Wimbledon: Matkowski i Peschke w ćwierćfinale

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: własne, foto: AFP

Marcin Matkowski i Kveta Peshke pokonali Alexandra Peyę i Annę-Lenę Groenefeld 6:7(3), 6:4, 6:2 i awansowali do ćwierćfinału Wimbledonu.

Faworytami starcia wydawali się rozstawieni z piątym numerem Austriak i Niemka i to dla nich lepiej rozpoczął się mecz. W secie otwarcia żadna z par nie była w stanie wywalczyć przełamania, w związku z czym o zwycięstwie zadecydował tiebreak, w którym wyraźnie lepsi byli Peya i Groenefeld – wygrali do trzech.

Druga partia ułożyła się jednak po myśli polsko-czeskiej pary. Matkowski i Peschke wywalczyli w trzecim gemie przełamanie, które z łatwością udało im się bronić do końca tej części gry. W efekcie zwyciężyli 6:4 i doprowadzili do remisu.

Decydujący set był natomiast popisem Matkowskiego i Peschke. Polak i Czeszka od początku w nim dominowali, zdołali wywalczyć dwa przełamania i po półtorej godzinie gry zapewnili sobie miejsce w najlepszej ósemce gry mieszanej.


Wyniki

Trzecia runda miksta:
M. Matkowski, K. Peschke (Polska, Czechy, 11) – A. Peya, A.L. Groenefeld (Austria, Niemcy, 5) 6:7(3), 6:4, 6:2

Wimbledon: półfinał Radwańskiej jako drugi

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: wimbledon.com, foto: AFP

Około 16 o drugi z rzędu finał Wimbledonu powalczą Agnieszka Radwańska i Sabine Lisicki. Najpierw na korcie centralnym pojawią się Marion Bartoli i Kirsten Flipkens.

Znamy już plan kobiecych półfinałów, które odbędą się w czwartek. Oba zostaną rozegrane na korcie centralnym. O 14 zagrają Marion Bartoli z Kirsten Flipkens, a zaraz po nich Agnieszka Radwańska z Sabine Lisicki. Można przypuszczać, że Polka i Niemka wyjdą na kort około 16.

Pewne jest, że w sobotę poznamy nową wielkoszlemową mistrzynię. Żadna z pozostałych w stawce zawodniczek nie ma bowiem jeszcze na koncie tego najcenniejszego tytułu. Z tej czwórki dwie z nich były raz w finale – właśnie Wimbledonu. Przed rokiem Agnieszka Radwańska, a sześć lat temu Marion Bartoli.
 

Wimbledon: Del Potro z Djokoviciem w półfinale

/ Tomasz Krasoń , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Novak Djoković i Juan Martin Del Potro awansowali już do półfinału Wimbledonu. Serb i Argentyńczyk praktycznie w jednej chwili zakończyli swoje mecze, pokonując w trzech setach odpowiednio Tomasa Berdycha i Davida Ferrera.

Na korcie centralnym walczyli Del Potro i Ferrer. Mecz ten zaczął się od przykrego zdarzenia – w pierwszym gemie 24-letni Argentyńczyk poślizgnął się i doznał kontuzji kolana. Interwencja lekarska umożliwiła mu dalszą grę i choć w dalszym ciągu miał problemy z poruszaniem, to jego uderzenia nie pozostawiały zarzutu.

– To samo stało się w meczu trzeciej rundy – mówił Del Potro, który przyznał, że był bliski wycofania się z rywalizacji. – To może być groźne, jeśli nie będę uważał. Na początku spotkania czułem ból. Lekarz dał mi magiczną pigułkę, dzięki której mogłem dokończyć mecz.

A trzeba przyznać, że Del Potro nie marnował czasu. Zdobył breaka już w trzecim gemie, a w dalszej części seta przełamał drugi raz Ferrera i triumfował 6:2. W drugiej partii 24-latek z Tandil również był lepszy, tym razem o jednego breaka. Z kolei w decydującej odsłonie żadnemu z tenisistów nie udało się wywalczyć przełamania i rozstrzygnięcie musiało zapaść w tie breaku – do pięciu wygrał Del Potro i mógł cieszyć się z awansu do półfinału. Trzeba przyznać, że rozstawiony z „ósemką” Argentyńczyk po prostu popełniał tego dnia mniej błędów od Ferrera. Hiszpański finalista Roland Garros pomylił się 22 razy, a Del Potro tylko 11. Na dodatek argentyński mistrz US Open 2009 świetnie serwował (m.in. 12 asów) i ani razu nie dał się przełamać.

