Janowicz: W głębi duszy jestem szczęśliwy

/ Antoni Cichy , źródło: wimbledon.com/własne, foto:

Jerzy Janowicz piątkową porażką obarczył w dużej mierze słabszą postawę w strategicznym dla siebie elemencie – serwisie. Polak z pewnej, wciąż nieodległej, perspektywy czasu czuje się usatysfakcjonowany tegorocznym Wimbledonem.

– Jestem lekko rozczarowany. Nie zagrałem mój najlepszego tenisa. Myślę, że to był mój drugi najgorszy mecz na tym turnieju. Miałem pewne problemy z serwisem – tłumaczy pierwszy polski półfinalista „The Championships”.

Spore kontrowersje po zakończeniu trzeciego seta wywołała kwestia dachu. Po burzliwych dyskusjach i sportach sędzia zarządził przerwę, podczas której organizatorzy zasunęli nowoczesne zadaszenie nad Kortem Centralnym. – Nie interesuje mnie to. Cóż mogę zrobić? Dbam o siebie, a nie o to, czy przeciwnik jest zadowolony czy nie – odpowiada Janowicz na zarzuty Brytyjskich mediów i samego Murraya, którzy podali w wątpliwość tą decyzję.

Niewątpliwie, pomimo piątkowej porażki z jednym z najlepszych tenisistów świata, łodzianin ma powody do zadowolenia. Dochodząc do tej fazy rozgrywek, odniósł z dużą dozą prawdopodobieństwa największy sukces w karierze, choć rok temu grał w finale turnieju w Paryżu.- W głębi duszy wciąż jestem szczęśliwy. To był mój pierwszy półfinał Wielkiego Szlema, więc jutro powinno być już dobrze – mówił Janowicz na pomeczowej konferencji prasowej.
 

Wimbledon: Bartoli z mistrzowskim tytułem!

/ Tomasz Krasoń , źródło: własne, foto: AFP

Marion Bartoli została mistrzynią Wimbledonu! W finale pokonała 6:1, 6:4 z Sabine Lisicki i wygrała cały turniej bez straty seta! Dla Francuzki to pierwszy wielkoszlemowy triumf w karierze.

Przed turniejem chyba nikt nie typował takiego roztrzygnięcia. Triumf w Wimbledonie Marion Bartoli jest wielką niespodzianką. 28-letnia Francuzka, która w Londynie była rozstawiona z "piętnastką" przez 2 tygodnie pokazywała jednak świetny tenis. Wprawdzie nie musiała walczyć z żadną tenisistką ze ścisłej światowej czołówki, ale rywalki, z którymi kojarzyła ja turniejowa drabinka, pokonywała bez najmniejszego problemu. Dość powiedzieć, że w całej imprezie Bartoli nie straciła ani jednego seta.

Spotkanie finałowe było w wykonaniu Bartoli bardzo dobre. W przeciwieństwie do Sabine Lisicki Francuzka nie obniżyła lotów w porównaniu do wcześniejszych meczów w turnieju. Zagrała konsekwentnie, odważnie, dynamicznie uderzała oburęcznym forhendem i oburęcznym bekhenedem. Taktyka ta okazała się wystarczająca, aby pokonać nie najlepiej dysponowaną Niemkę. Lisicki swój tenis, ten którym zachwycała Wimbledon w poprzednich meczach, pokazała jedynie w końcówce drugiego seta. Bartoli nie pozwoliła sobie wydrzeć zwycięstwa i wykorzystując czwartą piłkę mistrzowską wpisała się do historii tenisa.

Bartoli już w 2007 roku dotarła do finału Wimbledonu, ale ugrała w nim tylko pięć gemów w meczu z Venus Williams. Po 6 latach Francuzka poprawiła tamten rezultat i sięgnęła po pierwszy w karierze wielkoszlemowy triumf. Zdobyła w Londynie 2000 punktów rankingowych, dzięki którym awansuje na 7. miejsce w rankingu WTA.

Statystyki finałowego meczu turnieju pań:

""

ZAPIS RELACJI NA ŻYWO

4:6 Marion Bartoli mistrzynią Wimbledonu! W ostatnim gemie nie pozwoliła Niemce dojść do głosu, a mecz zakończyła asem!

4:5 Piłki mistrzowskie dla Bartoli niesamowicie podziałały na Lisicki. Niemka wygrała już trzeciego gema z rzędu, a co najważniejsze zaczęła grać swój najlepszy tenis. Taki jak z Williams, taki jak z Radwańską. Jeśli Bartoli nie zatrzyma teraz Lisicki, to w tym finale mogą zacząć dziać się cuda.

3:5 I jest przełamanie dla Lisicki. Niemka w tym gemie zagrała spokojniej, nie popełniała błędów i to wystarczyło do zdobycia przełamania. Ale droga do odwrócenia losów finału jest jeszcze bardzo, baaardzo długa.

2:5 Były już trzy piłki meczowe dla Bartoli, ale w sytuacji największego zagrożenia Lisicki pomógł serwis. A na co będzie mogła liczyć w kolejnym gemie, gdy podawać będzie Bartoli?

1:5 A Bartoli znów nie traci punktu przy własnym podaniu. Francuzka gra konsekwentnie, dynamicznie, ofensywnie, dobrze serwuje. Jak już się dochodzi do finału Wimbledonu, to właśnie tak trzeba w nim zagrać…

1:4 Bartoli ma już przewagę podwójnego przełamania i chyba nic już jej nie stanie na drodze do mistrzostwa Wimbledonu. Lisicki jest kompletnie zagubiona – po dobrym zagraniu popełnia dwa łatwe błędy. Na dodatek kompletnie zawodzi jej główna broń – serwis. A po podwójnych błędach w jej oczach pojawiły się łzy. Nie wróży to niczego dobrego.

1:3 Gem dla Bartoli. Francuzka punktowała bezpośrednio z serwisu, a także po akcji przy siatce. Turniejowa "piętnastka" wciąż jest dobrze usposobiona i wciąż pewnie zmierza do wymarzonego tytułu.

1:2 Jest break dla Bartoli. Na tle Lisicki Bartoli sprawia wrażenie tenisistki regularnej, świadomie prowadzącej wymiany i dobrze czującej się pod siatką. Komentarz jest zbędny. Sabine, czemu akurat dzisiaj masz słabszy dzień?! Czemu nie mogłaś go mieć 2 dni temu…

1:1 Lisicki postawiła teraz opór Francuzce, w dużej mierze dzięki błędom Bartoli. Ale suma sumarum to Francuzka jest bardziej regularna w tych mocnych i płaskich wymianach z głębi kortu. A że praktycznie cały mecz toczy się zza linii końcowej, to właśnie Bartoli jest bliżej zwycięstwa.

