Radwańska ulubioną zawodniczką kibiców po raz czwarty?

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

Organizacja WTA ogłosiła nominacje do nagród przyznawanych przez fanów. Kibice wybiorą m.in. ulubioną zawodniczkę, parę deblową, turniej oraz mecz. Pojawiło się kilka nowych kategorii takich jak „Najlepsze selfie” oraz „Najładniejsza sukienka”.

Polka ma szansę na zwycięstwo w najważniejszej kategorii, „Ulubiona zawodniczka roku”. Starsza z sióstr Radwańskich ma okazję na zdobycie tego wyróżnienie po raz czwarty z rzędu. Oprócz tego nasza najlepsza zawodniczka ma również szansę na zwycięstwo w kategorii „Ulubiona tenisistka na Facebooku”, „Ulubiony film WTA” i „Zdjęcie roku na Twitter Mirror”.

Doceniona została również kreacja Radwańskiej, w której występowała podczas turnieju w Rzymie oraz na Roland Garros. Sukienka w kwiatki ma szansę na tytuł „Najładniejszego stroju roku”.

Na wyróżnienie mają również szansę dwa mecze z udziałem Agnieszki Radwańskiej. W kategorii „Najlepszy mecz w Wielkiem Szlemie” nominowany jest pojedynek Polki z Wiktorią Azarenką w ćwierćfinale Australian Open. Na tytuł najlepszego spotkania w roku, w imprezie innej niż wielkoszlemowa, ma szansę ćwierćfinałowy bój krakowianki z Dominika Cibulkovą w Miami.

Głosować we wszystkich kategoriach można na stronie WTA.
 

Indie: Radwańska zagra w finale

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Ekipa Agnieszki Radwańskiej, drużyna Pune Marathas z kompletem zwycięstw przeszła fazę grupową Tenisowej Ligi Mistrzów i w środę zagra w finale. Krakowianka dzisiaj odnotowała pierwszą porażkę w Indiach, ulegając Martinie Hingis 4:6.

W ubiegłym tygodniu Radwańska wygrała ze Szwajcarką (6:3), ale tym razem role się odwróciły i po zaciętej rywalizacji górą okazała się była liderka rankingu.

Wcześniej Agnieszka Radwańska i Marcos Baghdatis ograli w mikście Michaiła Jużnego oraz Martinę Hingis 6:3. Cypryjczyk po raz kolejny okazał się niezawodny w końcówce rywalizacji.

Co prawda Baghdatis w meczu z Jużnym roztrwonił prowadzenie 5:1, ulegając Rosjaninowi w tie breaku. Oznaczało to jednak, że w meczu między Pune Marathas z Hyderabad Aces jest remis po 24 i o końcowym zwycięstwie musi zadecydować tie break. W tym Cypryjczyk nie pozwolił już sobie na dekoncentrację, wygrywając 5-3.

Dla zespołu Pune było to czwarte zwycięstwo w czwartym meczu i bezdyskusyjny awans do finału. W nim zmierzy się z ekipą Delhi Dreams, której barw bronią m.in. Jelena Janković oraz Kevin Anderson. Rozstrzygający mecz pokazowej imprezy w Indiach rozegrany zostanie w środę.


Wyniki

Pune Marathas – Hyderabad Aces 25-24
Pat Cash – Mark Philippoussis 3:6
M. Baghdatis, A. Radwańska – M. Jużnyj, M. Hingis 6:3
Agnieszka Radwańska – Martina Hingis 4:6
M. Baghdatis, S. Myneni – M. Jużnyj, J. Nedunchezhiyan 6:3
Marcos Bagdatis – Michaił Jużny 5:6 i w dodaktowym tie breaku 5-3

Bouchard: mogłam zostać bibliotekarką

/ Anna Niemiec , źródło: vancouversun.com/własne, foto: AFP

Eugenie Bouchard w rozmowie z kanadyjską prasą podsumowała niedawno zakończony sezon. Młoda tenisistka opowiedziała m.in. o tym, jak znosi popularność i czy jest mecz, który chciałaby rozegrać jeszcze raz. 

Wiele tenisistek przyznaje, że nie do końca radzi sobie z popularnością, która przychodzi po sukcesie. Sporo było przypadków, kiedy młode dziewczyny nie potrafiły odnaleźć się w nowej sytuacji. Ciągłe zainteresowane mediów i kibiców stwarza dodatkową presję, której zawodniczki czasami nie są w stanie sprostać. Są też dziewczyny, którym sława oraz blichtr uderzają do głowy i tenis schodzi wtedy na dalszy plan. Bouchard jest obecnie jedną z najpopularniejszych tenisistek na świecie. Wschodząca gwiazda tenisa narzekać na to, że jest w centrum zainteresowania, jednak nie zmierza. – Wiedziałam, na co się piszę – skomentowała Kanadyjka. – Gdybym nie chciała uwagi, zostałabym bibliotekarką. Myślę więc, że wszystko jest ok. Muszę tylko pilnować, żeby tenis pozostał priorytetem.

