Despacito, taniec i szlem – kulisy triumfu Ostapenko

/ Antoni Cichy , źródło: własne/elespanol.com, foto: AFP

Jelena Ostapenko w sobotę została wielkoszlemową mistrzynią. Pokonała Simonę Halep i przezwyciężyła stres. O ostatnich godzinach Łotyszki przed finałem opowiedziała jej trenerka, Anabel Medina Garrigues.

10 czerwca. Dla wielu sobota jak sobota. Dla jednej dziewczyny, jej trenerki, rodziców i bliskich dzień, którego nie zapomną do końca życia. Dzień, w którym ze zdolnej tenisistki z papierami na wielkie granie stała się mistrzynią wielkoszlemową. Pokonała 4:6, 6:4, 6:3 Simonę Halep i zdobyła w ogóle pierwszy tytuł na poziomie wyższym niż ITF Pro Circuit.

Ostapenko na korcie nie sprawiała wrażenia innej tenisistki niż ta, która wygrała sześć poprzednich meczów. Grała falami, ale to dla niej norma. Już w pierwszym gemie zaprezentowała się tak, żeby nikomu nawet do głowy nie przyszło, że mogłaby się stresować. Ale jest tylko i aż 20-latką, która nigdy wcześniej nie doświadczyła wielkoszlemowego finału. Przeżywała ten mecz. Może nawet bardziej, niż ktokolwiek przypuszczał.

Medina jak melissa
W Paryżu w boksie Łotyszki siadała Anabel Medina Garrigues. 34-latka urodzona w Walencji jeszcze kilka miesięcy temu była aktywną tenisistką. Brała udział w turnieju olimpijskim w Rio – oczywiście w deblu. W grze podwójnej dwukrotnie wygrywała Rolanda Garrosa: w 2008 roku i 2009 roku, kiedy Ostapenko miała 11, później 12 lat. Rola Hiszpanki w sukcesie młodej Łotyszki jest trudna do oszacowania. Ale na pewno wielka. Dzieliła się doświadczeniem, potrafiła jednym gestem z trybun dać znak podopiecznej.

2 czerwca 2017

Medina Garrigues także przeżywała coś po raz pierwszy. Jej podopieczna w finale turnieju wielkoszlemowego – jeszcze kilka tygodni, może dni temu nie brałaby tego na poważnie. Mimo że dopiero niedawno zeszła z kortu jako zawodniczka, potrafiła dołożyć brakujący element do zwycięskiej układanki. Wtedy, kiedy nikt nie widział. Kiedy nie radziła, czy przeciwko Halep grać crossowo czy serwować tak, a nie inaczej – choć to na pewno też robiła i na pewno otworzyła tym drogę Łotyszki do triumfu. Ale kto wie, czy najważniejszej części trenerskiej pracy nie wykonała w najbardziej niekonwencjonalny sposób. W najmniejszym stopniu niezwiązany z grą w tenisa.

Chodź, zatańczymy
Zaczęło się zwyczajnie. Jeśli o czymś zwyczajnym takiego dnia można mówić. Pobudka, uczucie ekscytacji przypominające o wyjątkowości tej soboty. To nie dziwi. Tak jak nie dziwi, że Hiszpanka poszła towarzyszyć Jelenie podczas rozgrzewki. Ostapenko, którą zastała, nie była tą dziewczyną co zawsze. – Kiedy się obudziłam, miałam motyle w brzuchu. Poszłam na rozgrzewkę, ale Jelena była bardzo nerwowa. Zapytałam ją, jak się czuje. Powiedziała, że nie chce z nikim rozmawiać. Byłam przecież zawodniczką, doskonale wiedziałam, co to znaczy. Taka złość świadczy o jednym. Masz nogi z waty. To oczywiste, że trzeba było to jakoś zmienić – napisała na łamach El Espanol.

Medina Garrigues musiała co prędzej znaleźć wyjście z tej sytuacji. Być jak pani psycholog, uspokoić i rozluźnić 20-latkę. Sięgnęła po narzędzie niekonwencjonalne. Przeczytała, co gra w duszy podopiecznej, co będzie pozytywnym impulsem. Trafiła. – Jelena uwielbia tańczyć. Zawsze ma słuchawki na uszach. Powiedziałam jej: puść na głos muzykę i włącz „Despacito”. Piosenka zaczęła lecieć z głośników jej iPhona. Poprosiłam ją: pokaż mi, czego nauczył cię twój nauczyciel od tańca. Zaczęłyśmy tańczyć, uśmiechać się, Jelena wystarczająco się odprężyła. Zmienił się jej wyraz twarzy, właściwie się rozgrzała. Potem wszystko już poszło w dobrym kierunku – zdradza kulisy ostatnich godzin przed meczem 34-letnia Hiszpanka.

