Praga. Świątek korzysta z dzikiej karty

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: Artur Rolak

Iga Świątek otrzymała specjalną przepustkę od organizatorów turnieju ITF w Pradze (pula nagród 80.000$). Polka wykorzystuje szansę – w pierwszej rundzie ograła Ulrikke Eikeri z Norwegii 7:5, 6:2.

Po triumfie w juniorskim Wimbledonie Iga Świątek wróciła na chwilę do Polski, ale teraz skupia się już na walce o punkty do rankingu WTA. Nasza tenisistka praktycznie zakończyła rywalizację z rówieśniczkami (planuje tylko występ w igrzyskach olimpijskich młodzieży w Buenos Aires) i przeniosła się już tylko i wyłącznie na zawodowe korty.

Zawodniczka warszawskiej Legii dostała w tym tygodniu "dziką kartę" do turnieju ITF w Pradze z pulą nagród w wysokości 80.000$. Na losowanie nie mogła raczej narzekać, bo w pierwszej rundzie trafiła na notowaną w trzeciej setce rankingu WTA Ulrikke Eikeri. Uniknęła więc na początek starcia z rozstawioną rywalką.

Spotkanie z Norweżką nie było jednak łatwe. Eikeri od razu wywalczyła przełamanie i na początku meczu prowadziła 2:0. Polka szybko wyrównała, lecz w dziewiątym gemie raz jeszcze straciła podanie i rywalka serwowała na zwycięstwo w pierwszej partii. Odpowiedź Świątek była na szczęście najlepsza z możliwych – wygrane trzy gemy z rzędu i cała partia, 7:5.

Druga odsłona przebiegała już pod dyktando naszej tenisistki, która od początku prowadziła, a później wywalczyła aż trzy przełamania. Świątek serwis straciła w drugim secie tylko raz i po ponad pięciu kwadransach gry zwyciężyła 7:5, 6:2.

W drugiej rundzie Polka może zmierzyć się z Aną Sofią Sanchez lub rozstawioną z numerem sześć Jasmine Paolini. W ćwierćfinale Świątek może natomiast trafić na najwyżej notowaną w całym turnieju Monę Barthel. Kolejny mecz mistrzyni juniorskiego Wimbledonu rozegra w czwartek.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Iga Świątek (Polska, WC) – Ulrikke Eikeri (Norwegia) 7:5, 6:2

Turnieje ATP. Ferrer kontynuuje złą passe, Guillermo Garcia-Lopez pierwszym rozstawionym poza turniejem

/ Jakub Karbownik , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

 

David Ferrer już na pierwszej rundzie zakończył swój występ w Hamburgu i jest to siódma z rzędu porażka Hiszpana z zawodnikiem mającym 21 lat lub mniej. Z rywalizacją w Gstaad pożegnał się za to już Guilermo Garcia-Lopez.

Hiszpański finalista Roland Garros 2013 kontynuuje swą fatalną passę. Ferrer, który przed przyjazdem do Hamburga mógł się „pochwalić” serią sześciu porażek z rzędu z tenisistami tzw. „Next Gen”, miał doskonałą okazję, by przerwać tą serię. Jednak po prawie dwuipółgodzinnej walce z 17-letnim Rudolfem Mollekerem zszedł z kortu pokonany.

– Gra przed rodzimymi kibicami i na ojczystej ziemi to wspaniałe uczucie. Pokonanie kogoś takiego jak Ferrer jest dla mnie niesamowitym przeżyciem. Teraz nie mogę się doczekać kolejnej rundy – powiedział Niemiec, dla którego jest to drugi w karierze wygrany mecz w turnieju rangi ATP World Tour.

W walce o ćwierćfinał notowany na 272. miejscu tenisista zmierzy się z Jozefem Kovalikiem, który w meczu pierwszej rundy pokonał turniejową „czwórkę” – Damira Dżumhura.

Swój ostatni mecz w ojczyźnie rozegrał w poniedziałek Florian Mayer. 34-letni tenisista, który ogłosił zakończenie kariery tenisowej po tegorocznym US Open, uległ rozstawionemu z numerem trzy Pablo Carreno.

