Murray zagra w Abu Zabi

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: gulftoday.ae, foto: AFP

Andy Murray weźmie udział w pokazowym turnieju Mubadala World Tennis Championship, który w dniach 1-3 stycznia 2015 odbędzie się w Abu Zabi. Na inaugurację zawodów zmierzy się z Gaelem Monfilsem.

Przed nami już siódma edycja Mubadala World Tennis Championships. Poprzednie sześć wygrywali: raz Andy Murray, dwukrotnie Rafael Nadal i Novak Djoković, który pilnuje tytułu od trzech lat. Szkot uzupełnił listę startową, którą oprócz niego tworzą, wspomniani Djoković, Nadal i Monfils, a także Stan Wawrinka oraz Jo-Wilfried Tsonga.

Dla Murraya końcówka sezonu była niezwykle aktywna. Szkot robił wszystko, aby zmieścić się w gronie ośmiu najlepszych tenisistów roku i zagrać przed własną publicznością w turnieju mistrzów. To mu się udało, ale sam występ w O2 Arenie już pomyślny nie był. Mimo tego, Murray zakończył sezon na wysokim szóstym miejscu w rankingu. – Miałem świetną passę w ostatnich miesiącach, co zaowocowało wygraniem trzech turniejów. Jestem zadowolony z formy, jaką obecnie prezentuję i dobrze się czuję po bardzo trudnym początku roku 2014 spowodowanym powrotem po operacji. Chcę podtrzymać tę dyspozycję w kolejnym sezonie, a występ w Abu Zabi jest ważną częścią tego planu. Mam zamiar mocno wejść w nowy rok i liczę na to, że pierwszy udany turniej będzie dobrą wróżbą na przyszłość – powiedział Murray.

Formuła turnieju zakłada, że pierwszego dnia oprócz pojedynku Murraya z Monfilsem odbędzie się spotkanie Tsongi z Wawrinką. Dzień później zwycięzcy zagrają z dwójką najwyżej rozstawionych tenisistów, którzy pierwszą rundę mają wolną – Murray lub Monfils z Nadalem, a Tsonga bądź Wawrinka z Djokoviciem. Ostatniego dnia zawodów odbędzie się finał.
 

Nadal otworzy akademię w Manacor

/ Krzysztof Sawala , źródło: ibnlive.in.com/własne, foto: AFP

W poniedziałek w Manacor, rodzinnym mieście Rafaela Nadala, rozpoczęła się budowa tenisowej akademii, której fundatorem jest właśnie 9-krotny triumfator Roland Garros.

Przed Nadalem i mieszkańcami Majorki jeszcze przynajmniej kilkanaście miesięcy oczekiwań nim projekt wkroczy w decydującą fazę i będzie mógł przyjąć młodzież. Wczorajsza uroczystość wbicia w ziemię pierwszych łopat jest jednak dla wszystkich dobrym znakiem, że prawdopodobnie już latem 2016 roku uda się rozpocząć regularne zajęcia. W akademii Rafaela Nadala ma mieć swoją siedzibę także szkoła, dzięki czemu młodzi adepci tenisa będą mogli łączyć treningi na korcie z nauką.

– To naprawdę dla mnie wyjątkowy dzień. Projekt, nad którym wielu ludzi pracowało wiele lat dziś staje się rzeczywistością – przyznał dumnie Nadal, który rozpoczął już treningi po operacji wycięcia wyrostka robaczkowego. Gracz z Manacor powinien być w pełni gotowy fizycznie na początek przyszłego sezonu.

Przypomnijmy, że niedawno swoją akademię tenisową otworzył inny hiszpański gracz Juan Carlos Ferrero. Kompleks Grand Gemdale-JC Ferrero, złożony z kortu centralnego, mogącego pomieścić 5000 kibiców, a ponadto z 20 kortów twardych, czterech halowych i czterech ziemnych, działa od września w chińskim Shenzhen.

