Wimbledon: porażka Hurkacza w deblu

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne/wimbledon.org, foto: wimbledon.com

Z deblowym juniorskim turniejem Wimbledonu pożegnał się Hubert Hurkacz. Polak i jego partner Jan Choinski przegrali w drugiej rundzie z faworytami całej imprezy 6:7(4), 2:6.

Niełatwe zadanie stało przed Hurkaczem i Choinskim. Polsko-niemiecka para trafiła dziś na najwyżej rozstawionych zawodników Stefana Kozłowa i Andrieja Rublewa. Mecz był jednak dość wyrównany. Szczególnie w pierwszym secie niewiele do szczęścia zabrakło naszemu tenisiście i jego niemieckiemu koledze. Faworyzowani rywale wygrali dopiero w tie breaku. Druga partia przebiegała już pod wyraźniejsze dyktando Kozłowa i Rublewa, którzy zwyciężyli do dwóch.

Hubert Hurkacz był ostatnim polskim juniorem w turnieju. Wcześniej zarówno w singlu jak i deblu odpadli już Kamil Majchrzak i Jan Zieliński.
 


Wyniki

Druga runda debla:
S. Kozłow, A. Rublew (USA, Rosja, 1) – H. Hurkacz, J. Choinski (Polska, Niemcy) 7:6(4), 6:2 

Toruń: ćwierćfinały bez Polek

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: bellacup.pl

Żadna polska tenisista nie wystąpi w ćwierćfinałach turnieju ITF w Toruniu. Na drugiej rundzie rywalizację zakończyła Justyna Jegiołka, które uległa Petrze Uberlovej 6:3, 0:6, 3:6. W najlepszej ósemce Bella Cup znalazły się dwa najwyżej rozstawione tenisistki.

Jegiołka jako jedyna z piątki polskich tenisistek zdołała przejść pierwszą rundę turnieju na kortach ziemnych w Toruniu. Opolanka pokonała wczoraj rozstawioną z „szóstką” Masę Zeć-Peskirić.

Dzisiaj faworytka gospodarzy rywalizowała z niżej notowaną rywalką i pojedynek ten zaczęła obiecująco. Niestety, drugi i trzeci set padł łupem 19-latki z Bratysławy.

Z dobrej strony kibicom zaprezentowały się w czwartek dwie najwyżej notowane tenisistki w Bella Cup. Jovana Jaksić wygrała z Australijką, o polskich korzeniach, Monique Adamczak 6:3, 6:3. Aliaksandra Sasnowicz nie dała z kolei większych szans pogromczyni Agaty Borgman z pierwszej rundy – Weronice Kapszaj. 137. w rankingu Białorusinka wygrała 6:1, 6:3.

Piątkowe półfinały na kortach KS Start-Wisła Toruń zaplanowano od godziny 12 (po dwa na korcie centralnym i numer 1), a rywalizację zakończy finał debla (bez polskich akcentów były już dzisiejsze półfinały).


Wyniki

Druga runda singla:
Petra Uberalova (Słowacja) – Justyna Jegiołka (Polska) 3:6, 6:0, 6:3
Jovana Jaksić (Serbia, 1) – Monique Adamczak (Australia) 6:3, 6:3
Aliaksandra Sasnowicz (Białoruś, 2) – Weronika Kapszaj (Ukraina) 6:1, 6:3
Silvia Nijrić (Chorwacja) – Sofija Kowalec (Ukraina, 5) 7:6(1), 4:1 i krecz
Barbora Krejcikova (Czechy, 7) – Ana Savić (Chorwacja) 6:1, 6:4
Maria Sakkari (Grecja) – Waleria Sołowiejewa (Rosja) 6:4, 6:3
Pernilla Mendesova (Czechy) – Hilda Melander (Szwecja) 4:6, 7:5, 6:2

Wimbledon: półfinały – pojedynek pokoleń

/ Krzysztof Sawala , źródło: wlasne, foto: AFP

W piątek poznamy dwójkę zawodników, którzy zagrają o najcenniejsze trofeum w światowym tenisie. Półfinały Wimbledonu rodzą tyle samo przewidywań, co pytań, tajemnic i niepewności końcowego wyniku.

