Fed Cup: kapitalny powrót Sasnowicz, Stephens wypuściła z rąk mistrzostwo!

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Niesamowite emocje w finale Pucharu Federacji, o mistrzostwie zdecyduje debel! Bohaterką gospodarzy Aljaksandra Sasnowicz, która przegrywała już 2:5 w trzecim secie meczu ze Sloane Stephens, ale odrobiła stratę i wygrała mecz 3:6, 6:1 i 8:6.

Finał Pucharu Federacji ponownie dowodzi, jak wielki urok mają rozgrywki reprezentacyjne. I jak wielkich emocji dostarczają. Bo pewnie ze świecą w ręku szukać turnieju, w którym po czterech meczach mistrzyni US Open i tenisistka z Top 10 remisowałyby 2:2 z zawodniczkami z 78. i 87. pozycji w rankingu WTA. A tak jest w finale w Mińsku.

Jeden jedyny gem dzielił Amerykanki od 18. mistrzostwa w historii. I aż trzy szanse, żeby go zdobyć, miała Sloane Stephens. Ale wtedy swą piękną, pełną dramaturgii i nieprzewidywalności stronę pokazał tenis. Aljaksandra Sasnowicz nie po raz pierwszy w tegorocznym Pucharze Federacji zadziwiła i uratowała reprezentację Białorusi.

Po zwycięstwie Coco Vandeweghe nad Ariną Sabałenką mistrzyni US Open wyszła, żeby dopełnić dzieła. Po pierwszym secie wydawało się, że jest na najlepszej drodze. Wygrała 6:3. Jakby na przekór wszelkim opowieściom, iż po US Open do gry z Nowego Jorku nie potrafi nawiązać. Sasnowicz nie miała wyjścia. Musiała zagrać – kto wie, może i mecz życia – by uratować gospodynie. I w rytm oklasków na trybunach zbliżała się do zwycięstwa w drugiej partii. Zgubiła po drodze tylko jednego gema.

Dominację 23-latki pochodzącej z miasta finału, z Mińska, przerwała na początku trzeciej partii Stephens. Grała dużo pewniej, a błędy przydarzały się reprezentantce gospodarzy. Amerykanka przełamała i przewagi nie zamierzała oddawać. Wyszła na prowadzenie 5:2. Miała przed sobą trzy gemy szansy, trzy gemy, żeby zamknąć pojedynek i dać reprezentacji 18. tytuł mistrzowski w historii.

To był moment zwrotny, ten, w którym Sasnowicz raz jeszcze wlała w serca białoruskich kibiców nadzieję na historyczny sukces. Jeden gem, przełamanie powrotne, potem piękny lob dający wyrównanie na 5:5, a ona się nie zatrzymywała. Kolejne przełamanie i 6:5. Ale i Sasnowicz przydarzyła się chwila słabości, dwa zepsute bekhendy, po których Stephens zniwelowała stratę. Kolejne piłki pokazały, że to jedynie wypadek przy pracy, bo więcej akcji wygrywała 23-latka. W tym tą najważniejszą, ostatnią w meczu.

12 listopada 2017

Po czterech meczach w Mińsku jest remis 2:2. Spotkanie Sabałenki i Sasnowicz z Vandeweghe i Rogers zdecyduje, która reprezentacja sięgnie po tytuł.
 

 


Wyniki

Białoruś – USA 2:2
Aljaksandra Sasnowicz – Coco Vandeweghe 4:6, 4:6
Arina Sabałenka – Sloane Stephens 6:3, 3;6, 6:3
Arina Sabałenka – Coco Vandeweghe 6:7(5), 1:6
Aljaksandra Sasnowicz – Sloane Stephens 3:6, 6:1, 8:6

Fed Cup: Vandeweghe złamała Sabałenkę, Amerykanki blisko triumfu

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Amerykanki są już bardzo blisko 18. zwycięstwa w Pucharze Federacji. Coco Vandeweghe pokonała 7:6(5), 6:1 Arinę Sabałenkę. Reprezentantki USA prowadzą 2-1 i przed nimi dwie szanse na przypieczętowanie triumfu.

Vandeweghe kończy sezon dobrze wykonaną robotą. Dwoma zwycięstwami, a czy jako mistrzyni Pucharu Federacji, tego jeszcze nie wie. Sama na razie zrobiła wszystko, co mogła, by pomóc reprezentacji. W sobotę okazała się lepsza od Aljaksandry Sasnowicz, w niedzielę od rakiety numer jeden w drużynie rywalek – Ariny Sabałenki. Tuż po spotkaniu zadeklarowała, że w razie czego do gry w deblu też jest gotowa.

Aż tak wielu sił Amerykanka nie straciła, bo mecz toczył się w szybkim tempie. Wymiany ograniczały się co najwyżej do kilku uderzeń, dłuższe, kiedy obie tenisistki przebiegały więcej metrów, zdarzały się rzadziej. Bo też obie bazowały na sile.