1:0 Pierwszego gema w drugiej partii wygrywa Lisicki. Pamiętamy jednak, że w secie otwarcia było podobnie, a następnie 6 kolejnych gemów trafiło na konto Bartoli.

Poniżej prezentujemy statystyki pierwszego seta. Lisicki wygrała tylko 36 procent punktów po pierwszym podaniu! No i popełniła bardzo dużo błędów – aż 14 przy 8 uderzeniach kończących.

""

Przerwę pomiędzy pierwszym i drugim setem wykorzystamy na zadanie dziewiątego już pytania w naszym konkursie "Wimbledon w inteligentnym stylu". Oto jego treść:

Ile meczów w historii swoich występów na Wimbledonie wygrała Agnieszka Radwańska w grze pojedynczej seniorek?

Odpowiedzi prosimy przesyłać na adres konkurs@tenisklub.pl, w temacie wpisując "Wimbledon w inteligentnym stylu".

15:42 Pierwszy set trwał zaledwie pół godziny. W tym czasie duży krok do pierwszego wielkoszlemowego triumfu w karierze uczyniła Marion Bartoli.

1:6 Kolejny gem serwisowy Marion Bartoli, który Francuzka wygrała bez straty punktu! Bartoli może nie gra rewelacyjnie, ale przynajmniej nie schodzi poniżej poziomu prezentowanego w poprzednich meczach. Niestety nie da się tego powiedzieć o Lisicki, która psuje na potęgę.

1:5 Nieco ciekawszy i bardziej wyrównany gem. Ale Lisicki wciąż popełnia zbyt wiele błędów i nawet średnio grająca Francuzka była w stanie uzyskać kolejne przełamanie. Losy pierwszego seta już chyba rozstrzygnięte.

1:4 Szybki gem serwisowy Bartoli. Trzeba przyznać, że Francuzka jest w uderzeniu. Jest znacznie pewniejsza z głębi kortu i to ona ma inicjatywę w wymianach. A Lisicki jeśli nie zacznie trafiać, to chyba nie będzie mieć jak zagrozić rywalce.

1:3 Lisicki na razie zawodzi – dużo błędów, słaby serwis. Bartoli wykorzystuje szansę i zdobywa przełamanie. Trzeba przyznać, że kto jak kto, ale Francuzka na pewno była zadowolona, że Lisicki wyeliminowała Agnieszkę Radwańską. Prosta i mocna gra Niemki wyjątkowo pasuje do stylu Bartoli i napędza jej oburęczne uderzenia. Ozdobą gema była akcja przy siatce Bartoli, którą Francuzka zakończyła trzecim wolejem.

1:2 Gem błędów, którego niepewnie serwująca Bartoli zakończyła asem z drugiego podania… Celownik Lisicki na razie rozregulowany.

1:1 Tym razem problemy z serwisem Lisicki i Bartoli od razu odrabia stratę podania. Gra na razie wygląda tak, jak się można było spodziewać – mocno, płasko, bez zastanowienia. Może z czasem panie zaczną trochę urozmaicać swój tenis.

Lisicki i Bartoli grały dotychczas ze soba czterokrotnie, w tym dwa razy na kortach Wimbledonu. W 2008 roku na londyńskiej trawie lepsza była Francuzka, a w 2011 Niemka. Oprócz starć w Wielkim Szlemie rywalizowały ze sobą dwukrotnie w Charleston. Na zielonej amerykańskiej mączce w obu przypadkach lepsza była Lisicki.

1:0 Lisicki zdobywa breaka już w pierwszym gemie. Od równowagi Bartoli popełniła dwa podwójne błędy. Nie powinno to jednak bardzo dziwić – 28-letnia Francuzka jest liderką niechlubnej statystyki podwójnych błędów. W drodze do finału popełniła ich aż 27.

Lisicki w wielkoszlemowym finale gra po raz pierwszy w karierze. Bartoli natomiast ma już na koncie finał Wimbledonu osiągnięty w 2007 roku. Czy tamto doświadczenie jej pomoże? Na pewno obie są świadome szansy na życiowy sukces, który zapewni im miejsce w historii tenisa.

15:11 Zaczynamy mecz finałowy! Jako pierwsza serwuje Marion Bartoli.

Boris Becker przyznał, że na tytuł bardziej zasłużyła Sabine Lisicki, gdyż miała znacznie trudniejsza drogę do finału. 23-letnia Niemka pokonała całą plejadę świetnych tenisistek – Francescę Schiavone, Jelenę Wiesninę, Samanthę Stosur, Serenę Williams, Kaię Kanepi i Agnieszkę Radwańską. Szczególnie wyszarpane, trzysetowe zwycięstwa nad rozstawioną z "jedynką" Amerykanką i rozstawioną z "czwórką" Polką zasługują na słowa uznania. Bartoli natomiast nie musiała grać z żadną tenisistką z czołowej szesnastki. Najwyżej notowaną rywalką, jaką pokonała, była rozstawiona z "siedemnastką" Sloane Stephens. Ale to przecież nie wina Francuzki, że faworytki w jej części drabinki szybko się wykruszały.

15:03 Czas na pamiątkowe zdjęcia. Obie finalistki uśmiechnięte i na pewno zadowolone z tego, co już w Londynie osiągnęły.

15:01 Lisicki i Bartoli właśnie pojawiły się na korcie. W Londynie piękna słoneczna pogoda, tak więc nic nie powinno przeszkodzić w płynnym rozegraniu finału.

Takiego finału nikt się nie spodziewał! 2 tygodnie w przedturniejowych typowaniach przewijały się nazwiska Sereny Williams, Marii Szarapowej i Wiktorii Azarenki. Główne faworytki odpadły jednak przed fazą ćwierćfinałową, a otwartą drabinkę wykorzystały Sabine Lisicki i Marion Bartoli. W finale spotkają się tenisistki rozstawione z numerami 23 i 15.

Co zyska i co zyskać może Janowicz?

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz swoim wynikiem osiągniętym w Wimbledonie na zawsze zapisał się w historii polskiego tenisa. Wielkoszlemowy półfinał da łodzianinowi też znaczący zastrzyk punktów do rankingu oraz gotówki na konto.

Janowicz zwiększy ilość posiadanych punktów o 605 (za półfinał Wimbledon jest 720, ale łodzianin bronił 115 za trzecią rundę w poprzednim sezonie), co pozwoli przesunąć mu się z 22. na 17 lokatę.

