Powtórzyć Paryż

/ Tomasz Krasoń , źródło: własne, foto: AFP

Wielka kariera Jerzego Janowicza zaczęła się w zasadzie od zwycięstwa Jerzego Janowicza w paryskiej hali Bercy z Andy Murrayem. Na drodze do kolejnego historycznego sukcesu dla Polaka ponownie staje Szkot. Ale okoliczności są zupełnie inne.

Tak relacjonowaliśmy ostatnie spotkanie Jerzego Janowicza z Andym Murrayem: Paryż: koncert Janowicza – Murray pokonany!

W paryskiej hali Bercy Janowicz i Murray spotkali się w 1/8 finału turnieju ATP World Tour 1000. Specyficznego, bo ostatniego w sezonie. Najlepsi tenisiści świata albo wówczas odpoczywali po trudach wcześniejszej części sezonu, albo szykowali formę na mistrzostwa ATP. Murray zapewne nie był wyjątkiem. Mecz z Janowiczem przez długi czas miał pod kontrolą. Praktycznie wszystko układało się po myśli wówczas trzeciego tenisisty świata do stanu 7:5, 5:4. Przy tym wyniku Szkot nieskutecznie serwował na mecz – zmarnował piłkę meczową, po raz pierwszy w meczu dał się przełamać, a Janowicz rozpoczął swój koncert. W zasadzie od tamtego breaka rozpoczęła się światowa kariera Jerzyka, której kulminacją będzie dzisiejszy półfinał Wimbledonu.

A półfinał Wimbledonu to już zupełnie inna bajka niż walka o ćwierćfinał turnieju serii Masters. Sprawę z tego świetnie zdaje sobie Andy Murray. Przed własną publicznością Szkot ma jasno wytyczony cel, ma świadomość szansy i wielkie wsparcie publiczności. Półfinał z Janowiczem jest dla niego meczem szczególnym, być może otwierającym drogę do finału, który on i cała Wielka Brytania zapamiętają na długie lata. Dlatego z całą pewnością będzie mu zależeć bardziej niż w Paryżu, nawet zakładając, że w hali Bercy zależało mu na sto procent. Obciążony gigantyczną presją Murray da z siebie wszystko, od pierwszej do ostatniej piłki. Nie tak jak w ostatnim meczu z Polakiem, gry po przegranym tie breaku drugiego seta, całkowicie oddał inicjatywę Janowiczowi.

Paryż otworzył Janowiczowi drogę do kariery. Londyn może mu otworzyć drogę do historii. Stawka jest nieporównywalnie większa, zainteresowanie kibiców i mediów również. Polak jednak znów niczego nie musi. Jest pretendentem, debiutantem na tym szczeblu rozgrywek, może grać bez żadnej presji. A znając jego wielki potencjał i niesamowitą motywację, można po cichu liczyć na powtórkę z Paryża.

Skrót meczu Jerzego Janowicza z Andym Murrayem, Paryż 2012:

 

Janowicz-Murray: coś co zapamiętamy na całe życie

/ Michał Jaśniewicz , źródło: , foto: AFP

Są takie wydarzenia, takie chwile, które człowiek zapamiętuj na całe życie. Doskonale pamiętam dzień, gdy Agnieszka Radwańska wygrywała z Marią Szarapową w US Open (2007 rok), czy walczyła w finale Wimbledonu. Jak w „hipnozie” chodziłem, gdy Jerzy Janowicz robił te niesamowite rzeczy w Bercy, a teraz…

No właśnie, teraz przed nami wydarzenie o którym nie śmiałem marzyć przed turniejem, przez które trudno zebrać myśli, o którym mówi cała Polska, ale też o którym wiele pisze się na świecie. Półfinały wielkoszlemowe to taka wyjątkowa faza turnieju, dla mnie osobiście najciekawsza, ta na której najbardziej oczekuję i która dostarcza największych emocji.