W pierwszym secie raz potężnie serwowała Sabałenka, raz Vandeweghe. Dziesiąta zawodniczka rankingu WTA była o tyle w gorszej sytuacji, że to ona goniła wynik. Raz musiała stanąć na rzęsach, by dogonić, bo przy stanie 5:4 Białorusinka miała piłkę setową. Mocny serwis pomagał Amerykance, ale w kolejnym, jedenastym gemie, to return odgrywał większą rolę. Przełamała 19-letnią przeciwniczkę. Zazwyczaj strata serwisu w meczu z Vandeweghe boli bardzo, tym razem Białorusince się upiekło. Odłamała i była na najlepszej drodze do wygranej. W tie breaku prowadziła 4-1. Jedna, druga słabsza piłka w połączeniu z presją sparaliżowały ją, a to wykorzystała finalista WTA Elite Trophy. Dominowała i zwyciężyła reprezentantkę gospodarzy 7-5.

Sabałenka preferuje mocną grę. W pierwszym secie potężne uderzenia i pęd do szybkiego kończenia akcji wielokrotnie się opłacał. W drugim gemie drugiej okazały się zabójcze. Białorusinka broniła break pointa. Wystarczyło wręcz przebić piłkę na drugą stronę siatki, bo Vandeweghe stała daleko, jeszcze po obronie. 19-latka zebrała się do forhendu, potężnie uderzyła, ale w siatkę. To ją złamało. Reprezentantka gości zgarniała gema za gemem – aż objęła prowadzenie 5:0. Sabałenka utrzymała podanie, ale Amerykanka zwyciężyła 6:1.

Stanom Zjednoczonym do triumfu potrzeba już tylko jednego punktu. Albo Sloane Stephens albo debla. Gospodynie może uratować Aljaksandra Sasnowicz, która zagra z mistrzynią US Open. Rywalizowała z nią na korcie raz, w 2015 roku. Wtedy była lepsza od Amerykanki. Teraz taki rezultat jest dla Białorusinek na wagę złota.


Wyniki

Białoruś – USA 1:2
Aljaksandra Sasnowicz – Coco Vandeweghe 4:6, 4:6
Arina Sabałenka – Sloane Stephens 6:3, 3;6, 6:3
Arina Sabałenka – Coco Vandeweghe 6:7(5), 1:6

ATP Finals: czyje imperium wygra w Londynie – zapowiedź

/ Antoni Cichy , źródło: własne/nittoatpfinals.com, foto: Wonderhatch

Dziś początek Nitto ATP Finals, ostatniego wielkiego akordu sezonu. Oczy wszystkich zwrócone będą na Rogera Federera i Rafaela Nadala. Mają się spotkać w finale, ale rywale też walczą o wielką stawkę.

Ośmiu bohaterów Nitto ATP Finals. Pozowali na tle podświetlonego na niebiesko Tower of London. Symbolu miasta Królowej i Big Bena. Symbolu dominacji, imperium. W ostatnim turnieju sezonu, tak zaskakującego, upływającego pod znakiem powrotu wielkich mistrzów, spotkają się właśnie dwa imperia tenisowe. Rogera Federera i Rafaela Nadala. Albo nie spotkają, bo Szwajcar i Hiszpan trafili do dwóch innych grup.

„Rafa”, lider rankingu ATP, zagra Dominikiem Thiemem, Grigorem Dimitrowem i Davidem Goffinem. 19-krotny mistrz wielkoszlemowy ma za rywali Alexandra Zvereva, Marina Czilicia i kwalifikanta „last minute” Jacka Socka. Turniej jeszcze się nie zaczął, a Federer już pobił rekord.

Po raz 15. zakwalifikował się do mistrzostw ATP – Andre Agassi dokonał tego 14-krotnie. Inny rekord w swej magicznej kolekcji Szwajcar już dzierży. Sześciokrotnie kończył ATP Finals w glorii zwycięzcy, tak wielu tytułów nie ma żaden inny tenisista (po 5 Dżoković, Lendl, Sampras), a tegoroczne granie w Londynie tego nie zmieni. Serb przedwcześnie skończył sezon i odebrał sobie szansę na zrównanie się z Rogerem, a Nadal wciąż na pierwszy triumf w ATP Finals czeka.

31-latek tonuje nastroje. Przynajmniej na konferencji prasowej przez jego słowa nie przebijało się przesłanie „muszę”, „za wszelką cenę”. – Tak, mam w myślach ten cel, skoro przez trzynaście lat się kwalifikowałem. Oczywiście, sama obecność tutaj jest dla mnie ważna, ale to co się naprawdę liczy, to wydarzenia z całego roku, rywalizacja w turniejach, niemal każdego tygodnia na bardzo wysokim poziomie, a także zdrowie – opowiadał spokojnie numer jeden męskiego tenisa.

