Wimbledon: król powrócił!

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: wimbledon.org/własne, foto: AFP

Andy Murray wzniósł się dziś na wyżyny swoich możliwości, ale Roger Federer znów grał jak za dawnych lat, ocierając się o geniusz. Po pięknej tenisowej uczcie Szwajcar pokonał Szkota 4:6, 7:5, 6:3, 6:4 i po raz siódmy wygrał Wimbledon!

– W porządku, spróbuję, ale to nie będzie łatwe – mówił łamiącym się głosem Andy Murray wspierany gigantycznymi owacjami przez tłum na trybunach. Pogratulował Federerowi, podziękował najbliższym i zwrócił się do kibiców. Wtedy nie krył już łez. – Każdy mówi o presji, ale granie przy waszym wsparciu sprawia, że wszystko jest łatwiejsze… Nic dodać, nic ująć.

Choć Brytyjczycy znów muszą odłożyć marzenia o triumfie ich reprezentanta na The All England Club, mogą być ze swojego ulubieńca bardzo dumni. Przegrał, ale zachwycał na korcie, udowadniając, że znalazł się w miejscu, na które w pełni zasłużył. Od samego początku Murray prezentował się znakomicie. Był skoncentrowany, strzelał soczystymi forhendami i bekhendami, ganiając Federera, pewnie serwował, a co najprzyjemniejsze, grał po prostu pięknie dla oka. Na nagrodę nie musiał długo czekać, bo już w pierwszym gemie przełamał Szwajcara i po chwili prowadził 2:0. Mógł i powinien utrzymać przewagę, ale Federer tego dnia przypominał siebie z najlepszych czasów. Może na początku popełniał zbyt dużo prostych błędów, ale z każdą chwilą przysłaniał je coraz większą liczbą magicznych zagrań. Murray jednak biegał jak szalony, odbierał każdą piłkę i odpowiadał jeszcze lepiej. Zdołał przełamać Szwajcara po raz drugi i wygrał seta.

Na początku drugiej partii spadł deszcz, przerywając spotkanie na około 40 minut. Ale pod zasłoniętym dachem nie ubyło nic z tego, czego świadkami byliśmy wcześniej. Ciągle patrzyliśmy na tenis w najpiękniejszym wydaniu, obfitujący w długie wymiany, w których było wszystko – od potężnych top spinowych uderzeń, przez podcinane zagrania zmieniające tempo, po widowiskowe loby, woleje i smecze. Murray utrzymywał koncentrację na najwyższym poziomie, rzadko się mylił i zmuszał Federera do sięgnięcia po najcięższe działa. Szkot wypracował sobie aż cztery okazje na przełamanie rywala, ale tym razem żadnej nie wykorzystał. W samej końcówce Brytyjczycy przeżyli szok, bo ni stąd ni zowąd Szwajcar przełamał ich reprezentanta i od razu wygrał seta.

Murray nie sprawiał wrażenia podłamanego, ale w dalszej części meczu można było dostrzec lekką zmianę w jego postawie. Grał ciągle świetnie, ale jego pech polegał na tym, że coraz lepiej grał także Federer, który powoli zaczął przejmować kontrolę nad wydarzeniami na korcie. Szkot częściej się denerwował i miał coraz mniej pomysłów na to, jak jeszcze zaskoczyć rywala. Nie pomagał mu także serwis, który w trzecim secie nie był tak skuteczny jak wcześniej. Kluczowy okazał się szósty gem, w którym w ciągu ponad piętnastu minut był aż dziesięć równowag. Swoje szanse miał Murray, miał je też Federer. Przy szóstej okazji na przełamanie, Szkot pękł, a potem straty nie zdołał już odrobić.

Z każdą chwilą Szkot wyglądał jednak coraz gorzej. Powróciły gesty oraz mimika, do których nas przyzwyczaił. Często pojawiał się także grymas bólu na twarzy po tym jak wcześniej w jednej z akcji poślizgnął się i upadł. Murray robił, co mógł, ale zmęczenie też dawało o sobie znać. Nie był już tak precyzyjny i chociaż błędów nadal nie robił prawie wcale, to licznik kończących zagrań mocno zwolnił. Federer przełamał go na 3:2 i choć całe trybuny wierzyły w Murraya do końca, Szwajcar przewagi już nie oddał. Po ostatniej piłce w swoim stylu padł na kort, a do oczu momentalnie popłynęły mu łzy.