Polak ma także całkiem obiecujące perspektywy dalszego awansu, gdyż w najbliższych tygodniach broni stosunkowo niedużej ilości punktów (w lipcu ubiegłego roku wygrał dwa challenger, co jednak na tle czekających go turniejów Masters 1000 jest skromnym dorobkiem). Np. Raonic bronić będzie punktów za ćwierćfinały w Kanadzie i Cincinnati, a Almagro za finał w Bastad oraz półfinał w Hamburgu. Zarówno Kanadyjczyk, jak i Hiszpan w poniedziałkowym notowaniu rankingu będą mieli nad Janowiczem niespełna 100 punktów przewagi.

Bezpośrednio po Wimbledonie łodzianin zgłoszony był do turnieju w Bastad, ale nie wiadomo czy po wymagających zmaganiach w Londynie zdecyduje się na występ na ziemnych kortach w szwedzkim kurorcie (na razie nie ma jednak informacji o rezygnacji).

W kolejnych tygodniach Janowicz również ma zaplanowane starty na czerwonej mączce: w Bogocie (początek 15 lipca) oraz w Umagu (22 lipca). W pierwszej połowie sierpnia światowa czołówka rywalizować zaś będzie w turniejach ATP World Tour Masters 1000 w Toronto i następnie w Cincinnati, a już 26 sierpnia rusza US Open. Okazji, aby przez najbliższe dwa miesiące znacząco wzbogacić swoje konto punktowe będzie więc co niemiara.

Półfinał Wimbledon to oczywiście również wielka nobilitacja finansowo. Jerzyk za swój sukces otrzyma 400 tysięcy funtów (rok temu za półfinał Wimbledonu było „zaledwie” 287 500 funtów), czyli ponad 2 miliony i 300 tysięcy złotych.

Djoković: Jeden z najcięższych meczy

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Ten mecz już przeszedł do historii. Novak Djoković potrzebował pięciu setów i ponad czterech godzin, by pokonać Juana Martina del Potro. Serb nie krył swojego uznania dla rywala, który postawił mu nie lada trudne warunki.

Świeżo upieczony finalista chyba nigdy wcześniej w Wimbledonie nie napotkał na swojej drodze tak wymagającego przeciwnika. Pięć setów, dwa tie breaki i czterogodzinna gra – te dane mówią wiele o piątkowym pojedynku Djokovica z Del Potro. – To był jeden z najcięższych meczy, w których brałem udział. Zdecydowanie jeden z najbardziej emocjonujących. Byliśmy tak blisko siebie, nie dało się nas rozdzielić. Właśnie dlatego del Potro został zwycięzcą turnieju Wielkiego Szlema. Za każdym razem, kiedy znajduje się w trudnej sytuacji, prezentuje niewiarygodne zagrania. Nie uważam, bym grał źle, mając piłki meczowe w tie breaku. Wielkie uznanie dla rywala za taką walkę – przyznaje serbski tenisista.

Djoković twierdzi, iż to konsekwentna gra mogła odegrać kluczową rolę w decydujących akacjach. – Po prostu cieszę się z tego, że udało mi się awansować. Po przegranym czwartym secie czułem się rozczarowany, ale w końcówce zdołałem utrzymać solidną grę i osiągnąć finał.

Czterogodzinny pojedynek zostawił ślad na kondycji pierwszej rakiety świata. Sam Djoković marginalizuje jednak ten problem. – Fizycznie wciąż czuję się dobrze, mimo że w piątym secie było wiele upadków, poślizgnięć, podbiegów i długich wymian. Oczywiście, będę nieco bardziej zmęczony, niż byłem podczas poprzednich spotkań, lecz to nie pierwszy raz, kiedy znalazłem się w takiej sytuacji.

Co więcej, piątkowy mecz w cale nie był najdłuższym, jaki rozegrał Djoković. Zdarzało mu się bowiem spędzać na korcie prawie dwie godziny dłużej i to w finale. – Miałem już w swojej karierze kilka epickich meczy i parę długich pojedynków pięciosetowych. Ten, który szczególnie zapadł mi w pamięci, to finał Australian Open przeciwko Rafelowi Nadalowi. Trwał sześć godzin – wspomina triumfator Wimbledonu z 2011 roku.

Jego oponent, Juan Martin del Potro nie sprawiał wrażenia człowieka wyraźnie rozczarowanego porażką. Argentyńczyk mógł niewątpliwie opuszczać kort z podniesioną głową i wypiętą klatką piersiową. – To, czego doświadczyłem na korcie, było wyjątkowe. Minęło wiele czasu, od kiedy tak grałem. Myślę, że publiczności podobał się ten mecz. Niesamowite, sam chętnie spoglądałem na trybuny. W słabszych chwilach widziałem tłum, to jak mnie oklaskują, i z całą pewnością bardzo mi to pomogło.

Argentyńczyk parokrotnie podkreślał fantastyczną postawę kibiców, którzy dodali mu sił w chwilach zwątpienia. – Dla mnie to coś fantastycznego, ponieważ bez wsparcie publiczności powrót do gry, przegrywając dwa do jednego z numerem jeden na świecie, byłby niezwykle trudny – 24-latek doceniał wkład publiczności w swój występ.

Paragraf 22: Życzenia od Nataszy

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Z Nataszą znamy się od… Nie, nie napiszę od ilu lat, bo zaraz przeczyta i obrazi się na minutę. Na dłużej nie potrafi. Kiedy po trzecim secie pojedynku Jerzego Janowicza z Andy’m Murrayem sędzia naczelny turnieju Andrew Jarrett – do niego jeszcze wrócę – zarządził zasuwanie dachu, wróciliśmy z trybun kortu centralnego do biura prasowego, aby nieco ochłonąć.

Wtedy podeszła Natasza i powiedziała: – Ja przez tyle lat musiałam patrzyć, jak Safin łamie rakiety albo wali rakietą w siatkę. Teraz wasza kolej: twoja i Janowicza.

A Jarrett… Nie potośmy byli dla niego mili podczas meczu Pucharu Davisa w Zielonej Górze, gdzie był wysłannikiem ITF, żeby teraz był przeciwko nam. Bo nie ma co się oszukiwać – zasuwanie dachu po pięciu z rzędu gemach wygranych przez Murraya było na rękę Janowiczowi. 7:6, 4:6, 4:6 – ciąg dalszy za chwilę nastąpi.

Artur St. Rolak, Londyn

Wimbledon: Djoković wygrywa najdłuższy półfinał w historii!

/ Antoni Cichy , źródło: , foto: AFP

Novak Djoković został pierwszym finalistą tegorocznego Wimbledonu po fantastycznym meczu z Juanem Martinem del Potro. Piątkowy pojedynek zapisał się na kartach historii „The Championships” jako najdłuższe spotkanie półfinałowe.