Półfinałowym przeciwnikiem Del Potro będzie Novak Djoković. Rozstawiony z „jedynką” Serb pokonał 7:6(5), 6:4, 6:3 Tomasa Berdycha. W pierwszej partii lider rankingu ATP nie był w stanie wykorzystać żadnej z czterech szans na przełamanie, w dużej mierze za sprawą dobrej, ofensywnej postawie Czecha. W tie breaku lepszy okazał się już jednak Serb, wygrywając go 7-5. Początek drugiej odsłony był swego rodzaju niespodzianką – Berdych dwukrotnie przełamał podanie Djokovicia i prowadził 3:0. Gdyby finalista Wimbledonu z 2010 roku wykorzystał to prowadzenie, mecz ten mógłby się ułożyć zupełnie inaczej. Jednak grający praktycznie bez błędów Djoković zdołał wyjść z opresji. Nie tylko odrobił stratę, ale będąc na fali uzyskał trzeciego breaka i triumfował 6:4. W trzecim secie Serb wyraźnie prowadził od stanu 3:1 i przewagę tę utrzymał do końca meczu. Warto zaznaczyć, że Djoković zagrał w tym meczu aż 16 asów i pomijając początek drugiego seta grał niemal bezbłędnie (łącznie tylko 13 pomyłek przy aż 36 kończących zagraniach).

Djoković powinien być faworytem półfinału z Del Potro. Dotychczas 8 razy pokonał Argentyńczyka, a przegrywał tylko trzykrotnie. Ale dwie z tych porażek zasługują na wyszczególnienie – Del Potro okazał się lepszy w meczu o brązowy medal londyńskich Igrzysk Olimpijskich (na wimbledońskiej trawie), a także podczas ostatniego spotkania w Indian Wells.
 


Wyniki

Półfinały singla:
Novak Djoković (Serbia, 1) – Tomas Berdych (Czechy, 7) 7:6(5), 6:4, 6:3
Juan Martin Del Potro (Argentyna, 8) – David Ferrer (Hiszpania, 4) 6:2, 6:4, 7:6(5)

Wimbledon: Janowicz w półfinale, łzy wzruszenia na korcie nr 1!

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz został pierwszym w historii polskim półfinalistą w singlu mężczyzn. Po pięknym meczu łodzianin pokonał Łukasza Kubota 7:5, 6:4, 6:4.

Historyczny dla polskiego tenisa mecz stał na naprawdę wysokim poziomie. Zgodnie z oczekiwaniami Kubot przy każdej okazji ruszał pod siatkę, a Janowicz raził rywala potężnymi serwisami, ale również świetnie returnował.

W każdym z setów  dochodziło tylko do jednego przełamania. Kubot również miał swoje szanse, ale nie wykorzystał żadnego z sześciu break pointów.

Janowicz o wielkoszlemowy finał zagra w piątek z Andy Murrayem lub Fernando Verdasco.

Jeszcze dziś na naszym portalu szereg materiałów na temat tego wszystkiego co dzieje się w „polskim Wimbledonie”. Zostańcie z nami!

 

Tak relacjonwaliśmy polski ćwierćfinał Wimbledonu:

Jestem bardzo szczęśliwy, nie wierzyłem, że mogę dojść do tej fazy w turnieju wielkoszlemowym. Jestem po prostu bardzo szczęśliwy. Brak mi słów, jestem bardzo szczęśliwy – mówił zaraz po meczu zapłakany Janowicz.

19:02 Obaj po meczu wpadli sobie w ramiona i wymienili się koszulkami. Janowicz płacze ze wzruszenia. Wspaniałe obrazki!

6:4 Jerzy Janowicz pierwszym w historii polskim półfinalistą wielkoszlemowym w singlu mężczyzn! Janowicz swoje podanie wygrał na sucho, kończąc mecz wygrywającym serwisem!!! 

5:4 Janowicz krok od półfinału. Wybitne returny Janowicza, dały mu trzy pierwsze punkty. Przy 0-40 wygrywający serwis Łukasza, a następnie dobry serwis i wygrywający forhend. Trzeciego break pointa wybronił Kubot serwisem. Przy równowadze fatalny błąd Kubota przy siatce. Czwartego break pointa Łukasz już nie zdołał wybronić. 

4:4 Od 15-30 dwa szybko wygrane punkty przez Janowicza, ale następnie łodzianin mocno pomylił się z forhendu. Przy równowadze as Jerzyka i po chwili podwójny błąd. Przy kolejnej równowadze nieudany return Kubota, a na koniec as.

3:4 Jeszcze jeden bardzo ładny gem Kubota, który odnotował kolejne skuteczne akcje serve&volley. Przy 40-0 wygrywający return Janowicza, ale kolejną piłkę Łukasz rozstrzygnął serwisem.

Murray zaczął odrabiać straty. Szkot wygrał trzeciego seta 6:1.

Na korcie numer 1 oglądamy naprawdę dobry spektakl:

"" 

 

3:3 Gem bez historii dla Jerzyka, wygrany do 15 i zakończony asem. Godzina i 49 minut gry za nami.

2:3 Popisowy gem Kubota, wygrany na sucho, zakończony pewnym wolejem.

W ćwierćfinale turnieju mikstowego są Marcin Matkowskiego oraz Kveta Peschke. Polsko-czeski duet pokonał rozstawionych z numerem pięć Alexandra Peyę oraz Annę-Lenę Groenefeld 6:7(3), 6:4, 6:2!