10 czerwca 2017

To tylko kolejny mecz
Trenerka Łotyszki z autopsji zna to uczucie zbliżającego się finału wielkoszlemowego. Doświadczała go dwukrotnie, znamienne, że w Paryżu. Choć nie umywało się to do tego, co czekało Ostapenko. Ona miała wyjść na kort osamotniona, bez deblowej partnerki, bez kogokolwiek, do kogo mogłaby się odezwać po nieudanym zagraniu, z kim mogłaby skonsultować taktykę na następną piłkę. Ale Hiszpanka wniosła do zespołu Łotyszki spokój, tonuje impulsywną 20-latkę. – Bardzo ważne, żeby na każdy mecz zapatrywać się w ten sam sposób. Jeśli nadaje się mu zbyt wielką wagę, powstaje niepotrzebny stres, a jego trzeba unikać za żadnego skarby. Tak nie należy pod chodzić do finału Wielkiego Szlema. Powtarzałam Jelenie: to tylko kolejny mecz.

I kolejny, siódmy mecz w Paryżu Jelena też wygrała.

""

Antoni Cichy

Kontuzjowana Szarapowa nie zagra w Wimbledonie!

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Drugi z rzędu Wimbledon bez Marii Szarapowej. Rosjanka w ogóle nie zagra w Londynie, choć miała wystąpić w kwalifikacjach. Kontuzja mięśnia wykluczyła ją z całego sezonu na kortach trawiastych.

Szarapowa wróciła na kort 26 kwietnia, ale w turnieju wielkoszlemowym zagra najwcześniej pod koniec sierpnia w Nowym Jorku. Rosjanka nie zdążyła wykurować się po kontuzji odniesionej w Rzymie. Odniosła ją tego dnia, którego dowiedziała się, że nie dostanie dzikiej karty do Rolanda Garrosa. Dwie godziny, które zdecydowały, że nie zagra w dwóch turniejach Wielkiego Szlema.

Pięciokrotna mistrzyni wielkoszlemowa straci w ogóle cały sezon na kortach trawiastych. Zabraknie jej najpierw w Birmingham, gdzie dostała dziką kartę, a następnie w kwalifikacjach Wimbledonu. Poinformowała o tym za pośrednictwem Facebooka. – Dodatkowe badania naderwanego mięśnia, do którego doszło w Rzymie, wykazały, że nie będę w stanie uczestniczyć w turniejach na trawie, w których miałam grać – napisała.

Szarapowa na kort wróci dopiero na przełomie i sierpnia. Planuje zagrać Bank of the West Classic. – Będę pracowała nad powrotem do zdrowia, a kolejny turniej w moich planach to Stanford – zakończyła oświadczenie.

Rosjankę ominą dwie wielkie szanse na poprawienie dorobku punktowego. Już na pewno nie dostanie się z rankingu do głównej drabinki US Open. Musi liczyć na dziką kartę od USTA lub walczyć o awans do turnieju w kwalifikacjach.

Roland Garros: sen trwał w finale, Ostapenko mistrzynią!

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Jelena Ostapenko sensacyjną mistrzynią Rolanda Garrosa! 20-letnia Łotyszka w finale przegrywała już 4:6, 0:3, by zwyciężyć Simonę Halep w trzech setach 4:6, 6:4, 6:3.

Sen Jeleny Ostapenko nie skończył się na awansie do finału. Zaczynała rozgrywki jako 47. w rankingu, nigdy wcześniej w Paryżu nie wygrała meczu, nawet w turnieju juniorskim, ale w siedmiu rundach była nie do zatrzymania. W finale także. W pojedynku młodzieńczego polotu i brawury ze spokojem i doświadczeniem wygrała bezkompromisowa postawa Łotyszki. Grała falami, ale potrafiła się podnieść po trzech, czterech słabszych gemach. Wiara w sukces i super ofensywny tenis zostały nagrodzone. Trzy gemy dzieliły Halep od triumfu i prowadzenia w rankingu WTA, ale wtedy 20-latka wróciła do imponującej, ofensywnej gry.

