Zawada: pewne zwycięstwa Kani i Linette

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: hartopen.pl

Cztery polskie tenisistki wystąpią w drugiej rundzie turnieju Hart Open w Zawadzie (pula nagród 25 tys. dolarów). Dziś swoje mecze pewnie wygrały Paula Kania oraz Magda Linette.

Rozstawiona z „trójką” Kania (214 WTA) to najwyżej sklasyfikowana polska tenisistka występujące w Zawadzie i ubiegłoroczna finalistka tej imprezy. Sosnowiczanka rozpoczęła zmagania w bardzo dobrym stylu, wygrywając z posiadaczką „dzikiej karty” Kim-Alice Grajdek (519 WTA) 6:0, 6:2.

Trudniejsze zadanie czeka Paulę Kanię w drugiej rundzie. Polka zagra z 22-letnią Brytyjką Naomi Broady (278 WTA).

W pierwszej rundzie nie zawiodła również Magda Linette (294 WTA). Poznanianka pokonała białoruską kwalifikantka Swietłanę Pirażenko (642 WTA) 6:3, 6:2.

O awans do ćwierćfinału Magda Linette zagra ze swoją dobrą koleżanką i partnerką deblową Katarzyną Piter.

Na czwartek zaplanowano w Zawadzie komplet spotkań drugiej rundy turnieju Hart Open, a także pozostałe trzy mecze ćwierćfinałowe debla.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Paula Kania (Polska, 3) – Kim-Alice Grajdek (Niemcy, WC) 6:0, 6:2
Magda Linette (Polska) – Swietłana Pirażenka (Białoruś, Q) 6:3, 6:2

Pierwsza runda debla:
E. Boeykens, L. Kerkhove (Belgia, Holandia) – K. Grajdek, J. Jegiołka (Niemcy, Polska) 6:3, 6:1

 

Pat Cash popiera zniesienie netów

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: tennisworldusa.org, foto: AFP

ATP postanowiło, że przez pierwsze 3 miesiące 2013 r. w tenisowych challengerach zniesione zostaną nety. Pomysł wprowadzenia zmian bardzo przypadł do gustu Patowi Cashowi.

Szefostwo ATP eksperymentuje z regulaminem, ponieważ dąży do uatrakcyjnienia i przyspieszenia gry. Właśnie dlatego przez pierwsze 3 miesiące następnego sezonu w challengerach nie będą uwzględniane nety przy serwisie. Jeżeli eksperyment wypadnie korzystnie, niewykluczone, że zostanie wprowadzony na stałe, także w turniejach większej rangi.

Zwolennikiem inicjatywy ATP jest Pat Cash, były znakomity australijski tenisista, zwycięzca Wimbledonu z 1987 r.

– W tym wszystkim chodzi o czas. Co się dzieje, kiedy po forhendzie lub bekhendzie jest net? To się zdarza cały czas. To najlepsze rozwiązanie – powiedział Cash, krytykując jednocześnie dotychczasowy przepis, w myśl którego net przy serwisie wiązał się z powtórzeniem podania. – Świetnie się to sprawdza w koledżach, od lat, sprawdza się w tenisie drużynowym. To dodaje wiele do gry, bez wątpienia – dodał.

Australijczyk zauważa, że nowe regulacje sprawią, iż gra będzie bardziej urozmaicona i nieprzewidywalna, co wpłynie korzystnie na jej atrakcyjność.

– To jest ciekawa sprawa, ponieważ wiele osób domaga się, żeby nety był jednolite. Nie mogą być jednolite. W Wimbledonie piłki będą się przetaczać po korcie, podczas US Open będą wystrzeliwać. Jeśli zawodnik zaserwuje po necie w Wimbledonie, odbierający będzie miał pecha, w US Open – będzie miał szczęście. W Australian Open może być różnie – wyjaśnił.

Cash twierdzi, że powtarzanie serwisu po necie jest bezsensowne, ponieważ w ten sposób traci się czas i spowalnia grę.