2:2 Trochę słabszy gem Janowicza, co od razu starał się wykorzystać Kubot. Błąd rywala i znakomity return Łukasza z bekhendu doprowadziły do równej sytuacji w gemie. Przy po 30 Janowicz o mało nie zabił Kubota serwisem. Łodzianin miał jedną szansę na skończenie gema, drugą i trzecią, ale za każdym razem Łukasz świetnie reagował i zmuszał rywala do błędu. Po returnie pod nogi doczekał się break pointa, ale zmarnował go returnem w aut. Dwie następne piłki też popsuł i Janowicz utrzymał podanie.

1:2 Z coraz większym trudem przychodzi wygrywanie gemów Kubotowi. Było po 30, ale w kluczowych piłkach Łukasz się nie pomylił i utrzymał serwis.

1:1 
Janowicz zaczął od podwójnego błędu serwisowego, Kubot dorzucił udany return, ale w pozostałych akcjach znów górą był serwujący łodzianin. Gem do 30 zakończony asem.

0:1 Przy po 30 podwójny błąd. Kubot wybronił break point "szalonym" wypadem do siatki. Przy równowadze znów skuteczny wypad Łukasza do siatki. Następnie ciekawa akcja, na początku której przy siatce był Kubot, a na koniec Janowicz, który skończył skutecznym smeczem. Przy drugiej równowadze wygrywający serwis Kubota, a na koniec as.

Relacja z pierwszych dwóch ćwierćfinałów.

6:4 Nie pozostawił Janowicz złudzeń, wygrywając swoje podanie na sucho, kończąc drugą partię asem.

Sensacją pachnie na korcie centralnym! Fernando Verdasco prowadzi z Andy Murrayem 6:4, 6:3. W drugiej partii Szkot prowadził 3:1, a przy 5:3 i własnym podaniu Hiszpan wyciagnął z 0-40! 

 

5:4 Bardzo ładna gra Kubota, który od 0-15 wygrał cztery kolejne punkty, kończąc cudowną akcją serve&volley.

5:3 Gem na sucho dla Janowicza, wygrany na sucho. Na koniec drugie wygrywające podanie Jerzyka.

4:3 Najpierw dwa wyborne returny Janowicza. Przy 0-30 niesamowity (i mocno szczęśliwy) pół wolej Łukasza. Dobrym passing shotem Jerzyk doprowadził do break pointów. Łodzianin wykorzystał już pierwszą okazję i jest bliski wygrania drugiego seta.

3:3 Po raz kolejny Janowicz wychodzi z opresji. Przy 30-40 wybronił się wygrywającym serwisem. Następnie podwójny błąd łodzianina. Przy drugim break pointcie młodszy z Polaków wybronił się wymianą z głębi kortu. Ostatecznie Jerzy wygrał gema na przewagi, kończąc asem z drugiego podania!

WAŻNE! Jest już plan gier na jutro! Agnieszka Radwańska i Sabine Lisicki zagrają jutro drugi mecz dnia na korcie centralnym. Wcześniej (od godziny 14) zmierzą się Marion Bartoli i Kirsten Flipkens.

2:3 Zachwyca Łukasz tymi wypadami do siatki, chociaż Jerzyk nie ułatwia mu życia returnami. Przy 40-15 podwójny błąd Kubota, a następnie niespodziewany błąd przy siatce. Przy równowadze wspaniała ofensywna akcja Kubota, zakończona potężnym odwrotnym krosem z forhendu, a na koniec wygrywający drugi serwis.

2:2 Fantastyczne returny i skuteczne wypady do siatki Kubota doprowadziły do stanu 15-40. Jerzyk wybronił się jenak serwisem, którym również przypieczętował zwycięstwo w gemie.

 

A tak to wyglądało przed meczem:

""

 

1:2 Zaczął Łukasz od dwóch świetnych wypadów do siatki i prowadził 40-15. Jerzy zdołał doprowadzić do równowagi, ale następnie dwa piorunujące asy Kubota.

1:1 Miażdżący serwis Janowicza i gem wygrany w 47 sekund! 

0:1 Kolejny pewny gem serwisowy dla Kubota, wygrany do 15, zakończony wygrywającym serwisem.

 

17:33 Na korcie centralnym Fernando Verdasco wygrał pierwszego seta z Andy Murrayem 6:4!

7:5 Set dla Janowicza. Obyło się bez dramatycznych momentów. Co prawda przy 30-0 Janowicz odnotował podwójny błąd, ale następnie popisał się asem i wygrywającym serwisem.

6:5 Break dla Janowicza. Przy 15-0 podwójny błąd Łukasza, a potem przegrał jeszcze dwa kolejne punkty. Przy 15-40 świetny drugi serwis Kubota i Jerzy wyrzucił piłkę z returnu w aut. Przy drugim break pointcie wygrywające podanie Kubota. Po chwili Łukasz wybronił jeszcze trzeciego break pointa, ale doszło i do czwartej szansy, przy której Kubot pomylił się przy siatce.

