Wimbledon: finał bez Radwańskiej

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne/wimbledon.org, foto: AFP

Nie będzie drugiego z rzędu finału Wimbledonu dla Agnieszki Radwańskiej. Po szalenie emocjonującym spotkaniu Polka przegrała z Sabine Lisicki 4:6, 6:2, 7:9.

PODSUMOWANIE Nie wiem, co napisać po takim meczu. Żal ściska serce, bo kolejnej tak otwartej drogi do tytułu Radwańska może nie mieć. Obawialiśmy się Lisicki – jej serwisu, jej forhendów, jej bekhendów i jej wolejów. I słusznie. Długo radziła sobie znakomicie, a potem nagle przestała. Wlała w nasze serca ogromne nadzieje. Przy 3:0 w trzecim secie dla Radwańskiej nie chciałem napisać "Z Williams Niemka też przegrywała 0:3 w trzecim secie"… Wróciła do dobrej gry, a Polka opadała z sił z każdą kolejną minutą. Nie przypadkowo Lisicki zagra w finale Wimbledonu, co jest jej największym sukcesem w karierze.

Radwańska zagrała dobre spotkanie i nie można jej nic zarzucić. Walczyła dzielnie, a warto dodać, że ostatnie trzy pojedynki miała naprawdę ciężkie. W końcówce zabrakło jej sił. Być może to najboleśniejsza porażka, bo wszyscy wiemy, jak wielka szansa była przed Polką. W finale z Bartoli – z całym szacunkiem dla walecznej Francuzki – Radwańska byłaby faworytką… Trzeba jednak Polce podziękować za kolejny dobry występ, walkę do samego końca i awans do półfinału Wimbledonu drugi raz z rzędu. A Niemce pogratulować awansu o rundę dalej. Dziękuję za udział w relacji i zapraszam na jutro – na ostatnią finałową szansę z udziałem Jerzego Janowicza.

KONIEC, LISICKI W FINALE.

7:8 Przełamanie…

7:7 Wydawało się, że trzy pierwsze szybkie punkty Lisicki załatwiły sprawę. Potem wybrały zły kierunek ataku i Radwańska z łatwością ją minęła po linii z bekhendu. Potem dołożyła podwójny błąd serwisowy, a jeszcze potem siatka tym razem pomogła Niemce.

7:6 Uffffff…. Było 15-40, ale kto jak nie Radwańska z takich opresji umie wychodzić? Najpierw świetny serwis, a potem… już nie pamiętam, chyba błąd Niemki po dobrej akcji. Przy równowadze wreszcie siatka w pełni pomogła Polce, która w ekwilibrystyczny sposób grała trudnego woleja. A potem pomógł challenge. Serwis zahaczył milimetr o linię.

6:6 Było po 30. Było po 40. W kluczowych momentach Lisicki jednak na nic nie pozwoliła. Strzelała serwisem, a potem kończyła z głębi kortu.

6:5 Ręce mi drżą, ale może dwa zdania sklecę. Bardzo dobry gem Radwańskiej. Lisicki jednak wciąż jest groźna, co potwierdziła w każdej akcji, a dwie wygrała. Aga, może już kończ?

5:5! Agnieszka! Czy jest na sali lekarz? Nie wiem, jak Radwańska panuje nad emocjami, ale robi to po mistrzowsku. Za piątą (chyba albo czwartą, już nie wiem) szansą Polka przełamuje Niemkę, w którym uratował ją return.

4:5 Przełamanie… Nadal wszyscy spokojni o sukces Agnieszki? Lisicki w uderzeniu. Radwańska zmęczona niemiłosiernie.

4:4 Lisicki znowu dobrze serwuje. Radwańska doprowadziła do równowagi, ale dwie następne punkty Niemka rozegrała pewnie.

4:3 Komentatorzy są spokojni i nie wierzą, że Agnieszka może to przegrać. Podziwiam ich spokój, bo ja jestem w okolicach stanu przedzawałowego. Doskonały bekhend Radwańskiej po linii w kuckach i dwa błędy Niemki (ale niewielkie i po dużo dłuższych wymianach) dały Polce 40-30 (po drodze Lisicki popisała się dobrym skrótem i świetnym uderzeniem kończącym). Serwis w linię sprawił, że return Niemki – Bogu dzięki – zatrzymał się na taśmie.

3:3 Trzy znakomite serwisy Lisicki i świetny forhend po krosie…

3:2 Mamy problem. Przełamanie. To, czego od początku należało się obawiać, nawet przy ewentualnym 5:0 i 40-0 to powrót Lisicki do trafiania w kort. No i zaczęła trafiać…

3:1 Lisicki po jakichś 45 minutach wygrywa swoje podanie. Zagrała dobrego gema, trochę spokojniejszego, trochę dokładniejszego. Podziwiam optymizm komentatorów Polsatu, którzy sprawiają wrażenie, jakby mecz już był rozstrzygnięty. Ja pozostanę stonowany.