Federer wrócił na szczyt wielkim stylu. Pokazał, że mając 30 lat, wciąż można zachwycać i ocierać się o geniusz. To dla niego siódmy triumf na Wimbledonie. Tyle razy wygrywali w Londynie tylko dwaj inni zawodnicy – William Renshaw i Pete Sampras. Za rok może zostać absolutnym liderem. Dołożył też siedemnasty tytuł wielkoszlemowy, śrubując rekord, który pobił trzy lata temu. A od poniedziałku znów będzie na fotelu lidera światowego ranknigu. Tam, gdzie jego miejsce.

Król powrócił.
 


Wyniki

Finał singla:
Roger Federer (Szwajcaria, 3) – Andy Murray (Wielka Brytania, 4) 4:6, 7:5, 6:3, 6:4 

Palermo: Radwańska zrezygnowała

/ Michał Jaśniewicz , źródło: datasport.it/własne, foto: AFP

Agnieszka Radwańska zrezygnowała z występu na kortach ziemnych w Palermo. Taka decyzja spowodowana jest problemami zdrowotnymi finalistki Wimbledonu.

Krakowianka podczas swoich historycznych batalii w Londynie (m.in. przerywanych przez opady deszczu) nabawiła się problemów zdrowotnych (związanych z drogami oddechowymi). Z tego też względu Polka oficjalnie wycofała się z turnieju XXV Italiacom Open, gdzie miała być największą gwiazdą.

Agnieszka Radwańska przybyła dziś jednak do Palermo. Jutro Polka podda się we Włoszech badaniom lekarskim wyznaczonym przez WTA, by dopełnić formalności związanych z rezygnacją z turnieju. W poniedziałek odbędzie się ponadto konferencja prasowa Radwańskiej w Palermo, a także krakowianka rozdawać będzie autografy.

Taka sytuacja sprawia, iż kolejnym występem Agnieszki Radwańskiej będzie ten na Igrzyskach Olimpijskich. Zmagania na kortach Wimbledonu rozpoczną się 28 lipca.

Bastad: Przysiężny walczy dalej

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Michał Przysiężny awansował do finałowej fazy eliminacji turnieju ATP w Bastad. Głogowianin pokonał dziś Mohammada Ghareeba 6:7(8), 6:4, 6:1.

361. w rankingu Przysiężny walczy o awans do swojego pierwszego w sezonie turnieju ATP Tour. W Szwecji najpierw pokonał Michaiła Elgina 6:4, 6:3, a dziś rozegrał trzysetową batalię z reprezentantem Kuwejtu.

31-letni Ghareeb (902 ATP) pierwszą partię wygrał po niezwykle zaciętym tie breaku 10-8. Dwa kolejne sety należały już do Polaka. W decydującej odsłonie Przysiężny wykorzystał 3 na 3 break pointy i wygrał godzinę i czternaście minut.

Trudne wyzwanie czeka Michała Przysiężnego w decydującej fazie eliminacji. Jego rywalem będzie bowiem rozstawiony z „jedynką” Alessandro Giannessi (128 ATP). Włoch zasygnalizował dziś dobrą dyspozycję, pokonując w pięćdziesiąt minut Milosa Sekulica 6:0, 6:2.


Wyniki

Druga runda eliminacji:
Michał Przysiężny (Polska, 8) – Mohammad Ghareeb (Kuwejt) 6:7(8), 6:4, 6:1

Finał Wimbledonu: do trzech razy sztuka

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Wielka Brytania wstrzymuje oddech. Andy Murray jeszcze nigdy nie był tak blisko spełnienia marzeń swoich i miejscowych kibiców. Wszystko co trzeba zrobić, to pokonać Rogera Federera. Jakież to proste…

Trzy ostatnie finały Wimbledonu z udziałem Rogera Federera wciskały w fotel. Trochę już od nich czasu minęło, bo mowa o latach 2007-2009, ale takich spotkań się nie zapomina. Wszystkie kończyły się po pięciu setach, każdy miał swoją osobną i bardzo skomplikowaną historię. Dwa z nich były bitwami, które świat w ostatnich latach pokochał – czyli między Rogerem a Rafą. Ale jeden z tym, który w pierwszej połowie dekady na londyńskiej trawie czuł się jak ryba w wodzie – z Andym Roddickiem. I chyba mało kto sądził, że ten inny już Andy będzie w stanie tak poważnie zagrozić wielkiemu wciąż wówczas Federerowi, zmuszając go do rozgrywania 30 gemów w piątym secie.