Dotąd te niezwykłe wrażenia gwarantowały starcia gigantów, jak chociażby batalia Djokovicia z Nadalem w Paryżu, czy ubiegłoroczna potyczka w Wimbledonie Serba z Federerem. Tym razem stajemy w zupełnie nowej sytuacji, w tej wielkiej czwórce znalazł się polski tenisista, który rok temu o tej porze plasował się na 136. miejscu w rankingu.

Faworytem dzisiejszej konfrontacji jest oczywiście Andy Murray. Szkot przez pierwsze cztery mecze turnieju przeszedł bardzo pewnie, za nic mając sobie tarapaty swoich kolegów z czołówki. Faworyt gospodarzy powąchał sensacyjnej otoczki tegorocznego Wimbledon w półfinale, gdy przegrał dwa pierwsze sety z Fernando Verdasco. Murray zdołał jednak odwrócić losy konfrontacji, w wielkim stylu zatrzymując grającego jak natchniony Hiszpana.

Droga Janowicza do półfinału wyglądała całkiem podobnie. Łodzianin także rozegrał jedną pięciosetówkę (w czwartej rundzie z Melzerem), ale pozostałe mecze wygrywał „na sucho”. W ćwierćfinale „Jerzyk” wygrał, emocjonalny i stojący na wysokim poziomie, pojedynek z Łukaszem Kubotem. Najlepszy polski tenisista znakomicie był dysponowany w meczu serwisowo, a w kluczowych momentach zachowywał zimną krew. Dziś podobne zachowania będą niezbędne.

Historia pojedynków Andy Murraya z Jerzym Janowiczem liczy sobie dwa spotkania. W 2009 roku Szkot wygrał w Pucharze Davisa 6:3, 6:4, 6:3 (całe spotkanie zakończyło się zwycięstwem Polaków nad Wielką Brytanią), no i oczywiście ten zeszłoroczny Paryż. W trzeciej rundzie turnieju w hali Bercy Jerzyk triumfował 5:7, 7:6(4), 6:2, chociaż Brytyjczyk serwował w drugim secie przy stanie 5:4 i miał meczbola. To zwycięstwo bezapelacyjnie było przełomowe w karierze Janowicza.

To wszystko to już jednak przeszłość i nie ma co porównywać półfinału na wimbledońskim trawniku, z trzecią rudną zawodów na twardym korcie w paryskiej Bercy. Murray marzy o pierwszym w karierze triumfie w tym słynnym turnieju i będzie miał ze sobą wsparcie blisko 15 tysięcy kibiców.

– To będzie bardzo ciężki mecz. On gra tu ekstremalnie dobrze. Miał on ciężki mecz w czwartej rundzie z Melzerem, ale całkiem dobrze sobie z tym poradził. To groźny zawodnik. Ma mocny serwis To duży facet z potężną grą. Ma też on dobre czucie, lubi grać skróty. Nie gra on każdego zagrania z całą siłą – ocenił z szacunkiem półfinałowego rywala Andy Murray.

Wbrew pozorom ta cała otoczka dzisiejszego spotkania może być atutem Janowicza, którego wielkie mecze maksymalnie nakręcają. Z pewnością będzie potrafił poradzić sobie także z brytyjską publicznością.

– Muszę być skoncentrowany na swojej grze. On jest czołowym tenisistą od wielu, wielu lat. To na pewno nie będzie łatwy mecz. Raz już udało mi się z nim wygrać w ubiegłym roku, więc liczę, że uda mi się to powtórzyć raz jeszcze. Mam nadzieję, że na Andym spoczywać będzie presja – przyznał szczerze, mierzący 203 centymetry, łodzianin.

Mecz Jerzego Janowicza z Andy Murrayem będzie rozegrano jako drugi. Wcześniej, tj. o godzinie 14 (czasu w Polsce), na korcie centralnym pojawią się Novak Djoković i Juan Martin Del Potro. Obaj w Londynie prezentują znakomitą dyspozycję (żaden nie stracił seta) i możemy spodziewać się tenisowej uczty, po której nastąpi tenisowa „wyżerka”.
 