Tenisistka urodzona w Montrealu zdradziła, że przekonanie się o tym, że jej życie się zmieni, zajęło jej niewiele czasu. – Trwało to kilka dni, żeby przyzwyczaić się do całej sytuacji. Nie wiem, czy to jest coś, do czego da się całkowicie przyzwyczaić. Wszyscy, szczególnie w Montrealu, podchodzą do mnie, rozmawiają, proszą o zdjęcie lub próbują je zrobić. To jest jedna strona medalu. Oczywiście jest też sporo pozakortowych zobowiązań. Muszę się nauczyć lepiej gospodarować czasem. Myślę, że już wykonałam dobrą robotę, ale ta umiejętność na pewno będzie mi potrzebna.

""

Eugenie Bouchard zdradziła również, że awans do półfinału Australian Open był punktem zwrotnym w jej karierze. – Udowodniłam sobie, że jestem w stanie rywalizować na największych kortach świata. Grałam na korcie centralnym ćwierćfinał imprezy wielkoszlemowej i wygrałam zacięty mecz. Grałam będąc w centrum zainteresowania i z całą otoczką towarzyszącą turniejowi. Udowodniłam sobie, że odnajduję się w takich sytuacjach. Mogę rywalizować z najlepszymi zawodniczkami w zaawansowanych fazach Wielkich Szlemów, co jest kluczowe w tej dyscyplinie sportu.

Kanadyjka jest osobą, która stara się nie oglądać na to, co było. Uważa, że nie ma co tego roztrząsać. Jest jednak jeden pojedynek, który tenisistka chętnie by powtórzyła. – Chciałabym móc rozegrać finał Wimbledonu jeszcze raz, bez względu na to czy bym wygrała, czy przegrała. Chciałabym po prostu jeszcze raz tego doświadczyć. Poza tym nie będę się rozwodzić nad przeszłością. Ważne, żeby się uczyć z doświadczeń, ale lepiej skupiać się na przyszłości.

""

A jaka jest największa różnica pomiędzy Eugenie Bouchard teraz, a tą, która grała dwanaście miesięcy wcześniej? – Mam teraz dużo więcej doświadczenia niż w listopadzie 2013 roku. Myślę, że wiele przeszłam. Potrafię opanować nerwy wchodząc na wielkie korty i jestem w stanie wytrzymać mentalnie trudne mecze. Kiedy gram z przeciwniczką z czołowej „10” lub „5”, wierzę w siebie bardziej niż kiedyś.

Najlepsza kanadyjska tenisistka zdradziła również, że planuje zmodyfikować swój kalendarz startów. – Gdy dochodzisz daleko w ważnych turniejach, to bardzo męczysz ciało i umysł. Ważne, żeby mieć czas, aby odpocząć. Trudno mi będzie jednak zrezygnować z turniejów, ponieważ uwielbiam grać i rywalizować.

„Genie” zdaje sobie sprawę, że waleczność jest jej największą zaletą na korcie. – Nakładam na siebie dużą presję, ponieważ mam wobec siebie wysokie wymagania. Zawsze chcę dać z siebie wszystko co najlepsze, bez względu na to, czy jest to tenis, czy gra planszowa z rodziną.

Po porażce w finale Wimbledonu Bouchard na korcie wiodło się trochę gorzej niż w pierwszej części sezonu. Tenisistka odpadła między innymi w pierwszej rundzie w Montrealu. – To mi pokazało, jak dużo mogę się jeszcze poprawić. Czuję, że wzniosłam się w tym roku na wyższy poziom, ale nadal dużo pracy przede mną.

Wiele osób wydaje się zaskoczonych jej sukcesami, ale 20-latka z Montrealu bez fałszywej skromności przyznaje, że nigdy nie spodziewała niczego mniej, niż już osiągnęła. – Tenis to jest coś, co robię, odkąd skończyłam pięć lat. Już jako bardzo młoda dziewczynka marzyłam o zwycięstwach w turniejach wielkoszlemowych. Ciężko trenowałam przez 15 lat i zawsze w siebie wierzyłam. Bardzo dobre rezultaty są super, ale dla mnie nie są niespodzianką. Ten rok na pewno był krokiem do przodu w mojej podróży – zakończyła Eugenie Bouchard.