W Gstaad czterech najwyżej rozstawionych tenisistów imprezy ma w pierwszej rundzie wolny los. Jako pierwszy z wysoko notowanych zawodników na korty wyszedł w poniedziałek Guillermo Garcia-Lopez. Rozstawiony z numerem siedem tenisista musiał uznać wyższość Roberto Carballesa. Ten w 1/8 finału zmierzy się z Taro Danielem. Japończyk na otwarcie swych zmagań w Szwajcarii pokonał Eliasa Ymera.

Tenisowa karuzela powoli przenosi się już za Ocean, by przygotować się do wrześniowego, ostatniego turnieju Wielkiego Szlema. W poniedziałek rozpoczęły się zmagania w Atlancie. Z rywalizacją w turnieju w mieście-gospodarzu Igrzysk Olimpijskich z 1996 roku po zaciętym meczu pożegnali się Hubert Hurkacz (szerzej o meczu tutaj) i Prajnesh Gunneswaran.

Hinduski tenisista, notowany na 186 miejscu w rankingu ATP ugrał cztery gemy z Lukasem Lacko. Rywalem Słowaka w kolejnej rundzie będzie lepszy z pary Ryan Harrison – James Duckworth.

 


Wyniki

Hamburg
Pierwsza runda singla

Diego Schwartzman (Argentyna, 2) – Casper Ruud (Norwegia, WC) 6:4, 2:6, 6:2
Pablo Carreno (Hiszpania, 3) – Florian Mayer (Niemcy, WC) 2:6, 6:1, 7:6(4)
Jozef Kovalik (Słowacja, Q) – Damir Dzumhur (Bośnia i Hercegowina, 4) 6:2, 6:4
Leonardo Mayer (Argentyna) – Albert Ramos (Hiszpania) 6:3, 6:2
Daniel Masur (Niemcy, Q) – Maximilian Marterer (Niemcy) 6:3, 6:4
Rudolf Molleker (Niemcy, WC) – David Ferrer (Hiszpania) 7:5, 5:7, 6:3

Gstaad
Pierwsza runda singla:

Roberto Carballes (Hiszpania) – Guillermo Garcia-Lopez (Hiszpania, 7) 7:6(3), 6:2
Taro Daniel (Japonia) – Elias Ymer (Szwecja) 7:6(9), 7:5
Jaume Munar (Hiszpania) – Adrian Menendez (Hiszpania, Q) 6:1, 6:0
Felix Auger-Aliassime (Kanada, WC) – Guido Andreozzi (Argentyna) 6:3, 7:6(3)
Juergen Zopp (Estonia, Q) – Yannick Hanfmann (Niemcy, Q) 3:6, 6:3, 7:6(4)

Atlanta
Pierwsza runda singla:

Lukas Lacko (Słowacja) – Prajnesh Gunneswaran (Indie, Q) 6:2, 6:2

Sopot. Janowicz jednak nie zagra

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz podczas challengera w Sopocie miał wrócić na kort po po blisko 9-miesięcznej przerwie. Tak się nie stanie, bo półfinalista Wimbledonu z 2013 roku się wycofał. Nie jest jeszcze gotowy.

W czerwcu 27-latek mówił, że daje sobie czas do challengera w Sopocie. Na przełomie lipca i sierpnia chciał sprawdzić, czy kolano pozwoli mu kontynuować karierę. Nad jego dalszym tenisowym losem wciąż jednak wisi znak zapytania.

Janowicz podjął decyzję o rezygnacji z udziału w turnieju w Sopocie. Jak napisał na Twitterze dziennikarz Marek Furjan, który jest dobrze poinformowany, kiedy idzie o łodzianina, problemu nie stanowi już kolano. Po prostu półfinalista Wimbledonu sprzed 5 lat nie czuł się w pełni przygotowany, żeby przystąpić do rywalizacji.

Challenger w Sopocie rozpocznie się 28 lipca a zakończy 5 sierpnia. To oznacza, że przerwa Janowicza wkrótce rozciągnie się do 9 miesięcy. Ostatni mecz rozegrał on bowiem 10 listopada ubiegłego roku w challengerze w Bratysławie.

23 lipca 2018

Atlanta. Niewykorzystana szansa Hurkacza

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Mimo świetnego początku Hubert Hurkacz nie zdołał awansować do drugiej rundy turnieju ATP w Atlancie. Polak po zaciętym spotkaniu przegrał z Alexem de Minaurem 6:1, 6:7(0), 6:7(5).