3:0 Obraz gry nie ulega zmianie. Było trochę nerwów, bo było po 30. Lisicki jednak w końcówce znów się usztywniła i znów strzelała po autach.

WAŻNE: Jest już plan gier na jutro. Najpierw zagrają Djoković z Del Potro (o 14), potem Janowicz z Murrayem.

2:0 Przełamanie! Dobry return Radwańskiej zmusił Lisicki do błędu. Kolejna świetna akcja Polki dała jej prowadzenie 30-0 przy podaniu rywalki. Trzy kolejne punkty trochę nas zmartwiły, bo Niemka najpierw zagrała zaskakującego i świetnego drop shota, a potem bardzo ciasnego krosa forhendowegi. Lisicki wyrzuciła piłkę na gema, ale potem posłała asa i… znowu wyrzuciła piłkę na gema. Już się wydawało, że kolejny serwis też da Niemce przewagę, ale wysoki return Radwańskiej wleciał w narożnik. Lisicki znów się pomyliła, potem raz jeszcze. 2-0!

1:0 Radwańska zaczęła od kończącego uderzenia. W kolejnej (dłuższej) wymianie Lisicki sprawdziła, czy nadal nie trafia – nadal. Potem wreszcie siatka pomogła Polce i było 40-0. Niemka strzeliła forhendem i trafiła, ale potem wróciła do popełniania błędów.

16:53 Lisicki dobiła do trzydziestki. W niewymuszonych błędach. Radwańska ma – nie no, żartują na oficjalnej stronie – pięć?

6:2 SET, RADWAŃSKA! Lisicki poprawiła swój wizerunek dwoma pierwszymi uderzeniami – bekhendem i serwisem. Potem jednak świetnie zareturnowała Polka, a Niemka popełniła dwa podwójne błędy serwisowe i dorzuciła bekhend w korytarz. Bombardująca Lisicki nie wygrała ŻADNEGO – podkreślam: ŻADNEGO – własnego gema serwisowego w tym secie.

5:2 Błąd, błąd, błąd, błąd. Nie chcę być złośliwy, ale oby tak dalej.

4:2 Festiwal przełamań trwa. Lisicki na huśtawce. Popełnia znacznie więcej błędów, chociaż co jakiś czas przypomina o tym, co potrafi. Przypomina na szczęście rzadziej niż pół godziny temu. Lepiej też gra Radwańska, co przynosi kolejną przewagę dwóch gemów.

3:2 Przełamanie… Szybko się zrobiło 0-30. Potem Radwańska zagrała piłkę, która będzie w TOP 5 całego turnieju, odgrywając świetnego drop shota Lisickiej jeszcze świetniejszym skrótem wzdłuż siatki, tyłem do siatki. Kolejny return przyniósł break pointy Niemce. Przy pierwszym siatka w końcu pomogła Polce, przy drugim Lisicki pomogła sama sobie.

3:1 Przełamanie! W pierwszym punkcie return Radwańskiej poleciał w niebo, ale przeleciał za siatkę. Trudniej było tę piłkę zepsuć niż trafić w kort, ale Lisicki się udało zagrać w siatkę. Dwa kolejne punkty z łatwością powędrowały na konto Niemki, potem trochę zaniedbała sytuację i zrobiło się po 30. Serwis dał jej przewagę, ale kolejne niechlujstwo przyniosło równowagę. W kolejnej akcji Radwańska zaatakowała, skończyła akcję smeczem i wywalczyła break pointa. Przegrała go nieszczęśliwie. Po kolejnym serwisie na linię Radawńska zagrała w słupek i nie miała wesołej miny. Przy piłce na gema Lisicki wymyśliła skróta, ale to, co zagrała skrótem nazwać nie można było. Znowu serwis i znowu przewaga Niemki. Błąd Niemki i znowu równowaga. As… a potem podwójny. Kolejny aut Lisicki dał Radwańskiej break pointa, którego cała Polska chyba sobie nie może odżałować, bo prosty return Radwańska zagrała w sieć. W kolejnej wymianie "przeprosiła" piękną, precyzyjną wymianą. Lisicki skończyła maraton autem.

2:1 Radwańska zaczęła ruszać Niemkę. Przyniosło to dobre efekty w postaci prowadzenia 40-15. Lisicki przypomniała wszystkim, jak potrafi grać return, ale Polka utrzymała podanie i wyszła na prowadzenie.

1:1 Przełamanie powrotne! Dwa proste błędy Lisicki i dobre minięcie Radwańskiej dały Polce dwa break pointe. Trzy serwisowe strzały Niemki odmieniły sytuację całkowicie. Piłkę na 2:0 Lisicki przegrała, wyrzucając prostego woleja w trybuny i wydając z siebie przy tym pisk rozpaczy. Dwie dobre akcje Polki (w tym kończący return z bekhendu) wlały w nas nową porcję nadziei.

0:1 Nie wiem, co napisać. Trzy punkty dla Lisicki z ogromną łatwością. Jeden po prostym błędzie Radwańskiej. Przełamanie.