Gwiazdy Federera i Nadala, choć temu mistrzostwa w ATP Finals brakuje, lśnią jasno samymi nazwiskami. W Londynie jeszcze jaśniej zabłysnąć może ta Zvereva. Niewykluczone, że 20-latek zakończy sezon na trzeciej pozycji. A może do bogatego tegorocznego dorobku – pięciu tytułów, w tym dwóch w rozgrywkach Masters 1000 – dołożyć kolejny cenny sukces. – Za mną świetny sezon, zwycięstwo w dwóch Mastersach to wyjątkowa sprawa dla każdego tenisisty. Zwłaszcza biorąc pod uwagę dominację wielkiej czwórki. Nikt spoza tej czwórki nie wygrał dwóch tytułów Masters 1000 w jednym sezonie od 10 lat, to dla mnie wielkie osiągnięcie – mówił sam Zverev.

Młody Niemiec musi czuć wyjątkowość turnieju. W ekstazie wywołanej czekającym go debiutem halę O2 w prywatnej hierarchii postawił wyżej niż Kort Centralny Wimbledonu czy nowojorski Arthur Ashe Stadium. – Atmosfera będzie wspaniała, to gra pod dachem, gdzie zawsze jest głośniej, bardziej elektryzująco. Mamy oczywiście wspaniałe stadiony na US Open czy Wimbledonie, ale myślę, że ten jest jeszcze bardziej wyjątkowy – powiedział kandydat do najmłodszego tenisisty na rankingowym podium na zakończenie sezonu od 2007 roku. Wtedy w trójce rok zamykał Dżoković.

Federer będzie walczył o wyśrubowanie rekordu, Nadal o pierwszy skalp, Zverev o jeszcze słodsze zwieńczenie pysznego sezonu. Ale o sukces koronujący wybitny rok będzie w Londynie walczył też nasz człowiek. Łukasz Kubot. Przedwcześnie okrzyknięty liderem rankingu ATP, w O2 może nie spełni snu o pozycji numer jeden, ale nic nie stoi na przeszkodzie by potwierdzić, że jest – razem z Marcelo Melo – najlepszym deblistą świata. Zaczną od rywalizacji grupowej: z Jamiem Murrayem i Bruno Soaresem, z Bobem i Mikem Bryanami oraz z Ivanem Dodigiem i Marcelem Granollersem. Już raz w tym roku Londyn okazał się dla Kubota szczęśliwy. Bardzo szczęśliwy.

Fed Cup: Sabałenka bohaterką Białorusi

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Białorusinki remisują 1-1 z Amerykankami po pierwszym dniu finału Pucharu Federacji. Gospodarzom nadzieję w triumf przywróciła Arina Sabałenka, która zwyciężyła 6:3, 3:6 i 6:4 mistrzynię US Open Sloane Stephens.

Po dwóch meczach, spotkaniach pierwszych rakiet krajów z drugimi droga obu reprezentacji do triumfu w Pucharze Federacji jest taka sama. Gospodynie uratowała – nie po raz pierwszy w tegorocznej odsłonie Fed Cup – 19-letnia Sabałenka. To ona wywalczyła punkt w drugim pojedynku dnia, zwyciężając Stephens, a jednocześnie przedłużając serię kolejnych porażek mistrzyni US Open.

Białorusinka, zmotywowana po nieudanym rozpoczęciu gospodyń, mocno otworzyła spotkanie. Po trzech gemach prowadziła 3:0. Przewagę przełamania utrzymywała aż do stanu 4:2. W gemie lacostowskim straciła serwis, ale błyskawicznie dołożyła do swojego dorobku przełamanie i ostatecznie wygrała 6:3.

Passa mogła trwać, Sabałenka nie wykorzystała jednak ani jednego z dwóch break pointów na samym początku drugiej partii. Później zmarnowała jeszcze jednego. Niewykorzystane szanse się zemściły, kiedy Stephens doprowadziła do przełamania na 4:2. Białorusinka dzielnie próbowała powstrzymać Amerykankę, obroniła dwie piłki setowe, ale po trzeciej mistrzyni US Open cieszyła się z wygranej 6:3.

W trzecim secie emocje w Mińsku sięgnęły zenitu. Od początku trwał festiwal przełamań. Miejscowi kibice najpierw smucili się po stracie przełamania przez Sabałenkę, za chwilę oklaskiwali przełamanie powrotne. To znów mieli powody do smutku, a po kolejnym gemie do radości. Przy stanie 3:3 niemoc podających przerwała Białorusinka. Kolejne utrzymane podanie – to na 5:4 – dawało jej komfort psychiczny. Bliskość sukcesu niosła 19-latkę. Już po czterech piłkach miała pierwszego meczbola. Za chwilę drugiego. Stephens się uratowała, ale Sabałenka zaraz stanęła przed kolejną szansą na zamknięcie meczu. Trzecia zwycięstwa jeszcze nie przyniosła, ale po czwartej piłce meczowej białoruska publiczność eksplodowała ze szczęścia, a 19-letnia bohaterka padła na kolana.

W niedzielę okaże się, czy Białorusinki po raz pierwszy, czy Amerykanki po raz osiemnasty. Zwyciężczynie sobotnich meczów, Sabałenka i Vandeweghe między sobą rozstrzygną, której reprezentacji do triumfu będzie brakowało tylko punktu. To one jako pierwsze wyjdą jutro na kort. Po nich, jeśli kapitanowie nie zdecydują się na zmiany, Sasnowicz i Stephens. W tej rywalizacji przewaga po stronie gospodyń, bo jedyne spotkanie wspomnianej dwójki zakończyło się zwycięstwem Białorusinki. Jutro powtórka takiego scenariusza mogłaby oznaczać historyczne mistrzostwo dla Białorusi.