Choć Hubert Hurkacz przegrał w finale eliminacji do turnieju ATP w Atlancie z Thanasim Kokkinakisem, to dostał się do głównej drabinki jako "szczęśliwy przegrany". Tam los skojarzył go z Alexem de Minaurem, 19-letnim Australijczykiem, który był jednym z objawień początku sezonu.

Notowany na 68. miejscu w rankingu ATP rywal początkowo nie potrafił jednak nawiązać wyrównanej walki z Polakiem. Nasz tenisista od pierwszych piłek przejął kontrolę nad wydarzeniami na korcie i wygrywał gema za gemem. Pierwszego seta rozstrzygnął w zaledwie 20 minut, wygrywając 6:1.

Przez chwilę mogło się wydawać, że druga partia potoczy się podobnie. Hurkacz przełamał bowiem przeciwnika w trzecim gemie i wyszedł na prowadzenie, ale przewagę natychmiast stracił. Przy stanie 4:5 Polak wybronił setbola przy własnym serwisie, a o wszystkim rozstrzygnął tiebreak. W nim De Minaur okazał się zdecydowanie lepszy i nie oddał wrocławianinowi nawet jednego punktu.

Decydujący set również był bardzo zacięty. Co prawda Hurkacz stracił podanie w dziewiątym gemie i Australijczyk serwował już na zwycięstwo w całym meczu, lecz znów straty zostały odrobione – tym razem przez naszego tenisistę, Mieliśmy więc kolejnego tiebreaka. De Minaur znów zaczął zdecydowanie lepiej, miał już dwa mini breaki i prowadził 4-1, Hurkacz nie zamierzał się jednak poddawać. Doprowadził do remisu 4-4, później było też 5-5, lecz w samej końcówce lepszy był Australijczyk. To on wygrał dwie ostatnie piłki i zwyciężył w całym meczu – 1:6, 7:6(0), 7:6(5). Polski tenisista musi natomiast czekać na kolejny turniej w USA.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Alex de Minaur (Australia) – Hubert Hurkacz (Polska, LL) 1:6, 7:6(0), 7:6(5)

Ranking WTA. Cornet i Sevastova z awansem

/ Dominika Opala , źródło: własne, foto: AFP

Alize Cornet i Anastazja Sewastowa, po triumfach w ostatnim tygodniu, zanotowały awans w rankingu. Zmiany nie zaszły w najlepszej dziesiątce. Agnieszka Radwańska zachowała pozycję z poprzedniego notowania.

Francuzka odniosła zwycięstwo w Gstaad i to dało jej awans o 14 pozycji. Obecnie Cornet jest 34. tenisistką na świecie. Sewastova, która okazał się najlepsza w Bukareszcie, także może pochwalić się lepszym miejscem w rankingu. Aktualnie Łotyszka zajmuje 20. lokatę (wcześniej 22.). W pierwszej „10” nie nastąpiły zmiany. Liderką pozostaje Simona Halep, a stawkę zamyka Julia Goerges.

Numer przy nazwisku Agnieszki Radwańskiej też jest ten sam, co przed tygodniem. Najlepsza polska tenisistka, zajmuje aktualnie 33. pozycję. Lekki awans (o 2 oczka) uzyskała Magda Linette. Poznanianka plasuje się na 80. miejscu. Top 3 polskich zawodniczek zamyka Magdalena Fręch, na 122. pozycji. Iga Świątek natomiast spadła o 6 lokat, co daje jej 342. miejsce na świecie. Pokaźny awans da się zauważyć za to przy nazwisku Mai Chwalińskiej. Polka skoczyła o 68 pozycji i zajmuje 407. miejsce.

Ranking ATP. Cecchinato z życiowym rankingiem

/ Dominika Opala , źródło: własne, foto: AFP

Wszyscy triumfatorzy turniejów ATP Tour z ostatniego tygodnia awansowali w rankingu. Najlepsze miejsce w karierze zanotował Marco Cecchinato. Polacy zaliczyli małe spadki, ale kolejność nazwisk się nie zmieniła.

Fabio Fognini po wygraniu SkiStar Swedish Open awansował z 15. na 14. miejsce. Jego rodak, Cecchinato, który triumfował w Umag, skoczył o 5 oczek i obecnie plasuje się na 22. pozycji. To najwyższe miejsce w dotychczasowej karierze Włocha. Ostatni z triumfatorów z ostatniego tygodnia, Steve Johnson, zanotował największy awans. Amerykanin, wygrywając w Newport, zagwarantował sobie aktualnie 34. pozycję (wcześniej był 48.).