– To jest kompletna strata czasu i uważam, że musi się to zmienić. To jedna z rzeczy, które trzeba zmienić, pierwszy krok. Byłoby szaleństwem, gdyby to się nie stało. Jeśli zmiana się nie przyjmie, postawimy krok wstecz – dodał.

Wyeliminowanie netów nie jest jedyną zmianą, którą ATP będzie testować. Kolejną, być może równie istotną, jest położenie nacisku na przestrzeganie czasu, jaki zawodnicy mają na przystąpienie do kolejnych wymian. Przerwa pomiędzy akcjami będzie wynosić 25 sekund, a sędziowie mają rygorystycznie pilnować, by tenisiści mieścili się w limicie.

Puchar Davisa: piękne piekło

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Puchar Davisa to nie są zwykłe zmagania tenisowe, to nie jest okazja do zarabiania milionów, czy wspięcia się na szczyty rankingu. Są to rozgrywki zupełnie niepowtarzalne i chociaż może przez niektórych niedocenione, to bezapelacyjnie stanowią wielkie święto sportu, a dla wielu nacji wręcz święto narodowe.

W weekendy z Pucharem Davisa na kilka dni tenis przestaje być dyscypliną indywidualną. I nie chodzi tu tylko o tych kilku tenisistów, mających zaszczyt reprezentować swój kraj, chodzi również o kibiców, którzy nierozerwalnie są częścią tych rozgrywek. Podczas zmagań Puchar Davisa fanom na trybunach można znacznie więcej niż podczas turniejów indywidualnych.

Dobrym przykładem może być zeszłoroczny finał na Stadionie Olimpijskim w Sewilli. Podczas niezapomnianego pojedynku Rafaela Nadala z Juan Martinem Del Potro kibice jednej i drugiej reprezentacji przerywali swoimi śpiewami grę na kilka minut.
O ile podczas imprez wielkoszlemowych zawodnikom przeszkadzają flesze aparatów czy szepty na widowni, o tyle rzadko kiedy skarżą się w trakcie meczów Pucharu Davisa na bębny, trąbki oraz chóralny doping. Bo takie właśnie są te narodowe rozgrywki!

Nie ulega najmniejsze wątpliwości, iż „piekielną” atmosferę stworzą również czescy (i w mniejszy stopniu również hiszpańscy) fani w praskiej O2 Arena. Przedsmakiem tego był już finał Fed Cup, który rozgrywany był na tym samym obiekcie. Niesione gorącym dopingiem Czeszki wygrały z Serbkami 3-1.

Kto miał przyjemność oglądać występy naszych południowych sąsiadów w Pucharze Davisa przed własną publicznością, ma wyobrażenie co będzie się działo od piątku do niedzieli przy okazji wielkiego finału z Hiszpanią. Pozostałych może czekać nie lada zaskoczenie…

Puchar Davisa: od Lendla do Berdycha

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: własne, foto: AFP

W praskiej O2 Arenie Czesi po raz czwarty zagrają w finale Pucharu Davisa. Po raz ostatni do tego etapu rozgrywek dotarli przed trzema laty, kiedy to przegrali 0:5 z Hiszpanią. Lepszej okazji do rewanżu wymarzyć sobie nie mogli.

Pierwszy znakomity występ w Pucharze Davisa Czesi – wówczas występujący jako Czechosłowacy – zanotowali w 1975 r. Nasi południowi sąsiedzi sprawili sporą niespodziankę, albowiem dotarli do finału rozgrywek, choć mało kto przypuszczał, że są w stanie tego dokonać z takim składem. Liderem drużyny były znakomity, lecz z wolna kończący rezygnujący z singlowych występów Jan Kodes (trzykrotny zwycięzca imprez wielkoszlemowych), a wspierał go Jiri Hrebec, który w całej karierze zdobył zaledwie 3 tytuły w grze pojedynczej. Zanim Czechosłowacy dotarli do finału, rozprawili się m.in. z faworyzowanymi Francją oraz Australią. Zatrzymali ich dopiero Szwedzi, których do zwycięstwa w Pucharze Davisa poprowadził niesamowity Bjoern Borg, który w latach 70. był zdecydowanie największą gwiazdą daviscupowej rywalizacji.