5:5 Duże emocje w gemie. Przy 40-30 podwójny błąd łodzianina, a następnie wyrzucony forhend na aut. Przy setbolu mieliśmy najdłuższą wymianę w meczu, zakończoną przez Jerzyka wygrywającym forhendem (wcześniej obaj trafiali po linii). Przy równowadze as łodzianina, a na koniec skuteczny passing szot.

17:15 Jak na razie średnio jeden gem trwa minutę i 54 sekundy!

4:5 Pierwsze trzy punkty Łukasza wygrane bezpośrednio serwisem. Następnie wygrany return Janowicza, ale na koniec Kubot notuje asa.

4:4 Gem wygrany przez Janowicza do 15. Łodzianin jak na razie wygrał wszystkie piłki po swoim pierwszym serwisie (13 na 13).

3:4 Najpierw dwie wspaniałe akcje Łukasza przy siatce, a następnie dwa doskonałe returny Janowicza. Przy po 30 as Kubota (pierwszy w meczu), a na koniec nieudana próba zagrania skrótu przez Jerzyka. 

3:3 Idzie to błyskawicznie. Kolejny gem wygrany przez Janowicza samym serwisem. Łodzianin już ma 6 asów na koncie!

2:3 Łukasz serwuje doskonale, widać też że jest ogromnie zmobilizowany. Gem wygrany do 15, a pięć gemów grane było zaledwie przez 12 minut!

2:2 Trochę problemów z serwisem Jerzyka, ale pomimo dwóch podwójnych błędów, gemy wygrany do 30. Na koniec serwis się już wyregulował i łodzianin odnotował kolejnego asa.

16:58 Na razie niezbyt wielu kibiców na trybunach.

1:2 Piękny tenis, obaj bardzo ofensywnie nastawieni. Łukasz zachwycił dwoma kolejnymi efektownymi wypadami do siatki, był też skuteczny pierwszy serwis i gem wygrany do 15.

1:1 Gem wygrany samym serwisem (trzy asy i jedno wygrywające podanie)!

0:1 Łukasz zaczął od skutecznej akcji serve&volley, a zakończył drugim wygrywającym serwisem. Gem wygrany do 15. 

 

16:51 Mecz od serwisu zaczyna Łukasz!

16:50 W boksie łodzianina pojawiła się dziś Marta Domachowska.

16:49 Równolegle na korcie centralnym trwa mecz Andy Murraya z Fernando Verdasco. Zwycięzca tego pojedynku zagra w półfinale właśnie z Janowiczem lub Kubotem.

16:48 Kłębią się dziś chmury nad Wimbledonem, a na korcie numer 1 nie ma oczywiście zasuwanego dachu. Nie będziemy jednak krakać…

16:41 Bardzo sympatyczne przywiatnie Polaków przy siatce i wspólne zdjęcie.

16:40 Polscy tenisiści wychodzą właśnie na kort numer 1!

Na początku relacji tradycyjnie pytanie konkursowe:

Jaką kwotę zainkasuje tegoroczny zwycięzca Wimbledonu w singlu mężczyzn?

Odpowiedzi prosimy przesyłać na adres konkurs@tenisklub.pl, w tytule wpisując "Wimbledon w inteligentnym stylu".

 

16:33 My znamy już pierwszą parę półfinalistów. W górnej części drabinki spotkają się Novak Djoković, który wygrał z Tomasem Berdychem 7:6(5), 6:4, 6:4 oraz Juan Marin Del Potro (pokonał Davida Ferrera 6:2, 6:4, 7:6).

16:30 Cóż można napisać o takim spotkaniu, o takim wydarzeniu? Wydaje się to takie nieralne, a jednak. Więcej o czekającej nas rywaizacji możecie przeczytać tutaj.

Sabine Lisicki: polskie korzenie, niezłomność charakteru i nietypowa dolegliwość

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

W perspektywie półfinałowego spotkania z Agnieszką Radwańską, Sabine Lisicki siłą rzeczy na kilkadziesiąt godzin zagościła w polskich mediach. A to świetna okazja, by dokładniej przyjrzeć się jej interesującej sylwetce.

Sabine Lisicki to kolejna tenisistka ze światowej czołówki z polskimi korzeniami. Jej rodzice w latach ’70 osiedlili się w Niemczech, gdzie 22 września 1989 roku na świat przyszła ich córka. W 2006 roku wówczas 17-letnia Sabine uzyskała status profesjonalistki. Za jej główną broń na korcie uchodzi silny serwis. Gra w ubraniu i obuwiu z wyszytym logiem Nike, a jej rakieta to Yonex VCORE Tour 97.