16:17 Statystyki Lisicki są niesamowite. Wygrała 17 z 20 akcji po pierwszym podaniu, 12 z 14 akcji przy siatce i zanotowała 19 uderzeń kończących. Dla porównania Radwańska uderzeń kończących ma 4.

4:6 SET. A był break point. Wywalczony po najpiękniejszej akcji meczu, w której Radwańska wytrzymała długą, ostrą wymianę i zakończyła ją świetnym forhendem po linii. Trzy serwisy Lisicki momentalnie sprowadziły nas na ziemię.

4:5 Zaczęło się od asa Radwańskiej. Potem Polka dostała piłkę w karo serwisowe i – jak Bóg przykazał w takich sytuacjach – zaatakowała. Zrobiła to jednak bardzo słabo i Lisicki nie miała żadnych kłopotów z huknięciem z forhendu. Radwańska zerwała bekhend i było już bardzo niebezpiecznie. Na szczęście Lisicki dołożyła dwa błędy, a Polka świetną akcję w postaci drop shota i kapitalnego minięcia z bekhendu.

3:5. Wygrywający serwis, prosty błąd Radwańskiej, wygrana wymiana Niemki… tak, po taśmie… as. Źle to wygląda.

3:4 Fatalna historia, przełamanie. Lisicki zbombardowała Radwańską w trzech pierwszych punktach, ale potem popełniła trzy błędy. Przy równowadze Polka chciała, aby po zagraniu Niemki piłka wyleciała poza kort, ale ta wpadła w linię, na co Radwańska była nieprzygotowana i pchnęła piłkę w siatkę. Wydawało się, że uda się uratować po raz czwarty, bo Polka przeszła do ataku i po dobrym forhendzie była przy siatce. Ale siatka – jak w spotkaniu z Li – nie była po jej stronie i zmyliła ją po minięciu Lisicki.

3:3 Trzy punkty Niemka wygrała w okamgnieniu. Potem wymyśliła sobie skrót, ale umieściła go w korytarzu. Na koniec posłała asa.

3:2 Lisicki zaczęła od prostego błędu, Radwańska dorzuciła świetny serwis do środka. Kolejna akcja spowodowała u widzów "ochy i achy", bo Niemka już była przy siatce, już miała kończyć wolejem, ale Polka odpowiedziała genialnym lobem, a w następnym uderzeniu skończyła wymianę. Gema za to skończyła wygrywającym podaniem. Raz jeszcze do środka.

2:2 Świetny lob i bardzo dobra akcja przy siatce dały Lisicki prowadzenie 30-0. Zmarnowała je dwoma błędami, ale w kolejnej akcji doskonale dobiegła do całkiem niezłego drop shota Polki i odegrała w linię. Radwańska wyrównała solidnym atakiem z forhendu po linii. Serwis i trochę szczęśliwe zagrania pozwoliły Niemce wygrać podanie.

15:50 Redakcyjny kolega przypomina, że w Dubaju Lisicki była tak roztrzęsiona, że w drugim secie wezwała trenera i łkała (po polsku), że nie chce tego meczu przegrać do zera. Nie życzymy Niemce takich sytuacji dzisiaj, ale życzymy Agnieszce przekonującego zwycięstwa.

2:1 Pierwszy return Lisicki na linii. Drugi return odbił się tuż za siatką i… siłą woli wrócił na stronę Niemki. Radwańska była czujna i trąciła piłkę rakietą, nie pozwalając sobie na dotknięcie siatki. Polka podarowała jeszcze jeden punkt rywalce, ale gema wygrała do 30.

1:1 Fundamentalne pytanie brzmi: czy Lisicki ma dobrze ustawiony celownik? Odpowiedź: ma. Przynajmniej na razie. Pierwszy gem był mylący.

1:0 Do 15. Na razie spokojnie, chociaż już w pierwszym punkcie Radwańska ładnie rozrzucała rywalkę. Punkt wygrała jednak po jej błędzie. Lisicki pomyliła się jeszcze trzy razy, Polka tylko raz.

0:0 Gramy, serwuje Radwańska.

15:40 Zostawiam już tę matematykę. Skupmy się na tym, co dzieje się na korcie centralnym. Padło sakramentalne "time", a zatem za chwilę zaczynamy. Radwańska – jak Wimbledon nakazuje – jest cała na biało. Nie tylko strój ma biały, ale i zabandażowane oba uda. Chociaż wygląda to niepokojąco, Krzysztof Wanio zapewnia, że ma sygnał z obozu Polki, że nie taki diabeł straszny, jak go malują.

15:38 Korekta: Flipkens ma szansę spaść na 16. miejsce, jeśli Lisicki wzniesie puchar.

15:37 O ewentualnych pozycjach Lisicki wspominać nie będę, bo kombinacji jest sporo. Może być w dwudziestce, do dziesiątki się nie dostanie, nawet gdyby wygrała. Sprawa Radwańskiej jest dużo prostsza – będzie czwarta bez względu na wszystko.