Zbliżamy się do najważniejszych rozstrzygnięć podczas tegorocznej edycji turnieju. W grze o końcowe zwycięstwo pozostało czterech tenisistów – przedstawicieli dwóch (a może trzech?) tenisowych pokoleń. Roger Federer ma prawie 33 lata i ma prawie dwa razy więcej triumfów przy Church Road niż Milos Raonic, jego półfinałowy rywal, w ogóle występów w Londynie. Jeszcze rok młodszy od 24-letniego Kanadyjczyka jest Grigor Dimitrow. Gdzieś pomiędzy Szwajcarem a wspomnianą dwójką jest zawieszony Novak Djoković, którego kariera trwa już na tyle długo, że uprawnione jest nazywanie Serba tenisistą doświadczonym.

W przededniu wimbledońskich półfinałów wyników nie sposób przewidzieć, ale jedno można stwierdzić z całą pewnością – w Londynie w tym roku koronowany zostanie nowy mistrz. Andy Murray, obrońca tytułu sprzed roku pożegnał się z turniejem już w ćwierćfinale, a padł od ciosów Dimitrowa, który w starciu ze Szkotem pokazał, że jest gotowy do ataku na najwyższe tenisowe szczyty. Czy w niedzielę zobaczymy jednak mistrza „nowego-starego” (Federer, Djoković) czy absolutnego debiutanta w tej roli, przekonamy się w piątkowy wieczór lub dopiero w niedzielne popołudnie.

NOVAK DJOKOVIĆ (SERBIA, 1) – GRIGOR DIMITROW (BUŁGARIA, 11)

Bilans meczów: 3 – 1
Ostatnie spotkanie: Roland Garros 2013 (korty ziemne) – 6:2, 6:2, 6:3 dla Djokovicia

Biorąc pod uwagę rewelacyjny występ Bułgara w ćwierćfinale przeciwko Andy’emu Murray’owi wydaje się, że tylko kibice Szkota mogą żałować, że to właśnie Dimitrow stanie w szranki z Djokoviciem w pojedynku o finał Wimbledonu. Takie zestawienie, mając w pamięci to co Dimitrow zaprezentował w środę, gwarantuje wspaniałe emocje, a co najistotniejsze, otwiera drogę do potencjalnej niespodzianki. Szczególnie, jeśli spojrzymy na męki Serba w starciu z Chorwatem Marinem Ciliciem.

Po stronie Djokovicia bezsprzecznie stanie doświadczenie. Chodzi tu zarówno o doświadczenie w sensie ogólnym, a więc ogrania, czytania sytuacji na korcie, ale także o doświadczenie spotkań na tym etapie wielkoszlemowych imprez. Rzućmy okiem na statystyki, bo w tej kwestii są one u Serba niezwykłe – piątkowy mecz będzie piątym z rzędu półfinałem Wimbledonu, 15. z 17. ostatnich Wielkich Szlemów, a także dokładnie 100. półfinałem turnieju ATP w karierze. U Bułgara te liczby, także rzecz jasna ze względu na wiek, są znacznie mniej okazałe. Jedna z nich wydaje się być najważniejsza – Dimitrow po raz pierwszy w życiu zagra o wielkoszlemowy finał.

Wielu obserwatorów mówi jednak wyraźnie – szanse to 50/50, jeżeli nie nawet minimalnie wyższe po stronie Bułgara. Wskazuje się, że tegoroczny Wimbledon może być, tak jak w szerszej perspektywie cały sezon 2014, momentem zwrotnym w karierze Dimitrowa, podczas którego przechodzi on swoiste „przyspieszone dojrzewanie”, z którego może wyjść już nie tylko jako talent, jako mistrz przyszłości, ale jako jedna z czołowych rakiet świata, przygotowana do długich lat sukcesów na zawodowych kortach. Dość powiedzieć, że w poniedziałek, niezależnie od tego co się jeszcze wydarzy w Londynie, Dimitrow będzie po raz pierwszy w czołowej dziesiątce rankingu.

