy ekipa telewizyjna postanowiła odwiedzić ludzi stojących w całonocnej kolejce po bilety. Fani Lleytona Hewitta z daleka rzucają się i w oczy (żółtymi koszulkami z wielkim napisem AUS Fanatics), i w uszy (głośnym śpiewem, ale kto by ich zrozumiał z tym akcentem…), więc aż się prosiło, aby zacząć właśnie od nich.

– Czy waszym zdaniem Andy Murray ma szansę wygrać Wimbledon? – dziennikarz zapytał z nadzieją  głosie pierwszą grupę kibiców.
– Murray? Nie znamy – odpowiedzieli wymieniając spojrzenia.
Podszedł do drugiej grupy i powtórzył pytanie.
– Nieeee!!! – ci akurat nie żartowali.

Dalej redaktor już nie ryzykował. Bezradnie zwinął mikrofon, operator schował kamerę, ale wydawca puścił reportaż na antenę.

W czwartek Murray pokonał Juana Carlosa Ferrero w 101 minut i po spełnieniu jeszcze kilku obowiązków pojechał do domu. Jeśli włączył telewizor, to zobaczył na ekranie Hewitta i jego sympatyków, którzy tego popołudnia i wieczora mieli wysoką oglądalność. I to w prime time. Przez 230 minut kamery pokazywały na zmianę Australijczyka, Andy’ego Roddicka i trybuny, ze szczególnym uwzględnieniem kibiców w żółtych T-shirtach. Oraz żon obu tenisistów. Pani Roddickowa, modelka, jest ładniejsza od pani Hewittowej, aktorki. I bardziej uśmiechnięta, bo to jej mąż wygrał ostatnią piłkę tego pojedynku, będącego niewątpliwą ozdobą ćwierćfinałów.

No i redaktor też się trochę ucieszył. Mógłby teraz spytać, kto jest Hewitt, ale kogo? AUS Fanatics poszli na piwo, a potem po bilety na mecz krykieta.

Djoković nie daje rady, Federer i Murray w półfinałach

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Roger Federer i Andy Murray po trzysetowych zwycięstwach awansowali do półfinałów gry pojedynczej mężczyzn wielkoszlemowego Wimbledonu. Szwajcar uporał się z bardzo dobrze serwującym Ivo Karloviciem, a Brytyjczyk odprawił Juana Carlosa Ferrero. Mniej szczęścia miał Novak Djoković. Serb przegrał bój z Tommym Haasem, ale i tak znacznie poprawił swoje zeszłoroczne osiągnięcie na londyńskiej trawie. Ostatnim półfinalistą został zgodnie z oczekiwaniami Andy Roddick, ale Lleyton Hewitt zmusił go do pięciosetowej walki.

Tommy Haas to najstarszy zawodnik, jaki znalazł się w drabince gry pojedynczej mężczyzn Wimbledonu 2009. Dziś Novak Djoković miał szansę zrewanżować się 31-letniemu Niemcowi za niedawną porażkę w finale w Halle. Nie uczynił tego i ponownie przegrał, tym razem w czterech setach 5:7, 6:7(8), 6:4, 3:6.

W pierwszych minutach spotkania wyraźnie widać było różnicę w stylach – "staromodny" Haasa i "nowoczesny" Djokovicia. Przez czterdzieści minut nie doszło do ani jednego break pointa. W samej końcówce Niemiec zaczął grac agresywniej, zmuszając Serba do popełniania błędów. W ten sposób wywalczył przełamanie i wygrał partię 7:5. W drugiej odsłonie mógł powtórzyć się ten scenariusz, niżej notowany z tenisistów prowadził już bowiem 6:5 z przewagą przełamania. Wówczas Djoković zmobilizował się i w perfekcyjny sposób doprowadził do tie-breaka. W dodatkowym gemie okazał się jednak słabszy po czternastu rozegranych punktach. W trzecim secie najprawdopodobniej Haas poczuł, że stoi przed szansą pokonania czwartego tenisisty globu, pozwolił się przełamać i ożywił nadzieje serbskich kibiców. Swoją przewagę przypieczętował jednak w czwartej odsłonie i choć Djoković starał się grać spokojniej, od stanu 1:3 nie zdołał odrobić strat i musiał pożegnać się z Wielkim Szlemem w Londynie.

To oczywiście duże rozczarowanie, że nie wygrałem – przyznał ze skruchą Novak Djoković. – Myślę, że dobrze się spisywałem w całym turnieju, ale niestety dzisiaj nie wystąpiłem dobrze. Byłem solidny we własnych gemach, ale nie potrafiłem tego utrzymać w najważniejszych momentach, byłem za bardzo zdenerwowany w tych chwilach. On wykorzystywał swoje szanse i grał lepiej. On naprawdę zasłużył na zwycięstwo.