Przeszło czterogodzinne spotkanie Serba z Argentyńczykiem obfitowało w liczne zwroty akcji, obronione piłki setowe, jedną meczową – jednym słowem, kwintesencja tenisa! I mimo, że to Djoković w niedzielę stanie przed szansą na drugi triumf na kortach Wimbledonu, w tej rywalizacji nie było przegranego. Obaj tenisiści stworzyli wspaniałe, niezapomniane widowisko. Kiedy do głosu dochodził lider rankingu ATP, ósma rakieta świata odpowiadała w znakomity sposób. Poza jednym wyjątkiem – piątym setem.

Pierwszy set to seryjne wygrane gemy serwisowe obu zawodników. Do stanu 6:5 dla Djokovica ani jemu, ani Del Potro nie udało się przełamać rywala, choć bliski tej sztuki w siódmym gemie był triumfator sześciu turniejów wielkoszlemowych. 24-letni Argentyńczyk nie wytrzymał naporu i w końcu wyłamał się przegranym dwunastym gemem – decydującym dla losów tej partii.

Początek drugiego seta, przynajmniej na papierze, do złudzenia przypominał pierwszego. Zarówno Djoković, jak i Del Potro wygrali po trzy serwisy, kiedy w siódmym gemie swoje pierwsze przełamanie w meczu zaliczył triumfator US Open z 2009 roku. Najwyżej notowany tenisista świata robił wszystko, co w jego mocy, by natychmiastowo odpowiedzieć w podobny sposób, lecz Argentyńczykowi udało się obronić break pointa, a w dalszej perspektywie wyrównać stan pojedynku na 1:1. To oznaczało przynajmniej jeszcze dwa sety pod znakiem pasjonującej walki i wielu emocji.

W trzeciej, kolejnej niezwykle zaciętej partii rozstrzygał tie break. Ponownie kluczowa okazała się wysoka skuteczność przy własnym serwisie. Żaden z zawodników nie był w stanie doprowadzić do przełamania, które mogłoby przeważyć szalę na jego stronę. Najpierw przed taką szansą w siódmym gemie stanął Del Potro, ale Djoković skutecznie odparł ten atak. Serb nie wyciągnął odpowiednich wniosków z zaprzepaszczonej okazji rywala i w dziesiątym gemie sam nie wykorzystał aż trzech piłek setowych! Tym razem, na jego szczęście, nie zemściło się to, bowiem lider wygrał 7-2 tie breaka.

Kto sądził, że po czwartym secie na ekranie jego telewizora pojawią się Jerzy Janowicz i Andy Murray, musiał zacisnąć żeby i uzbroić się w cierpliwość. Del Potro, któryż to już raz!, nie dał za wygraną, a znalazł się już pod ścianą. Po przegranym serwisie „Djoko” prowadził 4:3 i niemalże miał rywala na tacy. Wystarczyło grać gem za gem. Lecz jak to w sporcie bywa, łatwiej powiedzieć, trudniej zrealizować, bo Argentyńczyk odpowiedział przełamaniem. Od tego momentu obaj wykorzystywali swoje podania i znów o wszystkim decydował tie break.
W „wojnie nerwów” i to w kapitalnym stylu zwyciężył Del Potro. O takich zwrotach akcji marzą wszyscy fani tenisa, pasjonaci sportu i osoby o stalowych nerwach. Djoković miał finał Wimbledonu na wyciągnięcie ręki. A tak w decydującej chwili zadrżała! Niezłomny Argentyńczyk niesiony swoim szczęściem wygrał trzy piłki z rzędu, doprowadzając do piątego seta.

Przed piątym setem pewne było jedno: szóstego już nie będzie. Kwestia zwycięstwa pozostawała sprawą otwartą. Tym bardziej, że znowu żaden z tenisistów nie dawał się początkowo przełamać. Wraz z upływem czasu Del Potro zaczął popełniać więcej błędów, a w jego poczynania wkradła się pewna nerwowość. Przy stanie 4:3 dla Djokovicia 24-latek nie wstrzelił się w kort z returnem i trafił w siatkę, czego konsekwencją przegrana swojego podania i 5:3 dla Serba. Jak przystało na pierwszą rakietę świata, „Djoko” nie zmarnował już takiego „prezentu” i bez wahania mógł unieść ręce w geście triumfu.


Wyniki

Półfinał singla:
Novak Djoković (Serbia, 1) – Juan Martin Del Potro (Argentyna, 8) 7:5, 4:6, 7:6(2), 6:7(6), 6:3

Toruń: Dwie Polki w półfinale

/ Patryk Stec , źródło: Korespondencja z Torunia, foto: bellacup.pl

Paula Kania i Katarzyna Piter zagrają w półfinale Bella Cup odbywającego się w Toruniu. Obie Polki rozegrały, w przeciwieństwie do swoich przeciwniczek, krótkie dwusetowe pojedynki, co może dać im pewną przewagę w półfinałach.

Magda Linette niestety już w ćwierćfinale pożegnała się z turniejem. Jedna z faworytek toruńskiej publiczności przegrała z Katarzyną Piter, która sensacyjnie dzień wcześniej pokonała roztsawioną z numerem czwartym Annę-Lenę Friedsam. Turniejowa piątka pretensje może mieć tylko i wyłącznie do siebie. Piter grała dobrze w obronie i czekała na błędy rywalki, co jak się okazało, było dobrym rozwiązaniem, gdyż to właśnie one zaważyły o wyniku meczu, szczególnie w pierwszym secie. W drugim mieliśmy do czynienia z najdłuższym gemem w całym pojedynku. Niewątpliwie był on kluczowy dla dalszego kształtu tego spotkania. Gem wygrała Piter, która potem dała sobie wydrzeć już tylko jednego gema i wykorzystując błędy rywalki, zapewniła sobie miejsce w półfinale. Sama zawodniczka nie przewidywała, że zajdzie tak daleko w Toruniu, dlatego po dzisiejszym ćwierćfinale musiała się wycofać z turnieju w Palermo, który zaczyna się już w niedzielę.

Półfinałową rywalką Piter będzie Schmieldova. Słowaczka, numer jeden turnieju, nie bez kłopotów rozprawiła się z Cristiną Dinu. Rumunka zdołała lepszej przeciwniczce urwać jednego seta. W ostatnich spotkaniach Schmieldovej regułą jest, że ta rozgrywa długie, trzysetowe pojedynki. W tym Polka może upatrywać swoją szansę na awans do finału Bella Cup.

