Bouchard rozstała się z trenerem

/ Anna Niemiec , źródło: tsn.ca/własne, foto: AFP

Eugenie Bouchard, pomimo wspaniałych wyników w tym sezonie, zakończyła współpracę z długoletnim trenerem Nickiem Saviano. O decyzji poinformował szkoleniowiec za pomocą oświadczenia na stronie internetowej swojej akademii.

– Genie i ja postanowiliśmy, że zakończenie naszej relacji trener-zawodniczka odbędzie się z korzyścią dla obydwu stron i 2015 roku ruszmy każdy w swoją stronę – napisał Amerykanin.

Savianio, który trenował Bouchard przez 8 ostatnich lat, nie podał przyczyny rozstania. Szkoleniowiec zapewnił, że będzie trzymał za swoją była podopieczną kciuki. – Podróż z Genie po wszystkich wielkoszlemowych turniejach to było wspaniałe doświadczenia, które będę wspominał z radością przez całe życie. Nie mam wątpliwości, że Genie osiągnie jeszcze wiele wspaniałych rzeczy – zakończył Nick Savianio.

Nie wiadomo jeszcze kto będzie nowym trenerem kanadyjskiej tenisistki.
 

Sezon 2014 w wykonaniu czołowych „10” tenisistek

/ Antoni Cichy , źródło: wtafinals.com/własne, foto: AFP

Prezentujemy zestawienie dziesięciu najwyżej notowanych tenisistek świata. To analiza ich występów, momentów przełomowych i przypomnienie, jak zmieniała się ich sytuacja w rankingu WTA na przestrzeni przeszło 10 miesięcy.

1. Serena Williams
Niekwestionowana liderka światowego rankingu. Miała słabsze momenty, ale i tak udowodniła swoją wielkość. Sezon rozpoczęła od mocnego uderzenia i zwycięstwa w Brisbane. Na Australian Open, którego była faworytką, nie powiodło jej się tak dobrze i odpadła w czwartej rundzie, ulegając Anie Ivanović. Potem Williams przeplatała znakomite występy ze słabszymi. Po półfinale w Dubaju i triumfie w Miami przyszły mniej udane turnieje w Charleston i Madrycie.

Wydawało się, że w Rzymie liderka światowego rankingu wróciła na właściwe tory, ale pociąg, za którego sterami zasiadła, wykoleił się na Roland Garros. Już w drugiej rundzie Williams została wyeliminowana przez Garbine Muguruzę. Na Wimbledonie spisała się tylko nieco lepiej, bo jej przygoda z trzecim turniejem wielkoszlemowym sezonu 2014 trwała ledwie kilka dni dłużej. W trzeciej rundzie lepsza była Alize Cornet.

Kilka tygodni przerwy zrobiło dobrze Amerykance. Wróciła mocniejsza w Stanford i sięgnęła po tytuł, gubiąc po drodze zaledwie jednego seta. Gdyby nie półfinał w Montrealu, zwyciężyłaby w czterech turniejach z rzędu, bowiem w Cincinnati i na US Open nie było na nią mocnych.

W samej końcówce sezonu Williams doświadczyła jeszcze jednego kryzysu formy, ale zakończyła rok ta, jak go rozpoczęła – triumfem. W Singapurze Amerykanka po raz trzeci z rzędu a po raz piąty w ogóle wygrała WTA Finals.

""
 

2. Maria Szarapowa
„Masza” ruszyła do sezonu niczym BMW, ale zanim osiągnęła obroty bolidu F1, przez moment przypominała krztuszącego się Malucha. W pierwszych trzech turniejach przegrywała spotkania wyłącznie z dwoma późniejszymi triumfatorkami oraz jedną finalistką. W Brisbane w półfinale uległa Serenie Williams, na Australian Open w czwartej rundzie Dominice Cibulkovej, a w Paryżu znów w półfinale Anastazji Pawliuczenkowej.

Na Indian Wells Szarapowej poszło już dużo gorzej, bowiem pożegnała się z rozgrywkami już po trzeciej rundzie. Po serii występów bez żadnego tytułu „Masza” spadała coraz niżej w rankingu WTA. Na niewiele zdały się półfinał w Miami i zwycięstwo w Stuttgarcie. W kwietniu Rosjanka znalazła się na 9. pozycji i Szarapowa była bliska wypadnięcia z czołowej „10”.

Marsz w górę rankingu 27-latka zapoczątkowała triumfem w Madrycie. Na kortach w Rzymie poszło jej słabo, ale zwyciężyła na Roland Garros, co wywindowało ją z 8. miejsca na 5. Na Wimbledonie Szarapowa doszła do czwartej rundy, a taki wynik oznaczał spadek o jedno oczko.

Kanadyjsko-amerykańska część sezonu nie ułożyła się po myśli „Maszy”, która w Montrealu, Cincinnati oraz na US Open dochodziła kolejno do czwartej rundy, półfinału i ponownie czwartej rundy. Mimo średniego występu na Flushing Meadows przesunęła się na 4. pozycję w rankingu. Ostatnim tytułem w wywalczonym w 2014 roku w Pekinie zapewniła sobie awans na drugie miejsce.

Na WTA Finals Szarapowa grała wyraźnie poniżej swoich możliwości. Wygrała tylko jeden mecz i nie zdołała awansować do półfinału.

""
 

3. Simona Halep
Rumunka była prawdziwą rewelacją sezonu 2014. Zaczęła jednak nieudanie, bo od porażki w pierwszej rundzie turnieju w Brisbane. Na Australian Open szło jej o niebo lepiej i doznała porażki dopiero w ćwierćfinale z późniejszą finalistką, Dominiką Cibulkovą. Dzięki temu awansowała do czołowej „10” rankingu WTA.