 

(Bez)cenne bilety na mecz Janowicza

/ Antoni Cichy , źródło: metro.co.uk, foto: AFP

Astronomicznych sum sięgnęły ceny biletów na półfinałowy pojedynek Jerzego Janowicza z nadzieją gospodarzy, Andy Murray’em. Na czarnym rynku za wejściówki trzeba zapłacić nawet kilkadziesiąt tysięcy złotych!

Spotkaniu Szkota z rewelacyjnie spisującym się w Wimbledonie łodzianinem towarzyszy atmosfera wielkiego sportowego święta. A to prawdziwa gratka dla fanów sportów, nie mówiąc już o miłośnikach tenisa. Historia pisze się na naszych oczach. W piątek zarówno Murray, jak i Janowicz, staną przed szansą na kolejny wielki wyczyn – jeszcze nigdy w finale singlistów w „The Championships” nie grał polski tenisista, a Brytyjczycy na triumf swojego rodaka czekają już 77 lat!

Nic dziwnego, że zdobycie wejściówek na piątkowy półfinał graniczy z cudem. Największe szanse stwarza „drugi obieg”, lecz ceny u koników znacznie przewyższają te ustalone przez organizatorów. Szczęśliwcy za bilet na portalu viagogo.com zapłacą bagatela 3 6500 funtów, czyli około 18 tysięcy złotych! To najniższa cena, bowiem rekordowa suma oscylowała w granicach 12 000 funtów – wydatek rzędu 60 000 złotych.

Brytyjczycy nie wyobrażają sobie innego rozstrzygnięcia niż wygrana Murray’a, a to rzecz jasna zwiększyło popyt na wejściówki na niedzielny finał. Najwyższa zanotowana cena za taki bilet sięgnęła na viagogo.com 26 800 funtów, co daje przeszło 130 tysięcy złotych, lecz portal seatwave.com przebił ten rezultat sumą 40 000 funtów (ponad 200 000 złotych)!

Radwańska: Zagrać gorzej i wygrać

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Agnieszka Radwańska w minorowym nastroju opuszczała Kort Centralny. Wobec porażki z Sabine Lisicki na nic zdały się pochwały dziennikarzy i świadomość dobrej gry.

Krakowianka doskonale zdaje sobie sprawę z tego, iż otarła się o sobotni finał. Przez moment powtórzenie zeszłorocznego sukcesu było na wyciągnięcie rakiety. – To tylko jedno przełamanie. Rywalka bardzo dobrze serwowała. Z jednej strony to przełamanie to wiele, ale z drugiej nie tak bardzo. Miałam wiele okazji. Byłam już dwa punkty od wygranej w meczu. A wtedy ona w drugim podaniu serwuje z prędkością 100 mil na godzinę. W takim momencie wiadomo, że wszystko przybiera inny kształt – relacjonuje najlepsza polska tenisistka.

Radwańskiej nie pokrzepiły opinie dziennikarzy i ekspertów. Wszyscy zgodnie, jak jeden mąż, wypowiadali się o jej postawie w samych superlatywach. Niestety, przeważyły drobne błędy. – Wolałabym rozegrać gorsze spotkanie i wygrać. Miałam sporo szans i kilka prostych błędów, które kosztowały mnie zwycięstwo – ze smutkiem przyznała czwarta rakieta świata.

Wimbledon: ostatnie odliczanie

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Kort centralny, drugi mecz dnia i jedno z najważniejszych spotkań w historii polskiego tenisa. Jerzy Janowicz spróbuje zatrzymać wielkiego faworyta gospodarzy, ubiegłorocznego finalistę – Andy Murraya.