Znaczący spadek przytrafił się Andriejowi Rublowowi. Rosjanin, który nie obronił tytułu w Umag, zajmuje obecnie 46. miejsce (wcześniej 35.). Cieszyć nie może się także David Ferrer. Hiszpan spadł o 23 oczka i obecnie plasuje się na 62. pozycji. Więcej powodów do radości ma za to Guido Pella, finalista Plava Laguna Croatia Open 2018. Argentyńczyk skoczył o 15 lokat i jest aktualnie 57. tenisistą świata.

W czołowej „10” nie zaszły wielkie rotacje. Numerami zamienili się jedynie Dominic Thiem (aktualnie 8.) i John Isner (aktualnie 9.), który nie bronił tytułu w Newport. Liderem pozostaje Rafael Nadal.

Jeśli chodzi o polskich zawodników to pierwszą rakietą kraju pozostaje Hubert Hurkacz. Wrocławianin zanotował spadek o 6 miejsc, co daje mu 125. pozycję. Za nim, na 203. miejscu, jest Kamil Majchrzak, a najlepszą polską trójkę zamyka Jerzy Janowicz, na 343. pozycji.

Turnieje WTA. Zmiana pokoleniowa w rosyjskim tenisie

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto: AFP

Choć w poniedziałek ruszyły dwie imprezy głównego cyklu, to na kortach pojawiło się tylko sześć zawodniczek z czołowej setki rankingu WTA. Nie najlepsza obsada zawodów w Moskwie i Nanchangu sprawiła, że mogły wykazać się tenisistki z drugiego szeregu. Bardzo dobre wrażenie pozostawiła po sobie 17-letnia Anastazja Potapowa, która dwa lata temu była najlepszą juniorką świata.

Kiedy 15-letnia Potapowa wygrała juniorski Wimbledon, natychmiast zaczęto jej wróżyć wielką karierę. Od tego sukcescu minęły już ponad dwa lata, a Rosjanka czyni stałe postępy. Przede wszystkim podjęła decyzję o rezygnacji z turniejów juniorskich na rzecz turniejów zawodowych. W Moskwie odniosła drugie w obecnym sezonie zwycięstwo w głównym cyklu. Do zwycięstwa 6:1, 6:1 nad Bułgarką Viktoriyą Tomovą potrzebowała zaledwie 51 minut. 

Tylko sześć minut dłużej trwał pojedynek z udzialem Wiery Zwonariowej. Podstawowa różnica polega jednak na tym, że starsza z Rosjanek, była liderka rankingu WTA, swój mecz przegrała. Porażka 2:6, 2:6 z rozstawioną z numerem ósmym Kaią Kanepi chluby jej nie przyniosła. Zwonariowej wyjątkowo zależało na dobrej postawie w tym meczu, ponieważ jest rodowitą moskwianką i chciała z jak najlepszej strony pokazać się przed własną publicznością. 

Z kolei w Nanchangu pierwszy dzień zmagań upłynął pod znakiem chińsko-japońskich batalii. Reprezentantki Państwa Środka nie były gościnne i w komplecie wyszły z tych pojedynków zwycięsko – Jing Jing Lu pokonała 3:6, 6:2, 6:4 rozstawioną z numerem czwartym Kurumi Narę, Fang Ying Xun wygrała 7:6(3), 6:0 z Momoko Kobori, a Xinyun Han, turniejowa ósemka, okazała się lepsza (6:4, 6:0) od Junri Namigaty.

Uwagę należe też zwrócić na powrót Margarity Gasparian, która w turnieju głównym WTA wystąpiła po raz pierwszy od ponad dwóch lat. Prześladowna przez problemy zdrowotne Rosjanka wygrała 6:1, 6:4 z szerzej nieznaną Shilin Xu. W 1/8 finału czekać ją będzie o wiele trudniejsze zadanie. Po drugiej stronie siatki stanie Shuai Zhang rozstawiona w Nanchangu z numerem pierwszym lub Sabine Lisicki, była finalistka Wimbledonu. 