Agnieszka Radwańska z Lisicki spotkała się jak dotąd dwukrotnie. W 2011 roku w Stanford górą była Niemka, która wygrała 7:6, 2:6 i 6:2. Polka zrewanżowała się swojej półfinałowej przeciwniczce w 2012 roku w Dubaju, zwyciężając 6:2, 6:1. W statystykach – pod względem liczby wygranych setów i gemów – prowadzi krakowianka, w przypadku meczów utrzymuje się remis. Tylko do czwartku…

Największe osiągnięcie Niemki polskiego pochodzenia to trzy zwycięstwa w turniejach rangi WTA. Pierwszy triumf Lisicki zanotowała jeszcze w 2009 roku, kiedy w Charlestone pokonała w finale Caroline Wozniacki. Na kolejny sukces Sabine musiała czekać 2 lata, aż do Aegon International 2011. W tym samym roku wygrała również Texas Tennis Open w Dallas, co jak na razie stanowi ostatni wpis w rubryce zatytułowanej „WTA Single titles”.

Lisicki, co zapewne dostrzegli już bardziej wnikliwi statystycy i fani z dobrą pamięcią, nie jest nowicjuszką w gronie półfinalistek Wimbledonu. Podobny wynik, jak w tegorocznej edycji, osiągnęła przed dwoma laty. Wtedy nie sprostała Marii Szarapowej. W zeszłym roku oraz przed czterema laty – w 2009 – dochodziła do ćwierćfinałów „The Championships”. Właśnie dzięki takim występom 23-latka ma świetny bilans meczów rozegranych w jednym z czterech turniejów wielkoszlemowych: wygrała 18 spotkań, a tylko w 4 musiała uznać wyższość rywalki.

Szansa na być może największy sukces w karierze na pewno nie zdeprymuje 23-latki. – Nie ciąży na mnie presja. Po prostu staram się grać w grę, którą kocham – spokojnie odpiera. Smak półfinału już zna, a bogate doświadczenie to jej atut.

Patrząc na występy Lisicki w Wimbledonie, można by rzec, iż tamtejsze trawy jej służą. Nic bardziej mylnego, przynajmniej z punktu widzenia czysto medycznego. Mało kto zdaje sobie bowiem sprawę, iż momentami gra na nawierzchni trawiastej to dla Sabine istna zmora. Powodem pewnych animozji …uczulenie. Aczkolwiek, jak twierdzi sama zawodniczka, zdążyła się już przyzwyczaić do nietypowej przypadłości. – Mam silną alergię na trawę i wszystko zwracało się z tego powodu przeciwko mnie, lecz w pewnym momencie zmieniłam zdanie i teraz to kocham. Gra się inaczej. Serw stanowi ważny element, a to jedna z moich broni. Muszę brać leki na alergię. Kicham, kiedy gram na trawie, ale tak już jest. Nauczyłam się z tym żyć. Myślę, że to dobrze.

Przed trzema laty kariera tenisistki mieszkającej na co dzień w Bradenton w Stanach Zjednoczonych zawisła na włosku. Przez pięć miesięcy zmagała się z ciężką kontuzją kostki, co tylko ją wzmocniło i zmieniło jej stosunek do sportu. – Trzy lata temu, kiedy nie byłam w stanie chodzić, musiałam się ponownie nauczyć tej sztuki i spowodowało to, iż zaczęłam doceniać każdą chwilę spędzoną na korcie. Właśnie dlatego nie pozwolę nikomu mi tego odebrać – wyznaje Sabine.

– Kiedy na nowo musisz się uczyć chodzić, spostrzegasz, jak bardzo powinniśmy docenić to, że mamy dwie zdrowe nogi i możliwość chodzenia. Poruszając się o kulach, nie jesteś w stanie zrobić niczego samodzielnie. Trzeba korzystać z pomocy innych ludzi – przekonuje 23-latka i po chwili dodaje. – To było świetne, kiedy ponownie mogłam stanąć na nogi i znów stałam się niezależna. Późniejszy powrót na kort i dojście do lepszych wyników niż przed kontuzją dały mi dużo siły. Teraz towarzyszy mi na korcie całkiem inne uczucie.

To pokazuje pełnię charakteru Sabine. Nie ma nic do stracenia i uchodzi za właśnie taką tenisistkę. Ona już wygrała swój los na loterii, kiedy przezwyciężyła wszystkie przeciwności losu. Jak sama przyznała, „docenia każdą chwilę spędzoną na korcie.” A owoce tej strategii zbiera w ostatnich dniach na Wimbledonie.

 

Wimbledon: takie małe deja vu

/ Tomasz Krasoń , źródło: własne, foto: AFP

Zwyciężając z Na Li, Agnieszka Radwańska zapewniła sobie drugi w karierze awans do wielkoszlemowego półfinału, powtarzając sukces sprzed 12 miesięcy. Pomiędzy tymi dwoma turniejami widać kilka analogii i jedną zasadniczą różnicę.