Wyniki

Białoruś – USA 1:1
Aljaksandra Sasnowicz – Coco Vandeweghe 4:6, 4:6
Arina Sabałenka – Sloane Stephens 6:3, 3:6 i 6:4

Fed Cup: pierwszy punkt dla Amerykanek

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Amerykanki prowadzą 1-0 z Białorusinkami w finale Pucharu Federacji w Mińsku. Pierwszy punkt dla gości zdobyła Coco Vandeweghe, która pokonała 6:4, 6:4 Aljaksandrę Sasnowicz.

To ostatnie wielkie tenisowe emocje w kobiecym wydaniu w tym sezonie. Białorusinki i Amerykanki walczą o najcenniejsze reprezentacyjne trofeum. Na razie bliżej 18. mistrzostwa są faworytki, bo 10. rakieta świata, Vandeweghe, nie zawiodła.

Sasnowicz gorzej meczu przed własną publicznością nie mogła otworzyć. Już w pierwszym gemie straciła serwis, a wiadomo, co to oznacza w pojedynkach z Vandeweghe. Finalistka WTA Elite Trophy nie prezentowała może imponującej dyspozycji serwisowej – oczywiście, jak na nią, ale najmniejszych kłopotów z utrzymywaniem podania nie miała. W żadnym z gemów więcej niż dwóch piłek nie przegrała i zwyciężyła w secie 6:4.

Białorusinka miała szansę zrehabilitować się w drugiej partii, którą także rozpoczynała od serwisu. I rozpoczęła równie fatalnie. A kiedy dogoniła Amerykankę, odłamując na 1:1, znów nie była w stanie utrzymać podania. Vandeweghe jeszcze raz wyciągnęła pomocną dłoń do reprezentantki gospodyń. Po ósmym gemie Sasnowicz ponownie remisowała z dużo wyżej notowaną rywalką. Zamiast jednak wyjść na prowadzenie 5:4, po raz kolejny dała się przełamać. Trzeci raz 10. tenisistka świata podania nie straciła i zakończyła pojedynek serwisem.

W drugim meczu zmierzą się Arian Sabałenka i Sloane Stephens.


Wyniki

Białoruś – USA 0:1
Aljaksandra Sasnowicz – Coco Vandeweghe 4:6, 4:6

Rozmowy po Cichu: Wiera Łapko

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Tenisklub.pl

– Na Białorusi dostajemy za darmo dużo więcej niż zawodnicy z innych krajów. Tylko nie zawsze ma to wiele wspólnego z profesjonalizmem – opowiada Wiera Łapko, nadzieja Białorusinów na drugą Wiktorię Azarenkę, mistrzyni juniorskiego Australian Open.

Z Wierą Łapko rozmawia Antoni Cichy

W 2016 roku okrzyknięto ją następczynią Azarenki. Zwyciężyła w Melbourne, a wcześniej jedyną Białorusinką, która odniosła wielkoszlemowy sukces wśród juniorek, była popularna „Wika”. Porównania nasuwały się same. Przez ponad rok walczyła o punkty w mniejszych turniejach, ale nie potrafiła się przebić.

W ostatnich miesiącach kariera obecnie 19-letniej Łapko znów przyspieszyła. Zagrała kilka świetnych turniejów ITF Pro Circuit, co otworzyło jej furtkę do rywalizacji na szczeblu WTA. Zagrała i to znakomicie. Z kwalifikacji dotarła aż do ćwierćfinału w Moskwie.

Przed mistrzynią Australian Open 2016 i jej rodaczkami finał Pucharu Federacji, w którym Białorusinki staną przed szansą historycznego triumfu. Kiedy z nią rozmawialiśmy, jeszcze przed sukcesem w Moskwie, miała mieszane uczucia. Do wyniku zespołu się nie przyczyniła.

""

Znalazła się pani na szczycie tenisa juniorskiego, a potem nieco przepadła w turniejach ITF niższej kategorii. Czuła pani czasem złość?
Wiedziałam, czego się spodziewać, byłam na to przygotowana. Zmieniłam trenera i właśnie to mi tłumaczył. Każda z tenisistek musi przez przejść przez ten czas, a dla mnie to nic nowego. Cieszę się każdym występem. Nie przykładam wielkiej wagi do rangi turniej, do tego czy to dwudziestki piątki, setki czy WTA. Ja po prostu staram się poprawiać moją grę. Tyle.

Czy triumf w juniorskim Australian Open ułatwił wejście do zawodowego tenisa?
Moim zdaniem mi wręcz utrudnił. Ale u każdego wygląda to inaczej. Jednej osobie może pomóc, innej wcale nie. Mnie akurat było ciężej.