A tak Kanadyjka spędzała czas już po zakończeniu sezonu:

Francuski krajobraz po bitwie

/ Krzysztof Sawala , źródło: tennis.com/własne, foto: AFP

Po raz trzeci z rzędu występ reprezentacji Francji w finale Pucharu Davisa zakończył się porażką. Przegrana przed własną publicznością w Lille nie mogła pozostać bez śladu. W ogniu krytyki znalazł się kapitan Arnaud Clement.

Scena w Lille była przygotowana na wielki spektakl i kibice zgromadzeni na stadionie im. Pierre’a Mauroy rzeczywiście taki spektakl dostali. Do szczęścia miejscowym kibicom brakowało tylko jednego – pierwszego od 13 lat zwycięstwa „Trójkolorowych” w całych rozgrywkach.

O ile przez cały tydzień mówiło się w mediach zwłaszcza o problemach Rogera Federera z dokuczającym bólem pleców i konflikcie ze Stanem Wawrinką, to o kadrze francuskiej pisało się dość zgodnie – zmobilizowani, świetnie przygotowani, gotowi do walki. Specjalne, kilkudniowe zgrupowanie drużyny – ani Jo-Wilfried Tsonga, ani Richard Gasquet czy Gael Monfils nie grali w finałach ATP w Londynie – miało zapewnić optymalną dyspozycję fizyczną graczy oraz świetną atmosferę w zespole.

Bańka prysła jednak dość szybko, bo już w pierwszym spotkaniu Tsonga, francuska rakieta numer jeden, uległ wyraźnie Stanowi Wawrince. Co prawda emocje w weekend uratował Monfils, pokonując Federera, ale sytuacja jeszcze piątkowego wieczoru przybrała dla gospodarzy niekorzystny obrót.

We francuskich mediach pojawiło się wiele informacji o słowach Tsongi, który nie był zadowolony z postawy własnych kibiców. Francuz mówił, że czuł się jakby grał na terenie rywala i że niepodobieństwem jest, że został wygwizdany we własnej hali. Po słabym występie przeciwko Wawrince takie słowa nie zostały nad Sekwaną odebrane pozytywnie. Kiedy w sobotę gruchnęła wiadomość, że Tsonga nie zagra w deblu, zaczęło się łączenie decyzji kapitana Arnaud Clementa właśnie z piątkowymi wydarzeniami.

Okazało się, że przed dalszą grą Tsongę powstrzymała kontuzja łokcia, którą jednak kapitan kadry chciał ukryć przed Szwajcarami do niedzieli. Jeszcze jednak w sobotę „wygadał się” szef francuskiej federacji Jean Gachassin, który stwierdził, że „Jo-Willy” prawdopodobnie na niedzielny mecz z Federerem nie wyjdzie. Według relacji, problemy Tsongi z łokciem rozpoczęły się jeszcze w trakcie zgrupowania, a decyzję o występie w piątek podjął sam zawodnik.

We Francji krytyka za taktyczne podejście do tak ważnego starcia spadła na Clementa, któremu zarzuca się złą ocenę sytuacji – mówi się, że zamiast Tsongi można było wprowadzić do gry Gillesa Simona, a nie wystawiać niedysponowanego w pełni tenisisty. – Oczywiście jako kapitan będę musiał to wszystko przemyśleć. Będę zadawał sobie teraz pytania, co mogłem zrobić lepiej przed meczem, w trakcie treningów czy nawet podczas samych spotkań. Muszę być lepszym kapitanem w przyszłości, ale zarazem chcę przyznać, że mam pełną świadomość faktu, że Szwajcaria była lepszym zespołem od nas w trakcie całego weekendu – zauważył Clement.

Ostrożny w słowach był także wspomniany Simon. – Nie patrzę na to w ten sposób, że miałem szansę na występ i teraz tego żałuję. Tsonga podjął decyzję, że chce grać. Nie ma powodu, by zastanawiać się co by było, gdyby… Nikogo to nie obchodzi i nie ma to dziś żadnego sensu – powiedział Francuz.

Przypomnijmy, że w Lille po Puchar Davisa sięgnęli Szwajcarzy, którzy dzięki wygranej deblowej Rogera Federera i Stana Wawrinki nad Julienem Benneteau i Richardem Gasquetem zdobyli drugi punkt, a kropkę nad „i” postawił w niedzielę Federer gładko ogrywając zastępującego Tsongę Gasqueta.