Bouchard rozstała się z trenerem

/ Anna Niemiec , źródło: tsn.ca/własne, foto: AFP

Eugenie Bouchard, pomimo wspaniałych wyników w tym sezonie, zakończyła współpracę z długoletnim trenerem Nickiem Saviano. O decyzji poinformował szkoleniowiec za pomocą oświadczenia na stronie internetowej swojej akademii.

– Genie i ja postanowiliśmy, że zakończenie naszej relacji trener-zawodniczka odbędzie się z korzyścią dla obydwu stron i 2015 roku ruszmy każdy w swoją stronę – napisał Amerykanin.

Savianio, który trenował Bouchard przez 8 ostatnich lat, nie podał przyczyny rozstania. Szkoleniowiec zapewnił, że będzie trzymał za swoją była podopieczną kciuki. – Podróż z Genie po wszystkich wielkoszlemowych turniejach to było wspaniałe doświadczenia, które będę wspominał z radością przez całe życie. Nie mam wątpliwości, że Genie osiągnie jeszcze wiele wspaniałych rzeczy – zakończył Nick Savianio.

Nie wiadomo jeszcze kto będzie nowym trenerem kanadyjskiej tenisistki.
 

Sezon 2014 w wykonaniu czołowych „10” tenisistek

/ Antoni Cichy , źródło: wtafinals.com/własne, foto: AFP

Prezentujemy zestawienie dziesięciu najwyżej notowanych tenisistek świata. To analiza ich występów, momentów przełomowych i przypomnienie, jak zmieniała się ich sytuacja w rankingu WTA na przestrzeni przeszło 10 miesięcy.

1. Serena Williams
Niekwestionowana liderka światowego rankingu. Miała słabsze momenty, ale i tak udowodniła swoją wielkość. Sezon rozpoczęła od mocnego uderzenia i zwycięstwa w Brisbane. Na Australian Open, którego była faworytką, nie powiodło jej się tak dobrze i odpadła w czwartej rundzie, ulegając Anie Ivanović. Potem Williams przeplatała znakomite występy ze słabszymi. Po półfinale w Dubaju i triumfie w Miami przyszły mniej udane turnieje w Charleston i Madrycie.

Wydawało się, że w Rzymie liderka światowego rankingu wróciła na właściwe tory, ale pociąg, za którego sterami zasiadła, wykoleił się na Roland Garros. Już w drugiej rundzie Williams została wyeliminowana przez Garbine Muguruzę. Na Wimbledonie spisała się tylko nieco lepiej, bo jej przygoda z trzecim turniejem wielkoszlemowym sezonu 2014 trwała ledwie kilka dni dłużej. W trzeciej rundzie lepsza była Alize Cornet.

Kilka tygodni przerwy zrobiło dobrze Amerykance. Wróciła mocniejsza w Stanford i sięgnęła po tytuł, gubiąc po drodze zaledwie jednego seta. Gdyby nie półfinał w Montrealu, zwyciężyłaby w czterech turniejach z rzędu, bowiem w Cincinnati i na US Open nie było na nią mocnych.

W samej końcówce sezonu Williams doświadczyła jeszcze jednego kryzysu formy, ale zakończyła rok ta, jak go rozpoczęła – triumfem. W Singapurze Amerykanka po raz trzeci z rzędu a po raz piąty w ogóle wygrała WTA Finals.

""
 

2. Maria Szarapowa
„Masza” ruszyła do sezonu niczym BMW, ale zanim osiągnęła obroty bolidu F1, przez moment przypominała krztuszącego się Malucha. W pierwszych trzech turniejach przegrywała spotkania wyłącznie z dwoma późniejszymi triumfatorkami oraz jedną finalistką. W Brisbane w półfinale uległa Serenie Williams, na Australian Open w czwartej rundzie Dominice Cibulkovej, a w Paryżu znów w półfinale Anastazji Pawliuczenkowej.