Ostapenko zaczęła mecz szokująco. Już po dwóch minutach przełamała do zera Halep. Bombardowała przeciwniczkę, jakby to był trening, a nie finał turnieju Wielkiego Szlema. Rumunka wiedziała jednak, że kluczem do zwycięstwa będzie postawa przy drugim podaniu rywalki i przy dłuższych wymianach. Korzystała z tego i błyskawicznie odłamała. Obie grały nieregularnie przy własnym podaniu, szczególnie Łotyszka, która rzadko trafiała pierwszym podaniem. Do stanu 4:4 jeszcze po razie wymieniły się przełamaniami. W decydujących fragmentach seta górę nad brawurowymi atakami 20-latki wziął spokój Rumunki. Halep wygrywała konsekwencją, zgarnęła gema serwisowego na 5:4 i przełamała nerwowo grającą Ostapenko, kończąc seta.

Nieudana końcówka drugiej partii rozregulowała Ostapenko. Halep grała spokojnie, bardzo dobrze w defensywie, a rywalka psuła piłki. Zaowocowało to prowadzeniem 3:0 turniejowej „trójki”. Łotyszkę tak to zdenerwowało, że chciała jak najszybciej kończyć akcje. Zamiast zdobywać punkty psuła jednak piłkę za piłką. Rumunka dalej uciekała i prowadzenie 4:0 miała na wyciągnięcie ręki. Obraz spotkania zmieniła nieco piłka przy 40-0 dla Halep, którą Ostapenko posłała w linie.

Mimo że przegrała gema, kilka lepszych zagrań pozwoliło jej się ustabilizować i uspokoić. Finalistka z 2014 roku miała szansę, żeby dobić jeszcze rywalkę, ale wyrównanego gema po obronie trzech break pointów wygrała Ostapenko. Na fali doprowadziła do przełamania powrotnego, za chwilę obroniła dwa break pointy przy własnym podaniu i wyrównała na 3:3. Set zaczął się od nowa, a Łotyszka przypominała tenisistkę z najbardziej udanych fragmentów finału. Przełamała na 4:3, Rumunka jeszcze odłamała, ale kolejne dwa gemy wygrała wyraźnie podbudowana 20-latka.

Początek decydującej partii wyglądał trochę jak pierwszy etap drugiego seta. Dalej wiele zależało od tego, czy Łotyszka trafi, a ona nie trafiała. Halep objęła prowadzenie 3:1, ale 20-letnia przeciwniczka szybko zaczęła grać swoje. Była lepsza w dwóch bardzo wyrównanych gemach i nie przeszkodziło jej to, że obie rozegrały kilka dłuższych wymian. W gemie lacostowskim przełamała Rumunkę. Pomogło jej szczęście, bo przy drugim break poincie uderzyła w taśmę, piłka zatańczyła i choć wydawało się, że wyjdzie na aut, spadła po stronie Rumunki, dając Ostapenko przełamanie. To było kluczowe. Zaczął się koncert 20-latki. Grała imponująco, ofensywnie. Uderzała piłkę za piłką i trafiała. Nie wstrzymywała ręki, jakby w ogóle nie zbliżała się do tak wielkiego sukcesu. Wygrała 8 z 11 piłek, w tym te dwie najważniejsze – dwie ostatnie.

Ostapenko to najmłodsza triumfatorka turnieju Wielkiego Szlema od 2004 roku, kiedy mistrzynią US Open została Swietłana Kuzniecowa. Jest pierwszą łotewską tenisistką, która wygrała turniej wielkoszlemowy, wcześniej żaden zawodnik z Łotwy nie awansował nawet do finału. Po zwycięstwie awansuje na 12. miejsce w rankingu WTA. Tak wysoko oczywiście jeszcze nie była notowana. 20-latka z Rygi w Paryżu zdobyła pierwszy tytuł w karierze. Ostatnio w finale Wielkiego Szlema czegoś takiego dokonał Gustavo Kuerten. Zrobił to 8 czerwca 1997 roku. Tego dnia urodziła się… Ostapenko.


Wyniki

Finał singla:
Jelena Ostapenko (Łotwa) – Simona Halep (Rumunia, 3) 4:6, 6:4, 6:3

’s-Hertogenbosch: Radwańska później zacznie sezon na trawie

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Agnieszka Radwańska nie rozpocznie sezonu na kortach trawiastych w 's-Hertogenbosch. Polka wycofała się z powodu choroby.

Radwańska planowała pierwszy turniej na trawie rozegrać w holenderskim 's-Hertogenbosch. Na przeszkodzie, by wzięła udział w Ricoh Open, stanęła jednak choroba.

Krakowianka sezon na kortach trawiastych rozpocznie w Birmingham, gdzie w zeszłym roku odpadła w drugiej rundzie. Przegrała wówczas z Coco Vandeweghe.