""
Foto: AFP

Lekceważenie Djokovicia byłoby jednak ogromną pomyłką i z pewnością Bułgar tego nie zrobi. Serb już niejednokrotnie okazywał słabości, tak jak w środę z Ciliciem, by chwilę później ponownie stać się tenisistą nie do zatrzymania. Turniej w wykonaniu „Nole” to pewnego rodzaju sinusoida. Łatwe zwycięstwa przeplatał występami średnimi, jak choćby z Simonem czy Stepankiem. Fantastyczną dyspozycję w 1/8 finału z Tsongą trochę przygasił z kolei niewyraźnym spotkaniem z Ciliciem i wygraną dopiero w piątym secie. Djoković ma jednak w sobie gen zwycięzcy i można być pewnym, że z walki o drugi tytuł na kortach Wimbledonu łatwo nie zrezygnuje.

ROGER FEDERER (SZWAJCARIA, 4) – MILOS RAONIC (KANADA, 8)

Bilans meczów: 4 – 0
Ostatnie spotkanie: Australian Open 2013 (korty twarde) 6:4, 7:6, 6:2 dla Federera

Powiedzieć, że to spotkanie wimbledońskiego Dawida z Goliatem to jak nie powiedzieć nic. W piątek na korcie staną przeciwko sobie bowiem siedmiokrotny mistrz z Londynu i żywa legenda zielonego dywanu przy Church Road Roger Federer, oraz zawodnik, który po raz pierwszy w życiu wychylił głowę na Wimbledonie poza drugą rundę, a więc Milos Raonic. Taki sąd opiera się tylko na liczbach, które w tym przypadku mogą być nieco mylące. Czy ktoś dałby sobie odciąć rękę, że to Szwajcara ujrzymy ponownie w decydującym spotkaniu? Pewnie kilka lat temu – tak. Dziś jednak Federer to już nie tytan, a młody Kanadyjczyk to dużo bardziej poukładany gracz niż jeszcze jakiś czas temu. Szczególnie groźny właśnie na trawie.

Wypisując sobie w notesie listę przewag, które powinien, na papierze, mieć w starciu z Federerem Raonic pewnie większość z nas zatrzyma się góra na dwóch. Po pierwsze – na monstrualnym serwisie, który na nawierzchni trawiastej potrafi wygrywać nie tylko gemy i sety, ale wręcz całe spotkania. Po drugie z kolei, że reprezentant Kanady zrobił już bardzo wiele i w półfinale tak naprawdę nic nie musi. Cała presja spocznie w piątek na barkach tenisisty z Bazylei.

W starciu o finał Wimbledonu 2014 dojdzie do spotkania siły i precyzji, wszechstronności Federera z konsekwentnym wykorzystywaniem swoich atutów przez Raonicia. Kanadyjczyk notuje życiowe osiągnięcie w Londynie i trzeba powiedzieć, że robi to bardzo dobrym stylu. Przede wszystkim świetnie funkcjonuje wspomniany serwis – zawodnik urodzony w Podgoricy wygrywa aż 87% punktów po trafionym pierwszym podaniu, którym operuje ze skutecznością prawie 70%. W dotychczasowych meczach posłał już 147 asów serwisowych (najlepszy wynik w turnieju), w tym 30 w wygranej nad Łukaszem Kubotem w trzeciej rundzie.

""
Foto: AFP

Być może jednak najważniejszy pojedynek będzie toczył się nie po dwóch stronach siatki, ale w głowie szwajcarskiego mistrza. Federer musi mieć świadomość „zamykających się drzwi” do przynajmniej jeszcze jednego wielkoszlemowego tytułu, już 18. w jego niebywałej karierze. Opinia tenisowych znawców jest w zasadzie zgodna – jeśli nie w Londynie, to już nigdzie. Niektórzy dodają jednak wręcz – jeżeli nie teraz, w Wimbledonie 2014, to już nigdy. Szwajcar prezentuje się w tym roku znakomicie, ale podobnie przecież było choćby przed kilkoma miesiącami w Australii. Wtedy jego marsz zakończył się na półfinale i „przeklętym” dla Federera Rafaelu Nadalu. Teraz Hiszpana już w turnieju nie ma, podobnie jak Murraya. Z „wielkiej czwórki” został tylko Djoković, który jednak nie jest w absolutnie najwyższej formie i którego Szwajcar pokonywał już w Londynie dwa lata temu w półfinale, w ich jedynym starciu na trawie.