Skutecznego rewanżu na swojej przeciwniczce dokonała Paula Kania. Polka wygrała z zeszłoroczną zwyciężczynią i finałową przeciwniczką Danką Kovinic 6:3, 6:4. Już wczoraj turniejowa trójka wiedziała po co wychodzi na kort centralny w Toruniu. – Zagramy ze sobą w ćwierćfinale, to będzie rewanż za zeszły rok – mówiła z uśmiechem na twarzy Paula Kania.

Jak powiedziała tak zrobiła. Praktycznie jednym mankamentem w grze Polki był pierwszy serwis. Danka Kovinic ma prawo dzisiaj być zmęczona. Wygrała dwa ostatnie turnieje, grała praktycznie codziennie przez 14 dni, co jak wspominała za kulisami, mogło mieć wpływ na jej grę. Czarnogórka czuła, że to nie jest jej dzień i powiedziała, że ma nadzieję, iż za rok obie zawodniczki w tym czasie spotkają się na Wimbledonie.

Na drodze do finału na Polkę czekać będzie Denisa Allertova, która w swoim ćwierćfinale mierzyła się z Yuliyą Beygelzimer. Czeszka ma za sobą ciężki, trzysetowy pojedynek, ale ze szczęśliwym finałem. Warto dodać, że mogła rozstrzygnąć to spotkanie w dwóch setach, lecz w drugim secie przy stanie 4:2 dała rywalce odrobić stratę dwóch gemów.

Ćwierćfinały singla:
Katarzyna Piter (Polska) – Magda Linette (Polska, 5) 6:3, 6:1
Paula Kania (Polska, 3) – Danka Kovinic (Czarnogóra, 7) 6:3, 6:4

Anna-Karolina Schmieldova (Słowacja, 1) – Cristina Dinu (Rumunia, 6) 6:2, 1:6, 6:2
Denisa Allertova (Czechy) – Yuliya Beygelzimer (Ukraina, 2) 6:4. 4:6, 6:2

 

Wimbledon: Janowicz nie sprostał Murrayowi

/ Tomasz Krasoń , źródło: własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz zakończył swój kapitalny marsz podczas wielkoszlemowego Wimbledonu. W półfinale 22-letni Polak przegrał z faworytem gospodarzy, Andy Murrayem, 7:6(2), 4:6, 4:6, 3:6.

Za nami pierwszy wielkoszlemowy półfinał z udziałem polskiego singlisty. Jerzy Janowicz przegrał z Andy Murrayem, ale sam udział Polaka w bitwie o finał Wimbledonu zasługuje na słowa uznania. Początek naszego giganta był wspaniały, a tie break pierwszego pojedynku w wykonaniu Jerzyka można określić mianem kapitalnego. Później było jednak gorzej. Głównie za sprawą słabszego niż zazwyczaj serwisu. Janowicz nie zdobywał zbyt dużo łatwych punktów, popełniał sporo podwójnych błędów, umożliwiał Murrayowi nawiązywanie wymian. A wicelider rankingu ATP świetnie czytał podanie Polaka. Można się zastanawiać, jak zakończyłby się ten pojedynek, gdyby Jerzyk nie zmarnował prowadzenia 4:1 w trzecim secie. Ale właśnie w sytuacji zagrożenia Murray potrafił udowodnić swoją wielką siłę. Faworyt gospodarzy świetnie tego dnia serwował. Nie stawiał na siłę, ale dokładnie wybierał kierunku podania, z czym Janowicz sobie kompletnie nie radził. Podsumowując, jak na pierwszy wielkoszlemowy półfinał Janowicz zaprezentował się z bardzo dobrej strony, zwłaszcza, że walczył z wspieranym przez publiczność Murrayem. Jednak zwycięstwo Szkota nie podlegało dyskusji i teraz Murray będzie mógł walczyć o spełnienie marzenia z Novakiem Djokoviciem.

Oto podsumowanie statystyczne całego spotkania:
""

ZAPIS RELACJI NA ŻYWO
3:6 Gem, set, mecz – Murray! Ostatni gem zobrazował to, co z całą pewnością zadecydowało o porażce Polaka – słabszy niż można było oczkiwać serwis. Dwa podwójne błędy Jerzyka dały Murrayowi meczbola. A przy nim Szkot zagrał kończący return po słabszym drugim podaniu Polaka.

3:5 Murray gra jak w transie. Nawet na dobre returny Janowicza znajduje niesamowite odpowiedzi. I Szkot gra bezbłędnie. Dosłownie. W czwartym secie meczowi statystycy nie zapisali po jego stronie ani jednego niewymuszonego błędu.

3:4 Świetny gem Janowicza, wygrany do zera. Funkcjonował serwis, Jerzy chodzi do siatki. Szkoda, że praktycznie w każdym z setów przydarzały się Polakow słabsze gemy serwisowe.

2:4 Niestety Janowicz teraz psuje za dużo, żeby zagrozić jeszcze Szkotowi. Murray znów pewnie wygrywa swoje podanie i pewnie zmierza do wymarzonego finału. Szkoda, że w tym półfinale serwis bardziej służy Szkotowi niż Polakowi.

2:3 Janowicz prowadził 40-0, ale później cała seria błędów Polaka sprawiła, że doszło do równowagi. Na szczęście w końcówce Jerzyk dobrze serwował i wygrał gema. Może jeszcze nie jest za późno?

1:3 Murray znów na sucho. Faworyt gospodarzy wciąż świetnie serwuje, a Janowicz popełnia proste błędy. Trudno o powody do do optymizmu…

1:2 Janowicz przełamany. Przy drugim break poincie umieścił forhend w siatce, po czym cała loża Murraya wstała z miejsc. Po przerwie Janowicz sprawia wrażenie znacznie mniej skoncentrowanego niż wcześniej.

1:1 Niezagrożony przy swoim podaniu Murray. Szkot gra tak jak przed przerwą – regularnie, precyzyjnie, stawia na dokładność, a nie na siłę. A Janowicz nie do końca się w tym odnajduje. W tym gemie Polak nie zdobył ani jednego punktu.

1:0 Dobrze zaczął Janowicz. Od utrzymanego serwisu. To ważne. W przeciwnym razie można by było ogłaszać, że mecz ma się ku końcowi.

22:06 Od ostatniego punktu minęło 28 minut. Ale tenisiści już się ponownie rozgrzali i wracają właśnie na kort. Zaczyna się czwarty set.

Przedstawiamy statystyki trzeciego seta. Bilans kończących zagrań do błędów imponujący u obu tenisistów. Ale statystyki serwisowe Janowicza dość słabe. 27 procent akcji wygranych po drugim podaniu?