Dzisiaj nie ma Roddicka ani Nadala. Jest Andy Murray, który o takiej chwili jak ta marzył tak bardzo, jak my marzyliśmy o takiej chwili jak ta wczorajsza. Szkot wreszcie przebił się przez półfinałowy mur, którego nie potrafił zburzyć przez trzy ostatnie edycje. Niewątpliwie pomógł mu w tym Lukas Rosol, który w drugiej rundzie zagrał najlepszy mecz w życiu i wyrzucił z turnieju Rafę. Ale nie oznacza to, że Murray drogę do upragnionego finału miał łatwą. Niepozorny David Ferrer czy potężny Jo-Wilfried Tsonga to rywale, z którymi trzeba się namęczyć. Teraz tylko ta presja. Świadomość, że Wielka Brytania czeka na ten moment tak długo. I tak bardzo w Murraya wierzy. Pytanie, czy wierzy w niego też sam Murray.

Federer nie tylko gra o 17. wielkoszlemowy tytuł, ale także o powrót na szczyt rankingu. Sprawa jest prosta: jeśli wygra, zrzuci z fotela Djokovicia. Szwajcar już dawno nie zaznał smaku wielkoszlemowego triumfu. Tak jak wygrał upragniony, rekordowy szesnasty tytuł na Wimbledonie trzy lata temu, tak potem tylko dwa razy pojawił się jeszcze w finale. Ale przegrał. Do trzech razy sztuka?

Szkot w wielkoszlemowym finale wylądował po raz czwarty. Historia trzech wcześniejszych pojedynków nie jest dla niego przyjemna, bo w żadnym nie zdobył nawet seta. Rok temu w Melbourne zatrzymał go Novak Djoković, w dwóch poprzednich przypadkach ten sam, który dziś będzie chciał to zrobić. Roger Federer. Do trzech razy sztuka?

Dla któregoś z nich to polskie powiedzenie okaże się prawdziwe.

Wimbledon: Marray inspiruje Murraya. Siostry najlepsze

/ Bartosz Cębrzyna , źródło: własne/skysports.com, foto: AFP

Do nieoczekiwanego rozstrzygnięcia doszło w finale męskich zmagań deblowych. Wśród deblistek swoją dominację w kobiecym Wimbledonie potwierdziła Serena Williams.

Sensacja – bo tak trzeba niewątpliwie nazwać zwycięstwo duetu Jonny Marray i Frederik Nielsen – może okazać się natchnieniem dla brytyjskiego faworyta w finale rywalizacji singlowej. Andy Murray już w niedzielę stanie przed szansą zostania pierwszym od 76 lat reprezentantem Zjednoczonego Królestwa, który odniesie sukces w decydującym o losach londyńskiej imprezy spotkaniu.

– Każdy oczywiście wierzy w sukces Andyego. On już tak wielokrotnie był bliski triumfu w imprezie z cyklu Grand Slam. Murray pracuje bardzo ciężko i nie rozumiem, dlaczego nie miał nigdy przyjemności wygrania takiej imprezy – skomentował Jonny Marray.

Wystepujący w Londynie z dziką kartą debel jest rewelacją tegorocznej rywalizacji. Brytyjsko-duńska para ma za sobą niezwykle udany turniej, w którym wyeliminowała między innymi braci Bryanów oraz po pięciosetowym boju triumfowała w starciu z Robertem Lindstedtem oraz Horią Tecau.

Bez wątpienia to Serena Williams będzie jednak gwiazdą tegorocznej imprezy na kortach All Englad Clubu. Doświadczona Amerykanka całkowicie zdominowała zmagania kobiet, wygrywając w singlu oraz w deblu. Występująca u boku swojej starszej siostry zawodniczka triumfowała 7:5, 6:4 w starciu z czeską parą Andrea Hlavackova i Lucie Hradecka.