To co łączy tegoroczną wimbledońską kampanię Agnieszki Radwańskiej z tą zeszłoroczną jest na pewno dramatyczny ćwierćfinał. W poprzednim sezonie Isia mierzyła się z Marią Kirilenko – mecz był długi, składał się z trzech setów. Pierwszego Polka wygrała po zaciętej końcówce, a w drugim wypuściła z rąk przewagę przełamania. Brzmi znajomo? Podobnie przebiegał wczorajszy mecz z Na Li, choć wyszarpanie przez Isię pierwszej partii w spotkaniu z Chinką było o wiele bardziej spektakularne. Ponadto oba mecze były przerywane przez opady deszczu i w obu doszło do zmiany warunków rywalizacji. Przed rokiem końcówka meczu z Kirilenko została przeniesiona na inny kort – kryty centralny. Z Li Radwańska od początku walczyła na głównej arenie londyńskiego obiektu, ale w trzecim gemie trzeciego seta zasunięto dach i zamiast na otwartym powietrzu tenisistki walczyły praktycznie w hali.

Analogie same się nasuwają także przy osobie półfinałowej rywalki. Rok temu Radwańska walczyła o finał z Angelique Kerber, teraz zmierzy się z Sabine Lisicki. Dwie Niemki. Obie o polskich korzeniach. Obie mówiące po polsku. Obie notujące życiowy wynik w Wielkim Szlemie. I choć Kerber i Lisicki różnią się stylem gry, to Radwańskiej stawiają te same wymagania – groźny serwis (w przypadku Angie nieprzyjemne rotacje wynikające z gry lewą ręką, w przypadku Sabine wielka moc) oraz potężne ciosy z linii końcowej. Tym razem, tak jak przed rokiem, Polka musi zagrać agresywnie, głęboko odgrywać piłki i zmusić rywalkę do biegania. Jeśli Radwańska zagra tak dobrze jak w ćwierćfinale z Li, to do listy wimbledońskich podobieństw będziemy mogli dopisać kolejne.

Porównując trwający właśnie Wimbledon z poprzednim, nie sposób pominąć zasadniczej różnicy związanej z drugim meczem półfinałowym. Rok temu cieszono się z sukcesu Radwańskiej, ale mało kto dawał jej szanse na zdobycie tytułu, gdyż wymagało to zwycięstwa nad Sereną Williams, na którą Polka w dotychczasowych oficjalnych meczach nie znalazła jeszcze recepty. A w tym roku, w ewentualnym finale, o którym każdy polski kibic tenisa po cichu myśli, to Radwańska byłaby zdecydowaną faworytką. Z drugiej strony drabinki pozostały bowiem Marion Bartoli i Kirsten Flipkens. Czyli tenisistki, które jeszcze nigdy Radwańskiej nie pokonały (siedem porażek Francuzki, trzy Belgijki) i do wymarzonego przez nas finału z Polką przystępowałyby z tej samej pozycji, co Isia rok temu z Williams.
 

Wimbledon: Flipkens sensacyjną półfinalistką

/ Antoni Cichy , źródło: własne/wimbledon.org, foto: AFP

Kirsten Flipkens zaskoczyła we wtorek wszystkich, łącznie z samą sobą, i wyeliminowała w ćwierćfinale uważaną za zdecydowaną faworytkę Petrę Kvitovą. W drugim najciekawszym, z punktu widzenia polskich fanów, ćwierćfinale zwycięstwo odniosła Sabine Lisicki i to ona zmierzy się z Agnieszką Radwańską.

Flipkens, podobnie jak kilka innych tenisistek bądź tenisistów, pisze swoimi tegorocznymi występami na kortach trawiastych Wimbledonu przepiękną historię. Jeszcze rok temu 27-latka marzyła o występie w samym turnieju głównym. Teraz znalazła się w strefie, do której dostępu szczelnie broniły czołowe zawodniczki rankingu WTA. Jak się okazało, nieskutecznie. – W zeszłym roku nie udało mi się nawet dostać do kwalifikacji. Byłam 260. na świecie, a dzisiaj jestem półfinalistką Wimbledonu. Nie mogło być lepiej – Belgijka z trudem może uwierzyć w swoje ostatnie dokonania.

Wtorkowy pojedynek, jak przystało na ćwierćfinał, należał do wyrównanych. Pierwszą partię lepiej rozpoczęła Kvitova, która już w piątym gemie doprowadziła do przełamania. Flipkens szybko odpowiedziała tym samym, ale najwidoczniej nie wyciągnęła odpowiednich wniosków, bowiem po raz drugi przegrała gem przy swoim podaniu, w efekcie końcowym oddając pierwszego seta w tym Wimbledonie.

Druga partia ułożyła się dla 27-latki z Mol znacznie korzystniej. W szóstym gemie wykorzystała break pointa, wychodząc na prowadzenie 4:2. Wygrana w gemach serwisowych dała Flipkens cenne zwycięstwo 6:3 i przedłużyła nadzieje na awans do półfinału.