""

21:41 Tymczasem na korcie centralnym Wimbledonu będziemy mieć 20-minutową przerwę na zasunięcie dachu. Nie pada. Ale robi się ciemno i potrzebne jest oświetlenie.

21:38 Jest czego żałować. Janowicz w końcu zdołał przełamać Murraya i prowadził 4:1. Ale od tego momentu Szkot zdobył pięć kolejnych gemów, wygrał seta i objął prowadzenie w meczu 2-1. Ale jeszcze nic nie jest stracone. Trzeba walczyć!

4:6 Murray dał nam odrobinę nadziei, gdyż gem się zaczął od stanu 15-30, ale nie dał sobie wydrzeć zwycięstwa. Pierwszego setbola Janowicz obronił, zagrywając wprost w będącego pod siatką Szkota. Publiczność odebrała to zagranie jako ewidentny gest nienawiści. Na Murrayu wrażenia to nie zrobiło, gdyż przy drugim setbolu zaserwował asa. Nie mocno, ale bardzo precyzyjnie. Oczywiście po prostej.

4:5 Wyraźny kryzys dopadł Janowicza. Polak przegrywa czwartego gema z rzędu. A Murray nic sobie nie robi z serwisu Polaka, który szczerze mówiąc, nie jest w tym półfinale sprzymierzeńcem Janowicza. A na pewno nie takim, jakim mógł być. I miał być.

4:4 Z przewagi Polaka nic nie zostało. A Murray serwuje tak, jak miał serwować Janowicz. W tym gemie Szkot odnotował aż 3 asy.

4:3 Niestety Janowicz traci podanie. Może trochę za dużo skrótów? No i Murrayowi pomogło szczęście, bo przy 30-30 zagrał piłkę, która po taśmie stoczyła się na stronę Janowicza. Ale akurat dzisiaj taśma jest sprawiedliwa – kilka gemów wcześniej podobne zagranie dało break pointy Polakowi.

4:2 Gem bez historii. Murray świetnie serwował i nie stracił ani jednego punktu. Ale w tym secie wystarczy już skupić się tylko na swoim podaniu. Dalej Jerzyk! Trzymamy kciuki za twój serwis!

4:1 Super! Dwa łatwe błędy wywołały drobny niepokój, gdyż zrobiło się 15-30. Ale Janowicz w końcu sięgnął po asy (łącznie w tym gemie trzy) i nie dał Murrayowi nawet szansy na przełamanie.

3:1 Brawo Janowicz! Jest break! Siódmy break point w końcu zamieniony na przełamanie! I to dzięki świetnej grze. Przy po 30-30 Janowicz zagrał kapitalnego slajsa z bekhendu, a gema zakończył skrótem. Teraz pora na szybko wygrane podanie!

2:1 Pewnie wygrany gem serwisowy Janowicza. Dobrze, że nie rozpamiętuje niewykorzystanych szans na przełamanie. Zresztą w zasadzie nie ma podstaw, bo Murray uniemożliwił mu przy nich jakąkolwiek grę.

1:1 Znowu były szanse na przełamanie (po dwóch błędach Murraya i szczęśliwym zagraniu Polaka po taśmie), ale tak jak w poprzednim secie postawiony pod ścianą Szkot serwuje jak natchniony. A szkoda, bo przy 15-40 wydawało się, że są szanse na świetne zaczęcie drugiej partii.

1:0 Na szczęście Janowicz nie powtórzył błędu z drugiego seta i wygrał pierwszego gema przy własnym podaniu.

Oto statystyki drugiego seta. W przypadku Janowicza sa one szczerze mówiąc słabe – 6 kończących przy aż 15 błędach oraz przeciętna charakterystyka serwisu.

""

20:53 Murray doprowadza do wyrównania. O losach setach zadecydowało przełamanie wywalczone przez Szkota w pierwszym gemie. Janowicz nie opanował emocji po niesamowitym tie breaku pierwszej partii, a później, mimo czterech break pointów, nie zdołał odrobić straty.

4:6 W trzecim kolejnym gemie serwisowym Murraya Janowicz już swojej szansy nie dostał. Szkot serwował bardzo pewnie i przypieczętował zwycięstwo w secie.

4:5 Gem pod kontrolą Janowicza. Przy 40-15 popełnił wprawdzie podwójny błąd, ale w kolejnej akcji sięgnął po znakomity serwis i zakończył gema smeczem.

3:5 Znów były szanse na przełamanie dla Jerzyka. Na dodatek aż trzy! Ale zarówno od stanu 15-40, jak i później po równowadze Murray sięgał przy break pointach po znakomite serwisy.

3:4 Janowicz nie zamierza rezygnować z walki o drugiego seta. Od 15-30 znów wspiął się na wyżyny możliwości – punktujący drugi serwis i dwa świetne forhendy. Ale czasu na przełamanie Szkota coraz mniej…

2:4 Był pierwszy w meczu break point dla Janowicza. I przy nim była piłka w grze, a inicjatywa spoczywała nawet po stronie Polaka! Ale Murray po raz kolejny popisał się świetną defensywą, a Janowicz w końcu zagrał forhend w siatkę. Podobnie jak w dwóch kolejnych akcjach. Strata breaka niestety zachowana.

2:3 Okres słabszej gry Janowicza i niepokojąco duża liczba niewymuszonych błędów dały Murrayowi dwa break pointy. Na szczęście w odpowiednim momencie Polak się obudził i po raz kolejny wyszedł z opresji. Dzięki temu drugi set wciąż nie jest rozstrzygnięty.

1:3 Dwa głębokie returny Janowicza nie dały mu punktu. Przy kolejnych serwisach Polak również nie zagroził Murrayowi.

1:2 Teraz już z serwisem Jerzyka była wszystko w porządku. Gem wygrany na sucho przez Polaka. Wciąż aktualne jest jednak pytanie sprzed kilku minut – czy uda się odrobić stratę przełamania?

0:2 Murray udowadnia teraz większą tenisową dojrzałość i świetnie rozpoczyna drugiego seta. Swoje podanie wygrywa bez straty punktu, choć Janowicz miał szansę na wygranie kilku akcji.

Poniżej statystyki pierwszego seta:

""

0:1 Niestety początek drugiej odsłony bardzo słaby w wykonaniu Polaka. Chyba schodziło z niego wielkie napięcie z tie breaka. Jerzyk popełnił dwa podwójne błędy i dał się przełamać. Czy uda mu się odrobć stratę? Ma w końcu na to całego seta.