Nie mniej zaskakujący był wyczyn, którego dokonali 5 lat później. W 69. edycji turnieju szanse Czechosłowaków oceniano początkowo stosunkowo nisko. Trudno było bowiem przypuszczać, by singlista średniego formatu, za jakiego uchodził Tomas Smid, i występujący już wyłącznie w deblu Kodes byli w stanie pchnąć drużynę do wygranej albo finału. O sile reprezentacji Czechosłowacji decydował jednak ktoś inny – 20-letni Ivan Lendl.

W 1980 r. fenomenalny singlista dopiero raczkował, największe sukcesy miały przyjść później (Czech zdobył 8 wielkoszlemowych tytułów i 4 razy kończył rok jako lider męskiego rankingu). Ale już w 69. edycji Pucharu Davisa dał próbkę tego, czym zachwycał potem. Lendl przez całe rozgrywki grał jak natchniony, okładając wszystkich i w singlu, i w deblu. Głównie dzięki niemu Czechosłowacy pokonali Rumunów 4:1, Argentyńczyków 3:2, a na koniec Włochów 4:1 i sięgnęli po pierwszy triumf w Pucharze Davisa.

Na kolejne sukcesy musieli czekać blisko trzy dekady. W 2009 r. – 20 lat po obaleniu władzy komunistycznej, 16 lat po rozpadzie Czechosłowacji – Czesi rozegrali serię znakomitych meczów, pokonując kolejno Francuzów, Argentyńczyków i Chorwatów. O sile drużyny stanowili Tomas Berdych i Radek Stepanek, którzy wygrywali większość singlowych bojów, a także znakomicie spisywali się w grze podwójnej. Pełni wiary w sukces Czesi przystąpili do rywalizacji z broniącymi tytułu Hiszpanami, ale przeżyli poważny zawód – Rafael Nadal i spółka rozbili ich błyskawicznie, zwyciężając 5:0 i w całym finale tracąc zaledwie 2 set

Na Berdychu, który od lat jest czołowym czeskim singlista, i Stepanku opiera się także czeska drużyna w tym roku. Pierwszy z nich w setnej edycji Pucharu Davis meczu jeszcze nie przegrał – ani w singlu, ani w deblu. Jeżeli równie rewelacyjnie zaprezentuje się w finale, zostanie bohaterem czeskiej drużyny. Tak jak przed 32 laty Lendl.

Zawada: Piter i Jegiołka w II rundzie

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: hartopen.pl

Katarzyna Piter oraz Justyna Jegiołka awansowały do drugiej rundy turnieju Hart Open w Zawadzie. Niespodzianki nie zdołały sprawić Magdalena Serocka oraz Kasandra Kozub.

Znakomicie spisały się dziś w Zwadzie dwie polskie kwalifikantki. Katarzyna Piter (384 WTA) pewnie pokonała rozstawioną z numerem sześć Walentinę Iwaczenko (230 WTA) 6:4, 6:1. Kolejną rywalkę dla 21-letniej poznanianki wyłoni jutrzejsza konfrontacja pomiędzy Magdą Linette a Swietłaną Pirażenką.

Imponujących rozmiarów zwycięstwo odnotowała w pierwszej rundzie Justyna Jegiołka (414 WTA). Polka rozbiła Francuzkę Myrtille Georges (251 WTA) 6:1, 6:0! Niezwykle wymagające wyzwanie czeka Justynę Jegiołkę w drugiej rundzie, gdyż jej rywalką będzie doświadczona Czeszka Sandra Zahlavova (248 WTA).

Nic do powiedzenia w meczu z turniejową „dwójką” Karoliną Pliskovą nie miała posiadaczka „dzikiej karty” Magdalena Serocka (niesklasyfikowana w rankingu). Polka przegrała 0:6, 1:6. Więcej kłopotów swojej rywalce sprawiła Kasandra Kozub (niesklasyfikowana), przegrywając z Dią Evtimovą 6:7(3), 1:6.