W Paryżu Halep powtórzyła rezultat z Brisbane, ale w Doha nie znalazła się już żadna zawodniczka, która zdołałaby ją powstrzymać. Rumunka w pierwszej fazie sezonu grała w kratkę w pełnym tego słowa znaczeniu. Po zwycięstwie w Doha odpadła w pierwszej rundzie w Dubaju, potem dotarła do półfinału na Indian Wells, by znowu doznać porażki w swoim pierwszym spotkaniu (druga runda w Stuttgarcie).

Kilka bardzo udanych występów zaowocowało awansem na piątą lokatę w rankingu WTA. A Halep kontynuowała sinusoidalną grę. Doszła do finału w Madrycie, gdzie uległa Szarapowej, parę dni później przegrała w trzeciej rundzie turnieju w Rzymie, ale na Roland Garros znów była w finale. I znów musiała uznać wyższość Szarapowej.

Występ w premierowym finale Wielkiego Szlema sprawił, że Rumunka została trzecią rakietą świata. Po osiągnięciu półfinału Wimbledonu i tytule w Bukareszcie znalazła się na drugiej lokacie. Ustępowała tylko Serenie Williams. To miejsce Halep utrzymywała aż do turnieju w Pekinie. Mimo że zagrała tam w ćwierćfinale, wyprzedziły ją Szarapowa i Kvitova. Rumunka odzyskała jednak na koniec sezonu jedną pozycję. Świetny występy na WTA Finals i awans do finału pozwoliły jej wrócić do czołowej „3” kosztem Kvitovej.

""
 

4. Petra Kvitova
Czeszka przez pierwsze miesiące sezonu prezentowała się przyzwoicie, ale nie rewelacyjnie. Na inaugurację doszła do półfinału w Brisbane. Na Australian Open doznała jednak sensacyjnej porażki w pierwszej rundzie.

Właściwie do Wimbledonu Kvitova grała średnio, z nielicznymi wyjątkami. Ćwierćfinał w Miami, półfinał w Madrycie i ćwierćfinał w Easbourne przedzielały turnieje, które Czeszka kończyła na drugiej lub trzeciej rundzie. Przez niemal cały czas utrzymywała szóstą lokatę w rankingu WTA.

Przełomowy okazał się Wimbledon. Kvitova po raz drugi w karierze triumfowała w Wielkim Szlemie. Od razu stała się czwartą rakietą globu. Po wielkim sukcesie przyszło małe rozprężenie i Czeszka szybko kończyła swoją przygodę z rozgrywkami w Montrealu oraz Cincinnati.

W końcówce sezonu Kvitova ponownie błysnęła wysoką formą. Triumfowała w New Haven i Wuhan, a w Pekinie przegrała dopiero w finale. W międzyczasie, po US Open, na którym doszła do trzeciej rundy, awansowała na trzecie miejsce w rankingu WTA. Na finiszu straciła tę lokatę, bowiem nie powiodło jej się na WTA Finals i wyprzedziła ją Simona Halep.

""
 

5. Ana Ivanović
Serbka była autorką jednego z największych skoków w światowym rankingu. Przystępowała do sezonu jako szesnasta rakieta globu. Już w pierwszym występie wykonała krok ku czołowej „10”, zwyciężając w Auckland. Na Australian Open dopiero w ćwierćfinale zatrzymała ją wtedy notowano na 31. miejscu Eugenie Bouchard. Udany występ w Melbourne uczynił Ivanović dwunastą rakietą świata.

Kolejne półtora miesiąca w wykonaniu wówczas 26-latki nie było jednak usłane sukcesami. Serbka dwukrotnie odpadała w drugiej rundzie, raz w trzeciej, a w Miami w czwartej. Tendencja zwyżkowa została podtrzymana w Monterrey, gdzie Ivanović zdobyła tytuł. W Stuttgarcie doszła do finału, a na południowych kortach też spisywała się bardzo dobrze – ćwierćfinał w Madrycie i półfinał w Rzymie.

Bez takiego powodzenia grała Serbka na turniejach wielkoszlemowych. Zarówno na Roland Garros, jak i Wimbledonie, trzecia runda okazywała się dla niej zaporą nie do przebycia. Pomiędzy dwoma Wielkimi Szlemami zwyciężyła jeszcze w Birmingham.

Do czołowej „10” Ivanović wróciła dopiero po rozgrywkach w Cincinnati, w których zagrała w finale. Po US Open (druga runda) spadła z 9. miejsca na 10., ale potem przesuwała się tylko w górę rankingowej tabelki. Półfinał w Pekinie dał jej 8. lokatę, na 7. awansowała przed WTA Finals, po turnieju w Linzu. Na Mistrzostwach WTA Serbka nie wyszła z grupy, ale dzięki dwóm grupowym zwycięstwom zakończyła sezon jako piąta tenisistka świata.

""

6. Agnieszka Radwańska
Niezły sezon w wykonaniu Polki z kilkoma mocniejszymi akcentami. „Isia” otworzyła go porażką w swoim pierwszym meczu. Kolejne turnieje były w wykonaniu Polki naprawdę dobre. Już na Australian Open doszła do półfinału. Ten rezultat uczynił ją numerem cztery na świecie. W Doha Radwańska znów grała w półfinale i awansowała na trzecią lokatę w rankingu WTA. Utrzymała ją, mimo że w Dubaju odpadła w drugiej rundzie.