Dla sióstr Williams tegoroczne zwycięstwo jest już piątym wspólnym tytułem wywalczonym na wimbledońskich kortach.


Wyniki

Finał debla:
S. Williams, V. Williams (Stany Zjednoczone) – A. Hlaveckova, L. Hradecka 7:5, 6:4
J. Marray, F. Nielsen (Wielka Brytania, Dania) – R. Lindstedt, H. Tecau (Szwecja, Rumunia, 5) 4:6, 6:4, 7:6 (5), 6:7 (5), 6:3

 

Brunszwik: sukces polskich deblistów

/ Bartosz Cębrzyna , źródło: własne, foto: Jacek Herok

Dużym sukcesem zakończyła się przygoda polskich deblistów z turniejem na kortach niemieckiego Brunszwiku. Polacy wygrali po zaciętym finale zmagania w turnieju rangi ATP Challenger z pulą nagród w wysokości 106 tysięcy dolarów.

Tomasz Bednarek i Mateusz Kowalczyk od początku toczyli niezwyle wyrównany bój z fińsko-ukraińską parą Harri Heliovaar i Denys Molchanov. O losach pierwszego i drugiego seta decydowały pojedyncze piłki, lecz ostatecznie więcej zimnej krwii w super tie-breaku zachowali Polacy, którzy triumfowali 7:5, 6:7 (1), 10-8.

Co ciekawe nasz rodzimy duet od samego początku zmagań w niemieckiej miejscowości każdy kolejny mecz wygrywali z wielkimi problemami. Pierwszy z nich zakończył się rezultatem 7:6, 7:6, zaś o losach pozostałych spotkań decydowały super tie-breaki.

 


Wyniki

Finał debla:
Tomasz Bednarek, Mateusz Kowalczyk (Polska) – Harri Heliovaara, Denis Mołczanow (Finlandia, Ukraina) 7:5, 6:7 (1), 10-8

 

Wimbledon oczkiem Rolaka: niepotrzebne skreślić

/ Artur Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Każdy, kto po pierwszym secie napisał albo powiedział, że Serena Williams zmiażdżyła albo zaraz zmiażdży Agnieszkę Radwańską, jest głupcem albo nie ma pojęcia o sporcie – niepotrzebne skreślić – choćby nazywał się nawet John McEnroe. To pokolenie byłych tenisistów ma ma irytującą skłonność do wymądrzania się.

Tegoroczny finał był najlepszym meczem w wykonaniu kobiet, jaki Wimbledon widział od półfinału trzy lata temu, kiedy Serena pokonała Jelenę Diemientiewę. Tamten mecz był lepszy, bo wyrównany od pierwszej do ostatniej piłki. Ten ładniejszy, bo dziś nikt nie gra w tenisa tak pięknie jak Radwańska.

Nadzieja na niespodziankę rodziła się powoli i rosła z każdym gemem coraz lepiej prowadzonym przez Polkę. Zgasła nagle. Najpierw Amerykanka – jak karabin maszynowy – wystrzeliła serię czterech asów serwisowych i wyrównała na 2:2 w trzecim secie. Piąty gem pokazał, że Radwańska walczy już resztką amunicji i do końca na pewno jej nie wystarczy.

Kto powiedział, że ta dziewczyna nie potrafi okazywać emocji? Głosem łkającym ze wzruszenia dziękowała Serenie za piękny mecz, a publiczności za wielkie wsparcie. Zresztą Williams też się w końcu popłakała. Kort centralny lubi łzy, ale muszą one mieć solidne uzasadnienie. Te miały.

Mój – podpowiem, bo nie ma obowiązku pamiętać – 21. Wimbledon już się skończył. Roger Federer może jutro wygrać, może przegrać, a jeśli chce, to niech sobie nawet remisuje. Ja idę zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby pomóc Agnieszce Radwańskiej wygrać turniej wielkoszlemowy, zdobyć złoty medal olimpijski, awansować na pierwsze miejsce w rankingu WTA – niepotrzebne skreślić. Ale najlepiej nie skreślać. Wątroba powinna wytrzymać.