Pierwszy mecz półfinałowy, pomiędzy Juanem Martinem Del Potro a Novakiem Djokoviciem, rozpocznie się na korcie centralnym o godzinie 14 (czasu w Polsce). Obaj tenisiści nie stracili jeszcze w tegorocznym Wimbledonie seta i zapowiada się nadzwyczajna batalia.

Dla polskich kibiców i większości osób na korcie centralnym, będzie to jednak tylko przygrywka przed konfrontacją Jerzego Janowicza oraz Andy Murraya. Czy łodzianin będzie w stanie powtórzyć swoje spektakularne osiągnięcie z paryskiej hali Bercy? Przekonamy się ze niespełna 24 godziny…

Plan gier na korcie centralnym

Godzina 14:
Novak Djoković (Serbia, 1) – Juan Martin Del Potro (Argentyna, 8)
Następnie
Jerzy Janowicz (Polska, 24) – Andy Murray (Wielka Brytania, 2)

Toruń: Linette z Piter o półfinał

/ Patryk Stec , źródło: Korespondencja z Torunia, foto: bellacup.pl

Paula Kania i Magda Linette pewnie pokonały swoje rywalki. Inaczej miało to miejsce w przypadku Barbary Sobaszkiewicz, która przegrała z turniejową jedynką.

Rozstawiona z numerem piątym Paula Kania wygrała, rozgrywane na korcie głównym, spotkanie z Filipinką Kathariną Lenhert. Mecz nie należał raczej do tych łatwiejszych, mimo tego, że wynik 6:4, 6:3 może wskazywać na co innego.

– Bardzo ciężki mecz. Nieznana mi przeciwniczka. Zagrała bardzo dobrze, bardzo solidnie. Udało mi się utrzymać poziom gry, na tyle wysoki, żeby móc wygrać ten mecz – powiedziała na gorąco po spotkaniu zwyciężczyni spotkania.

Przeciwniczką naszej reprezentantki będzie zeszłoroczna zwyciężczyni turnieju, z którą zmierzyła się w zeszłym roku w finale, czyli Danka Kovinic. Reprezentantka Czarnogóry pokazała, że jest świetną zawodniczką i zdemolowała Elenę Bogdan, wygrywając 6:0, 6:0.

– Gdybym chciała ułożyć sobie tę drabinkę jakbym wymarzyła, na pewno skasowałabym wszystkie zawodniczki. Ale tego nie mogę zrobić. Zagramy ze sobą w ćwierćfinale, to będzie rewanż za zeszły rok – odpowiedziała z uśmiechem na twarzy Paula Kania na pytanie czy nie za szybko spotka się obrończynią tytułu.

Jeszcze lepiej ze swoją rywalką poradziła sobie Magda Linette, która walczyła z Martiną Kubicikovą. Polka bardzo pewnie poradziła sobie z Czeszką, a na tablicy wyników ostatecznie wyświetlił się rezultat 6:2, 6:4. Jej przeciwniczką w ćwierćfinale będzie Katarzyna Piter, która pokusiła się o niespodziankę i wyeliminowała z turnieju rozstawioną z czwórką Annę-Lenę Friedsam. Mecz trwał bardzo długo i był ostatnim rozegranym dzisiaj na toruńskich kortach.

Na korcie nr 2 dzisiaj obyło się bez niespodzianki. Wyżej rozstawiona Denisa Allertova pokonała kwalifikantkę Emmę Flood, która do fazy turnieju dotarła po ciężkim, nerwowym meczu z Esmurzaevą. W ćwierćfinale postara się powalczyć z rozstawioną z dwójką Yuliyą Beygelzimer. Ukrainka zwyciężyła w pojedynku z Margalitą Chakhnashvili 6:4, 6:3.

Barbara Sobaszkiewicz, mimo tego, że jest o wiele mniej doświadczoną tenisistką, zdołała zawalczyć z turniejową jedynką – Anną Schmiedlovą. Polka urwała faworytce seta, wygrywając tie-breaka do trzech, by całe spotkanie przegrać 7:6, 1:6, 3:6. Na drodze Słowaczki do półfinału stanie Cristina Dinu. Tenisistka rozstawiona z numerem szóstym wygrała z Justyną Jegiołką 6:4, 6:1.