Na Indian Wells Szarapowej poszło już dużo gorzej, bowiem pożegnała się z rozgrywkami już po trzeciej rundzie. Po serii występów bez żadnego tytułu „Masza” spadała coraz niżej w rankingu WTA. Na niewiele zdały się półfinał w Miami i zwycięstwo w Stuttgarcie. W kwietniu Rosjanka znalazła się na 9. pozycji i Szarapowa była bliska wypadnięcia z czołowej „10”.

Marsz w górę rankingu 27-latka zapoczątkowała triumfem w Madrycie. Na kortach w Rzymie poszło jej słabo, ale zwyciężyła na Roland Garros, co wywindowało ją z 8. miejsca na 5. Na Wimbledonie Szarapowa doszła do czwartej rundy, a taki wynik oznaczał spadek o jedno oczko.

Kanadyjsko-amerykańska część sezonu nie ułożyła się po myśli „Maszy”, która w Montrealu, Cincinnati oraz na US Open dochodziła kolejno do czwartej rundy, półfinału i ponownie czwartej rundy. Mimo średniego występu na Flushing Meadows przesunęła się na 4. pozycję w rankingu. Ostatnim tytułem w wywalczonym w 2014 roku w Pekinie zapewniła sobie awans na drugie miejsce.

Na WTA Finals Szarapowa grała wyraźnie poniżej swoich możliwości. Wygrała tylko jeden mecz i nie zdołała awansować do półfinału.

""
 

3. Simona Halep
Rumunka była prawdziwą rewelacją sezonu 2014. Zaczęła jednak nieudanie, bo od porażki w pierwszej rundzie turnieju w Brisbane. Na Australian Open szło jej o niebo lepiej i doznała porażki dopiero w ćwierćfinale z późniejszą finalistką, Dominiką Cibulkovą. Dzięki temu awansowała do czołowej „10” rankingu WTA.

W Paryżu Halep powtórzyła rezultat z Brisbane, ale w Doha nie znalazła się już żadna zawodniczka, która zdołałaby ją powstrzymać. Rumunka w pierwszej fazie sezonu grała w kratkę w pełnym tego słowa znaczeniu. Po zwycięstwie w Doha odpadła w pierwszej rundzie w Dubaju, potem dotarła do półfinału na Indian Wells, by znowu doznać porażki w swoim pierwszym spotkaniu (druga runda w Stuttgarcie).

Kilka bardzo udanych występów zaowocowało awansem na piątą lokatę w rankingu WTA. A Halep kontynuowała sinusoidalną grę. Doszła do finału w Madrycie, gdzie uległa Szarapowej, parę dni później przegrała w trzeciej rundzie turnieju w Rzymie, ale na Roland Garros znów była w finale. I znów musiała uznać wyższość Szarapowej.

Występ w premierowym finale Wielkiego Szlema sprawił, że Rumunka została trzecią rakietą świata. Po osiągnięciu półfinału Wimbledonu i tytule w Bukareszcie znalazła się na drugiej lokacie. Ustępowała tylko Serenie Williams. To miejsce Halep utrzymywała aż do turnieju w Pekinie. Mimo że zagrała tam w ćwierćfinale, wyprzedziły ją Szarapowa i Kvitova. Rumunka odzyskała jednak na koniec sezonu jedną pozycję. Świetny występy na WTA Finals i awans do finału pozwoliły jej wrócić do czołowej „3” kosztem Kvitovej.

""
 

4. Petra Kvitova
Czeszka przez pierwsze miesiące sezonu prezentowała się przyzwoicie, ale nie rewelacyjnie. Na inaugurację doszła do półfinału w Brisbane. Na Australian Open doznała jednak sensacyjnej porażki w pierwszej rundzie.

Właściwie do Wimbledonu Kvitova grała średnio, z nielicznymi wyjątkami. Ćwierćfinał w Miami, półfinał w Madrycie i ćwierćfinał w Easbourne przedzielały turnieje, które Czeszka kończyła na drugiej lub trzeciej rundzie. Przez niemal cały czas utrzymywała szóstą lokatę w rankingu WTA.