Należy jeszcze odnotować, iż we wtorek awans do ćwierćfinałów debla zapewniły sobie rozstawione z numerem cztery Magda Linette i Katarzyna Piter, a także Olga Brózda i Natalia Kołat.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Dia Evtimova (Bułgaria) – Kasandra Kozub (WC) 7:6(3), 6:1
Justyna Jegiołka (Q) – Myrtille Georges (Francja) 6:0, 6:1
Katarzyna Piter (Q) – Walentina Iwaczenko (Ukraina, 6) 6:4, 6:1
Karolina Pliskova (Czechy, 2) – Magdalena Sekrecka (WC) 6:0, 6:1

Pierwsza runda debla:
O. Brózda, N. Kołat – D. Allertova, J. Maleckova (Czechy) 6:4, 6:2
K. Pliskova, K. Pliskova (Czechy, 2) – B. Sobaszkiewicz, S. Zagórska 6:3, 6:2
M. Linette, K. Piter (4) – H. Birnerova, T. Smitova (Czechy) 3:6, 7:6(3), 10-7

Federer: potrzeba inspiracji i motywacji

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Roger Federer od ponad dziesięciu lat jest w ścisłej światowej czołówce. Ma na swoim koncie 74 wygrane turnieje ATP Tour i całą masę historycznych rekordów. Po przegranym finale ATP World Tour Finals Szwajcar pozwolił sobie na kilka słów refleksji.

– Myślę, że to miłość do tego sportu, uznanie jakie otrzymuję do kibiców, czasami możliwość bicia kolejnych rekordów, sposobność do rywalizacji z tenisistami różnej generacji, o różnym stylu gry – odpowiedział na konferencji prasowej Federer na pytanie o inspiracje, które pozwalają mu grać przez tyle lat na takim poziomie. – Od 13-14 lat, gdy uczestniczę w rozgrywkach, sport ten nieco ewoluował. Od tego czasu trochę się zmieniło.

– Myślę, że potrzeba inspiracji i motywacji pod różnym kątem, by móc to ciągnąć, ponieważ nie jest łatwo budzić się każdego ranka ze świadomością, że czeka cię kolejna podróż po świecie, kolejny trening, wiele innych rzeczy, jak chociażby trening fizyczny, czy streczing. Jest w tym wiele miłych rzeczy, ale potrzeba kolejnych sukcesów, musisz mieć powody, żeby ciągnąć to dalej. Ja cały czas jestem zdolny to robić i naprawdę cieszy mnie zawsze możliwość wyjścia na kort – przyznał Federer.

31-letni Szwajcar na konferencji prasowej ocenił również cały 2012 roku w męskim tenisie.

– Uważam, że był to fantastyczny sezon, a ja byłem jego częścią – stwierdził tenisista z Bazylei. – Mieliśmy czterech różnych mistrzów turniejów wielkoszlemowych. Były Igrzyska Olimpijskie, co zawsze jest czymś unikalnym. Jestem szczęśliwy, że ominęły mnie kontuzje. Pozwoliło mi to grać praktycznie przez cały sezon. Jestem bardzo zadowolony, że zdołałem utrzymać wysoką dyspozycję do końca sezonu. Granie przez cały tydzień na takim poziomie daj mi wiele pewności siebie na kolejny rok.

Djoković: to był mój czas

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Novak Djoković drugi rok z rzędu kończy sezon jako lider rankingu. Serb w ostatnim tegorocznym spotkaniu, po spektakularnej walce, pokonał Rogera Federera i sięgnął po triumf w ATP World Tour Finals w Londynie.

– To był bardzo długi rok, bardzo długie dwa lata, ale dwa lata bogate w sukcesy – mówił na konferencji prasowej Djoković. – Tak naprawdę nie wiedziałem jak mam iść naprzód po tak niewiarygodnym 2011 roku, ale wierzyłem, że muszę wykorzystać czas, gdy gram najlepszy tenis w swoim życiu, sięgam po triumfy wielkoszlemowe i w końcu uświadomiłem sobie co muszę robić, aby wygrywać najważniejsze turnieje.