Wyniki

1. runda singla w Moskwie:
Kaia Kanepi (Estonia, 8) – Wiera Zwonariowa (Rosja) 6:2, 6:2
Aliaksandra Sasnowicz (Białoruś, 5) – Johanna Larsson (Szwecja) 6:1, 6:3
Anastazja Potapowa (Rosja) – Viktoriya Tomova (Bułgaria) 6:1, 6:1
Tamara Zidansek (Słowenia) – Antonia Lottner (Niemcy) 6:3, 6:1

1. runda singla w Nanchangu:
Margarita Gasparian (Rosja) – Shilin Xu (Chiny) 6:1, 6:4
Lin Zhu (Chiny) – Ying-Ying Duan (Chiny, 7) 6:2, 6:3
Jing-Jing Lu (Chiny) – Kurumi Nara (Japonia, 4) 3:6, 6:2, 6:4
Fang Ying Xun (Chiny) – Momoko Kobori (Japonia) 7:6(3), 6:0
En-Shuo Liang (Tajwan) – Wushuang Zheng (Chiny) 6:3, 6:3
Eri Hozumi (Japonia) – Jacqueline Cako (USA) 3:6, 6:1, 6:2
Xinyun Han (Chiny, 8) – Junri Namigata (Japonia) 6:4, 6:0
Qiang Wang (Chiny, 2) – Ankita Raina (Indie) 6:2, 6:1

Challengery czeka rewolucja! Od 2019 roku będą miały zupełnie nowy kształt

/ Szymon Adamski , źródło: własne / ATP, foto: AFP

Tenisiści, organizatorzy turniejów i kibice muszą przygotować się na wielkie zmiany. Władze ATP podjęły bowiem decyzje, które wstrząsną cyklem ATP Challenger Tour. Od przyszłego sezonu niemal każdy aspekt rywalizacji na tym poziomie ulegnie poważnym zmianom. 

Zmieni się przede wszystkim rozmiar turniejowych drabinek. Do tej pory, niezaleznie od rangi challengera, na starcie turnieju głównego stawało 32 zawodników. Od przyszłego sezonu będzie ich 48. Czy to oznacza, że tenisistom łatwiej będzie dostać się do takiej imprezy? Niekoniecznie. Władze ATP postanowiły bowiem zrezygnować z rozbudowanych kwalifikacji. O awans do turnieju głównego walczyć będzie jedynie czterech zawodników (dwóch awansuje). 

Brak kwalifikacji umożliwi późniejszy start imprezy. Każdy turniej z serii ATP Challenger Tour od 2019 roku będzie rozpoczynał się w poniedziałek, a kończył w niedzielę. To ukłon w stronę tenisistów, którzy czasami mieli spore problemy z dotarciem na czas w odpowiednie miejsce. Mało tego, zdarzały się sytuację, kiedy dwie imprezy, do których zgłosił się zawodnik, nakładały się na siebie. W takiej sytuacji pokrzywdzony tenisista musiał zrezygnować z któregoś startu. 

Na tym zmiany się nie kończą. ATP zwiększy wymagania w stosunku do organizatorów turnieju. Każdy zawodnik z drabinki głównej będzie musiał mieć zapewnione przez nich miejsce w hotelu turniejowym. Z racji tego, że wszyscy zawodnicy startujący w turnieju głównym będą otrzymywać wymnagrodzenie, a będzie ich o szesnastu więcej niż dotychszas, osoby z ramienia ATP oszacowały, że pula nagród wszystkich imprez challengorowych wzrośnie w 2019 roku o około milion dolarów. 

Kosmetyczna, aczkolwiek bardzo przydatna ze względu na przejrzystość reguł, zmiana dotknie też kategorii turniejów. Będzie ich pięć: 70, 80, 95, 110 i 125. Im wyższy numer, tym większy prestiż zawodów. Numery odpowiadają liczbie punktów, jaką otrzyma zwycięzca zawodów. Ta zasada panuje obecnie w ATP World Tour – w tak zawanych ,,dwieście pięćdziesiątkach" zwycięzca otrzymuje 250 punktów, a w ,,tysięcznikach" tysiąc. 

W teorii zmiany mają oczywiście służyć zawodnikom. Przedstawiciele ATP zapewniają, że do wygrania będą większe pieniądze, a zawodnicy stawiający pierwsze kroki na tym poziomie rozgrywkowym będą mogli liczyć na większe wsparcie niż dotychczas. Weryfikacja tych zapowiedzi nastąpi bardzo szybko. Pierwsze turnieje rozegrane wedle nowych zasad rozpoczną się już za pół roku. 