Federer: chciałem wygrać dla Stana i reszty zespołu

/ Krzysztof Sawala , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Roger Federer w niedzielę do swojej niezwykłej kolekcji trofeów dołożył jeden z nielicznych, którego dotąd nie udało mu się zdobyć. Szwajcar wygraną w Pucharze Davisa zadedykował całej ekipie, a zwłaszcza Stanowi Wawrince.

Od wczesnego wieczora finałowej niedzieli podczas ATP World Tour Finals w Londynie, kiedy Federer oddał walkowerem decydujące spotkanie Novakowi Djokoviciowi z powodu kontuzji pleców, w szwajcarskiej drużynie trwał wyścig z czasem. Wyścig, który rozpoczął się od optymizmu 17-krotnego mistrza turniejów wielkoszlemowych co do występu w rozstrzygającym starciu o Puchar Davisa w Lille, a który w środku tygodnia przerodził się w poważne obawy co do zdolności wyjścia 33-latka na kort. Zdrowie Federera zdominowało tenisowe media do tego stopnia, że niemal do ostatnich chwil to jego dyspozycja zajęła czołówki gazet, a nie sportowa rywalizacja.

Federer ostatecznie na korcie pojawił się we wszystkie trzy dni weekendu, choć w piątek jego występ przyniósł Szwajcarom więcej powodów do obaw, niż oddechu. Na szczęście dla tłumów kibiców na stadionie im. Pierre’a-Mauroy w Lille i dla całej szwajcarskiej publiczności w kraju wynik całkowicie otwarty po pierwszym dniu zmagań pozostawił Stan Wawrinka, który pokonał w dobrym stylu Jo-Wilfrieda Tsongę.

Para Federer-Wawrinka, której domniemany konflikt był drugim po kłopotach zdrowotnych wicelidera rankingu ATP tematem w całym tygodniu, w sobotę wyprowadziła gości na kluczowe prowadzenie 2-1, a w niedzielę Federer, wyraźnie już w lepszym stanie fizycznym, dosłownie zmiótł z kortu Richarda Gasqueta. I choć to jeden z najwybitniejszych przedstawicieli dyscypliny w historii zajął w poniedziałek niemal wszystkie pierwsze strony gazet, które uwieczniły wyraźnie wzruszonego Federera po końcowym sukcesie, to sam Szwajcar nie chciał kreować się na głównego bohatera spektaklu. – Ten tytuł jest dla chłopaków, dla całej naszej drużyny i całej Szwajcarii. Ludzie, którzy są w tym zespole, są w nim od 10 lat. To niesamowite, że dziś możemy się wszyscy razem cieszyć z tego zwycięstwa – przyznał Federer.

Jego postawę dobrze było widać podczas dekoracji wręczenia głównego pucharu, który wznieśli najpierw kapitan reprezentacji Helwetów Severin Luthi oraz wspomniany Wawrinka. – To Stan wyprowadził nas na prowadzenie w piątek, to jego punkt okazał się dla nas najważniejszy. To dzięki niemu i jego ogromnej pracy nie tylko w ten weekend, ale przez te wszystkie lata, możemy dzisiaj być tak szczęśliwi. I to dzięki niemu ja mogłem zdobyć w niedzielę decydujący punkt, jestem tego w pełni świadomy – dodał Federer, a na spotkaniu przedstawicieli szwajcarskiej federacji z całą drużyną stwierdził: – to Stan Wawrinka jest MVP tego weekendu. Dziękuję mu i gratuluję.

Trudno spekulować czy po końcowym sukcesie Federer, który wrócił do reprezentacji daviscupowej w tym roku po dłuższej nieobecności, w przyszłym sezonie będzie dalej przewodził szwajcarskiej ekipie. – Teraz czas na radość, a emocje, które przeżyłem w Lille to jedne z najpiękniejszych w całej mojej karierze. Nie wiem jak będzie w przyszłym roku. Ten finał był wspaniały, z absolutnie niesamowitą publicznością. Jestem bardzo szczęśliwy, że udało mi się zachować koncentrację i zagrać dobrze wtedy, kiedy było to potrzebne. Chcę się teraz cieszyć razem z moimi przyjaciółmi – zakończył.

Federer dzięki triumfowi w Pucharze Davisa 2014 niemal dopełnił listę tenisowych osiągnięć. Szwajcarowi brakuje teraz właściwie już tylko jednego tytułu – olimpijskiego złota w grze pojedynczej. Ostatnią szansę na walkę o ten medal Federer dostanie w 2016 roku podczas igrzysk w Rio de Janeiro.