20:11 Wspaniały początek meczu. Janowicz wygrywa pierwszego seta po kapitalnym tie breaku. A wcześniej wcale tak różowo nie były, gdyż przy podaniu Murraya Polak nie miał zbyt wiele do powiedzenia.

7:6 Niesamowity tie break w wykonaniu Janowicza! Jerzyk aktywnie od pierwszej do ostatniej piłki, czym kompletnie zdominował Murraya.

Tie break pierwszego seta:
7-2 Podwójny błąd serwisowy Murraya. Janowicz wygrywa seta!
6-2 Cztery piłki setowe Janowicz! Murray nie wytrzymał naporu Jerzyka z głębi kortu.
5-2 Forhend Janowicza o niesamowitej mocy! Na dodatek w linię! Kros, do którego Murray nawet nie ruszył.
4-2 Jednego minibreaka Murray odrobił. Długa wymiana, dojście do siatki Polaka, próba minięcia, Janowicz gra wolejem, ale Murray dochodzi i mija Polaka, trafiając w linię.
4-1 As Murraya, oczywiście po prostej. Czy Janowicz utrzyma przewagę dwóch minibreaków?
4-0 Murray traci kontrolę! Ogromny aut przy drajwie forhendowym. A miał pewny punkt.
3-0 As Janowicza! Trzeci w secie.
2-0 Drugie podanie dało Janowiczowi przewagę sytuacyjną, która Polak wykorzystał mocnym forhendem.
1-0 Długa wymiana zakończona bombowym forhendem Janowicza i minibreak dla Polaka!

6:6 Tym razem obyło się bez nerwów, bez break pointów i bez setboli. Był za to as, kolejny udany skrót i na koniec gema szczęśliwe zagranie po siatce.

5:6 Murray serwuje naprawdę wyśmieniecie. Zagrał już 5 asów (przy tylko jednym Janowicza) i Polak ma naprawdę spore problemy w gemach rywala. Dość powiedzieć, że przez całego seta zdobył w nich zaledwie 5 punktów…

5:5 Najbardziej nerwowy gem meczu! Po autowych lub za słanych atakach Janowicza zrobiło się 15-40 i dwa break pointy dla Murraya. Ale cała seria świetnych serwisów uratowała Janowicza. Brawa dla Polaka za wytrzymanie presji!

4:5 Tym razem na sucho Murray. Szkot nie pozwala sobie na żadną chwilę słabości. Po meczu z Verdasco wie, czym one grożą. I regularnie serwuje po prostej. Przez co sędzia pilnująca środkowej linii serwisowej jest jak na razie bohaterką transmisji.

4:4 Bez straty punktu Janowicz! W tym gemie Polak pokazał swoje główne atuty – dwa forhendy, wygrywający serwis i świetna akcja po skróce. Set wkracza w decydującą fazę.

3:4 Janowicz zaczął od zdobycia punktu, ale cztery kolejne trafiły na konto Murraya. Szkoda zwłaszcza trzeciej akcji, gdyż Polak wyrzucił piłkę na aut po krótszym zagraniu Szkota.

3:3 Janowicz gra konsekwentnie. Założył, że będzie grać skróty i to robi. W tym gemie trzykrotnie. Z dobrym skutkiem – dwa punkty i jeden błąd. Do tego potężny forhend, udany smecz i utrzymanie podania.

2:3 Gem na sucho dla Murraya. Jego ozdobą była najdłuższa jak dotąd akcja meczu, w trakcie której Murray błysnął pełnią swoich umiejętności defensywnych. Umiejętnie odgrywał forhendowe bomby Janowicza aż zmusił Polaka do błędu.

2:2 Janowicz zaczął od 30-0, ale później dwa niefrasobliwe forhendy i podwójny błąd serwisowy dały Murrayowi break pointa. Janowicz wybronił sie drugim podaniem, a następnie zagrał świetnego skróta i zmusił Szkota do zbyt długiego passing shota.

1:2 W tym gemie Janowicz już lepiej radził sobie z podaniem Szkota, ale po wygraniu pierwszej akcji przez Polaka do głosu doszedł Murray i zdobył cztery kolejne punkty.

1:1 Dobra postawa Janowicza! Potężny serwis, skończony ciasny kros bekhendowy – Polak chyba nie jest zdenerwowany. I na pewno będzie nękał Murraya skrótami. W tym gemie nie przyniósł mu punktu, ale to na pewno przejaw ustalanej przed meczem taktyki.

0:1 Murray spokojnie wygrywa podanie. Janowicz trzy razy wpakował piłkę w dół siatki, raz w ogóle nie odebrał serwisu Szkota, a raz popisał się pięknym skrótem.

19:19 Zaczynamy mecz! Jako pierwszy serwuje Andy Murray.

19:16 Na stołku sędziowkim Jake Garner ze Stanów Zjednoczonych.

19:13 Trwa rozgrzewka. Murray po zacienionej stronie kortu, Janowicz w promieniach słońca. Może to jakiś znak?

Zanim zaczną się wielkie emocje związane z meczem czas na ósme zadanie z naszym konkursie "Wimbledon w inteligentnym stylu". Dzisiejsze pytanie brzmi następująco:

Jaki był najdłuższy mecz w historii Wimbledonu (kto grał, ile trwał czasu i jakim wynikiem się zakończył)?

Odpowiedzi prosimy przesyłać na adres konkurs@tenisklub.pl, w temacie wpisując "Wimbledon w inteligentnym stylu".

19:10 Janowicz i Murray już są na korcie. Pamiątkowe zdjęcia wykonane, rozgrzewka rozpoczęta. Za chwilę zacznie się najważniejszy mecz w historii polskiego tenisa męskiego.

19:05 Tenisiści za chwilę wyjdą na kort. Dla Janowicza będzie to pierwszy wielkoszlemowy półinał, dla Murraya trzynasty. Doświadczenie i dotychczasowe sukcesy bez wątpienia przemawiają za Szkotem. Ale Polak również ma w ręką atutu, których boi się cała Wielka Brytania. Oby tylko dobrze funkcjonował serwis Jerzyka. A jeśli nasz tenisista zagra tak jak w meczu trzeciej rundy z Nicolasem Almagro, to… Tak, aż strach kończyć.