W trzecim secie Belgijka wykazała się niezwykłą determinacją – na wagę awansu. W dziewiątym gemie Kvitova prowadziła już 40-15, a co najważniejsze, dysponowała atutem w postaci serwisu. Flipkens to nie zniechęciło i po szaleńczej pogoni przełamała Kvitovą, stawiając przysłowiową kropkę nad „i” przy swoim podaniu. – Wciąż nie mogę w to uwierzyć. Wszystko było takie spokojnie, nie miałam nic do stracenia. Petra grała naprawdę dobrze w pierwszym secie, miałam ogromne problemy z jej stylem i po prostu musiałam zacząć od drugiej partii robić swoje. Jestem taka szczęśliwa. Nie wyobrażacie sobie, jak bardzo – mówiła rozradowana półfinalistka.

Jeszcze w poniedziałek Serena Williams widziała Sloane Stephens w roli nowej gwiazdy tenisa i triumfatorki Wimbledonu. Tymczasem rzeczywistość zweryfikowała życzenia 31-latki i jej młodsza koleżanka pożegnała się z turniejem. Jej pogromczynią Marion Bartoli, kolejna przeciwniczka Flipkens.

Ważną rolę w spotkaniu amerykańsko – francuskim odegrał deszcz. W pierwszym secie, kiedy ważyły się losy pojedynku, Bartoli zażądała przerwania meczu z powodu delikatnych opadów. W tym momencie na tablicy widniał wynik 5:4 dla reprezentantki „Trójkolorowych”, a szansę na wyrównanie miała Stephens. Po wznowieniu rywalizacji Francuzka szybko wykorzystała break pointa i objęła prowadzenie. W drugiej partii Bartoli kontrolowała sytuację od samego początku, utrzymując przewagę dwóch wygranych gemów dzięki natychmiastowemu przełamaniu.
Świeżo upieczona półfinalistka po części odniosła się do wydarzeń z pierwszego seta. – Zawsze jestem przygotowana na wszelkie okoliczności na korcie. W szczególności w dzieciństwie mój ojciec praktykowała treningi w warunkach, które określiłabym najtrudniejszymi na świecie – przekonywała. – Tenis to trochę szalona gra. Teraz, żeby wystąpić w finale, muszę zmierzyć się z Kirsten Flipkens. Wszystko to jest bardzo nieprzewidywalne, ale za razem w tym tkwi magia – uważa doświadczona Francuzka.

Oczy polskich kibiców zwrócone były na mecz, który miał wyłonić ewentualną przeciwniczkę Agnieszki Radwańskiej. Z pojedynku Kaia Kanepi – Sabine Lisicki zwycięsko wyszła Niemka polskiego pochodzenia. Wygraną 6:3 w obu setach 23-latka pokazała, że nieprzypadkowo wyeliminowała Serenę Williams.

– Wczorajszy mecz był niesamowity, ale musiałam się upewnić, że udało mi się uspokoić i przygotować na dzisiejsze spotkanie. Doświadczenie z poprzednich lat okazało się pomocne – wyjaśniła Lisicki, półfinalistka Wimbledonu z 2011 roku.

""


Wyniki

Ćwierćfinały singla:
Agnieszka Radwańska (Polska, 4) – Na Li (Chiny, 6) 7:6(5), 4:6, 6:2
Kirsten Flipkens (Belgia, 20) – Petra Kvitova (Czechy, 8) 4:6, 6:3, 6:4
Marion Bartoli (Francja, 15) – Sloane Stephens (USA, 17) 6:4, 7:5
Sabine Lisicki (Niemcy, 23) – Kaia Kanepi (Estonia) 6:3, 6:3

Trzecia runda debla:
J. Goerges, B. Zahlalova Strycova (Niemcy, Czechy, 16) – S. Errani, R. Vinci (Włochy, 1) 3:6, 6:3, 6:2
A. Hlavackova, L. Hradecka (Czechy, 2) – S. Soler-Espinosa, C. Suarez Navarro (Hiszpania) 6:4, 6:3

Polacy zaproszeni przez Prezydenta

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: prezydent.pl, foto: AFP

Znakomite wyniki polskich tenisistów na Wimbledonie nie umknęły uwadze Prezydenta RP. Bronisław Komorowski zaprosił całą trójkę na spotkanie do Belwederu.

Agnieszka Radwańska już jest w półfinale Wimbledonu. Jerzy Janowicz albo Łukasz Kubot znajdzie się w najlepszej czwórce jutro wieczorem. Żal ściska serca, że jeden z nich na pewno będzie musiał zakończyć najwspanialszą tenisową przygodę życia.

Bez względu na to, jak dalej potoczą się losy Polaków na Wimbledonie, już cała trójka zasłużyła na wielkie brawa i już mówi o nich cała tenisowa brać. Osobiste gratulacje i podziękowania za tak świetny występ i wiele pozytywnych emocji złoży im Bronisław Komorowski. Prezydent RP zaprosił Agnieszkę Radwańską, Jerzego Janowicza i Łukasza Kubota do Belwederu. Spotkanie ma się odbyć w poniedziałek 8 lipca o 16:30.
 