Polce znakomicie szło na Indian Wells. Uległa dopiero w finale i to nękana kontuzją. Aż do Roland Garros nie schodziła poniżej poziomu ćwierćfinału – w czterech turniejach zaliczyła dwa ćwierćfinały i dwa półfinale, w tym ten w Katowicach.

Na kortach Rolanda Garrosa Radwańska nie grała tak długo, jak sama by sobie życzyła i już w trzeciej rundzie lepsza od niej okazała się Alja Tomljanović. To kosztowało „Isię” trzecią pozycję w rankingu. Spadła na czwartą. Po gorszych występach w Eastbourne (pierwsza runda) i na Wimbledonie (czwarta runda) znów straciła jedną lokatę.

Początek sierpnia przyniósł Radwańskiej jedyny tytuł w sezonie. Polka wygrała prestiżowe rozgrywki w Montrealu. W Cincinnati i na US Open tak dobrze już nie było, bo „Isia” odpadała kolejno w ćwierćfinale i drugiej rundzie. Po turnieju w Seulu, na którym znów dotarła do ćwierćfinału, spadła w rankingu na szóste miejsce.

Na tej pozycji Polka zakończyła sezon. Na WTA Finals wyszła z grupy i grała w półfinale, lecz nie zdołało to poprawić jej lokaty w rankingu WTA.

""
 

7. Eugenie Bouchard
Absolutna rewelacja sezonu. Do pierwszych rozgrywek przestępowała z pozycji 31. rakiety świata i przez cały rok pięła się w górę. Począwszy od Australian Open, gdzie zaszokowała świat tenisa i uległa dopiero w półfinale późniejszej triumfatorce, Na Li. Z miejsca „Genie” przeskoczyła z czwartej „10” rankingu WTA do drugiej.

Bouchard utrzymywała się w Top20, mimo że w Doha, Dubaju i Acapulco grała ze zmiennym szczęściem. Na Indian Wells doszła do czwartej rundy, a w Charleston do półfinału. Nieźle szło jej jeszcze w następnym turnieju, w Oeiras, ale zarówno w Madrycie, jak i Rzymie, odpadała już w pierwszej rundzie.

To była tylko cisza przed burzą, bo w Norymberdze „Genie” sięgnęła po swój premierowy tytuł. Na Roland Garros powtórzyła wyczyn z Australian Open i znów grała w półfinale. Na Wimbledonie poszła o krok dalej, osiągając pierwszy finał Wielkiego Szlema. Seria znakomitych występów pozwoliła Bouchard awansować do czołowej „10”, na 8. pozycję.

W końcówce sezonu przyszła obniżka formy. Pierwszym turniejem od Wimbledonu, na którym Kanadyjka wygrała przynajmniej dwa mecze, było US Open. Na Flushing Meadows Bouchard doszła do czwartej rundy. Po raz ostatni w tym roku „Genie” pokazała pełnię swoich możliwości, występując w finale w Wuhan.

W Pekinie i Linzu odpadła wprawdzie w drugiej rundzie, ale wciąż pięła się w rankingu. Na WTA Finals jechała jako piąta rakieta świata. W Singapurze nie wygrała jednak żadnego spotkania i zakończyła sezon na siódmej pozycji.

""
 

8. Caroline Wozniacki
Dunka na własnej skórze doświadczyła sezonu szalonego, dramatycznego, lecz z happy endem. Pierwsze miesiące upłynęły dla niej pod znakiem mizernych występów. Na Australian Open trzecia runda, na Indian Wells czwarta. „Caro” przeplatała te rezultaty półfinałem w Dubaju, ćwierćfinałem w Dubaju, półfinałem w Monterrey, ale także znacznie mniej udanymi występami. Rollercoaster.

Maj był miesiącem, który Wozniacki najchętniej wymazałaby ze swojej pamięci. Szybko odpadła z turnieju w Rzymie, a im dalej w las tym gorzej. Rory McIlroy zerwał z nią zaręczyny przez telefon, na Roland Garros przegrała już w pierwszej rundzie. Gorzej być już nie mogło.
Wozniacki po wydarzeniach, które niejedną tenisistkę by dobiły, podniosła się zaczęła grać znakomicie. Stopniowo odrabiała to, co straciła w rankingu WTA, spadając na 16. lokatę. Półfinał w Eastbourne, czwarta runda Wimbledonu i wreszcie triumf w Stambule. „Caro” wracała do czasów swojej świetności.

Niezłe występy w Ameryce Północnej zwieńczyła finałem US Open. Co prawda uległa Serenie Williams, ale wróciła do czołowej „10” notowania tenisistek. W Tokio znów doszła do finału, a w Wuhan do półfinału. Przez moment była nawet notowana na siódmej lokacie. Do Singapuru jechała jako ósma rakieta globu.

Na WTA Finals potwierdziła świetną dyspozycję, wygrywając wszystkie mecze w fazie grupowej. W półfinale po rewelacyjnym pojedynku przegrała jednak z Sereną Williams. Sezon zakończyła na ósmej pozycji w rankingu z niewielką stratą do Bouchard i Radwańskiej.

""
 

9. Angelique Kerber
Niemka zasłużyła sobie na miano jednej z najrówniejszych tenisistek sezonu 2014, biorąc pod uwagę jej sytuację w rankingu WTA. Bez fajerwerków, ale solidnie. Wówczas dziewiąta rakieta świata zaczęła od ćwierćfinału w Brisbane, a w Sydnei był już finał. Na Australian Open doszła do czwartej rundy, a w Paryżu znów zatrzymała się na ćwierćfinale.