Przełomowy okazał się Wimbledon. Kvitova po raz drugi w karierze triumfowała w Wielkim Szlemie. Od razu stała się czwartą rakietą globu. Po wielkim sukcesie przyszło małe rozprężenie i Czeszka szybko kończyła swoją przygodę z rozgrywkami w Montrealu oraz Cincinnati.

W końcówce sezonu Kvitova ponownie błysnęła wysoką formą. Triumfowała w New Haven i Wuhan, a w Pekinie przegrała dopiero w finale. W międzyczasie, po US Open, na którym doszła do trzeciej rundy, awansowała na trzecie miejsce w rankingu WTA. Na finiszu straciła tę lokatę, bowiem nie powiodło jej się na WTA Finals i wyprzedziła ją Simona Halep.

""
 

5. Ana Ivanović
Serbka była autorką jednego z największych skoków w światowym rankingu. Przystępowała do sezonu jako szesnasta rakieta globu. Już w pierwszym występie wykonała krok ku czołowej „10”, zwyciężając w Auckland. Na Australian Open dopiero w ćwierćfinale zatrzymała ją wtedy notowano na 31. miejscu Eugenie Bouchard. Udany występ w Melbourne uczynił Ivanović dwunastą rakietą świata.

Kolejne półtora miesiąca w wykonaniu wówczas 26-latki nie było jednak usłane sukcesami. Serbka dwukrotnie odpadała w drugiej rundzie, raz w trzeciej, a w Miami w czwartej. Tendencja zwyżkowa została podtrzymana w Monterrey, gdzie Ivanović zdobyła tytuł. W Stuttgarcie doszła do finału, a na południowych kortach też spisywała się bardzo dobrze – ćwierćfinał w Madrycie i półfinał w Rzymie.

Bez takiego powodzenia grała Serbka na turniejach wielkoszlemowych. Zarówno na Roland Garros, jak i Wimbledonie, trzecia runda okazywała się dla niej zaporą nie do przebycia. Pomiędzy dwoma Wielkimi Szlemami zwyciężyła jeszcze w Birmingham.

Do czołowej „10” Ivanović wróciła dopiero po rozgrywkach w Cincinnati, w których zagrała w finale. Po US Open (druga runda) spadła z 9. miejsca na 10., ale potem przesuwała się tylko w górę rankingowej tabelki. Półfinał w Pekinie dał jej 8. lokatę, na 7. awansowała przed WTA Finals, po turnieju w Linzu. Na Mistrzostwach WTA Serbka nie wyszła z grupy, ale dzięki dwóm grupowym zwycięstwom zakończyła sezon jako piąta tenisistka świata.

""

6. Agnieszka Radwańska
Niezły sezon w wykonaniu Polki z kilkoma mocniejszymi akcentami. „Isia” otworzyła go porażką w swoim pierwszym meczu. Kolejne turnieje były w wykonaniu Polki naprawdę dobre. Już na Australian Open doszła do półfinału. Ten rezultat uczynił ją numerem cztery na świecie. W Doha Radwańska znów grała w półfinale i awansowała na trzecią lokatę w rankingu WTA. Utrzymała ją, mimo że w Dubaju odpadła w drugiej rundzie.

Polce znakomicie szło na Indian Wells. Uległa dopiero w finale i to nękana kontuzją. Aż do Roland Garros nie schodziła poniżej poziomu ćwierćfinału – w czterech turniejach zaliczyła dwa ćwierćfinały i dwa półfinale, w tym ten w Katowicach.

Na kortach Rolanda Garrosa Radwańska nie grała tak długo, jak sama by sobie życzyła i już w trzeciej rundzie lepsza od niej okazała się Alja Tomljanović. To kosztowało „Isię” trzecią pozycję w rankingu. Spadła na czwartą. Po gorszych występach w Eastbourne (pierwsza runda) i na Wimbledonie (czwarta runda) znów straciła jedną lokatę.