Polkę w turniejowej drabince Ricoh Open zastąpiła Dominika Cibulkova.

Roland Garros: finał dwóch biegunów

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Dziś finał Rolanda Garrosa. O tytuł zagrają faworytka i tenisistka, która przed tegorocznym turniejem w Paryżu nie wygrała nawet jednego meczu. Czy Simonę Halep przed zostaniem numerem jeden na świecie powstrzyma sensacyjna Jelena Ostapenko?

Z jednej strony faworytka, z drugiej dziewczyna, którą wszyscy znają, o której wszyscy wiedzą, że jest groźna, ale akurat tym razem nie miała być aż tak groźna. Takiego składu finału nie dało się przewidzieć.

Kiedy kilka tygodni temu w artykułach żonglowano nazwiskami faworytek bukmacherów, owszem, często pojawiała się Halep, ale obok niej też Garbine Muguruza, Elina Switolina, Kristina Mladenovic czy nawet mistrzyni z Charleston Daria Kasatkina. Jeleny Ostapenko nikt do finału nie wysyłał.

Raz, że to średni dla niej sezon z finałem w Charleston (przegrała właśnie z Kasatkiną) i niczym wielkim poza tym. Dwa, że w rankingu WTA zajmuje 47. miejsce. Trzy, że w Paryżu na mączce nigdy nie czuła się dobrze. Nigdy.

Kopciuszek
Rok 2014 – Jelena Ostapenko odpada w pierwszej rundzie turnieju juniorskiego.

Rok 2015 – Jelena Ostapenko odpada w pierwszej rundzie kwalifikacji.

Rok 2016 – Jelena Ostapenko odpada w pierwszej rundzie turnieju głównego.

Dla historii roku 2017 trudno znaleźć właściwe określenie. Niesamowita? Imponująca? Historyczna? Po trochu każdej. Od 34 lat w finale Rolanda Garrosa nie grała nierozstawiona tenisistka. W tym roku zmieni to Łotyszka. Może zostać pierwszą łotewską triumfatorką turnieju wielkoszlemowego. A w tle krąży jeszcze historia z liczbami. Półfinał wygrała w dniu urodzin, 8 czerwca, z Timeą Bacsinszky urodzoną 8 czerwca.

Szperacze faktów znaleźli jeszcze jedną datę. Ale to za chwilę. Ostapenko może zdobyć pierwszy w karierze tytuł. Pierwszy i od razu wielkoszlemowy. Ostatnio dokonał tego Guga Kuerten. To było w Paryżu. To było 8 czerwca 1997 roku. Tego dnia, którego urodziła się Ostapenko.

I bardzo możliwe, że ona pójdzie w ślady Brazylijczyka. Zagra tak jak zawsze. Będzie bombardowała stojącą po drugiej stronie siatki rywalkę, z którą zmierzy się po raz pierwszy w karierz. Tylko jak to w przypadku jej gry – beztrosko ofensywnej, nieskażonej kunktatorstwem, ale i nieprzewidywalnej, pojawia się pytanie, czy skalibruje celownik? Jeśli tak, jak czołg będzie zmierzać po tytuł. Jeśli nie, zacznie się denerwować, patrzyć w stronę boksu, a tak doświadczona rywalka jak Halep, to wykorzysta. 

Choć ten turniej pokazuje pewną zmianę u Ostapenko. Wciąż spogląda na trenerkę, potrafi rozkładać ręce po nieudanym zagraniu, a po błędzie przekonywać sędziów, że błędu nie było. Ale jest spokojniejsza. Po jednym z gemów z Bacsinszy, w którym myliła się trzykrotnie, uśmiechnęła się i w następnym grała swoje.

Finał Simony i lekarzy
Finałowa obecność Łotyszki szokuje, ale obecność Rumunki też może zaskakiwać. Ze zgoła innych powodów. Kilka dni przed rozpoczęciem Rolanda Garrosa nie było pewne, czy w ogóle wyjdzie na kort. W Rzymie skręciła kostkę, uszkodziła więzadła. Mówiła, że szanse na jej występ oscylują w graniach 50 procent. Jeśli wygra, wielkie słowa uznania będą należały się jej lekarzom, którzy zdążyli ją postawić na nogi. Wyszła na kort, a co stało się później, nie trzeba przypominać. Wytrzymywała trudy nawet takich pojedynków jak z Eliną Switoliną.