Chcę pani przez to powiedzieć, że odczuwała większą presję?
Pół na pół. Nie towarzyszyła mi żadna presja, kiedy wróciłam z Australian Open, także w kolejnych miesiącach, czułam się dobrze. Później zaczęło się pojawiać ciśnienie, lokalni mieszkańcy, Białorusini, oczekiwali ode mnie wielkich wyników. Powtarzałam „poczekajcie, jeszcze nie jestem tak dobra”. To, że wygrałam juniorski Australian Open nic nie oznacza. Juniorski tenis to juniorski tenis, całkiem inna bajka niż zawodowy. Czułam presję, ale wychodzę na prostą.

Nasz tenis kobiecy wyglądał długo podobnie – jedna tenisistka w Top 10. Słyszała pani o sobie, że jest kolejną Wiktorią Azarenką, tak jak młode dziewczyny mogły usłyszeć, że są następczyniami Agnieszki Radwańskiej?
Tak, oczekiwali ode mnie wielkich sukcesów. To bardzo trudne. Kiedy ktoś zwycięża w juniorskim szlemie albo przebija się do Top 100, ludziom się wydaje, że już będzie wygrywał wszystko, jak leci. Nie rozumieją, że to nie takie proste. Po triumfie w Australian Open czułam się obarczona presją. Później pojawiła się inna dziewczyna, dostała się do Top 120, zagrała w Fed Cupie, wygrała w dwa mecze i to o niej zaczęli mówić, że będzie odnosić zwycięstwo za zwycięstwem. Niektórzy zapominają – my po prostu gramy w tenisa, tak jak oni chodzą do pracy.

""
Wiera Łapko to druga obok Wiktorii Azarenki mistrzyni juniorskieg turnieju wielkoszlemowego z Białorusi (fot. AFP)

Jak wygląda zainteresowanie tenisem na Białorusi? Jest popularny?
Teraz stał się bardziej popularny po naszym awansie do finału Pucharu Federacji. Kiedy weszłyśmy do Grupy I Światowej, to przeszło bez większego echa. Po zwycięstwie w ćwierćfinale, przed półfinałami zaczęło się. Wszyscy oszaleli na punkcie Pucharu Federacji, robotnicy, pracownicy fabryk, po prostu wszyscy.

A jak przekłada się to na rozwój tenisa? Działają programy wspierające rozwój młodzieży?
Nie do końca mi się podoba to, co dzieje się na Białorusi. Jednym jest dobrze, innym znowu źle. Każdy stara się znaleźć jakieś wyjście. Ja znalazłam – sponsora. Jestem szczęśliwa z tego powodu, teraz mi się układa. Ale jak sytuacja wygląda u innych, nie do końca wiem. Sama mam zapewnione korty do treningu, basen, więc trudno na coś narzekać. Może poza pogodą, gdyby w zimie było 25 stopni, nie musiałabym wyjeżdżać na przygotowania do Stanów Zjednoczonych. To, że mnie jest dobrze, nie znaczy jednak, że mogę się wypowiadać za innych i mówić, jak im jest.

Mam nadzieję, że pani nie urażę, ale Białoruś nie należy do najbogatszych krajów…
Oczywiście, że nie. (śmiech)

To także musi stanowić pewną przeszkodę dla młodych tenisistów.
Ale mamy za to inne rozwiązania, są centra tenisowe, gdzie młodzież, zawodnicy mogą pójść i pograć. Z tego co wiem, tenisiści z wyższej półki nie muszą płacić za korty, jedyne koszty to opłacanie trenerów. Na Białorusi dużo więcej dostajemy za darmo niż zawodnicy z innych krajów. Mam na myśli zawodowców. Tylko tak jak mówiłam, nie zawsze ma to wiele wspólnego z profesjonalizmem. Są trenerzy, którzy nie do końca mają pojęcie o trenowaniu, nie prezentują tak wysokiego poziomu jak szkoleniowcy z USA czy Europy. Wiedzę może mają nawet taką samą, bardziej chodzi o wykonanie.

To jeszcze spadek po Związku Radzieckim?
Tak myślę. Ludzie ze Związku Radzieckiego nie byli w stanie nigdzie podróżować, pojechać i zobaczyć, jak wygląda świat, jak wyglądają pewne sprawy od środka. Nie można nam odmówić potencjału, brakuje tylko profesjonalizmu. To nasza słabostka. Takie jest moje zdanie.

""
Repezentacja Białorusi. Od lewej: Łapko, Sasnowicz, Dubrou (kapitan), Sabałenka, Marozawa (Fot. AFP)

Jak ważna jest dla pani obecność w reprezentacji w Fed Cup?
Wie pan… nie zagrałam w żadnym meczu. Jestem szczęśliwa z powodu drużyny, postępu, jaki wykonała, awansu do finału. Ale ja chcę grać. Jeśli nie gram, nie odczuwam takiej ekscytacji. Jestem szczęśliwa, kiedy dziewczyny zwyciężają, ale nijak ma się to do mnie samej, skoro nie wychodzę na kort.