Federer będzie miał, obok całej listy atutów, po swojej stronie jeszcze jeden – doping publiczności zgromadzonej na korcie centralnym. To on, po odpadnięciu Andy’ego Murraya, jest teraz faworytem Brytyjczyków do końcowego zwycięstwa. To uczyniłoby go najwybitniejszym zawodnikiem w historii Wimbledonu – z ośmioma tytułami Federer stałby się samodzielnym rekordzistą.

PROGNOZA POGODY

Prognozy na piątek są bardzo optymistyczne. Podczas półfinałów powinno świecić słońce, a ewentualne opady są zapowiadane dopiero na bardzo późny wieczór.

PLAN GIER

Kort centralny: (od godziny 14 czasu polskiego)
Novak Djoković (Serbia, 1) – Grigor Dimitrow (Bułgaria, 11)
Roger Federer (Szwajcaria, 4) – Milos Raonic (Kanada, 8)
 

Wimbledon: pierwszy finał dla Kanady

/ Michał Jaśniewicz , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

Eugenie Bouchard w półfinale Wimbledonu wygrała z Simoną Halep 7:6(5), 6:2 i została pierwszą wielkoszlemową finalistką w historii Kanady. O tytuł 20-latka z Montrealu zagra z Petrą Kvitovą.

Drugi półfinał kobiet w dużym stopniu przypominał pierwszy. Tenisistki cały czas szły gem za gem (w początkowej fazie po razie się przełamały). Poziom był nierówny, na co wyraźny wpływ miało spore zdenerwowanie u obu. Niemniej nie brakowało efektownych zagrań i pasjonującej „wymiany ciosów”.

Kluczowy dla losów meczu (także jak w pierwszym półfinale) okazał się tie break. Przy prowadzeniu 3-2 Rumunki został on na chwile przerwany, gdyż na trybunach zasłabła starsza osoba (w Londynie było ciepło, słonecznie i praktycznie bezwietrznie). Po wznowieniu rywalizacji Halep wyszła na 4-2, ale po zmianie stron cztery kolejne punkty wygrała Bouchard. Rumunka efektownym winnerem wybroniła pierwszego setbola, ale Kanadyjka przy swoim podaniu szansy nie wypuściła z rąk.

""

Dugą partię wyraźnie zdominowała Kanadyjka, która wysforowała się na prowadzenie 5:1. W siódmym gemie Hale zdołała wybronić trzy meczbole, a w kolejnym gemie jeszcze dwa, ale w końcu za szóstą okazją Bouchard triumfowała.

– To było nieco szalone, Tak naprawdę nigdy nie skończyłam meczu w tym stylu – odniosła się do nerwowej końcówki Kanadyjka. – Jestem szczęśliwa, że zdołałam utrzymać koncentrację i zagrałam dobrze w kolejnym gemie.

Eugenie Bouchard to jedyna tenisistka, która odnotowała półfinały wszystkich tegorocznych półfinałów wielkoszlemowych, ale w ostatnim meczu turnieju wystąpi po raz pierwszy (w Melbourne musiała uznać wyższość Na Li, a w Paryżu Marii Szarapowej).

– Nie jestem zaskoczona, że znalazłam się w finale, ponieważ przez lata wykonałam wiele ciężkiej pracy, żeby to osiągnąć. Wierzę w siebie, oczekuję dobrych wyników i zawsze chcę więcej. Miałam dobry początek sezonu, ale wymagałam od siebie jeszcze więcej – przyznała odważnie Kanadyjka.

""

W finale Eugenie Bouchard zagra z mistrzynią Wimbledonu sprzed trzech lat – Petrą Kvitovą, która wcześniej pokonała Lucie Safarovą (czytaj więcej). Będzie to druga konfrontacja pomiędzy tymi tenisistkami. W ubiegłym roku Kvitova wygrała z Bouhard na twardym korcie w Toronto 6:3, 6:2.

– Jestem naprawdę podekscytowana. Mam teraz dzień wolny i nie mogę się doczekać, żeby zagrać – stwierdziła reprezentantka „Klonowego Liścia”. – To będzie mój pierwszy wielkoszlemowy finał, więc po prostu na niego wyjdę. To najprawdopodobniej będzie dla mnie najcięższy mecz i oczekuję tego wyzwania.