Wimbledon: obrona godna mistrzyni

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne/wimbledon.org, foto: AFP

Wielu kibiców i ekspertów zgodnie określa mecz Agnieszki Radwańskiej z Na Li najlepszym w tegorocznym kobiecym Wimbledonie. Mieliśmy w nim wszystko, a siatka była pomostem między kapitalną ofensywą i fenomenalną defensywą.

Agnieszka Radwańska znów zachwyciła wszystkich. Przez tyle lat przyzwyczaiła obserwatorów do tego, jak znakomicie przewiduje kierunki zagrań rywalek, jak rewelacyjnie broni się przed ich atakami i jak umiejętnie potrafi z beznadziejnej sytuacji wypracować sobie przewagę sytuacyjną. Dzisiaj zagrała najlepszy mecz w tegorocznym turnieju. Broniła się jak mistrzyni. Lepszej defensywy w kobiecych rozgrywkach nie znajdziecie. A Li atakowała. Od pierwszej do ostatniej piłki. Lepszych fragmentów miała więcej niż gorszych i dzięki temu mieliśmy tak długie, tak emocjonujące i tak wyrównane spotkanie.

Potwierdzają to liczby. Najbardziej rzucają się te przy rubryce „winners” i „unforced errors”, bo i te najwięcej mówią. Chinka popisała się 58 uderzeniami kończącymi i popełniła 40 niewymuszonych błędów. Polka miała bilans 32 do 18. Obie wyraźnie, a nawet bardzo wyraźnie, na plus, co świadczy o jakości spotkania. Aż 71 razy Li znalazła się przy siatce, z czego 48 akcji zakończyła sukcesem. Sama na konferencji prasowej przyznawała, jak zadowolona jest z tego faktu, bo kiedyś tak często wolejem i smeczem nie grała. Dziś tak istotny element w grze na trawie ma opanowany dużo lepiej. Polka miała podobną skuteczność, chociaż z przodu znajdowała się ponad dwa razy rzadziej od rywalki. Nie może to dziwić, skoro wiecznie była spychana do defensywy.

Radwańska potwierdziła dziś jeszcze jedną od zawsze przypisywaną jej cechę – wysoką odporność na nerwy. Najważniejsze, że uratowała przegraną (chociaż w przypadku Polki chyba nigdy nie należy tak twierdzić) partię, broniąc kilku piłek setowych z sytuacji beznadziejnych. Przy jednej pomogło jej szczęście i… nadmierne zaufanie Chinki do sędziów, bo gdyby Li sprawdziła werdykt arbitra liniowego, który po serwisie wywołał aut, miałaby 6-4. – Och, naprawdę to była dobra piłka? Dlaczego teraz mi to mówisz? Ale dziękuję za informacje, następnym razem na pewno sprawdzę – śmiała się Li, kiedy dowiedziała się, że piłka była dobra. Radwańska obroniła ponadto sześć z dziesięciu break pointów, a także wygrała 73% punktów, kiedy serwowała przy niebezpiecznych wynikach 30-30 lub równowadze.

Czwartkowy pojedynek z Sabine Lisicki będzie podobny. Niemka też bombarduje i świetnie czuje się na trafie. Różnica między nią a Chinką polega na tym, że Lisicki jest bardziej nieprzewidywalna. Może jej wyjść kapitalny mecz, w którym wszystko trafia, a może też taki, kiedy co drugi forhend i bekhend ląduje poza kortem. Sprawa jest otwarta. Radwańska na pewno wie, co robić.
 

Paragraf 22: Podstęp się nie udał

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Kto chciał obejrzeć mecz Agnieszki Radwańskiej z Na Li, ten na pewno obejrzał. A jeśli nie, to na pewno będą jakieś powtórki, bo póki nie zaczną na trawie kopać, to trzeba czymś wypełnić ramówkę. Ten pojedynek nadaje się do tego doskonale, bo lepszego tenisa kobiecego Wimbledon w tym roku nie widział i raczej już nie zobaczy.

Pogadajmy więc o tym, czego nie było widać na ekranie. Od kilku dni Radwańska uchylała się od odpowiedzi na pytanie, któremu z Polaków będzie kibicowała w środowym ćwierćfinale. Zadaliśmy więc kolejne:

– W czyjej loży zasiądziesz podczas jutrzejszego meczu? – wydawało nam się, że pytanie jest subtelnie mylące, bardzo zawoalowane, wręcz podstępne. Konkretu w odpowiedzi zabrakło jednak i tym razem: – Gdzieś pośrodku, może na schodach. Będę siedziała cicho i nie będę klaskała.

I tak gwarzylibyśmy sobie wesoło aż do końca konferencji prasowej, gdyby ktoś nie zapytał o różnicę w grze pod dachem i pod gołym niebem. Bez sensu…

Artur St. Rolak, Londyn