Po turnieju w Doha, w którym w finale przegrała z Halep, awansowała na ósme miejsce w rankingu WTA. Mimo porażki w pierwszej rundzie w Dubaju znów poprawiła swoją lokatę, przesuwając się na 6. pozycję. Brak zwycięstwa w choćby jednym meczu na Indian Wells sprawił jednak, że znów znalazła się na dziewiątej pozycji. Po awansie do ćwierćfinału w Miami ponownie awansowała, ale słaba gra w Stuttgarcie, Madrycie i Rzymie nie wystarczyły, żeby utrzymać ósme miejsce.

Wciąż jednak jej lokata oscylowała w granicach siódmej-dziewiątej. Na Roland Garros i Wimbledonie poszło jej lepiej, bo dotarła odpowiednio do czwartej rundy i ćwierćfinału. Pomiędzy dwoma Wielkimi Szlemami zagrała jeszcze w finale w Eastbourne, a po Wimbledonie powtórzyła ten wyczyn w Stanford.

Była wtedy notowana na siódmej lokacie. Wobec solidnych występów, przez co należy rozumieć kilka trzecich rund, półfinał w Tokio i ćwierćfinał w Wuhan, Kerber zakończyła sezon na dziewiątym miejscu.

""
 

10. Dominika Cibulkova
Słowaczka była jedną z bohaterek pierwszej części sezonu. Zdążyła udowodnić, że stać ją na wiele, ale pary wystarczyło jej do połowy kwietnia. W Brisbane zasygnalizowała wysoką dyspozycję, dochodząc do ćwierćfinału. Na Australian Open sprawiła prawdziwą sensację. Po drodze do finału wyeliminowała Szarapową i Radwańską.

Rewelacyjna gra w pierwszym turnieju wielkoszlemowym katapultowała ją w okolice czołowej „10” rankingu WTA – na 13. pozycję. W Doha odpadła już w pierwszej rundzie, jednak w Acapulco znów zachwycała i sięgnęła po czwarty tytuł w karierze. Świetną passę kontynuowała na Indian Wells (ćwierćfinał), w Miami (półfinał) oraz Kuala Lumpur (finał). Trzy kolejne znakomite występu pozwoliły jej awansować do Top10.

Sukces w Malezji był jednak ostatnim Cibulkovej w sezonie 2014. Na Roland Garros doszła do trzeciej rundy, podobnie jak miesiąc później na Wimbledonie. Od tamtego momentu do końca roku wygrała już tylko pięć meczów.

Przez moment Słowaczka wypadła z czołowej „10”, ale po Turnieju Mistrzyń w Sofii, gdzie zwyciężyła w dwóch spotkaniach grupowych, wróciła do Top10.

""
 

Federer, Hewitt i rewolucja w Sydney

/ Krzysztof Sawala , źródło: sports.ndtv.com/własne, foto: AFP

12 stycznia w Sydney dojdzie do niezwykle interesującego meczu pokazowego i to nie tylko ze względu na fakt, że na korcie staną tak wybitni przedstawiciele dyscypliny jak Roger Federer i Lleyton Hewitt.

Szefowie australijskiego tenisa używają w kontekście tego spotkania słowa „rewolucja”. Wszystko dlatego, że byli liderzy rankingu ATP wystąpią w przedsięwzięciu, które może zapoczątkować większe zmiany w sposobie rozgrywania meczów tenisowych z powodu całkowicie nowego formatu spotkania. Federer i Hewitt zmierzą się w starciu do trzech wygranych setów, jednak o czterogodzinnym maratonie kibice mogą natychmiast zapomnieć.

Pojedynek Szwajcara i Australijczyka będzie rozgrywany w ramach zasad stworzonych przed Tennis Australia. Zakładają one znaczne przyspieszenie meczu poprzez szereg zmian regulaminowych. Najistotniejszą jest to, że poszczególne sety będą kończyć się, gdy jeden z zawodników zdobędzie nie sześć, a tylko cztery gemy – w konsekwencji tego tie break zostanie zarządzony przez sędziego przy stanie 3:3. Na tym jednak nie koniec. Dwaj 33-latkowie w poszczególnych gemach nie będą grali na przewagi, a obowiązywać będzie zasada „decydującego punktu”. Co więcej, Federer i Hewitt będą musieli być jeszcze bardziej czujni niż zwykle przy pierwszym serwisie rywala – australijscy organizatorzy wycofali bowiem z przepisów zasadę mówiącą o powtórce pierwszego podania, gdy piłka przejdzie na drugą stronę po taśmie. W takim przypadku w Sydney gra będzie kontynuowana.

– Nowy format spotkania ma zrewolucjonizować sposób patrzenia na tenis. Mamy nadzieję, że zmieni szczególnie rozgrywki na poziomie klubów tenisowych. W dzisiejszej rzeczywistości czas jest coraz bardziej cenny, a przyspieszenie meczów jest idealne dla każdego, kto chce połączyć uprawianie tego sportu z codziennym życiem – przyznał Craig Tiley stojący na czele Australijskiej Federacji.

Tiley jest dumny, że do popularyzacji miejscowego pomysłu udało się zaprosić tak znane twarze tenisowego świata. – Móc oglądać Rogera i Lleytona, naszego australijskiego mistrza, którzy zaprezentują światu ten nowy format przebiegu gry po raz pierwszy to nie tylko wspaniała sprawa dla miasta Sydney i naszego kraju, ale też w ogóle dla sportu na całym świecie – dodał szef Tennis Australia.