Początek sierpnia przyniósł Radwańskiej jedyny tytuł w sezonie. Polka wygrała prestiżowe rozgrywki w Montrealu. W Cincinnati i na US Open tak dobrze już nie było, bo „Isia” odpadała kolejno w ćwierćfinale i drugiej rundzie. Po turnieju w Seulu, na którym znów dotarła do ćwierćfinału, spadła w rankingu na szóste miejsce.

Na tej pozycji Polka zakończyła sezon. Na WTA Finals wyszła z grupy i grała w półfinale, lecz nie zdołało to poprawić jej lokaty w rankingu WTA.

""
 

7. Eugenie Bouchard
Absolutna rewelacja sezonu. Do pierwszych rozgrywek przestępowała z pozycji 31. rakiety świata i przez cały rok pięła się w górę. Począwszy od Australian Open, gdzie zaszokowała świat tenisa i uległa dopiero w półfinale późniejszej triumfatorce, Na Li. Z miejsca „Genie” przeskoczyła z czwartej „10” rankingu WTA do drugiej.

Bouchard utrzymywała się w Top20, mimo że w Doha, Dubaju i Acapulco grała ze zmiennym szczęściem. Na Indian Wells doszła do czwartej rundy, a w Charleston do półfinału. Nieźle szło jej jeszcze w następnym turnieju, w Oeiras, ale zarówno w Madrycie, jak i Rzymie, odpadała już w pierwszej rundzie.

To była tylko cisza przed burzą, bo w Norymberdze „Genie” sięgnęła po swój premierowy tytuł. Na Roland Garros powtórzyła wyczyn z Australian Open i znów grała w półfinale. Na Wimbledonie poszła o krok dalej, osiągając pierwszy finał Wielkiego Szlema. Seria znakomitych występów pozwoliła Bouchard awansować do czołowej „10”, na 8. pozycję.

W końcówce sezonu przyszła obniżka formy. Pierwszym turniejem od Wimbledonu, na którym Kanadyjka wygrała przynajmniej dwa mecze, było US Open. Na Flushing Meadows Bouchard doszła do czwartej rundy. Po raz ostatni w tym roku „Genie” pokazała pełnię swoich możliwości, występując w finale w Wuhan.

W Pekinie i Linzu odpadła wprawdzie w drugiej rundzie, ale wciąż pięła się w rankingu. Na WTA Finals jechała jako piąta rakieta świata. W Singapurze nie wygrała jednak żadnego spotkania i zakończyła sezon na siódmej pozycji.

""
 

8. Caroline Wozniacki
Dunka na własnej skórze doświadczyła sezonu szalonego, dramatycznego, lecz z happy endem. Pierwsze miesiące upłynęły dla niej pod znakiem mizernych występów. Na Australian Open trzecia runda, na Indian Wells czwarta. „Caro” przeplatała te rezultaty półfinałem w Dubaju, ćwierćfinałem w Dubaju, półfinałem w Monterrey, ale także znacznie mniej udanymi występami. Rollercoaster.

Maj był miesiącem, który Wozniacki najchętniej wymazałaby ze swojej pamięci. Szybko odpadła z turnieju w Rzymie, a im dalej w las tym gorzej. Rory McIlroy zerwał z nią zaręczyny przez telefon, na Roland Garros przegrała już w pierwszej rundzie. Gorzej być już nie mogło.
Wozniacki po wydarzeniach, które niejedną tenisistkę by dobiły, podniosła się zaczęła grać znakomicie. Stopniowo odrabiała to, co straciła w rankingu WTA, spadając na 16. lokatę. Półfinał w Eastbourne, czwarta runda Wimbledonu i wreszcie triumf w Stambule. „Caro” wracała do czasów swojej świetności.