Wyniki

Półfinał singla:
Eugenie Bouchard (Kanada) – Simona Halep (Rumunia, 3) 7:6(5), 6:2

Versmold: dotkliwa porażka Urszuli Radwańskiej

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Urszula Radwańska na drugiej rundzie zakończyła turniej ITF w niemiecki Versmold (pula nagród 50 tys. dolarów). Krakowianka przegrała ze 160. w rankingu Kateriną Kozłową 5:7, 2:6.

Występ na ziemnych kortach w Verdmold miał być dla polskiej tenisistki okazją do przełamania i nabrania rytmu meczowego. Wczoraj młodsza z sióstr Radwański zdołała ograć w trzech setach doświadczoną Jekatarinę Byczkową.

Niestety dobra passa szybko się skończyła . Krakowianka nie sprostała 20-letniej Ukraince, która jak dotąd ma na koncie tylko jeden wygrany mecz na szczeblu WTA. Urszula Radwańska wygrała w meczu zaledwie dwa z dziesięciu gemów serwisowych!


Wyniki

Druga runda singla:
Urszula Radwańska (Polska) – Katerina Kozłowa (Ukraina) 7:5, 6:2

 

Wimbledon: Kvitova pierwszą finalistką!

/ Tomasz Krasoń , źródło: wimbledon.org/własne, foto: AFP

Petra Kvitova została pierwszą finalistką Wimbledonu. W bratobójczym pojedynku półfinałowym leworęczna Czeszka pokonała 7:6(6), 6:1 Lucie Safarovą, dzięki czemu zagra o drugi tytuł w Londynie.

W 2011 roku Kvitova była wielką rewelacją Wimbledonu, kiedy wygrała cały turniej, pokonując w finale Marię Szarapową. Dwa ostatnie sezony nie były dla niej tak udane, ale w tym tenisistka pochodząca z Fulnka ponownie włączyła się do walki o końcowy triumf.

W drodze do półfinału Kvitova straciła tylko jednego seta, wygrywając bardzo zacięty mecz trzeciej rundy przeciwko Venus Williams. W walce o finał rywalką Czeszki była jej rodaczka, także grającą lewą ręką, Lucie Safarova, debiutantka w tak zaawansowanej fazie imprezy wielkoszlemowej. Na korcie większe doświadczenie Kvitovej w meczach na tym poziomie procentowało. W pierwszej partii Safarova grała bardzo dobrze, popełniła tylko 4 niewymuszone błędy, ale i tak górą była jej młodsza, lecz bardziej utytułowana rodaczka. W całym secie obie panie uzyskały po jednym przełamaniu i jego losy musiały zostać rozstrzygnięte w tie breaku. Decydująca rozgrywka należała do Kvitovej, która zwyciężyła 8-6.

Druga partia była już popisem jednej aktorki. Kvitova poczynała sobie coraz śmielej, dominując nad swoją rodaczką piekielnie szybkimi i dokładnymi zagraniami z głębi kortu. W połączeniu z pewnym serwisem gra Kvitova składała się w nienaruszalny monolit, a po zdobyciu pierwszego przełamania mistrzyni sprzed 3 lat zaczęła ekspresowo zmierzać do kolejnego finału. Safarova miała jeszcze szansę na odrobienie straty, ale w chwili zagrożenie Kvitovej nie zadrżała ręka. Po chwili sama dołożyła jeszcze jednego breaka i wygrała pewnie 6:1.

Cały mecz trwał 1 godzinę i 20 minut, a Kvitova odnotowała w nim 8 asów, a także 18 piłek kończących przy zaledwie 13 niewymuszonych błędach. 24-letnia Czeszka awansowała tym samym do drugiego w karierze wielkoszlemowego finału. Po raz drugi zagra o tytuł w Londynie i w decydującym spotkaniu, tak jak przed 3 laty, powalczy o końcowy triumf. Nie jest jeszcze znana finałowa rywalka Kvitovej. W drugim półfinale zmierzą się Simona Halep i Eugenie Bouchard.
 