Przy zwycięstwie Rumunki sprawdzi się to, co wielu powtarzało przed ćwierćfinałem, że ta która wygra mecz Halep – Switolina, wygra i całego Rolanda Garrosa. A jeśli już tenisistka z Konstancji wzniesie puchar za mistrzostwo, z tego turnieju równie często jak finał będzie wspominany właśnie jej pojedynek z Ukrainką. Przegrywała 1:5 w drugim secie (w pierwszym lepsza okazała się Switolina), by wygrać całe spotkanie. Po drodze obroniła jeszcze piłkę meczową. 

25-latka pokazała, jak mocna jest psychicznie. Jak odporna na niepowodzenia. I jak zdeterminowana, by w poniedziałek zostać rakietą numer jeden na świecie. Dla niej stawka tego finału jest podwójna. Pierwszy wielkoszlemowy tytuł i pierwsze prowadzenie w rankingu WTA.

Wrota do historii
Jeden mecz dzieli Halep od wyczynu historycznego. Takich tenisistek, które wygrywały zawody Wielkiego Szlema i były na szczycie światowej listy, są tuziny. Ale to gwarantuje miejsce w historii tenisa. Tenisista więcej nie może już osiągnąć. Owszem, później gra, żeby te wyniki śrubować, żeby dołożyć drugi wielkoszlemowy tytuł, następnie trzeci, najlepiej skompletować karierowego Wielkiego Szlema. Tyle że mieć w metryce: mistrzyni turnieju wielkoszlemowego i rakieta numer jeden na świecie to już wyczyn z pogranicza marzeń każdej tenisistki.

Nie tylko Halep gra, by przejść do historii. Po latach, kiedy dziennikarze szukają analogii, trafiają na tenisowe anomalie. Ostatni finał bez rozstawionej, ostatni turniej wygrany przez nierozstawioną – tych smaczków jest wiele. I za kilkadziesiąt lat takim historycznym punktem byłby triumf Ostapenko. Nierozstawionej 20-latki z Łotwy z 47. miejsca w rankingu WTA, która nigdy wcześniej nie wygrała turnieju WTA i nigdy wcześniej nie wygrała w Paryżu meczu. Kiedyś musi być ten pierwszy raz. W sobotę będzie na pewno. Albo dla Simony Halep, albo Jeleny Ostapenko. 

Początek finału kobiet o godzinie 15:00.

Poznań: Kuczer i Walków podwójnie złoci

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Poznania, foto: Antoni Cichy/Tenisklub.pl

Daria Kuczer i Szymon Walków zgarnęli dublety w młodzieżowych mistrzostwach Polski w Poznaniu. Oboje zdobyli złote medale w singlu i deblu. W mikście triumfowali Piotr Matuszewski i Julia Sokołowskaja.

Piątkowe finały zdominowała dwójka zawodników. W upalne przedpołudnie na kortach poznańskiego AZS-u karty rozdawali Kuczer w rywalizacji tenisistek i Walków u tenisistów. Ich dominacja nie pozbawiła zmagań wielkich emocji. Nie tylko trzysetowy finał mężczyzn trzymał w napięciu. Dwusetowe finały singlistek i deblistek także.

W obu z powodzeniem brała udział Kuczer. 18-letnia zawodniczka ze Szczecina po raz kolejny pokazała, że po siedmiomiesięcznym rozbracie z tenisem (problemy z nadgarstkiem) szybko się pozbierała. W finale singla zwyciężyła 6:2, 6:3 Aleksandrę Buczyńską. Wynik mógłby wskazywać na jednostronny pojedynek, ale złoty medal nie przyszedł Kuczer z łatwością.

Lepiej rozpoczęła mecz od przeciwniczki – a zarazem deblowej partnerki – ale pod koniec seta 19-latka z Radomia zaczęła bardzo dobrze radzić sobie w dłuższych wymianach. Ten stan utrzymał się na początku drugiej, bardzo wyrównanej partii. W ostatnich gemach większą regularnością popisywała się jednak Kuczer, co zaowocowało mistrzowskim tytułem.

""
Daria Kuczer po ostatniej piłce finału singla (Fot. Antoni Cichy)

Po godzinnym odpoczynku z Buczyńską stanęły już po jednej stronie siatki i pokonały w finale debla 7:5, 7:5 Patrycję Polańską i Paulinę Jastrzębską. Obie pary miały lepsze i gorsze fragmenty, ale zdecydowanie większe problemy ze stabilizacją miały Polańska z Jastrzębską. Nie pomagały też kłopoty z ramieniem tej drugiej, które szczególnie utrudniało zdanie w gemach serwisowych. W obu partiach w końcówce wychodziła pewność i spokój Kuczer i Buczyńskiej.