 


Wyniki

Druga runda singla:
Paula Kania (Polska, 3) – Katharina Lenhert (Filipiny) 6:4, 6:3
Magda Linette (Polska, 5) – Martina Kubicikova (Czechy) 6:2, 6:4
Katarzyna Piter (Polska) – Anna Lena Friedsam (Niemcy 4.) 6:4, 4:6, 7:5
Anna Karolina Schmiedlova (Słowacja , 1) – Barbara Sobaszkiewicz (Polska) 6:7, 6:1, 6:3
Cristina Dinu (Rumunia, 6) – Justyna Jegiołka (Polska) 6:4, 6:1

Denisa Allertova (Czechy) – Emma Flood (Norwegia) 6:1, 6:2
Danka Kovinic (Czarnogóra, 7) – Elena Bogdan (Rumunia) 6:0, 6:0
Julia Beygelzimer (Ukraina, 2) – Margalita Chaknaszwili (Gruzja) 6:3, 6:4

 

Lisicki: Walczyłam całym sercem

/ Antoni Cichy , źródło: Lisicki: Walczyłam całym sercem, foto: AFP

Sabine Lisicki w czwartkowym półfinale z Agnieszką Radwańską dała z siebie wszystko. Słabsze momenty przeplatała świetną grą okraszoną zdumiewającą ambicją.

Niemka polskiego pochodzenia nie poddała się i ani na moment nie zwątpiła w końcowy sukces. – Walczyłam całym sercem. Przez cały czas wierzyłam w zwycięstwo, niezależnie od wyniku, nawet kiedy przegrywała 0:3 w finałowym secie. To niewiarygodne, ostatnie gemy były tak ekscytujące. Obie walczyliśmy i stoczyłyśmy prawdziwą bitwę – powiedziała na gorąco po meczu.

Finalistka tegorocznego Wimbledonu podkreśliła, jak ważną rolę w czwartkowym spotkaniu odegrało jej zwycięstwo nad Sereną Williams. – Pomyślałam, że skoro udało mi się z Sereną, mogę zrobić to samo także dzisiaj. Dało mi to niezmiernie dużo pewności siebie i cieszę się, iż byłam w stanie doprowadzić do takiego zakończenia.

Paragraf 22: Lepiej łamać rakiety niż umowy

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Z Niemcami – prawdziwymi, a nie farbowanymi – ustaliliśmy, że mecz Agnieszki Radwańskiej z Sabine Lisicki to formalnie półfinał, ale w rzeczywistości pojedynek o tytuł mistrzyni Wimbledonu. Na zgodę przybiliśmy żółwika.

Pacta sunt servanda – zawartych umów, choćby i ustnych – należy dotrzymywać. Skoro więc zgodziliśmy się z niemieckimi kolegami po klawiaturze, że zwyciężczynią sobotniego finału powinna zostać Radwańska lub Lisicki, to nie wypada trzymać teraz kciuków za Marion Bartoli. Również z punktu widzenia estetyki – mówimy o urodzie tenisa, a nie kobiet, bo to przecież kwestia gustu – mistrzostwo dla Niemki byłoby bardziej pożądane.

Radwańską, co oczywiste, trudno było pocieszyć. Udało się natomiast wydobyć z niej oświadczenie, że gdyby po wyeliminowaniu Lisicki przegrała finał z Bartoli, to w jej termobagu nie pozostałaby ani jedna cała rakieta. Dziś nie złamała żadnej, bo już nie miała na to siły.

Artur St. Rolak, Londyn

Wimbledon w inteligentnym stylu: siódme pytanie konkursowe

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto:

Dziś wyjątkowo nie w relacji live, a w osobnym newsie publikujemy kolejne pytanie konkursowe "Wimbledon w inteligentnym stylu".