15:35 O ile dobrze liczę, Marion Bartoli w poniedziałek będzie co najmniej na 8. miejscu w rankingu. Jeśli wygra, to nawet na 7, czym wyrównałaby swoje najlepsze osiągnięcie w tej dziedzinie. Flipkens będzie 15 – rekordowo wysoko, bo dotychczas jej największym sukcesem była lokata 20.

15:27 Krótkie résumé starć Radwańskiej z Lisicki. Naprawdę krótkie, bo grały tylko dwa razy. Dwa lata temu w Stanford – trzysetowy bój dla Niemki – i rok temu w Dubaju – dwie szybkie partie dla Polki. Wolimy powtórkę z Emiratów niż Stanów.

15:20 Staram się nie wybiegać zbyt daleko w przyszłość (chociaż ta daleka przyszłość to raptem sobota), ale nie sposób odpędzić się od myśli z cyklu "Jeśli nie teraz, to kiedy?". W grze o pełną pulę pozostała już tylko trójka – Marion Bartoli, Sabine Lisicki i Agnieszka Radwańska. Nie wiadomo, czy kiedykolwiek jeszcze dojdzie do takich półfinałów, które Serena Williams, Wiktoria Azarenka czy Maria Szarapowa będą w komplecie oglądały z trybun lub sprzed telewizora. Zapraszam na popołudnie z Agnieszką Radwańską, walczącą o drugi z rzędu finał Wimbledonu.




Wyniki

Półfinał singla:
Sabine Lisicki (Niemcy) – Agnieszka Radwańska (Polska, 4) 6:4, 2:6, 9:7 

Denain: kolejna wygrana Zaniewskiej

/ Tomasz Krasoń , źródło: itftennis.com/własne, foto: AFP

Sandra Zaniewska awansowała do ćwierćfinału turnieju ITF w Denain (pula nagród 25 tysięcy dolarów). 21-letnia katowiczanka odniosła kolejne pewne zwycięstwo – tym razem 6:4, 6:2 pokonała Doroteję Erić.

Dla Zaniewskiej było to kolejne spotkanie, do którego przystępowała w roli faworytki. Rozstawiona z „czwórką” Polka nie zawiodła i pewnie wygrała z notowaną na 377. miejscu w rankingu WTA Doroteją Erić. 20-letnia Serbka wprawdzie zdołała dwukrotnie odebrać podanie Zaniewskiej, ale Polka wykazała się świetną skutecznością przy break pointach – wykorzystała wszystkie pięć okazji na przełamanie i triumfowała 6:4, 6:2.

Ćwierćfinałową rywalką Sandry Zaniewskiej będzie Laura Thorpe. 26-letnia Francuzka zajmuje aktualnie 447. miejsce w rankingu WTA, ale jeszcze 2 lata plasowała się w drugiej setce.

Zaniewska zdobyła już w Denain 14 punktów do rankingu WTA. Jeszcze dziś czeka ją spotkanie półfinału debla. Jak jednak napisała na swoim facebookowym profilu – sercem jest na Wimbledonie i dzisiaj, tak jak my wszyscy, będzie trzymać kciuki za Agnieszkę Radwańską, która zagra o awans do finału londyńskiego turnieju wielkoszlemowego.
 


Wyniki

Druga runda singla:
Sandra Zaniewska (Polska, 4) – Doroteja Erić (Serbia) 6:4, 6:2

Wimbledon: Radwańska i Lisicki „na papierze”

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Dziś, ok. godziny 16, o wielkoszlemowy finał powalczą Agnieszka Radwańska i Sabine Lisicki. Przed tym niezwykle ważnym spotkaniem dla polskiego tenisa, przygotowaliśmy zestawienie statystyk obu zawodniczek z dotychczas rozegranych meczów w tegorocznym Wimbledonie. 

 

 ""                 ""

       

   9 godzin i 31 minut     Czas spędzony na korcie     6 godzin i 54 minuty
          120     Rozegrany gemów     74
          1     Rozegranych tie breaków     0
          125     Uderzeń wygrywających     141
          54     Niewymuszonych błędów     84
          262     Punkty wygrane przy własnym podaniu     222
          23     Przełamania     22
          343     Łącznie wygranych piłek     380
          72     Średni procent trafionego pierwszego podania     63
          10     Asy     29
          13     Podwójne błędy     13
          66     Procent punktów wygranych po pierwszym podaniu     71
          169 km/h     Najszybszy serwis     196 km/h

 

Janowicz: Właśnie o tym marzyłem

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz niezwykle ekspresyjnie wypowiadał się na temat swojego wielkiego wyczynu na kortach Wimbledonu. Polak nie odczuwa strachu przed pojedynkiem z Brytyjczykiem Andy Murray’em w istnej tenisowej „jaskini lwa”.