Zadowolenia z udziału w tej interesującej inicjatywie nie kryją też sami główni bohaterowie widowiska. – Nie mogę się doczekać przyjazdu do pięknego Sydney na tak szczególną okazję, by zmierzyć się z moim długoletnim przyjacielem i rywalem Lleytonem Hewittem – powiedział Federer, który w niedzielę sięgnął wraz z reprezentacją Szwajcarii po swój pierwszy w karierze Puchar Davisa. Australijczyk nie pozostał dłużny wielkiemu przeciwnikowi w ciepłych słowach. – Zagrać z Rogerem w całkowicie nowym formacie będzie ekscytującym wyzwaniem dla nas obu, a zarazem znakomitą zabawą z tenisem. To świetna zmiana naszej dyscypliny i głęboko wierzę, że uda się ją wprowadzić na większą skalę – stwierdził tenisista z Adelajdy.

Federer i Hewitt, którzy są rówieśnikami, mają długą tradycję wspólnych pojedynków. Szwajcar i Australijczyk spotkali się na korcie już 27 razy, z czego 18 meczów wygrał Federer. Co ciekawe jednak, w ostatnich czterech meczach jest remis 2-2, a w jedynym tegorocznym spotkaniu lepszy okazał się Hewitt. „Rusty” pokonał Federera na samym początku sezonu w finale turnieju w Brisbane.

Radwańska ulubioną zawodniczką kibiców po raz czwarty?

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

Organizacja WTA ogłosiła nominacje do nagród przyznawanych przez fanów. Kibice wybiorą m.in. ulubioną zawodniczkę, parę deblową, turniej oraz mecz. Pojawiło się kilka nowych kategorii takich jak „Najlepsze selfie” oraz „Najładniejsza sukienka”.

Polka ma szansę na zwycięstwo w najważniejszej kategorii, „Ulubiona zawodniczka roku”. Starsza z sióstr Radwańskich ma okazję na zdobycie tego wyróżnienie po raz czwarty z rzędu. Oprócz tego nasza najlepsza zawodniczka ma również szansę na zwycięstwo w kategorii „Ulubiona tenisistka na Facebooku”, „Ulubiony film WTA” i „Zdjęcie roku na Twitter Mirror”.

Doceniona została również kreacja Radwańskiej, w której występowała podczas turnieju w Rzymie oraz na Roland Garros. Sukienka w kwiatki ma szansę na tytuł „Najładniejszego stroju roku”.

Na wyróżnienie mają również szansę dwa mecze z udziałem Agnieszki Radwańskiej. W kategorii „Najlepszy mecz w Wielkiem Szlemie” nominowany jest pojedynek Polki z Wiktorią Azarenką w ćwierćfinale Australian Open. Na tytuł najlepszego spotkania w roku, w imprezie innej niż wielkoszlemowa, ma szansę ćwierćfinałowy bój krakowianki z Dominika Cibulkovą w Miami.

Głosować we wszystkich kategoriach można na stronie WTA.
 

Indie: Radwańska zagra w finale

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Ekipa Agnieszki Radwańskiej, drużyna Pune Marathas z kompletem zwycięstw przeszła fazę grupową Tenisowej Ligi Mistrzów i w środę zagra w finale. Krakowianka dzisiaj odnotowała pierwszą porażkę w Indiach, ulegając Martinie Hingis 4:6.

W ubiegłym tygodniu Radwańska wygrała ze Szwajcarką (6:3), ale tym razem role się odwróciły i po zaciętej rywalizacji górą okazała się była liderka rankingu.

Wcześniej Agnieszka Radwańska i Marcos Baghdatis ograli w mikście Michaiła Jużnego oraz Martinę Hingis 6:3. Cypryjczyk po raz kolejny okazał się niezawodny w końcówce rywalizacji.

Co prawda Baghdatis w meczu z Jużnym roztrwonił prowadzenie 5:1, ulegając Rosjaninowi w tie breaku. Oznaczało to jednak, że w meczu między Pune Marathas z Hyderabad Aces jest remis po 24 i o końcowym zwycięstwie musi zadecydować tie break. W tym Cypryjczyk nie pozwolił już sobie na dekoncentrację, wygrywając 5-3.

Dla zespołu Pune było to czwarte zwycięstwo w czwartym meczu i bezdyskusyjny awans do finału. W nim zmierzy się z ekipą Delhi Dreams, której barw bronią m.in. Jelena Janković oraz Kevin Anderson. Rozstrzygający mecz pokazowej imprezy w Indiach rozegrany zostanie w środę.


Wyniki

Pune Marathas – Hyderabad Aces 25-24
Pat Cash – Mark Philippoussis 3:6
M. Baghdatis, A. Radwańska – M. Jużnyj, M. Hingis 6:3
Agnieszka Radwańska – Martina Hingis 4:6
M. Baghdatis, S. Myneni – M. Jużnyj, J. Nedunchezhiyan 6:3
Marcos Bagdatis – Michaił Jużny 5:6 i w dodaktowym tie breaku 5-3

Bouchard: mogłam zostać bibliotekarką

/ Anna Niemiec , źródło: vancouversun.com/własne, foto: AFP

Eugenie Bouchard w rozmowie z kanadyjską prasą podsumowała niedawno zakończony sezon. Młoda tenisistka opowiedziała m.in. o tym, jak znosi popularność i czy jest mecz, który chciałaby rozegrać jeszcze raz. 