Tak jakby była pani częścią drużyny, ale nie do końca?
Wspieram dziewczyny, razem trenujemy, robiłam wszystko, żeby być przygotowana przed meczami. Ale nie grałam. O to chodzi.

Bez Azarenki awansowałyście do finału. Czasem łatwiej o sukces zespołowy bez gwiazd?
Pamiętam, że w Pucharze Federacji po raz pierwszy grałam w 2015 roku. Azarenka była wtedy w drużynie. Bardzo dobrze się czułam przy niej. Wnosi do zespołu atmosferę profesjonalizmu, a na Białorusi czasem tego profesjonalizmu brakuje. A tenis to sport dla profesjonalistów, więc Azarenka w pewnym sensie świeci przykładem. Dobrze, kiedy ją mamy. Wprowadza taką atmosferę, że każda z dziewczyn chce do niej dociągnąć. Ale udowodniłyśmy już – bez niej też potrafimy grać.

Na zakończenie. To w Katowicach zadebiutowała pani w turnieju WTA. Jak kojarzy się pani Polska?
Tak, rok temu debiutowałam. Mówiąc szczerze, spodziewałam się czegoś nieco lepszego, ale podobało mi się. Znaczy nie podobało, bo przegrałam. (śmiech) Było dobrze, lubię WTA, lubię tę otoczkę. Ale poza tym nie miałam okazji zobaczyć Polski, byłam tu tylko na turnieju.

Magda Linette odpowiada na pytania fanów – WIDEO

/ Antoni Cichy , źródło: własne/babolat.pl, foto: Babolat

Nasza czołowa tenisistka Magda Linette w filmie nagranym razem z Babolatem odkrywa różne tajemnice przed kibicami. To oni wybierali, o czym im opowie. Federer czy Nadal? Na to pytanie też odpowiedziała.

Po bardzo udanym sezonie 2017, a przed sezonem 2018 nasza druga rakieta znalazła trochę czasu na przyjazd do rodzinnego Poznania. Dla fanów także go trochę wygospodarowała. Razem z producentem rakiet, Babolatem, przygotowała film, w którym odpowiada na pytania zadane przez kibiców.

Nagranie pozwala dowiedzieć się, jak poznanianka radzi sobie ze stresem, dlaczego wybrała akurat taką rakietę, jakie zagrania sprawiają jej największą przyjemność, ale też, które miasto w kalendarzu WTA darzy największą sympatią. I najważniejsze: Federer czy Nadal? Odpowiedź na to nurtujące pytanie znalazła się w drugim odcinku.

Kibiców interesowało choćby, co przyczyniło się do tak udanego sezonu 2017 w wykonaniu 25-latki. – Tak naprawdę sama chciałabym wiedzieć. Nie mam recepty i sama do końca nie wiem, co się do tego przyczyniło. Być może to doświadczenie, rozegrałam już wiele meczów i wiele turniejów. Aczkolwiek zobaczymy, jaki będzie kolejny sezon – odpowiada Polka.

Linette uchyliła rąbka tajemnicy i opowiedziała, jakie myśli towarzyszą jej, kiedy wychodzi na kort. – Generalnie, mam zazwyczaj potok myśli. Często jestem bardzo zestresowana, więc staram się sobie nucić jakąś piosenkę, którą niedawno słyszałam, żeby po prostu chociaż trochę się zrelaksować – mówi poznanianka.

Jedno z pytań dotyczyły meczu z Garbine Muguruzą, który Linette przegrała w trzech „Czego zabrakło i czy w przyszłości takie mecze będzie rozstrzygać na swoją korzyść?” – Szczerze, mam nadzieję. Trenuję i gram po to, żeby właśnie takie trudne mecze wygrywać. Sama jeszcze nie wiem, czego mi brakuje. W tym meczu byłam też już trochę zmęczona, więc niestety zabrakło trochę świeżości. Mam nadzieję, że następnym razem będę miała chociaż trochę więcej siły, by zamknąć mecz – wspomina pojedynek z ówczesną liderką rankingu WTA poznanianka.

Niedługo potem Linette grała z Marią Szarapową, a temat tego spotkania pojawił się przy pytaniu o najtrudniejszy pojedynek. – Wydaje mi się, że ten ostatni z Marią Szarapową był bardzo trudny. Także pod względem mentalnym. Ona robi bardzo długie przerwy, każda akcja jest przez nią tak jakby przygotowywana przez długi czas między wymianami. I właśnie ten czas między był dla mnie bardzo wyczerpujący mentalnie, a później, w trakcie, musiałam grać na najwyższych obrotach. Było inaczej niż z innymi zawodniczkami i ten mecz, przynajmniej w ostatnim czasie, był dla mnie najtrudniejszy – przyznaje 25-latka.

A jakie zagrania dają jej najwięcej radości? – Najbardziej lubię takie, kiedy mogę uderzyć mocno. Bardzo lubię drive volleye i to one sprawiają mi najwięcej frajdy, aczkolwiek lubię również grać skróty. Myślę, że to również bardzo widowiskowe uderzenie – zdradza druga rakieta Polski.

""
Tak powstawały filmy.