Wielka radość wywołana historycznym awansem trwała w najlepsze jeszcze na długo po zakończeniu meczu. Każda wypowiedź 22-latka emanowała szczerym zachwytem – W tym momencie jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Właśnie na to czekałem. Właśnie o tym marzyłem. Z mojego doświadczenia, czasami, jeżeli bardzo się o czymś marzy, może się to naprawdę wydarzyć – cieszył się jak dziecko Polak.

Mimo że w swojej metryczce Janowicza widnieje już jeden finał, on sam nie ma wątpliwości, że dotychczasowe dokonania na kortach Wimbledonu to jego największy sukces w karierze. – Osiągnąłem półfinał Wielkiego Szlema, to mój życiowy wynik. Mam w głowie zeszłoroczny turniej w Paryżu, gdzie doszedłem do finału, ale teraz z serca płyną zgoła odmienne uczucia. To Wielki Szlem, więc uważam, że Wimbledon należy postawić przed Paryżem.

Wynik 3-0 nie pokazuje w pełni skali trudności środowej rywalizacji. W każdym z trzech setów kluczem do wygranej było jedno jedyne przełamanie. – Będąc szczerym, gdybym miał porównać ten mecz z kilkoma innymi, to było jedno z najtrudniejszych spotkań w moim życiu – nie ukrywa nowy bohater polskiego tenisa. – Jak już wspominałem, znam Łukasza dość dobrze. Jest moim partnerem w rozgrywkach Davis Cup, więc wiemy o sobie sporo. Przyjaźnimy się i myślę, że było to coś miłego dla nas obu.

W półfinale Janowicz zmierzy się z wielką nadzieję brytyjskich fanów, Andy Murray’em. Bilety na ich spotkanie rozchodzą się jak ciepłe bułeczki, a ceny u koników sięgają 12 tysięcy funtów! – To będzie naprawdę niezły mecz, toczony w świetnej atmosferze. Z całą pewnością tłum nie będzie mi pomagał, ale zobaczymy, co się wydarzy. To mój pierwszy półfinał w karierze, więc nie wiem, czego się spodziewać – nawiązał do czwartkowej batalii „Jerzyk”. – Murray to świetny gracz. Należy do ścisłej czołówki od wielu, wielu lat. W zeszłym roku wygrał US Open, więc nie będzie łatwo. Na pewno nie będzie łatwo. Przed rokiem udało mi się go pokonać i wierzę, że uda mi się to zrobić po raz drugi.

W głosie Łukasza Kubota dało się wyczuć lekkie rozczarowanie z powodu zmarnowanej okazji. Aczkolwiek, jak przyznaje sam 31-latek, tego dnia lepiej spisywał się Janowicz.- Wiedzieliśmy, że jeden z nas zagra w półfinale. Tak jak mówiłem wcześniej, miałem dzisiaj jedną szansę i jej nie wykorzystałem. Jerzy niewątpliwie zasługiwał na zwycięstwo w tym meczu. Był dzisiaj lepszy. Chciałbym mu życzyć powodzenia i rzecz jasna zamierzam trzymać za niego kciuki – z uznaniem wypowiadał się o swoim pogromcy tenisista z Lubina.

Kubot dokładnie wyjaśnił genezę prekursorskiej wymiany koszulek po meczu tenisowym. – Powiedziałem: zróbmy to, wymieńmy się. Uczyńmy nasz tenis sławniejszym, popularniejszym i pokażmy, że Polska istnieje na tenisowej mapie świata. To nie zdarzyło się nigdy wcześniej. Myślę, że to demonstruje, jak ważne jest fair play, i ukazuje przyjaźń na korcie. Walczymy zaciekle o każdy punkt, ale, kiedy kończy się mecz, jesteśmy przyjaciółmi. Pokazujemy, że to tylko sport.

I trudno się z Kubotem nie zgodzić. Obu schodzących z kortu Polaków żegnały owacje na stojąco i wyrazy podziwu. Nie tylko dla prezentowanego przez nich poziomu, ale też postawy pozasportowej.

 

Denain: Zaniewska w drugiej rundzie

/ Tomasz Krasoń , źródło: itftennis.com/własne, foto: Archiwum Sandry Zaniewskiej

Sandra Zaniewska awansowała do drugiej rundy turnieju ITF w Denain (pula nagród 25 tysięcy dolarów). Rozstawiona z „czwórką” Polka pokonała 6:1, 6:1 szczęśliwą przegraną z eliminacji Fioną Codino.

Zaniewska była zdecydowaną faworytką spotkania z 17-letnią Francuzką i nie zawiodła. Zwycięstwo naszej tenisistki nie podlegało najmniejszej dyskusji. 21-letnia katowiczanka wykorzystała 6 z 7 break pointów, sama oddała podanie tylko raz i triumfowała pewnie 6:1, 6:1. W zasadzie nie mogło być inaczej. Zaniewska jest bowiem klasyfikowana na 255. pozycji, a jej rywalka, Fiona Codino, nie mieści się nawet wśród tysiąca najlepszych tenisistek.