U tenisistów królem polowania został Szymon Walków. Najpierw w pasjonującym finale singla pokonał 6:2, 2:6 i 6:3 Jana Zielińskiego. Mecz miał kilka etapów. Większość wynikała z nierównej gry Zielińskiego. Trudno było się nie oprzeć wrażeniu, że im bardziej był zdegustowany swoją postawą, tym lepiej mu szło. Sportowa złość działała na jego korzyść. Przede wszystkim w trzeciej partii. Przegrywał 1:5, dawał upust emocjom, ale wygrał dwa gemy i niewiele brakło, by doprowadził do stanu 4:5. Imponował grą w defensywie, obronił piłkę meczową, ale Walków miał dwie i drugą już wykorzystał.

""
Szymon Walków odbiera puchar za mistrzostwo w singlu (Fot. Antoni Cichy)

""
Bohaterowie młodzieżowych mistrzostw Polski w Poznaniu (Fot. Antoni Cichy)

W finale debla doszło do niespodzianki. Mistrz z singla razem z Kamilem Gajewskim rozbili Kacpra Żuka i Piotra Matuszewskiego, którzy razem grali już w juniorskim turnieju wielkoszlemowym. Ten sezon na razie nie należy do udanych w ich wykonaniu, co doskonale pokazał kort. Gajewski z Walkowem wygrali pierwszego seta 6:3, a natchnieni w drugiej partii piłka po piłce zbliżali się do zwycięstwa nad bezradnymi Żukiem i Matuszewskim.

Na pocieszenie Matuszewskiemu został tytuł w mikście. Razem z Julią Sokołowskają pokonali 6:1, 7:5 Karolinę Śnitę i Karola Drzewieckiego.

Antoni Cichy, Korespondencja z Poznania


Wyniki

Finał singla kobiet:
Daria Kuczer (AT Promasters Szczecin) – Aleksandra Buczyńska (RKT Return Radom) 6:2, 6:3

Finał singla mężczyzn:

Szymon Walków (Redeco Wrocław) – Jan Zieliński (WKT Mera Warszawa) 6:2, 2:6, 6:3

Finał debla kobiet:
A. Buczyńska, D. Kuczer (RKT Return Radom, AT Promasters Szczecin)  – P. Jastrzębska, P. Polańska (AT Angelique Kerber Puszczykowo, STK Sopot) 7:5, 7:5

Finał debla mężczyzn:
K. Gajewski, S. Walków (STK Sopot, Redeco Wrocław) – P. Matuszewski, K. Żuk (AZS Poznań, KT Legia Warszawa) 6:3, 6:1

Finał miksta:
J. Sokołowskaja, P. Matuszewski (AZS Poznań, AZS Poznań) – K. Śnita, K. Drzewiecki (AT Promasters Szczecin, WKS Grunwald Poznań) 6:1, 7:5
 

 

Roland Garros: Nadal nie do powstrzymania, finał bez straty seta!

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Powtórki z Rzymu nie było. Rafael Nadal szybko zrewanżował się Dominikowi Thiemowi, wygrywając w półfinale Roland Garros 6:3, 6:4, 6:0. W drodze do finału nie przegrał więc nawet seta.

Rafael Nadal w Paryżu ma tylko jeden cel – po dwóch latach posuchy sięgnąć po upragniony 10. tytuł w singlowym Roland Garros. Podczas przygotowań do tej imprezy Hiszpan triumfował w Monte Carlo, Madrycie i Barcelonie. Do pełni szczęścia zabrakło tylko zwycięstwa w Rzymie, gdzie pokonał go Dominic Thiem. Właśnie Austriak stanął dziś po drugiej stronie siatki.

Nadal był faworytem, ale wielu spodziewało się zaciętego meczu. Thiem jako jedyny ograł w tym roku Hiszpana na korcie ziemnym, a na dodatek w wielkim stylu wyrzucił w paryskim ćwierćfinale Novaka Dżokovicia. Gdy teraz przełamał Rafę w gemie otwarcia, wydawało się, że znów nawiąże walkę z bardziej utytułowanym rywalem.

Zapędy Austriaka szybko zostały jednak ostudzone przez Nadala, choć trzeba przyznać, że w dużej mierze przyczynił się do tego sam Thiem, który od samego początku nie serwował najlepiej, a na dodatek popełniał dużo błędów z głębi kortu. Efektem było nie tylko natychmiastowe odrobienie strat przez Nadala, ale cztery wygrane gemy z rzędu. Przewagę Hiszpan utrzymał do samego końca, wygrywając 6:3.