Wimbledon: „Matka Natura musi być Polką”

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: twitter.com/bbc.co.uk/guardian.co.uk/tennis.com, foto: AFP

Agnieszka Radwańska nie sprawiła sensacji – przegrała finał Wimbledonu z Sereną Williams, która zwyciężyła w Londynie po raz piąty. Ale zachwyciła zagranicznych dziennikarzy, którzy skazywali ją na pożarcie, a potem ze zdumieniem obserwowali, jak napędza stracha faworytce.

Największe brytyjskie portale, które zajmowały się relacjonowaniem Wimbledonu, powtarzały, jak jeden mąż, że ewentualne zwycięstwo Radwańskiej byłoby ogromną sensacją. Co więcej, nawet nie przypuszczali, że Polka będzie w stanie choćby w minimalnym stopniu utrudnić Williams sięgnięcie po piąty tytuł.

Po meczu te same portale nie szczędziły pochwał pod adresem Polki, która w swoim debiutanckim wielkoszlemowym finale zaprezentowała się ze znakomitej strony.

Na stronie bbc.co.uk zachwyty wiązała się przede wszystkim z tym, że krakowianka nie poddała się po druzgocącej porażce w secie otwarcia i nawiązała równorzędną walkę z Williams.

„Amerykanka, zwyciężczyni z lat 2002, 2003, 2009 i 2010 miała łatwe otwarcie, ponieważ Radwańskiej rzadko udawało zepchnąć ją do defensywy. Ale Polka odbudowała się, kiedy deszcz opóźnił rozpoczęcie drugiej partii, i wydrapała przełamanie w końcówce, żeby wygrać seta. Williams zdobyła dwa przełamania w decydującym secie i przezwyciężyła powracającą do meczu Radwańską” – relacjonuje bbc.co.uk.

Z kolei w internetowym wydaniu „Guardiana” można znaleźć szczególną pochwałę ogólnej postawy Polki, która zdołała przezwyciężyć problemy zdrowotne i stoczyć prawdziwy bój o triumf w Wimbledonie.

„Radwańska ciągle trzymała chusteczkę, wydmuchiwała w nią nos. Zważając na to, jak fatalnie musi się czuć, Polka zaprezentowała się niesamowicie w pierwszym wielkoszlemowym finale. Ale zwycięstwo nie było jej pisane” – osądzają „na gorąco” dziennikarze „Guardiana”.

Komplementów Polce nie szczędzi także portal tennis.com, który zwraca uwagę zarówno na zaskakujący powrót do meczu krakowianki, jak i na jej poważne problemy zdrowotne.

„Radwańska, która rozgrywała swój pierwszy wielkoszlemowy finał, zmagała się z problemami z oddychaniem, które sprawiały jej trudności z mówieniem. W drugim secie, będąc już przełamaną, w trakcie przerw stale kaszlała i wydmuchiwała nos. Ale przełamała Williams, żeby wyrównać na 4:4, a chwilę później przełamała Amerykankę ponownie i wygrała drugiego seta” – relacjonuje finał tennis.com.

Niezmiernie ciekawie prezentowały się reakcje internautów, którzy za pośrednictwem Twittera na bieżąco komentowali wydarzenia na korcie. Finał został okraszony co najmniej kilkudziesięcioma tysiącami „ćwierknięć”, na podstawie których dało się określić ogólny ogląd pojedynku.

W trakcie pierwszego seta internauci grzmieli, że oglądają najbardziej jednostronny finał w ostatnich latach. Albo zarzucali Polce, że nie daje z siebie maksimum, albo sugerowali, że Serena Williams jest nie do pokonania. „Trenują sztuki walki od dwunastu lat, ale wciąż byłbym bezradny w starciu z Sereną” – żartował jeden z internautów. „Serena serwuje lepiej niż większość mężczyzn w stawce” – napisała internautka.

Oberwało się również organizatorom, którzy nie uwzględnili przedmeczowych prognoz i zadecydowali, że mecz odbędzie się przy otwartym dachu. Ale po pół godzinie gry rozpadało się na Londynem i dach trzeba było zamknąć, co spowodowało 40-minutową przerwę w grze. „To była bardzo „mądra” decyzja. Brawa dla organizatorów” – można było wyczytać na Twitterze.

Od połowy drugiego seta coraz częściej chwalono Polkę, która przez kilkadziesiąt minut grała jak natchniona. Twitterowi komentatorzy nie mieli wątpliwości, że Radwańską stać na wygraną. „Mamy w końcu finał!”, „Dziękuję ci, Agnieszko, za to, że dałaś nam kawał niezłego meczu”, „Przerwa wybiła Williams z rytmu. Matka Natura musi być Polką” – pisali.