Dlaczego akurat Babolat? – Kiedy byłam mała, zawsze chciałam grać Babolatem i grałam przez pewien czas. Kiedy miałam jednak dwanaście lat zmieniłam forhend z oburęcznego na jednoręczny i ta rakieta przez jakiś czas była dla mnie za ciężka, więc próbowałam innych modeli. Po wielu latach, kiedy zaczęłam grać na najwyższym poziomie, zaczęłam czuć, że te inne rakiety nie dają mi takiego uderzenia, jakie sobie wyobrażałam. Tak naprawdę miałam czasami wrażenie, że bardziej walczę z rakietą niż z przeciwnikiem i szukałam bardziej dynamicznej opcji. Miałam akurat to szczęście, że udało nam się podpisać kontrakt z firmą Babolat i znaleźliśmy dla mnie fantastyczne rakiety. Dają mi dużo więcej dynamiki i nie muszę wykorzystywać aż tyle siły – wyjaśnia podopieczna Izo Zunicia.

Znalazło się też miejsce na pytania o sferę psychologiczną. Czy zdarzały się chwile, kiedy 25-latka najchętniej rzuciłaby rakietę w kąt? – Oczywiście, po fatalnych meczach, sromotnych porażkach miałam wrażenie, że już się nie nadaję. Miałam też trudne momenty. Spadłam nisko w rankingu, nie miałam pieniędzy i zastanawiałam się, czy to wszystko ma sens, aczkolwiek kocham tę grę i zawsze do niej wracałam. Momenty zwątpienia są zawsze, ale potem warto wszystko przemyśleć i znaleźć pozytywy – mówi.

Nie zabrakło też tematu zwiedzania i ulubionego miasta. – Jestem wielką fanką Nowego Jorku, ponieważ bardzo dużo się dzieje. Mogę naprawdę pójść na wiele musicali, których jestem fanką. Najbardziej lubię Nowy Jork, aczkolwiek dla mnie bardzo piękny jest również Rzym i spędziłam tam bardzo dużo czasu – odpowiedziała Linette.

Odpowiedzi na wszystkie pytania w obu częściach filmów.

Bratysława: półfinał nie dla Janowicza, Polak przegrał z urazem

/ Tomasz Górski , źródło: atptennis.com/własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz nie zagra w półfinale turnieju ATP Challanger Tour w Bratysławie. Polak remisował z Michaiłem Kukuszkinem 1:1, ale ostatecznie poddał mecz w trzeciej partii. Łodzianin przegrał z kontuzją kolana.

Nie tak kibice wyobrażali sobie początek polskiego dnia w Bratysławie. W drugim meczu ćwierćfinałowym Peugeot Slovak Open 2017 Jerzy Janowicz przegrał z Michaiłem Kukuszkinem. Pierwszy set był popisem serwisowym obu zawodników. Polak musiał bronić break pointów w trzecim i siódmym gemie, ale robił to skutecznie. Jednak najważniejszym momentem premierowej odsłony był szósty gem. Wówczas Janowicz wywalczył przełamanie w pięciu punktach. Do końca seta kontrolował przebieg gry i wyszedł na prowadzenie.

Podczas przerwy Janowicz poprosił o przerwę medyczną z powodu bólu kolana. W dwunastu gemach kolejnej partii tylko Kazach miał dwie szansy na breaka. Łodzianin potrafił się dobrze bronić i za każdym razem utrzymywał podanie. Losy seta rozstrzygnęły się dopiero w tie breaku. Tam skuteczniejszy był Kukuszkin, który nie stracił żadnego serwisu, a przy tym zdobył dwa minibreaki. Dodatkową rozgrywkę zakończył wynikiem 7-2. Z każdą akcją Polak słabiej poruszał się po korcie i skupiał główną uwagę na serwisie.

Co gorsza Janowiczowi zaczął coraz mocniej dokuczać uraz kolana. Polak przed trzecią partią poprosił o kolejną przerwę medyczną. Jednak wizyta fizjoterapeuty nie pomogła. Reprezentant Kazachstanu od pierwszej wymiany dominował na korcie i wygrał cztery gemy w kilkanaście minut. Później Polak podziękował za grę i poddał mecz.

Był to pierwszy mecz obu zawodników. Niestety Janowicz nie będzie go dobrze pamiętał. Kukuszkin natomiast dzięki wygranej jutro zagra w półfinale turnieju ATP Challanger Tour w Bratysławie. Jego rywalem będzie Marinus Copil (nr 4) lub Kamil Majchrzak.

Do momentu porażki Janowicza była szansa na polski półfinał. Teraz trzeba kibicować Majchrzakowi aby choć jeden przedstawiciel biało-czerwonych powalczył o finał. Początek meczu Majchrzaka z Copilem około 18.
 


Wyniki

Ćwierćfinał singla:

Michaił Kukuszkin (Kazachstan, 1) – Jerzy Janowicz (Polska) 3:6, 7:6(2), 4:0 i krecz
 

Fed Cup: Sasnowicz i Vandeweghe zaczną finał

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Aljaksandra Sasnowicz i Coco Vandeweghe jako pierwsze skrzyżują rakiety podczas finału Pucharu Federacji. Początek rywalizacji w Mińsku w sobotę, w piątek rozlosowano kolejność spotkań.