Wiele tenisistek przyznaje, że nie do końca radzi sobie z popularnością, która przychodzi po sukcesie. Sporo było przypadków, kiedy młode dziewczyny nie potrafiły odnaleźć się w nowej sytuacji. Ciągłe zainteresowane mediów i kibiców stwarza dodatkową presję, której zawodniczki czasami nie są w stanie sprostać. Są też dziewczyny, którym sława oraz blichtr uderzają do głowy i tenis schodzi wtedy na dalszy plan. Bouchard jest obecnie jedną z najpopularniejszych tenisistek na świecie. Wschodząca gwiazda tenisa narzekać na to, że jest w centrum zainteresowania, jednak nie zmierza. – Wiedziałam, na co się piszę – skomentowała Kanadyjka. – Gdybym nie chciała uwagi, zostałabym bibliotekarką. Myślę więc, że wszystko jest ok. Muszę tylko pilnować, żeby tenis pozostał priorytetem.

Tenisistka urodzona w Montrealu zdradziła, że przekonanie się o tym, że jej życie się zmieni, zajęło jej niewiele czasu. – Trwało to kilka dni, żeby przyzwyczaić się do całej sytuacji. Nie wiem, czy to jest coś, do czego da się całkowicie przyzwyczaić. Wszyscy, szczególnie w Montrealu, podchodzą do mnie, rozmawiają, proszą o zdjęcie lub próbują je zrobić. To jest jedna strona medalu. Oczywiście jest też sporo pozakortowych zobowiązań. Muszę się nauczyć lepiej gospodarować czasem. Myślę, że już wykonałam dobrą robotę, ale ta umiejętność na pewno będzie mi potrzebna.

""

Eugenie Bouchard zdradziła również, że awans do półfinału Australian Open był punktem zwrotnym w jej karierze. – Udowodniłam sobie, że jestem w stanie rywalizować na największych kortach świata. Grałam na korcie centralnym ćwierćfinał imprezy wielkoszlemowej i wygrałam zacięty mecz. Grałam będąc w centrum zainteresowania i z całą otoczką towarzyszącą turniejowi. Udowodniłam sobie, że odnajduję się w takich sytuacjach. Mogę rywalizować z najlepszymi zawodniczkami w zaawansowanych fazach Wielkich Szlemów, co jest kluczowe w tej dyscyplinie sportu.

Kanadyjka jest osobą, która stara się nie oglądać na to, co było. Uważa, że nie ma co tego roztrząsać. Jest jednak jeden pojedynek, który tenisistka chętnie by powtórzyła. – Chciałabym móc rozegrać finał Wimbledonu jeszcze raz, bez względu na to czy bym wygrała, czy przegrała. Chciałabym po prostu jeszcze raz tego doświadczyć. Poza tym nie będę się rozwodzić nad przeszłością. Ważne, żeby się uczyć z doświadczeń, ale lepiej skupiać się na przyszłości.

""

A jaka jest największa różnica pomiędzy Eugenie Bouchard teraz, a tą, która grała dwanaście miesięcy wcześniej? – Mam teraz dużo więcej doświadczenia niż w listopadzie 2013 roku. Myślę, że wiele przeszłam. Potrafię opanować nerwy wchodząc na wielkie korty i jestem w stanie wytrzymać mentalnie trudne mecze. Kiedy gram z przeciwniczką z czołowej „10” lub „5”, wierzę w siebie bardziej niż kiedyś.

Najlepsza kanadyjska tenisistka zdradziła również, że planuje zmodyfikować swój kalendarz startów. – Gdy dochodzisz daleko w ważnych turniejach, to bardzo męczysz ciało i umysł. Ważne, żeby mieć czas, aby odpocząć. Trudno mi będzie jednak zrezygnować z turniejów, ponieważ uwielbiam grać i rywalizować.

„Genie” zdaje sobie sprawę, że waleczność jest jej największą zaletą na korcie. – Nakładam na siebie dużą presję, ponieważ mam wobec siebie wysokie wymagania. Zawsze chcę dać z siebie wszystko co najlepsze, bez względu na to, czy jest to tenis, czy gra planszowa z rodziną.

Po porażce w finale Wimbledonu Bouchard na korcie wiodło się trochę gorzej niż w pierwszej części sezonu. Tenisistka odpadła między innymi w pierwszej rundzie w Montrealu. – To mi pokazało, jak dużo mogę się jeszcze poprawić. Czuję, że wzniosłam się w tym roku na wyższy poziom, ale nadal dużo pracy przede mną.

Wiele osób wydaje się zaskoczonych jej sukcesami, ale 20-latka z Montrealu bez fałszywej skromności przyznaje, że nigdy nie spodziewała niczego mniej, niż już osiągnęła. – Tenis to jest coś, co robię, odkąd skończyłam pięć lat. Już jako bardzo młoda dziewczynka marzyłam o zwycięstwach w turniejach wielkoszlemowych. Ciężko trenowałam przez 15 lat i zawsze w siebie wierzyłam. Bardzo dobre rezultaty są super, ale dla mnie nie są niespodzianką. Ten rok na pewno był krokiem do przodu w mojej podróży – zakończyła Eugenie Bouchard.

A tak Kanadyjka spędzała czas już po zakończeniu sezonu:

Francuski krajobraz po bitwie

/ Krzysztof Sawala , źródło: tennis.com/własne, foto: AFP

Po raz trzeci z rzędu występ reprezentacji Francji w finale Pucharu Davisa zakończył się porażką. Przegrana przed własną publicznością w Lille nie mogła pozostać bez śladu. W ogniu krytyki znalazł się kapitan Arnaud Clement.