W ostatnich dwóch latach Serb wygrał łącznie szesnaście turniejów ATP Tour, w tym cztery wielkoszlemowe, a teraz także ATP World Tour Finals (wcześniej sięgnął po triumf w tej imprezie w 2008 roku, gdy była rozgrywana w Szanghaju).

– To był mój czas, mój moment, musiałem to wykorzystać i uwierzyć w swoje umiejętności. Patrząc na cały sezon miałem wiele sukcesów i kilka rozczarowujących porażek w wielkich imprezach, w tym także w wielkich finałach – ocenił „Nole”. – Tak czy inaczej to był fantastyczny rok, w którym musiałem stawić czoła wielu trudnościom, także poza kortem. Szczególnie w trakcie tego turnieju, gdy mój ojciec toczył swoją własną walkę ze zdrowiem. Dodawało mi to dodatkowych sił, gdyż chciałem grać dla niego. To jeden z powodów dla których w każdym meczu dawałem z siebie naprawdę wszystko, szczególnie dzisiejszego wieczoru. Ten tytuł jest dla niego.

Już przed rozpoczęciem zmagań w Londynie Djoković był pewny miana lidera rankingu na koniec sezonu, a we wczorajszym finale potwierdził miano najlepszego obecnie tenisisty na Świecie.

– Jeszcze przed rozpoczęciem turnieju sięgnęliśmy po trofeum za pierwsze miejsce w rankingu na koniec sezonu. Teraz potwierdziliśmy to tym tytułem World Tour Finals – mówił Serb o sobie i swoich najbliższych współpracownikach. – To znaczy wiele dla mnie i mojej ekipy, gdyż pracowaliśmy bardzo ciężko. Wiedzieliśmy jak wiele zaangażowania i poświęcenia potrzeba, żeby świętować tak wspaniałe sukcesy. Zawsze przed sezonem mamy wielkie nadzieje i ambicje, co bezwątpienia dodaje mi wiatru w żagle.

Po tak wymagającym sezonie Novak Djoković z pewnością zasłużył na wypoczynek, ale na wczasy będzie musiał jeszcze trochę poczekać.

– Jeżeli chodzi o moje wakacje, to czeka mnie jeszcze pracowity tydzień. W kolejnych sześciu czy siedmiu dniach mam kilka pokazowych meczów, a dopiero potem dwa i pół tygodnia w bardzo tropikalnym i bardzo pięknym miejscu, bez rakiety, bez tenisa. Po prostu postaram się podładować moje baterie – wyjaśnił lider rankingu.

Puchar Davisa w liczbach

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: daviscup.com/własne, foto: AFP

Już w najbliższy piątek Czesi i Hiszpanie rozpoczną walkę o triumf w setnej edycji Pucharu Davisa. Zanim jednak tenisiści wyjdą na kort, warto zapoznać się z rekordami rozgrywek.

Od 1900 r., czyli od pierwszej edycji Pucharu Davisa, najlepiej w drużynowej rywalizacji tenisistów radzą sobie Anglosasi. Amerykanie, Australijczycy i Brytyjczycy zgarnęli łącznie aż 69 tytułów. Najczęściej Puchar Davisa trafiał w ręce zawodników ze Stanów Zjednoczonych, którzy najlepszą drużyną świata okazywali się 32-krotnie (ostatni raz przed pięcioma laty). Do Amerykanów należy także rekord w ilości kolejnych zwycięstw (7) oraz w najdłuższej serii wygranych meczów (17).

Największą legendą Pucharu Davisa nie jest jednak reprezentant USA, lecz Włoch – Nicola Pietrangeli (na zdjęciu). Urodzony w Tunisie, ale reprezentujący kraj z Półwyspu Apenińskiego tenisista największe sukcesy święcił w latach 50. i 60. W Pucharze Davisa stoczył 164 pojedynki, z których aż 120 wygrał (nikt ani nie grał, ani nie wygrywał tak często). Włoch jest także rekordzistą w ilości singlowych i deblowych zwycięstw (odpowiednio 78 i 42).