Wyniki

Półfinał singla:
Petra Kvitova (Czechy, 6) – Lucie Safarova (Czechy, 23) 7:6(6), 6:1

Carlos Rodriguez rozstał się z Li Na

/ Anna Niemiec , źródło: sudinfo.be, foto: AFP

Argentyński szkoleniowiec ogłosił, że po Wimbledonie zakończył współpracę z Chińską tenisistką. Rodriguez wytłumaczył swoją decyzję koniecznością powrotu do akademii w Pekinie, w której pracował za nim rozpoczął współpracę z wiceliderką rankingu.

– Już w marcu, po finale turnieju w Miami, pani Ding, która jest szefową akademii w Pekinie dała mi do zrozumienie, że potrzebuje mojej pomocy. Prosiła mnie, żeby wrócił jeszcze w kwietniu, ale ja bardzo chciałem towarzyszyć Li Na w trakcie dwóch następnych Wielkich Szlemów. Teraz ona będzie miała trochę czasu, żeby móc się przygotować do US Open – wyjaśnił powody swojej decyzji Rodriguez.

Sama tenisistka jeszcze nie skomentowała publicznie zaistniałej sytuacji. Były szkoleniowiec Justin Henin zdradził jednak, jak przebiegała rozmowa podczas, której poinformował podopieczną o swojej decyzji. – Rozmawialiśmy w noc po jej porażce z Zahlavovą Strycovą. Ona zupełnie się tego nie spodziewała, rozpłakała się. To był bardzo trudny moment, ale w końcu zrozumiała moją sytuację – zakończył Carlos Rodriguez.

Li Na z argentyńskim trenerem współpracowała od połowy 2012 roku. W tym czasie chińska tenisistka wygrała cztery turnieje, w tym wielkoszlemowy Australian Open. Dotarła również do drugiego, najwyższego w karierze, miejsca w rankingu WTA.

Fed Cup: mecz z Rosją w Arenie?

/ Krzysztof Sawala , źródło: Korespondencja z Poznania, foto: fedcup.com

Poznań oficjalnie ubiega się o organizację meczu pierwszej rundy Grupy Światowej Pucharu Federacji w 2015 roku. Przypomnijmy, że rywalkami Agnieszki Radwańskiej i jej koleżanek będą Rosjanki.

– Rozmawialiśmy już z Polskim Związkiem Tenisowym i dostaliśmy zaproszenie, by zorganizować to spotkanie – przyznała na konferencji prasowej Ewa Bąk, dyrektor Wydziału Sportu w Urzędzie Miasta Poznania. – Arena jest już przez nas zarezerwowana na luty, ale z ogłaszaniem, że mecz odbędzie się w Poznaniu trzeba się jeszcze wstrzymać. Podobnie było z Pucharem Davisa, który ostatecznie odbył się w Warszawie – dodała.

Przedstawicielka poznańskiego magistratu, choć mówi o zaawansowanych rozmowach o rozegraniu pojedynku w stolicy Wielkopolski, to natychmiast zauważa, że faworytem w zmaganiach o bycie gospodarzem starcia Polska – Rosja pozostaje Kraków. – Tam jest nowa, duża hala, a w dodatku siostry Radwańskie są przecież Krakowiankami – tłumaczy Ewa Bąk.

Niedawno oddany do użytku nowy obiekt w Krakowie to najnowocześniejsze tego typu miejsce w Polsce. Na trybunach hali, ponadto, mogłoby zasiąść prawie 15 tysięcy widzów, podczas gdy w poznańskiej Arenie nie więcej niż pięć. Biorąc pod uwagę, że swój występ w szeregach Rosjanek zapowiedziała już choćby Maria Szarapowa, to można zakładać, że zainteresowanie publiczności będzie bardzo duże i wielkość hali może mieć istotne znaczenie przy wyborze miasta – gospodarza.

– My tu w Poznaniu jesteśmy po oględzinach Areny, którą będzie można zaadaptować na potrzeby meczu tenisowego. Wtedy byłaby możliwość wypełnienia trzech czwartych krzesełek – dodał Krzysztof Jordan, dyrektor turnieju Poznań Open.

Polki w przyszłym roku zadebiutują wśród ośmiu najlepszych ekip w ramach Pucharu Federacji. Ich premierowe spotkanie przeciwko Rosjankom odbędzie się w dniach 7-8 lutego.