Trudniejsze zadanie czeka Sandrę Zaniewską w drugiej rundzie. Zmierzy się w niej z notowaną na 377. miejscu Doroteją Erić. 20-letnia Serbka na otwarcie turnieju w Denain wygrała 7:6(3), 6:4 z Tammi Patterson, która jest deblową partnerką Polki. Wspólnie awansowały już do półfinału. Wystarczyło do tego jedno zwycięstwo – 6:3, 6:2 nad Amandine Cazeaux i Jade Suvrijn.
 


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Sandra Zaniewska (Polska, 4) – Fiona Codino (Francja, LL) 6:1, 6:1

Zjednoczeni!

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Emocji na niespotykaną skalę dostarczają nam biało-czerwoni w tegorocznym Wimbledonie. Przy tym całym „szaleństwie” dobrze, aby nie umknęło nam jedno – wspaniały „team spirit” w polskim obozie.

Przy każdej okazji nasi tenisiści w samym superlatywach wypowiadają się o sobie nawzajem. Agnieszka Radwańska kilkukrotnie deklarowała radość i dumę z postawy Łukasza Kubota i Jerzego Janowicza. „Jerzyk” zaś przyznał, iż widzi krakowiankę jako mistrzynię tegorocznego Wimbledonu. Michał Przysiężny po każdym zwycięskim meczu z zachwytem wypowiada się na Facebooku o swoich kolegach i koleżance.

""
[źródło: Facebook]

 

Kulminacją tego był dzisiejszy mecz Janowicza z Kubotem. Jeszcze przed spotkaniem Polacy bardzo ciepło przywitali się przy siatce (rzadko kiedy zawodnicy przed meczem podają sobie chociażby ręce). Obrazki jakie miały miejsce po meczu obiegły niemal wszystkie światowe agencje prasowe. Łukasz i Jerzyk na kilka długich chwil utonęli w swoich ramionach, a następnie wymienili się koszulkami, co owacyjnie zostało przejęte przez kibiców. Kort numer jeden nasi bohaterowie opuścili oczywiście wspólnie.

""

""

""
[źródło: AFP]

Znakomitą atmosferę w polskiej ekipie można było zaobserwować już wcześniej. Biało-czerwoni regularnie oglądają wzajemnie swoje mecze podczas turniejów, a najbardziej wyraziste są w tym względzie mecze Pucharu Davisa. Nasi tenisiści za każdym razem niezwykle gorąco się wspierają, wcielają się w rolę „wodzirejów” i bardzo szczerze cieszą ze zwycięstw kolegów. Znakomity „team spirit” zaobserwować można także na konferencjach prasowych i na trenignach przed meczacmi Pucharu Davisa.

""

""

""

[źródło: PZT]

Podobnie rzecz ma się z kobiecą reprezentacja fedcupową. Mowa nie tylko o siostrach Radwańskich, ale także Alicja Rosolska, Paula Kania, czy Katarzyna Piter doskonale wkomponowały się w drużynę.

""
[źródło: FedCup.com]

Twierdzenie, iż znakomita atmosfera pomiędzy naszymi reprezentantami jest głównym czynnikiem wpływającym na spektakularne sukcesy polskiego tenisa jest może nieco na wyrost, ale nie ma wątpliwości, że jest to niezwykle pozytywny aspekt.

Warto też odnotować, że taka polska solidarność tenisistów wystawia całemu narodowi doskonałą wizytówkę i jest miłą odmianą w kontekście ciągły sporów (politycznych i nie tylko), jakie bez przerwy mają miejsce w kraju.

Na koniec jedno słowo: DUMA!

Paragraf 22: Latające wszystko jedno

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Ten mecz mógł podobać się kibicom, a fachowcom wręcz musiał. Było co oglądać, choć chwilami odnosiło się wrażenie, że to tylko powtórka poprzedniego seta – jak refren w piosence. Jerzy Janowicz słał asa za asem, konkretnie 30 w 16 gemach serwisowych, a potem ostrzeliwał rywala z linii końcowej. Łukasz Kubot postawił na grę przy siatce, do której ruszał nie tylko po własnym podaniu, ale nawet po returnie. Stara, dobra szkoła…

Dopiero po meczu publiczność obejrzała coś nowego. Gdy Janowicz podniósł się z trawy – padanie na nią po wygranym meczu weszło mu już w krew – podszedł do kolegi. Panowie wyściskali się z wielkiej radości – bo to sukces nie tylko tego, który wygrał; to sukces całego polskiego tenisa, choć nie wszyscy jesteśmy jego ojcami – a potem zamienili koszulkami.Kibice dostali kolejny impuls do wznowienia owacji na stojąco.

W ogóle Janowicz jest niezły w konkurencjach garderobianych. Po meczu z Juergenem Melzerem wyrzucił w trybuny parę butów. Na dzisiejsze pytanie, czym planuje obdarować kibiców po kolejnym zwycięstwie, odparł z szerokim uśmiechem: – Czymkolwiek będę miał pod ręką.