Warte odnotowania jest również osiągnięcie Bjoerna Borga. Znany z regularności Szwed w latach 70. zanotował 33 singlowe zwycięstwa z rzędu. Podobna sztuka nie udała się żadnemu tenisiście. Jeżeli zaś chodzi o serię deblową, to niedoścignieni są Hindusi – Mahesh Bhupathi i Leander Paes – którzy wygrali 23 kolejne spotkania. Swoją passę rozpoczęli w 1997 r. i niepokonani w Pucharze Davisa pozostali do dzisiaj.

Najmłodszym zawodnikiem, który rozegrał pojedynek w Pucharze Davisa, jest Mohammed-Akhtar Hossain. Tenisista z Bangladeszu debiutancki pojedynek stoczył w 2003 r., mając 13 lat 326 dni (obecnie zawodnik musi mieć ukończone 14 lat, żeby móc zagrać w Pucharze Davisa). Z kolei najmłodszym uczestnikiem finału jest John Alexander, który w 1968 r. rozpoczął walkę o tytuł, mając 17 lat i 177 dni. Imponujące są także rekordy najstarszych w stawce – Yaka-Garonfin Koptigan z Togo wystąpił w Pucharze Davisa w wieku 59 lat i 147 dni, natomiast Australijczyk Norman Brooks walczył o tytuł, dźwigając ponad 43 lata na karku.

Najdłuższy mecz w historii Pucharu Davisa rozegrali John McEnroe (USA) i Mats Wilander (Szwecja). Ich pojedynek z 1982 r. trwał 6 godzin i 22 minuty. Górą był McEnroe, który zwyciężył 9:7, 6:2, 15:17, 3:6, 8:6. O dwie minuty krótszy był rekordowy pojedynek deblowy z 2002 r., w którym Lucas Arnold i David Nalbandian (Argentyna) uporali się z Jewgienijem Kafielnikowem i Maratem Safinem (Rosja), zwyciężając 6:4, 6:4, 5:7, 3:6, 19:17.

Z grona zawodników, którzy wezmą udział w setnym finale Pucharu Davisa, na liście rekordzistów można doszukać się jedynie Radka Stepanka. Najbardziej doświadczony z czeskich tenisistów przed trzema laty wziął udział w meczu, w którym rozegrano najwięcej gemów (82). Stepanek pokonał wówczas Ivo Karlovicia (Chorwacja), zwyciężając 6:7, 7:6, 7:6, 6:7, 16:14. W tym samym pojedynku mierzący 208 cm wzrostu Chorwat zaserwował rekordową liczbę asów (78).

Kompletna lista daviscupowych rekordów znajduje się tutaj.

Londyn: Djoković wygrywa wielki finał z Federerem!

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Novak Djoković, po kapitalnym finale, pokonał Rogera Federera 7:6(6), 7:5 i po raz drugi triumfował w rozgrywkach ATP World Tour Finals.

Po takim spotkaniu można żałować tylko jednego – iż nie trwało on dużej. Pojedynek stał na absolutnie najwyższym poziomie, a jego przebieg i dramaturgia na długo pozostaną w pamięci.

Perfekcyjnie mecz rozpoczął Szwajcar, który zapisał na swoje konto pierwszych dziewięć punktów i prowadził 3:0. Djoković natychmiast straty odrobił, a w dziewiątym (bardzo długim, granym na przewagi) gemie zdołał wywalczyć drugie przełamanie. Serb przy stanie 5:4 oraz własnym podaniu nie wykorzystał setbola i ostatecznie doszło do tie breaka. Ten również był bardzo zacięty i pełen zwrotów. Federer przy swoim podaniu obronił setbola, ale od stanu 6-6 przegrał dwa kolejne punkty.