19:02 Co jeszcze można dodać? Na pewno warto zwrócić uwagę na to fakt, że półfinał pomiędzy Polakiem i Szkotem zacznie się dość późno. A to oznacza, że nie ma gwarancji, iż zostanie zakończone dzisiaj. Można oszacować, że Janowicz i Murray mają niecałe 3 godziny,

O spotkaniu Janowicza z Murrayem powiedziano już niemal wszystko. Zapraszamy do zapoznania się z materiałami dostępnymi na naszej stronie:

– statystyki turniejowe Polaka i Szkota – Janowicz i Murray "na papierze"

– zapowiedź spotkania – Janowicz-Murray: coś co zapamiętamy na całe życie

– oczekiwania Brytyjczykow – Doprowadzić Wielką Brytanię do rozpaczy

– przypomnienie poprzedniego pojedynku Janowicza z Murrayem – Powtórzyć Paryż

– bilety na mecze półfinałowe – (Bez)cenne bilety na mecz Janowicza

18:55 Po morderczym boju Novak Djoković pokonał Juana Martina Del Potro 7:5, 4:6, 7:6(2), 6:7(6), 6:3 i został pierwszym finalistą Wimbledonu. Teraz czas na tak wyczekiwany przez nas mecz Jerzego Janowicza z Andy Murrayem.
 

Wimbledon: Janowicz i Murray „na papierze”

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Wielkimi krokami zbliża się tak oczekiwany półfinał Wimbledonu, w który Andy Murray zagra z Jerzy Janowiczem. Przygotowaliśmy porównanie staystyk obu tenisistów z turnieju.

 

 

 ""                 ""

       

60      Asy     94
10     Podwójne błędy     26 
32     Procent wygrywających serwisów      49 
64     Procent trafionego pierwszego podania     65 
81     Procent punktów wygranych po pierwszym podaniu     84 
54     Procent punktów wygranych po drugim podaniu     55
7     Przegrane gemy serwisowe     4 
92     Procent wygranych gemów serwisowych     95 
214 km/h     Najszybszy serwis     225 km/h
32     Procent punktów wygranych przy odbiorze pierwszego serwisu     30 
58     Procent punktów wygranych przy odbiorze drugiego serwisu     54
24     Zdobytych przełamań     17
30     Procent wygranych gemów przy odbiorze serwisu     22
65     Winnerów z forhendu     82
38     Niewymuszonych błędów z forhendu     35
34     Winnerów w bekhendu     27
35     Niewymuszonych błędów z bekhendu     25
200     Winnerów     237
87     Niewymuszonych błędów     90
109 ze 147     Zagrań przy siatce     74 ze 106
74     Procent punktów wygranych przy siatce     70
50     Procent punktów wygranych z końcowej linii     48
64     Przegranych gemów     62
2     Przegranych setów     2
11 godzin i 59 minut     Czas spędzony na korcie     9 godzin i 48 minut

Doprowadzić Wielką Brytanię do rozpaczy!

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Nazwisko Freda Perry’ego jest nie tylko synonimem sukcesów, ale również przekleństwa brytyjskiego tenisa. To właśnie ten pochodzący z północy Anglii tenisista był ostatnim Brytyjczykiem, który sięgnął po triumf w Wimbledonie. Miało to miejsce w 1936 roku.

Trudno więc się dziwić, iż z każdym kolejnym rokiem presja na brytyjskich tenisistach rośnie, w końcu osiemdziesiątlecie coraz bliżej….

""

Od tego czasu rzadko kiedy gospodarze chociażby zbliżali się do triumfu w singlu mężczyzn (jeszcze w 1938 roku w finale przegrał Bunny Austin). Po wojnie najbliżej tego był Tim Henman, który czterokrotnie przegrywał mecze półfinałowe.

""

W końcu pojawiła się na horyzoncie nadzieja. Nie był to może kandydat wymarzony, gdyż pochodził ze Szkocji, w pierwszych latach kariery w sposób mało dyplomatyczny wypowiadał się o Anglikach (przed mistrzostwami świata w 2006 roku powiedział, że chciałby aby wygrała każda drużyna, tylko nie Anglia – potem starał się wycofać z tych słów). Animozje trzeba było jednak odłożyć na bok i z czasem Murray stał się ulubieńcem wimbledońskiej publiczności, która wspiera go z ogromnym zaangażowaniem (czasami na pograniczu dobrego smaku i tenisowej etykiety).

Co prawda jako junior Murray w The Championships nie notował dobrych wyników (jedna trzecia runda i dwa razy pierwsza; a w międzyczasie wygrał m.in. juniorski US Open), ale już w 2005 roku przyszło zadebiutować mu w zmaganiach seniorów.

Szkot miał wówczas ledwo skończone 18 lat, był notowany na 312. miejscu w rankingu i wystąpił dzięki „dzikiej karcie”. Debiut okazał się bardzo obiecujący, w pierwszej rundzie wygrał ze Szwajcarem Bastlem, a w drugiej nie stracił seta z Radkiem Stepankiem i dopiero w trzeciej rundzie przegrał z Davidem Nalbandianem, pomimo wygrania dwóch pierwszych setów.

""

W kolejnych latach było już tylko lepiej – w 2006 roku czwarta runda (porażka z Baghdatisem, po wcześniejszym wyeliminowaniu piątego w rankingu Roddicka), w 2008 roku ćwierćfinał (bez szans z Nadalem), a od 2009 do 2011 roku za każdym razem kończył zmagania na półfinale (najpierw przegrał z Roddickiem, a potem dwa razy z Nadalem).

""

W końcu rok temu udało się Murrayowi osiągnąć wymarzony finał i zaczął go również wybornie, gdyż od wygrania pierwszego seta 6:4, w trzech kolejnych partiach górą był jednak „profesor” Federer. Krótko po tym wydarzeniu Szkot zrewanżował się Szwajcarowi w finale Igrzysk Olimpijskich, wygrywając na korcie centralnym Wimbledonu 6:2, 6:1, 6:4. Następnie rozpędzony Murray dołożył triumf w US Open (pierwszy dla Wielkiej Brytanii od … 1936 r.).

""

W tym roku Brytyjczyk osiągnął finał Australian Open, przegrywając w czterech setach z Novakiem Djokoviciem, ale również własnym zdrowiem (problemy ze stopą). W Paryżu zaś w ogóle nie wystąpił, narzekając na problemy z kręgosłupem.

W Wimbledonie jest już jednak wszystko w porządku ze zdrowiem Murraya, chociaż z pewnością znacząco nadwyrężył jego sił mecz ćwierćfinałowy z Fernando Verdasco. Szkot przegrał dwa pierwsze sety z grającym jak natchniony Hiszpanem, ale ostatecznie triumfował 4:6, 3:6, 6:1, 6:4, 7:5.

""

 

Dziś cała Wielka Brytania liczy, iż Andy Murray po raz drugi z rzędu zapewni sobie finał Wimbledonu, a w niedzielę wzniesie puchar. My i Jerzy Janowicz, mamy nieco inny pogląd w tym temacie…