Scena w Lille była przygotowana na wielki spektakl i kibice zgromadzeni na stadionie im. Pierre’a Mauroy rzeczywiście taki spektakl dostali. Do szczęścia miejscowym kibicom brakowało tylko jednego – pierwszego od 13 lat zwycięstwa „Trójkolorowych” w całych rozgrywkach.

O ile przez cały tydzień mówiło się w mediach zwłaszcza o problemach Rogera Federera z dokuczającym bólem pleców i konflikcie ze Stanem Wawrinką, to o kadrze francuskiej pisało się dość zgodnie – zmobilizowani, świetnie przygotowani, gotowi do walki. Specjalne, kilkudniowe zgrupowanie drużyny – ani Jo-Wilfried Tsonga, ani Richard Gasquet czy Gael Monfils nie grali w finałach ATP w Londynie – miało zapewnić optymalną dyspozycję fizyczną graczy oraz świetną atmosferę w zespole.

Bańka prysła jednak dość szybko, bo już w pierwszym spotkaniu Tsonga, francuska rakieta numer jeden, uległ wyraźnie Stanowi Wawrince. Co prawda emocje w weekend uratował Monfils, pokonując Federera, ale sytuacja jeszcze piątkowego wieczoru przybrała dla gospodarzy niekorzystny obrót.

We francuskich mediach pojawiło się wiele informacji o słowach Tsongi, który nie był zadowolony z postawy własnych kibiców. Francuz mówił, że czuł się jakby grał na terenie rywala i że niepodobieństwem jest, że został wygwizdany we własnej hali. Po słabym występie przeciwko Wawrince takie słowa nie zostały nad Sekwaną odebrane pozytywnie. Kiedy w sobotę gruchnęła wiadomość, że Tsonga nie zagra w deblu, zaczęło się łączenie decyzji kapitana Arnaud Clementa właśnie z piątkowymi wydarzeniami.

Okazało się, że przed dalszą grą Tsongę powstrzymała kontuzja łokcia, którą jednak kapitan kadry chciał ukryć przed Szwajcarami do niedzieli. Jeszcze jednak w sobotę „wygadał się” szef francuskiej federacji Jean Gachassin, który stwierdził, że „Jo-Willy” prawdopodobnie na niedzielny mecz z Federerem nie wyjdzie. Według relacji, problemy Tsongi z łokciem rozpoczęły się jeszcze w trakcie zgrupowania, a decyzję o występie w piątek podjął sam zawodnik.

We Francji krytyka za taktyczne podejście do tak ważnego starcia spadła na Clementa, któremu zarzuca się złą ocenę sytuacji – mówi się, że zamiast Tsongi można było wprowadzić do gry Gillesa Simona, a nie wystawiać niedysponowanego w pełni tenisisty. – Oczywiście jako kapitan będę musiał to wszystko przemyśleć. Będę zadawał sobie teraz pytania, co mogłem zrobić lepiej przed meczem, w trakcie treningów czy nawet podczas samych spotkań. Muszę być lepszym kapitanem w przyszłości, ale zarazem chcę przyznać, że mam pełną świadomość faktu, że Szwajcaria była lepszym zespołem od nas w trakcie całego weekendu – zauważył Clement.

Ostrożny w słowach był także wspomniany Simon. – Nie patrzę na to w ten sposób, że miałem szansę na występ i teraz tego żałuję. Tsonga podjął decyzję, że chce grać. Nie ma powodu, by zastanawiać się co by było, gdyby… Nikogo to nie obchodzi i nie ma to dziś żadnego sensu – powiedział Francuz.

Przypomnijmy, że w Lille po Puchar Davisa sięgnęli Szwajcarzy, którzy dzięki wygranej deblowej Rogera Federera i Stana Wawrinki nad Julienem Benneteau i Richardem Gasquetem zdobyli drugi punkt, a kropkę nad „i” postawił w niedzielę Federer gładko ogrywając zastępującego Tsongę Gasqueta.

Federer: chciałem wygrać dla Stana i reszty zespołu

/ Krzysztof Sawala , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Roger Federer w niedzielę do swojej niezwykłej kolekcji trofeów dołożył jeden z nielicznych, którego dotąd nie udało mu się zdobyć. Szwajcar wygraną w Pucharze Davisa zadedykował całej ekipie, a zwłaszcza Stanowi Wawrince.

Od wczesnego wieczora finałowej niedzieli podczas ATP World Tour Finals w Londynie, kiedy Federer oddał walkowerem decydujące spotkanie Novakowi Djokoviciowi z powodu kontuzji pleców, w szwajcarskiej drużynie trwał wyścig z czasem. Wyścig, który rozpoczął się od optymizmu 17-krotnego mistrza turniejów wielkoszlemowych co do występu w rozstrzygającym starciu o Puchar Davisa w Lille, a który w środku tygodnia przerodził się w poważne obawy co do zdolności wyjścia 33-latka na kort. Zdrowie Federera zdominowało tenisowe media do tego stopnia, że niemal do ostatnich chwil to jego dyspozycja zajęła czołówki gazet, a nie sportowa rywalizacja.

Federer ostatecznie na korcie pojawił się we wszystkie trzy dni weekendu, choć w piątek jego występ przyniósł Szwajcarom więcej powodów do obaw, niż oddechu. Na szczęście dla tłumów kibiców na stadionie im. Pierre’a-Mauroy w Lille i dla całej szwajcarskiej publiczności w kraju wynik całkowicie otwarty po pierwszym dniu zmagań pozostawił Stan Wawrinka, który pokonał w dobrym stylu Jo-Wilfrieda Tsongę.