Bez Wiktorii Azarenki będą musiały walczyć o historyczny sukces reprezentantki Białorusi. Pod nieobecność największej tenisowej gwiazdy pierwszą rakietą w Mińsku będzie Arina Sabałenka, która w rankingu WTA zajmuje 78. miejsce. Aljaksandra Sasnowicz jest 87., a dwie singlistki rywalek – Coco Vandeweghe i Sloane Stephens odpowiednio 10. i 13. Pomimo braku obu sióstr Williams, kadra Stanów Zjednoczonych wciąż wygląda imponująco.

Finałową rywalizacje zainauguruje potyczka drugiej rakiety gospodyń i pierwszej faworytek, Amerykanek. Sasnowicz zagra z Vandeweghe, która przed tygodniem osiągnęła finał WTA Elite Trophy w Zhuhai, a w poniedziałek zadebiutowała w Top 10 rankingu WTA. W drugim meczu zmierzą się Sabałenka i Stephens – mistrzyni US Open, ale przeżywająca kryzys formy. Oba pojedynki będą pierwszymi między wspomnianymi zawodniczkami. Nigdy bowiem nie rywalizowały sobą na zawodowych kortach.

W niedzielę na pierwszy ogień pójdą, oczywiście jeśli kapitanowie nie dokonają zmian, Sabałenka i Vandeweghe, a po nich na kort wyjdą Sasnowicz i Stephens. Do debla na razie wyznaczone zostały odpowiednio Wiera Łapko z Lidzią Morazową oraz Shelby Rogers i Alison Riske.

Białorusinki staną przed szansą pierwszego w historii triumfu w Pucharze Federacji. Dla Amerykanek to okazja do 18. mistrzostwa. Zwyciężczynie poznamy w niedzielę. Pierwsze mecze w sobotę o 12:30 czasu polskiego.
 

Bratysława: polski półfinał wciąż możliwy

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: AFP

Kamil Majchrzak dołączył do Jerzego Janowicza i również wystąpi w ćwierćfinale turnieju Peugeot Slovak Open. W czwartek Polak zrewanżował się Andrejowi Martinowi za wrześniową porażkę w Pucharze Davisa.

Na początku spotkania obaj zawodnicy pewnie wygrywali własne serwisowy. W piątym gemie jako pierwszy okazję na przełamanie wypracował sobie reprezentant gospodarzy. Piotrkowianin zdołał obronić dwa „breakpointy”, ale przy trzecim musiał skapitulować. Polski tenisista praktycznie od razu stanął przed szansą, żeby odrobić stratę, ale nie wykorzystał jej i Martin odskoczył na 4:2. W siódmym gemie Słowak miał trzy okazje, żeby wyjść na prowadzenie z podwójnym przełamaniem, ale Majchrzak wybrnął z trudnej sytuacji obronną ręką i za piątym podejściem utrzymał w końcu serwis. Przy wyniku 4:5 podopieczny Tomasza Iwańskiego mógł jeszcze rzutem na taśmę zniwelować stratę „breaka”, ale nie udało mu się to i chwilę później starszy z tenisista objął prowadzenie 1:0 w meczu.

Polak w sporych tarapatach znalazł się od razu na początku drugiej odsłony meczu, bo już w pierwszym gemie musiał dwukrotnie bronić się przed stratą podania, ale zrobił to skutecznie. Gra toczyła się zgodnie z regułą własnego podania aż do szóstego gema, w którym 21-latek urodzony w Piotrkowie Trybunalski po raz pierwszy zdołał odebrać serwis przeciwnikowi. Jak się później okazało był to decydujący moment tej części pojedynku, bo piotrkowianin przewagi „breaka” nie wypuścił już z rąk i wyrównał stan rywalizacji.

Majchrzak doskonale rozpoczął decydującą odsłonę spotkania i dwukrotnie przełamał wyżej sklasyfikowanego rywala, dzięki czemu wyszedł na prowadzenie 4:0. Reprezentant Polski w tej części meczu ani razu nie musiał się nawet bronić przed stratą serwisu i po godzinie i 53 minutach walki to on mógł wznieść ręce w geście triumfu. Tenisista z nad Wisły zrewanżował się tym samym Andrejowi Martinowi za porażkę w Pucharze Davisa. Dwa miesiące temu Słowak wygrał w czterech setach.

O miejsce w najlepszej czwórce zawodów Kamil Majchrzak zagra z Mariusem Copilem. Jeśli w piątek 21-letni zawodnik poradzi sobie z rozstawionym z numerem 4 Rumunem, a Jerzy Janowicz pokona Michaiła Kukuszkina, w Bratysławie dojdzie do polskiego pojedunku o finał.
 


Wyniki

Druga runda singla
Kamil Majchrzak (Polska, Q) – Andrej Martin (Słowacja) 4:6 6:3 6:2