Artur St. Rolak, Londyn

Toruń: Faworytki nie zawiodły

/ Patryk Stec , źródło: Korespondencja z Torunia, foto: bellacup.pl

Drugi dzień turnieju Bella Cup okazał się o wiele bardziej szczęśliwszy niż pierwszy. Bez problemów ze swoimi rywalkami poradziły sobie faworytki toruńskiej publiczności – Magda Linette oraz Paula Kania.

Meczem otwierającym dzień na toruńskich kortach był pojedynek Magdy Linette z Agatą Borgman. Na korcie głównym turniejowa piątka dość szybko rozprawiła się ze swoją przeciwniczką ,wygrywając łatwo i przyjemnie 6:1, 6:0. Równolegle na innych kortach rozgrywały się kolejne dwa pojedynki. Katarzyna Kawa dzielnie walczyła z roztsawioną Yullyą Beygelzimer. Niestety po pięknej walce uległa w trzysetowym pojedynku 5:7, 7:6, 6:2. Warto przypomnieć, że nasza tenisistka nie była rozstawiona w tym turnieju, więc tym bardziej należą jej się brawa za to, że była tak blisko kolejnej fazy.

Na korcie numer dwa było trochę mniej emocji. Los skojarzył tam dwie zawodniczki, które nie zostały rozstawione w turnieju głównym. Elena Bogdan zdołała ugrać tylko jednego seta w pojedynku z Niemką Kim-Alice Grajdek. O wiele ciekawszy bój toczył się na korcie centralnym. Paula Kania ku zdziwieniu wszystkich, dała sobie wydrzeć jednego seta. Gdy już publiczność wyczuwała, że pojedynek nie będzie należeć do tych łatwiejszych, Polka odrodziła się i przechyliła szalę zwycięstwa na swoją stronę, ostatecznie wygrywając 2-1 w setach.

Można powiedzieć, że dzisiaj Polki miały swój dzień. Bardzo szybko ze swoją rywalką poradziła sobie Barbara Sobaszkiewicz. Natalia Kolat musiała uznać wyższość koleżanki, przy czym wygrała tylko trzy gemy. W tym samym czasie toczyło się bardzo nerwowe spotkanie pomiędzy Anną Kataliną Alzate Esmurzaevą a Norweżką Emmą Flood. Ta druga nie miała żadnych problemów z wyrażaniem swoich emocji. Pierwszy raz, gdy wywróciła się na korcie i zaczęła się skarżyć na nawierchnię, a za drugim razem, gdy po przegranym secie z całej siły cisnęła rakietą w kort. Można śmiało powiedzieć, że wyszła na tym lepiej niż przeciwniczka, bo to ona wygrała spotkanie 6:4, 5:7, 6:4.

Na korcie centralnym odbywały się dzisiaj aż cztery spotkania singlistek. Ostatnie zakończyło się dopiero przed godziną 19. Zmierzyły się w nim rozstawiona z numerem szóstym Cristina Dinu oraz kwalifikantka Zuzanna Maciejewska. Polka niestety przegrała z bardziej doświadczoną Rumunką 5:7, 4:6. Chwilę później na korcie nr 1 dużym zainteresowaniem kibiców cieszyło się starcie Louise Boinay z Justyną Jegiołką. Nasza rodaczka skarciła swoją przeciwniczkę 6:2, 6:3. W spotkaniu kończącym indywidualne pojedynki, broniąca tytułu Danka Kovinic walczyła z Justine Ozgą. Faworytka nie bez kłopotów poradziła sobie z niżej notowaną rywalką i w kolejnej fazie turnieju zmierzy się z Rumunką Eleną Bogdan.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Beata Sobaszkiewicz (Polska) – Natalia Kołat (Polska) 6:2, 6:1
Justyna Jegiołka (Polska) – Louise Boinay (Szwajcaria) 6:2, 6:3
Cristina Dinu (Rumunia, 6) – Zuzanna Maciejewska (Polska) 7:5, 6:4
Magda Linette (Polska, 5) – Agata Borgman (Polska) 6:1, 6:0
Yuliya Beygelzimer (Ukraina, 2) – Katarzyna Kawa (Polska) 5:7, 7:6, 6:2
Elena Bogdan (Rumunia) – Katarzyna Grajdek (Polska) 6:2, 1:6, 6:2
Paula Kania (Polska, 3) – Tetyana Arefyeva (Ukraina) 6:7, 6:2, 6:0
Katarzyna Piter (Polska) – Daria Shulzanok (Białoruś) 6:1, 6:2
Danka Kovinic (Czarnogóra 7) – Justine Ozga (Niemcy) 6:3, 4:6, 6:2
Emma Flood (Norwegia) – Alzate Emurzaeva (Holandia) 6:4, 5:7, 6:4

 

Janowicz: Nie spodziewałem się tego

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz po zakończeniu zwycięskiego meczu nie mógł opanować wzruszenia. Drżącym głosem zdołał wypowiedzieć ledwie kilka zdań.Przemawiała przez nie szczera radość.