Niezłe występy w Ameryce Północnej zwieńczyła finałem US Open. Co prawda uległa Serenie Williams, ale wróciła do czołowej „10” notowania tenisistek. W Tokio znów doszła do finału, a w Wuhan do półfinału. Przez moment była nawet notowana na siódmej lokacie. Do Singapuru jechała jako ósma rakieta globu.

Na WTA Finals potwierdziła świetną dyspozycję, wygrywając wszystkie mecze w fazie grupowej. W półfinale po rewelacyjnym pojedynku przegrała jednak z Sereną Williams. Sezon zakończyła na ósmej pozycji w rankingu z niewielką stratą do Bouchard i Radwańskiej.

""
 

9. Angelique Kerber
Niemka zasłużyła sobie na miano jednej z najrówniejszych tenisistek sezonu 2014, biorąc pod uwagę jej sytuację w rankingu WTA. Bez fajerwerków, ale solidnie. Wówczas dziewiąta rakieta świata zaczęła od ćwierćfinału w Brisbane, a w Sydnei był już finał. Na Australian Open doszła do czwartej rundy, a w Paryżu znów zatrzymała się na ćwierćfinale.

Po turnieju w Doha, w którym w finale przegrała z Halep, awansowała na ósme miejsce w rankingu WTA. Mimo porażki w pierwszej rundzie w Dubaju znów poprawiła swoją lokatę, przesuwając się na 6. pozycję. Brak zwycięstwa w choćby jednym meczu na Indian Wells sprawił jednak, że znów znalazła się na dziewiątej pozycji. Po awansie do ćwierćfinału w Miami ponownie awansowała, ale słaba gra w Stuttgarcie, Madrycie i Rzymie nie wystarczyły, żeby utrzymać ósme miejsce.

Wciąż jednak jej lokata oscylowała w granicach siódmej-dziewiątej. Na Roland Garros i Wimbledonie poszło jej lepiej, bo dotarła odpowiednio do czwartej rundy i ćwierćfinału. Pomiędzy dwoma Wielkimi Szlemami zagrała jeszcze w finale w Eastbourne, a po Wimbledonie powtórzyła ten wyczyn w Stanford.

Była wtedy notowana na siódmej lokacie. Wobec solidnych występów, przez co należy rozumieć kilka trzecich rund, półfinał w Tokio i ćwierćfinał w Wuhan, Kerber zakończyła sezon na dziewiątym miejscu.

""
 

10. Dominika Cibulkova
Słowaczka była jedną z bohaterek pierwszej części sezonu. Zdążyła udowodnić, że stać ją na wiele, ale pary wystarczyło jej do połowy kwietnia. W Brisbane zasygnalizowała wysoką dyspozycję, dochodząc do ćwierćfinału. Na Australian Open sprawiła prawdziwą sensację. Po drodze do finału wyeliminowała Szarapową i Radwańską.

Rewelacyjna gra w pierwszym turnieju wielkoszlemowym katapultowała ją w okolice czołowej „10” rankingu WTA – na 13. pozycję. W Doha odpadła już w pierwszej rundzie, jednak w Acapulco znów zachwycała i sięgnęła po czwarty tytuł w karierze. Świetną passę kontynuowała na Indian Wells (ćwierćfinał), w Miami (półfinał) oraz Kuala Lumpur (finał). Trzy kolejne znakomite występu pozwoliły jej awansować do Top10.

Sukces w Malezji był jednak ostatnim Cibulkovej w sezonie 2014. Na Roland Garros doszła do trzeciej rundy, podobnie jak miesiąc później na Wimbledonie. Od tamtego momentu do końca roku wygrała już tylko pięć meczów.

Przez moment Słowaczka wypadła z czołowej „10”, ale po Turnieju Mistrzyń w Sofii, gdzie zwyciężyła w dwóch spotkaniach grupowych, wróciła do Top10.

""
 

Federer, Hewitt i rewolucja w Sydney

/ Krzysztof Sawala , źródło: sports.ndtv.com/własne, foto: AFP

12 stycznia w Sydney dojdzie do niezwykle interesującego meczu pokazowego i to nie tylko ze względu na fakt, że na korcie staną tak wybitni przedstawiciele dyscypliny jak Roger Federer i Lleyton Hewitt.