Drugi set ponownie rozpoczął się znakomicie dla Federera, który już w gemie otwarcia wywalczył breaka. Przez długi czas obaj tenisiści utrzymywali własne podanie, chociaż Szwajcar miał okazję, by zdobyć przewagę podwójnego przełamania i wyjść na 4:1. Djoković pod presją zachował jednak zimną krew.

Przy stanie 5:4 i własnym serwisie Federer prowadził 40-15, by przegrać cztery kolejne piłki! Szwajcar nie pozbierał się po tej sytuacji, ale też trzeba przyznać, że w końcówce ogromną regularność i kilka zagrań w końcową linie, zaprezentował Djoković. Federer w dwunastym gemie prowadził 30-15, ale tym razem przegrał trzy punkty z rzędu. Przy piłce mistrzowskiej Serb zaprezentował przepięknego passing-shota. Mecz skończył się po dwóch godzinach oraz czternastu minutach.

Novak Djoković po raz drugi triumfował w turnieju mistrzów, a po raz pierwszy wygrał w londyńskiej O2. Cztery lata temu Serb sięgnął po tytuł w ATP World Tour Finals, gdy ten rozgrywany był jeszcze w Szanghaju.

Urodzony w Belgradzie tenisista po raz trzynasty wygrał z Rogerem Federerem, w ich dwudziestej dziewiątej konfrontacji. Djoković tym zwycięstwem umocnił się też na pozycji lidera rankingu, chociaż już przed rozpoczęciem zmagań w Londynie był pewnym zakończenia sezonu jako „jedynka”.


Wyniki

Finał singla:
Novak Djoković (Serbia, 1) – Roger Federer (Szwajcaria, 2) 7:6(6), 7:5.

Londyn: życiowy sukces Hiszpanów

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Marcel Granollers i Marc Lopez pokonali Mahesha Bhupathiego i Rohana Bopannę 7:5, 3:6, 10-3 i zwyciężyli w turnieju Barclays ATP World Tour Finals. Dla Hiszpanów jest to największy sukces w karierze.

Granollers i Lopez mają za sobą rewelacyjny sezon, w trakcie którego dotarli aż do siedmiu finałów. W decydującym o tytule meczu w Londynie nieznacznymi faworytami wydawali się jednak Hindusi, za którymi przemawiało doświadczenie i fakt, że w półfinale w niezwykłych okolicznościach, broniąc po drodze piłkę meczową, rozprawili się z faworyzowanymi Radkiem Stepankiem i Leandrem Paesem.

Pojedynek przez lwią część pierwszego seta był wyrównany, mimo że Hiszpanie znacznie lepiej serwowali – pierwszym podaniem trafiali z 82-procentową skutecznością, podczas gdy Bhupathi i Bopanna popełnili aż 5 podwójnych błędów. Lepsze podanie bardziej regularnych zawodników z Półwyspu Iberyjskiego zadecydowało o tym, że w końcu partii przełamali rywali i wyszli na prowadzenie.

Druga partia należała jednak do Hindusów, którzy tym razem podawali rewelacyjnie, trafiając pierwszym serwisem z 76-procentową skutecznością i odnotowując 5 asów. Granollers i Lopez byli w tej części gry bezsilni.

O tytule zadecydował zatem trzeci set, a w nim ze znakomitej strony ponownie zaprezentowali się Hiszpanie. Granollers i Lopez błyskawicznie uzyskali wysokie prowadzenie, którego Hindusom nie udało się zniwelować. W efekcie po godzinie i 31 minutach gry Hiszpanie zwyciężyli 7:5, 3:6, 10-3 i sięgnęli po tytuł.

Dla Granollersa i Lopeza jest to trzecia turniejowa wygrana w tym roku (wcześniej zwyciężali w Rzymie i Gstaad). Dla obu Hiszpanów, którzy występują wspólnie od początku ubiegłego sezonu, jest to największy sukces w karierze.


Wyniki

Finał singla:
M. Granollers, M. Lopez (Hiszpania, 6) – M. Bhupathi, R. Bopanna (Indie, 5) 7:5, 3:6, 10-3