Para Federer-Wawrinka, której domniemany konflikt był drugim po kłopotach zdrowotnych wicelidera rankingu ATP tematem w całym tygodniu, w sobotę wyprowadziła gości na kluczowe prowadzenie 2-1, a w niedzielę Federer, wyraźnie już w lepszym stanie fizycznym, dosłownie zmiótł z kortu Richarda Gasqueta. I choć to jeden z najwybitniejszych przedstawicieli dyscypliny w historii zajął w poniedziałek niemal wszystkie pierwsze strony gazet, które uwieczniły wyraźnie wzruszonego Federera po końcowym sukcesie, to sam Szwajcar nie chciał kreować się na głównego bohatera spektaklu. – Ten tytuł jest dla chłopaków, dla całej naszej drużyny i całej Szwajcarii. Ludzie, którzy są w tym zespole, są w nim od 10 lat. To niesamowite, że dziś możemy się wszyscy razem cieszyć z tego zwycięstwa – przyznał Federer.

Jego postawę dobrze było widać podczas dekoracji wręczenia głównego pucharu, który wznieśli najpierw kapitan reprezentacji Helwetów Severin Luthi oraz wspomniany Wawrinka. – To Stan wyprowadził nas na prowadzenie w piątek, to jego punkt okazał się dla nas najważniejszy. To dzięki niemu i jego ogromnej pracy nie tylko w ten weekend, ale przez te wszystkie lata, możemy dzisiaj być tak szczęśliwi. I to dzięki niemu ja mogłem zdobyć w niedzielę decydujący punkt, jestem tego w pełni świadomy – dodał Federer, a na spotkaniu przedstawicieli szwajcarskiej federacji z całą drużyną stwierdził: – to Stan Wawrinka jest MVP tego weekendu. Dziękuję mu i gratuluję.

Trudno spekulować czy po końcowym sukcesie Federer, który wrócił do reprezentacji daviscupowej w tym roku po dłuższej nieobecności, w przyszłym sezonie będzie dalej przewodził szwajcarskiej ekipie. – Teraz czas na radość, a emocje, które przeżyłem w Lille to jedne z najpiękniejszych w całej mojej karierze. Nie wiem jak będzie w przyszłym roku. Ten finał był wspaniały, z absolutnie niesamowitą publicznością. Jestem bardzo szczęśliwy, że udało mi się zachować koncentrację i zagrać dobrze wtedy, kiedy było to potrzebne. Chcę się teraz cieszyć razem z moimi przyjaciółmi – zakończył.

Federer dzięki triumfowi w Pucharze Davisa 2014 niemal dopełnił listę tenisowych osiągnięć. Szwajcarowi brakuje teraz właściwie już tylko jednego tytułu – olimpijskiego złota w grze pojedynczej. Ostatnią szansę na walkę o ten medal Federer dostanie w 2016 roku podczas igrzysk w Rio de Janeiro.

Ivanović i Azarenka zagrają w Brisbane

/ Anna Niemiec , źródło: ndtv.com/własne, foto: AFP

Kolejne gwiazdy kobiecego tenisa potwierdzają swój udział w turniej Brisbane International. W zawodach wezmą udział cztery mistrzynie wielkoszlemowe. Do Marii Szarapowej i Samanthy Stosur dołączyły Ana Ivanović i Wiktoria Azarenka.

Brisbane to dla Białorusinki miejsce wyjątkowe. Dwukrotna mistrzyni Australian Open zdobyła tam pierwszy tytuł WTA. – Brisbane to zawsze był dla mnie specjalny turniej, odkąd zwyciężyłam tam w 2009 roku. Wiem, że obsada będzie mocna, więc to najlepszy z możliwych sposobów, żeby zacząć nowy sezon – powiedziała Azarenka.

W ostatniej edycji białoruska tenisistka dotarła do finału, w którym przegrała z Sereną Williams. Amerykanka tytułu nie będzie bronić.

Brisbane Interational odbędzie się w terminie 4-10 stycznia.
 

 

Halep i Kvitova dołączyły do Radwańskiej

/ Anna Niemiec , źródło: sport24.co.za/własne, foto: AFP

Organizatorzy turnieju Apia International Sydney mają powody do radości. W sobotę poinformowali o udziale Simony Halep i Petry Kvitova. Tym samym w zawodach zagrają trzy tenisistki z czołowej szóstki rankingu.

Czeszka i Rumunka dołączyły do Agnieszki Radwańskiej, która swój udział potwierdziła już wcześniej. Polka to mistrzyni tego turnieju z 2013 roku. W tym roku krakowianka przegrała jednak w Sydney już pierwszy mecz z Bethanie Mattek-Sands. W tegorocznej edycji nie powiodło się również rumuńskiej tenisistce, która w pierwszej rundzie musiała uznać wyższość Madison Keys.

Finalistka Roland Garros zapowiedziała, że podczas Apia International Sydney chętnie zdobyłaby swój dziewiąty tytuł. – Nie wygrałam jeszcze turnieju w Australii, więc to byłby idealny początek roku, gdyby udało mi się wygrać w Sydney – powiedziała Halep.

Z wyżej wymienionej trójki najlepiej w ostatniej edycji australijskich zawodów wypadła Kvitova. Czeszka dotarła do półfinału, w którym przegrała z późniejszą zwyciężczynią Cwietłaną Pironkową.

Przyszłoroczna edycji Apia International Sydney odbędzie się w terminie 11-17 stycznia.