Szefowie australijskiego tenisa używają w kontekście tego spotkania słowa „rewolucja”. Wszystko dlatego, że byli liderzy rankingu ATP wystąpią w przedsięwzięciu, które może zapoczątkować większe zmiany w sposobie rozgrywania meczów tenisowych z powodu całkowicie nowego formatu spotkania. Federer i Hewitt zmierzą się w starciu do trzech wygranych setów, jednak o czterogodzinnym maratonie kibice mogą natychmiast zapomnieć.

Pojedynek Szwajcara i Australijczyka będzie rozgrywany w ramach zasad stworzonych przed Tennis Australia. Zakładają one znaczne przyspieszenie meczu poprzez szereg zmian regulaminowych. Najistotniejszą jest to, że poszczególne sety będą kończyć się, gdy jeden z zawodników zdobędzie nie sześć, a tylko cztery gemy – w konsekwencji tego tie break zostanie zarządzony przez sędziego przy stanie 3:3. Na tym jednak nie koniec. Dwaj 33-latkowie w poszczególnych gemach nie będą grali na przewagi, a obowiązywać będzie zasada „decydującego punktu”. Co więcej, Federer i Hewitt będą musieli być jeszcze bardziej czujni niż zwykle przy pierwszym serwisie rywala – australijscy organizatorzy wycofali bowiem z przepisów zasadę mówiącą o powtórce pierwszego podania, gdy piłka przejdzie na drugą stronę po taśmie. W takim przypadku w Sydney gra będzie kontynuowana.

– Nowy format spotkania ma zrewolucjonizować sposób patrzenia na tenis. Mamy nadzieję, że zmieni szczególnie rozgrywki na poziomie klubów tenisowych. W dzisiejszej rzeczywistości czas jest coraz bardziej cenny, a przyspieszenie meczów jest idealne dla każdego, kto chce połączyć uprawianie tego sportu z codziennym życiem – przyznał Craig Tiley stojący na czele Australijskiej Federacji.

Tiley jest dumny, że do popularyzacji miejscowego pomysłu udało się zaprosić tak znane twarze tenisowego świata. – Móc oglądać Rogera i Lleytona, naszego australijskiego mistrza, którzy zaprezentują światu ten nowy format przebiegu gry po raz pierwszy to nie tylko wspaniała sprawa dla miasta Sydney i naszego kraju, ale też w ogóle dla sportu na całym świecie – dodał szef Tennis Australia.

Zadowolenia z udziału w tej interesującej inicjatywie nie kryją też sami główni bohaterowie widowiska. – Nie mogę się doczekać przyjazdu do pięknego Sydney na tak szczególną okazję, by zmierzyć się z moim długoletnim przyjacielem i rywalem Lleytonem Hewittem – powiedział Federer, który w niedzielę sięgnął wraz z reprezentacją Szwajcarii po swój pierwszy w karierze Puchar Davisa. Australijczyk nie pozostał dłużny wielkiemu przeciwnikowi w ciepłych słowach. – Zagrać z Rogerem w całkowicie nowym formacie będzie ekscytującym wyzwaniem dla nas obu, a zarazem znakomitą zabawą z tenisem. To świetna zmiana naszej dyscypliny i głęboko wierzę, że uda się ją wprowadzić na większą skalę – stwierdził tenisista z Adelajdy.

Federer i Hewitt, którzy są rówieśnikami, mają długą tradycję wspólnych pojedynków. Szwajcar i Australijczyk spotkali się na korcie już 27 razy, z czego 18 meczów wygrał Federer. Co ciekawe jednak, w ostatnich czterech meczach jest remis 2-2, a w jedynym tegorocznym spotkaniu lepszy okazał się Hewitt. „Rusty” pokonał Federera na samym początku sezonu w finale turnieju w Brisbane.