W decydującej partii ponownie jednak głos ludu przeszedł na stronę Williams. Po gemie, w którym Williams zaserwowała 4 asy z rzędu, internauci nie mieli już wątpliwości, że tytuł wpadnie w ręce Amerykanki. „Serena znów gra tak, jak grała w pierwszym secie”, „Amerykanka obudziła się w porę i wygląda na to, że jednak wygra mecz” – pisali.

Bastad: Przysiężny w drugiej rundzie eliminacji

/ Tomasz Krasoń , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Michał Przysiężny awansował do drugiej rundy eliminacji turnieju ATP w Bastad. Rozstawiony z „ósemką” Polak pokonał 6:3, 6:4 Michaiła Elgina z Rosji.

28-letni głogowianin był faworytem pojedynku i dobrze wywiązał się z tej roli. Nasz tenisista oba sety zakończył z identycznym bilansem break pointów – Przysiężny wykorzystał 1 z 3 szans na przełamanie rywala. Sam nie oddał podania 30-letniemu Rosjaninowi, dzięki czemu triumfował pewnie po 64 minutach gry.

W drugiej rundzie rywalem Przysiężnego będzie zwycięzca spotkania Daniela Berty z Mohhamedem Ghareebem. Faworytem ćwiartki Polaka jest najwyżej rozstawiony w turnieju eliminacyjnym Anastassio Giannessi. Włoch na początek pokonał Isaka Arvidssona.
 


Wyniki

Pierwsza runda eliminacji:
Michał Przysieżny (Polska, 8) – Michaił Elgin (Rosja) 6:3, 6:4

Toruń: Kania zagra o tytuł

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: Ata Szczepanik

Paula Kania wystąpi w finale turnieju Bella Cup w Toruniu! W półfinale 19-letnia Polka pokonała Katerinę Kramperovą 6:4, 6:4.

Zawody ITF w Toruniu (pula nagród 25 tys. dolarów) od początku obfitowały w niespodzianki. Już w pierwszej rundzie odpadło sześć tenisistek rozstawionych, a w ćwierćfinale nie znalazła się żadna zawodniczka z „numerkiem” przy nazwisku. Największą niespodziankę sprawiła właśnie Kania (345 WTA), która w pierwszej rundzie pokonała rozstawioną z „jedynką” Dię Evtimovą (149 WTA).

W dwóch kolejnych spotkaniach Kania eliminowała swoje rodaczki, najpierw Paulinę Czarnik, a w ćwierćfinale świeżo upieczoną mistrzynię kraju – Sylwię Zagórską.

Dziś sosnowiczanka rozegrała dwa zacięte set z Katerinę Kramperovą (408 WTA). Mecz charakteryzował długie, spokojne wymiany z głębi kortu. Grę bardziej urozmaicać starała się Kania, co jakiś czas zaskakując (lub nie) rywalkę skrótami. W pierwszym secie od prowadzenia 2:1 Polki siedem kolejnych gemów kończyło się przełamaniami.

Zupełnie inaczej wyglądała druga partia, gdyż obie tenisistki przez długi czas utrzymywały własne podanie. Kluczowy okazał się gem dziesiąty. Serwująca przy stanie 4:5 Czeszka wygrała dwie pierwsze piłki, ale cztery kolejne zapisała na swoje konto Kania. Niezwykle efektowna była szczególnie wymiana przy stanie 30-30, gdy Polka po znakomitej grze w obronie skutecznie skontrowała rywalkę.

W finale Paula Kania, która będzie walczyła o swój pierwszy tytuł turnieju o puli nagród 25 tys. dolarów (dotąd wygrała dwie imprezy o puli nagród 10 tys. dolarów), zagra z Danką Kovnić (318 WTA). Reprezentantka Czarnogóry pokonała Zuzanę Zlochovą 7:5, 6:1.


Wyniki

Półfinały singla:
Paula Kania (Polska) – Katerina Kramperova (Czechy) 6:4, 6:4
Danka Kovnić (Czarnogóra) – Zuzana Zlochova (Słowacja) 7:5, 6:1