Na początku drugiego seta Thiem nie wykorzystał stanu 15-40 przy serwisie rywala. Nie był to zresztą pierwszy raz, bo Nadal wychodził z takiego stanu dwukrotnie już w pierwszej partii. Obronił się i teraz, a potem sam od razu przełamał Austriaka. Przewaga jednego breaka znów wystarczyła, aby zapisał seta na swoją korzyść – tym razem do czterech.

Trzecia odsłona to już prawdziwy pokaz siły Nadala. Rafa nie oddał rywalowi ani jednego gema, w całym secie przegrywając zaledwie dziewięć piłek. Po nieco ponad dwóch godzinach Hiszpan wygrał 6:3, 6:4, 6:0 i awansował do finału. Nie tylko nie przegrał na razie seta w tym turnieju, ale w żadnym gemie nie stracił więcej niż czterech gemów. Czy będący po maratonie z Murrayem Stan Wawrinka jest w stanie go powstrzymać? O tym przekonamy się już w niedzielę!


Wyniki

Półfinał singla:
Rafael Nadal (Hiszpania, 4) – Dominic Thiem (Austria, 6) 6:3, 6:4, 6:0

Roland Garros: tenisowy maraton dla Wawrinki

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Pierwszym finalistą męskiego singla na Roland Garros został Stan Wawrinka. Szwajcar po pasjonującym meczu i ponad 4,5 godzinach walki pokonał Andy’ego Murraya 6:7(6) 6:3, 5:7, 7:6(3), 6:1. Tym samym zrewanżował się rywalowi za półfinałową porażkę sprzed roku.

Andy Murray w Paryżu nie grał w tym roku tak dobrze, jak choćby dwanaście miesięcy temu. Przez to w meczu z będącym w znakomitej formie Stanem Wawrinką nie był uważany za faworyta. Lider rankingu od początku pokazał jednak, że tanio skóry nie sprzeda. Najpierw wyszedł ze stanu 3:5 i odrobił stratę przełamania, a później w tiebreaku obronił setbola przy serwisie Wawrinki. Chwilę później to właśnie Murray wygrał pierwszą partię 7:6(6).

Tiebreak pełen był zresztą zwrotów akcji i minibreaków, bo serwujący wygrali tylko 5 z 14 punktów. Wojnę nerwów lepiej wytrzymał Brytyjczyk, ale w drugiej partii to Wawrinka dominował już na korcie. Od stanu 3:2 dla Murraya Szwajcar wygrał cztery kolejne gemy i całego seta. Serię kontynuował zresztą na początku kolejnej odsłony – skończyło się na siedmiu gemach z rzędu i prowadzeniu 3:0 w trzecim secie.

Wówczas po raz kolejny wszystko się zmieniło. Gdy wydawało się, że Wawrinka szybko wygra tę część meczu, w czterech gemach serwisowych z rzędu musiał bronić break pointów. Trzy razy został przełamany, Murray zaczął za to serwować nieco lepiej i wygrał 7:5.

W czwartej partii obaj tenisiści dla odmiany nie musieli nawet bronić break pointów. Skończyło się więc drugim w tym meczu tiebreakiem, w którym Murray zaczął popełniać błędy, a Wawrinka z zimną krwią je wykorzystywał. Szwajcar wygrał 7:6(3), na dodatek świetnie rozpoczął decydującą odsłonę.

We wcześniejszych rundach Wawrinka spędził na korcie ponad trzy godziny mniej od Murraya. I w końcówce było to widać, bo Brytyjczyk zaczął wyraźnie odstawać fizycznie. Wawrinka w 21 minut wygrał pięć kolejnych gemów i choć później lider rankingu zdobył honorowe przełamanie, to Szwajcar wygrał cały mecz 6:7(6), 6:3, 5:7, 7:6(3), 6:1 i awansował do czwartego wielkoszlemowego finału.

Wcześniejsze, czyli Australian Open 2014, Roland Garros 2015 i US Open 2016, Wawrinka wygrywał. Tym razem po drugiej stronie siatki może stanąć jednak zmierzający po 10. triumf na Roland Garros Rafael Nadal. Najpierw Hiszpan musi uporać się z Dominikiem Thiemem, o co też raczej nie będzie mu łatwo.


Wyniki

Półfinał singla:
Stan Wawrinka (Szwajcaria, 3) – Andy Murray (Wielka Brytania, 1) 6:7(6), 6:3, 5:7, 7:6(3), 6:1

Roland Garros: pierwsza taka Kanadyjka

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

W turnieju gry mieszanej w paryskiej imprezie zwyciężyli Gabriela Dabrowski i Rohan Bopanna. W finale para kanadyjsko-hinduska obroniła dwie piłki meczowe i w trzech setach pokonała Annę-Lenę Groenefeld i Roberta Faraha.