Pytanie na dziś brzmi:
Ile razy Agnieszka Radwańska grała w wielkoszlemowym ćwierćfinale (w singlu, w kategorii seniorów)?

Odpowiedzi prosimy przesyłać na adres konkurs@tenisklub.pl, w tytule wpisując "Wimbledon w inteligentnym stylu".

Wimbledon: Bartoli pierwszą finalistką

/ Tomasz Krasoń , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

Marion Bartoli została pierwszą finalistką Wimbledonu! 28-letnia Francuzka w niecałą godzinę uporała się z Kirsten Flipkens, triumfując 6:1, 6:2 i po raz drugi w karierze zagra o wimbledoński tytuł.

Skład półfinału w dolnej połówce drabinki był sporym zaskoczeniem. Przed meczem większe szanse dawana Marion Bartoli, głównie za sprawą większego doświadczenia. W końcu w 2007 roku doszła już na kortach Wimbledonu aż do finału.

Jednak tak jednostronnego przebiegu półfinałowego spotkania, mało kto oczekiwał. Bartoli od samego początku narzuciła swoje warunki gry, a Flipkens grała wyjątkowo biernie. Rzadko atakowała do siatki, jej bekhendowe slajsy były krótkie, a forhendowy ataki nieskuteczne. Słabsza postawa Belgijki praktycznie „nakręcała” grę Bartoli. Francuzka miała dużo czasu, aby przygotowywać się do swoich ulubionych oburęcznych zagrań z głębi kortu, dzięki czemu były one bardzo dokładne i skuteczne. Na dodatek rozstawiona z „piętnastką” Bartoli dobrze serwowała i szybko wygrała pierwszego seta 6:1. W drugiej obraz gry nie uległ zmianie. Dobrze usposobiona Francuzka objęła prowadzenie 3:0 i wówczas Flipkens skorzystała z pomocy medycznej. Poprawiono jej opatrunek na kolanie, z którym występowała w Londynie już od dłuższego czasu. Nie przyniosło to jednak efektów, jeśli chodzi o zmianę sposobu gry. Belgijka urwała jeszcze dwa gemy, ale niezagrożona Bartoli wygrała 6:2 i mogła cieszyć się z awansu do finału. Poziom gry Francuzki był naprawdę wysoki – odnotowała 23 kończące zagrania (w tym 5 asów) przy tylko 10 błędach własnych.

Dla Bartoli będzie to drugi w karierze występ w finale turnieju Wielkiego Szlema. W 2007 roku walczyła o tytuł właśnie na kortach Wimbledonu. Wówczas jej droga do decydującego pojedynku była o wiele trudniejsza – pokonała m.in. ówczesną liderkę rankingu WTA Justine Henin oraz rozstawioną z „trójką” Jelenę Janković. W tym roku najwyżej notowana rywalką, z jaką musiała się zmierzyć, była grająca z „siedemnastką” Sloane Stephens. Warto jednak zaznaczyć, że Bartoli w drodze do finału nie straciła ani jednego seta.

1400 punktów, które Bartoli zapewniła sobie za awans do finału, pozwolą jej na spory awans. Doświadczona Francuzka przesunie się co najmniej na 8. miejsce. Bardzo zadowolona ze swojego występu na kortach Wimbledonu powinna być również Flipkens. Osiągnęła życiowy sukces w Wielkim Szlemie, zdobyła 900 rankingowych punktów i dzięki nim przesunie się na najwyższe w karierze miejsce w rankingu WTA (15. lub 16.).

Za chwilę rozpocznie się drugi mecz półfinałowy, oczywiście dla nas zdecydowanie ważniejszy. Agnieszka Radwańska zmierzy się w nim z Sabine Lisicki.
 


Wyniki

Półfinał singla:
Marion Bartoli (Francja, 15) – Kirsten Flipkens (Belgia, 20) 6:1, 6:2