Polak dał upust ogromnym emocjom towarzyszącym być może najważniejszemu spotkaniu w jego karierze. Po wygraniu ostatniej piłki upadł na kort, chowając w rękach twarz, tak jakby nie mógł uwierzyć w to, co stało się kilka sekund wcześniej. Jeszcze długo po zakończeniu ćwierćfinałowego pojedynku przeżywał triumf i swój wielki sukces. – Po prostu jestem szczęśliwy. Nie spodziewałem się, że mogę zajść tak daleko w Wielkim Szlemie na Wimbledonie – mówił ze łzami radości Janowicz.

„Jerzyk” jako pierwszy polski tenisista awansował do najlepszej „czwórki” Wimbledonu. – Naprawdę, nie wiem, co teraz powiedzieć. Po prostu jestem szczęśliwy i nie ma znaczenia, czy jestem pierwszym czy drugim Polakiem, to mój pierwszy półfinał i tylko to się liczy – wyznał nowy bohater narodowy.

Wimbledon: Wielka Brytania odetchnęła

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne/wimbledon.org, foto: AFP

Strach zajrzał w oczy wszystkim Brytyjczykom, gdy Fernando Verdasco wygrał dwa pierwsze sety półfinału z Andym Murrayem. Szkot się wybronił, był lepszy w trzech kolejnych i to on zagra z Jerzym Janowiczem o finał.

Verdasco odżył. 29-letni Hiszpan po dwóch słabszych sezonach, ni stąd ni zowąd, znalazł się w ćwierćfinale Wimbledonu, osiągając najlepszy rezultat w tym turnieju. Ale nie przypadkowo, bo chociaż uniknął największych nazwisk, grał z kilkoma wymagającymi tenisistami. Wszystkich pokonał w trzech setach. Nie przestraszył się też Andy’ego Murraya, centralnego kortu i tłumu kibiców wspierających Szkota. Od początku grał z nim jak równy z równym, świetnie serwując, doskonale operując forhendem i wykorzystując możliwości, jakie daje mu fakt, że jest leworęczny.

Verdasco dużo częściej atakował, w wielu wymianach wyganiając Murraya pod płot. Miał sporo piłek wygrywających, ale i sporo niewymuszonych błędów. W najważniejszych momentach mylił się jednak Szkot. Faworyt gospodarzy miał w końcówce dwie szanse na przełamanie rywala, ale je zmarnował. Nieoczekiwanie chwilę później jedyną okazję dostał Hiszpan. Była ona od razu piłką setową, a Murray popełnił wówczas podwójny błąd serwisowy.

Widząc, że to nie przelewki, Szkot wziął się od początku drugiej partii do pracy. Szybko objął prowadzenie 3:1 i uspokoił zarówno siebie jak i londyńską publiczność. Chyba za bardzo, bo potem zaczęło się dziać coś przedziwnego. Verdasco nie tylko natychmiast odrobił stratę, ale i zdobył następnego breaka, wychodząc na 5:3. Gdy nie było wiadomo, co wyprawia Murray, Szkot nagle wypracował sobie dwie szanse na odrobienie strat. Widzowie nie wytrzymywali na krzesełkach, przez co Pascal Maria musiał raz po raz ich uspokajać i prosić o ciszę podczas wymian. Verdasco to wszystko wytrzymał i wygrał podanie oraz seta.

Strach zajrzał w oczy fanom Murraya. Szkot jeszcze nigdy nie miał takiej autostrady do finału Wimbledonu, a o krok od wyeliminowania go z imprezy był Fernando Verdasco. W trzecim secie Murray nie dał rywalowi żadnych szans, wygrywając do jednego. W czwartym Hiszpan wrócił do gry, znów świetnie rozrzucając przeciwnika po korcie. Szkot biegał od jednej bandy do drugiej, znikając co chwila z ekranu telewizora i wyciągał, co się dało, ale i tak nie uchroniło go to od poważnych kłopotów. Verdasco miał dwa break pointy na 2:0, dwa kolejne na 4:2. Murray się jednak obronił, a potem sam przełamał rywala i wygrał partię do czterech.

W decydującej partii Hiszpan walczył. Miał lepsze i gorsze momenty, ale walczył. Przy stanie 4:3 Szkot przegrał dwie pierwsze piłki przy swoim podaniu i Verdasco stanął przed wielką okazją. Do przełamania nie doszło. Ba, nawet break pointów Hiszpan nie miał, bo Murray wygrał wszystkie kolejne punkty w gemie. Z każdą chwilą wydawało się, że Szkot jest jednak pewniejszy i bliższy sukcesu. Nie trzeba było długo czekać na potwierdzenie. Przełamał Hiszpana w jedenastym gemie. W dwunastym skończył mecz. Wielka Brytania odetchnęła.

Tym samym w piątek to Andy Murray będzie rywalem Jerzego Janowicz w walce o finał.
 


Wyniki

Ćwierćfinał singla:
Andy Murray (Wielka Brytania, 2) – Fernando Verdasco (Hiszpania) 4:6, 3:6, 6:1, 6:4, 7:5