W pierwszej partii zdecydowanie lepiej spisywali się Niemka i Kolumbijczyk, którzy dwukrotnie przełamali reprezentantkę Kraju Klonowego Liścia, dzięki czemu zwyciężyli 6:2.

Druga odsłona spotkania również nie rozpoczęła się dobrze dla duetu rozstawionego z numerem 7. Dabrowski w trzecim gemie po raz kolejny nie była w stanie utrzymać serwisu. W tym momencie mecz się zupełnie jednak odwrócił. Kanadyjka i jej partner wygrali pięć gemów z rzędu i wyrównali stan rywalizacji.

W mistrzowskim tie-breaku obie pary grał falami. Najpierw Dabrowski i Bopanna odskoczyli na 3:0, ale pięć następnych punktów padło łupem ich rywali. Od stanu 3:5 para kanadyjsko-hinduska wyciągnęła na 6:5. W kolejnych akcja lepiej spisywali się Niemka i Kolumbijczyk, którzy wyszli na prowadzenie 8:6 i 9:7. Groenefeld i Farah nie wykorzystali żadnej z dwóch piłek meczowych. Przy pierwszej tenisista z Ameryki Południowej pomylił się z backhandu, a przy drugiej reprezentantka naszych zachodnich sąsiadów zepsuła woleja. Hindus i jego kanadyjska partnerka po zmianie stron wygrali również trzecią piłki i tym razem to oni stanęli przed szansą na zakończenie pojedynku. Niemiecka zawodniczka zdołała obronić ją dobrym wolejem, ale dwie następne akcje wygrali tenisistka polskiego pochodzenie i Bopanna, dzięki czemu mogli wznieść ręce w geście triumfu.

W Paryżu zarówno Gabriela Dabrowski jak i Rohan Bopanna po raz pierwszy w karierze zwyciężyli w jednej z czterech najważniejszych imprez tenisowych na świecie. 25-latka urodzona w Ottawie jest również pierwszą Kanadyjską w historii, która zapisała na swoim koncie wielkoszlemowy tytuł.
 


Wyniki

Finał miksta
G. Dabrowski, R. Bopanna (Kanada, Indie, 7) – A. Groenefeld, R. Farah (Niemcy, Kolumbia) 2:6 6:2 12:10
 

Agnieszka Radwańska patronką AFC Tennis Open 2017

/ Antoni Cichy , źródło: własne/agaradwanskafanclub.pl, foto: AFC Tennis Open

Agnieszka Radwańska została patronką turnieju AFC Tennis Open 2017. To rozgrywki organizowane przez jej oficjalny fan club.

W dniach 22-23 lipca na kortach WKT Mera, na których trenuje Radwańska, odbędą się III Otwarte Mistrzostwa Oficjalnego Fan Clubu Agnieszki Radwańskiej. Najlepsza polska tenisistka objęła rozgrywki patronatem i zachęca do wzięcia uczestnictwa.

Sponsorzy krakowianki także udzielili wsparcia inicjatywie i zapewnili nagrody. RADO, producent zegarków, ufundował trofea dla 8 najlepszych zawodników i zawodniczek, a także zapewnił gadżety sportowe. Srixon, dostawca rakiet Radwańskiej, przekazał torby tenisowe oraz ine akcesoria sportowe, natomiast marka Lotto, w której sukienkach gra „Isia”, przygotowała odzież. Tenisistki będą mogły zdobyć kosmetyki z kolekcji „Aga by INGLOT”.

Najlepsi zawodnicy turnieju otrzymają w prezencie od wydawnictwa Burda Książki książkę „Jestem Isia. Rozmowa z Agnieszką Radwańsą” autorstwa Artura Rolaka.

Zapisy rozpoczną się w sobotę 10 czerwca, a zakończą 15 czerwca. Dzień później, 16 czerwca, organizatorzy wyślą potwierdzenie zgłoszenia. Liczba miejsc w drabince jest ograniczona. W turnieju singlistów weźmie udział 32 zawodników, w rozgrywkach singlistek zagra 12 zawodniczek, a w deblu/mikście może wystąpić 16 par.

Koszt zgłoszenia do rozgrywek singlowych to 60 złotych, do deblowych/miksta to 30 złotych (od osoby), a do obu 80 złotych.Całkowita kwota z wpisowego zostanie przeznaczona na cel charytatywny.

Formularz zgłoszeniowy znajduje się na stronie afctennisopen.pl.

""