Tommy Haas, niegdyś wicelider klasyfikacji ATP, nie przegrał jeszcze w tym sezonie meczu na nawierzchni trawiastej. Dziś Niemiec osiągnął swój najlepszy wynik w historii startów wimbledońskich. Dotychczas była nim czwarta runda z 2007 roku. Wówczas przegrał z Rogerem Federerem…

A już za dwa dni będzie miał szansę zrewanżować się, bowiem to Szwajcar jest jego następnym rywalem. Mistrz z Bazylei nie może marnować czasu w Londynie, bowiem ma okazję powrócić na prowadzenie w światowym rankingu. Musi tylko… wygrać. Dziś wyeliminował Ivo Karlovicia (numer 22) wynikiem 6:3, 7:5, 7:6(3). Chorwat zasłynął w wimbledońskiej imprezie tym, że zaserwował najwięcej asów – łącznie 160, z czego 23 w dzisiejszym pojedynku (dla porównania liderka wśród pań, Sabine Lisicki, ma ich na koncie zaledwie 41!).

Do zwycięstwa Szwajcar, rozstawiony z numerem dwa, potrzebował trzech setów oraz godziny z czterdziestoma trzema minutami czasu. W pierwszej odsłonie Federer błyskawicznie zdobył przełamanie, choć odebranie gema serwisowego Chorwatowi podczas tego turnieju dla wszystkich jego rywali było niemalże cudem (Karlović w czterech meczach bronił zaledwie 4 break pointów!). Faworyt utrzymał tę przewagę i objął prowadzenie w spotkaniu. W drugiej odsłonie gra toczyła się zgodnie z regułą własnego podania aż do jedenastego gema, w którym Karlović ponownie został przełamany. Po kolejnym gemie Federer objął prowadzenie w setach 2-0. Chorwat nie stracił motywacji. W trzeciej odsłonie utrzymywał się "na powierzchni" przez 12 gemów, ale w tie-breaku okazał się dużo słabszy i ostatecznie musiał pożegnać się z imprezą.

Faworyt gospodarzy, Andy Murray, w trzech setach uporał się z jednym ze starszych uczestników imprezy. Juan Carlos Ferrero, który godnie zastąpił w Londynie Rafaela Nadala, w jednej czwartej finału przegrał 5:7, 3:6, 2:6. Brytyjczyk, po poważnych tarapatach w poprzedniej rundzie  w konfrontacji ze Stanislasem Wawrinką, tym razem nie pozostawił swojemu rywalowi żadnych złudzeń. O wejście do upragnionego finału zagra z Andym Roddickiem. Amerykanin był dzisiaj lepszy od Lleytona Hewitta.

Ćwierćfinały singla:
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Ivo Karlović (Chorwacja, 22) 6:3, 7:5, 7:6(3)
Andy Murray (Wielka Brytania, 3) – Juan Carlos Ferrero (Hiszpania) 7:5, 6:3, 6:2
Tommy Haas (Niemcy, 24) – Novak Djoković (Serbia, 4) 7:5, 7:6(8), 4:6, 6:3
Andy Roddick (Stany Zjednoczone, 6) – Lleyton Hewitt (Australia) 6:3, 6:7(10), 7:6(1), 4:6, 6:4

Sprawdź komplet wyników z Londynu!

Wimbledon w krzywym zwierciadle: pusta szafka (korespondencja z Londynu)

/ Michał Jaśniewicz , źródło: Korespondencja z Londynu Artur St. Rolak, foto: AFP

Kiedy gruchnęła wiadomość, że Rafael Nadal wycofał się z The Championships, co siódmy hiszpański dziennikarz już posiadający akredytację (a trzeba wiedzieć, że na Wimbledonie nie dają ich każdemu chętnemu) zrezygnował z przyjazdu do Londynu. Głupio wyszło, bo Juan Carlos Ferrero gra dalej.

Trudno powiedzieć, by polscy dziennikarze przecenili szanse Agnieszki Radwańskiej. Jeden wyjechał już po czwartej rundzie i nie zobaczył ćwierćfinału – chociaż, tak po prawdzie – do oglądania nie było zbyt wiele. Dwóch innych było skłonnych dopłacić i przebukować bilety na powrót do Warszawy na inny termin, gdyby tylko Venus Williams dała „Isi” – i im – taką szansę.

W ogóle mało kto chciał, żeby Radwańska została jeszcze parę dni w Londynie. We wtorek rano przyszła do szatni i ze zdziwieniem odkryła, że jej szafka jest pusta. Było w niej parę drobiazgów, jakieś śmieci, nic cennego – np. na US Open regularnie giną ipody i portfele – ale sprawa przykra. Wstęp do szatni, do której nie zagląda nikt z personelu, podobno nawet sprzątaczki, mają początkowo tylko zawodniczki rozstawione z numerami 1-16, a później – gdy liczba grających zostanie zredukowana – wszystkie z czwartej rundy. Lista podejrzanych jest więc zamknięta, ale śledztwa nie będzie.

Chodzą słuchy, że w sobotę – w dniu finału – z tej szatni korzystać będą już tylko siostry Williams.