 

Bastad. Siódmy tytuł Fogniniego

/ Dominika Opala , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Fabio Fognini został triumfatorem SkiStar Swedish Open 2018. Włoch pokonał w finale Richarda Gasqueta 6:3, 3:6, 6:1 i sięgnął po drugi tytuł w tym sezonie. W sumie jest to siódme trofeum na koncie tenisisty z Sanremo.

Przed tym spotkaniem bilans pojedynków tych zawodników był korzystny dla Francuza (2:1). Ten mecz lepiej rozpoczął się dla Gasqueta, który po błędach rywala uzyskał breaka. Jednak potem to Fognini odzyskał koncentrację, grał dobrze z głębi kortu, a także kończył piłki przy siatce, wygrywając pięć gemów z rzędu. To pozwoliło mu na przejęcie kontroli w secie i zakończenie go po 32 minutach.

Druga partia rozpoczęła się pechowo dla Włocha, który popełnił trzy podwójne błędy z rzędu i stracił serwis. Tym razem Gasquet wykorzystał tę przewagę oraz poprawił grę w defensywie, co utrudniło walkę Fogniniemu. Losy zwycięstwa musiały być rozstrzygnięte w trzecim secie.

Młodszy z tenisistów rozpoczął decydującą partię dużo pewniej. Uderzał ofensywnie z backhandu, co zaskoczyło nieco Gasqueta. Fognini szybko uzyskał przełamanie i nie zwalniał tempa. Po chwili kolejny raz wygrał gema na serwisie rywala i nic nie było go w stanie powstrzymać przed zwycięstwem. Za czwartą piłką mistrzowską dopiął swego i mógł świętować siódmy triumf w karierze.

– Po drugim secie pomyślałem: „Został tylko jeden set”, dlatego starałem się wywrzeć presję i grać agresywnie. To był klucz do zwycięstwa – solidne i ofensywne granie na początku trzeciego seta – przyznał triumfator tegorocznej edycji turnieju w Bastad – Jestem zmęczony, ale szczęśliwy. Zagrałem dużo meczów w tym tygodniu.

To drugi tytuł Fogniniego w tym sezonie, pierwszy wywalczył w Sao Paulo na przełomie lutego i marca. W sumie siódmy raz wzniósł trofeum w zawodowym tourze. Co ciekawe, za każdym razem na mączce.


Wyniki

Finał singla:
Fabio Fognini (Włochy, 3) – Richard Gasquet (Francja, 4) 6:3, 3:6, 6:1

Dżoković: wyobrażałem sobie, że któregoś dnia wygram szlema na oczach mojego dziecka

/ Dominika Opala , źródło: własne, foto: AFP

Novak Dżoković napisał wzruszający list po zdobyciu 13. tytułu wielkoszlemowego. Podzielił się tym, jakie emocje towarzyszyły mu, gdy widział swojego syna na trybunach, a także, ile znaczy dla niego to zwycięstwo po powrocie po kontuzji.

Dżoković pokonał w finale Wimbledonu Kevina Andersona 6:2, 6:2, 7:6 (3), jednak można twierdzić, że jego prawdziwym pokazem sił był pojedynek półfinałowy z Rafaelem Nadalem. Ostatni raz tenisista z Belgradu triumfował na londyńskiej trawie w 2015 roku. Tegoroczne zwycięstwo było w sumie czwartym na kortach All England Clubu. Triumf niezwykły, ważny dla "Nole’a" w wielu wymiarach, tym bardziej, że nie był on faworytem imprezy.

Serb podzielił się towarzyszącymi mu emocjami w liście opublikowanym w środę. Najważniejszą kwestią, którą poruszył były lider światowego rankingu była obecność jego syna Stefana podczas ceremonii dekoracji, którą określił jako „najwspanialsze odczucie, którego nie doświadczył nigdy wcześniej, gdy wygrywał turniej”.

– Kiedy zostałem ojcem, marzyłem by moje dzieci były na trybunach podczas moich meczów. To marzenie się spełniło – napisał Serb po tym, gdy jego prawie 4-letni syn Stefan był w jego boxie, kiedy odbierał trofeum. W tamtym momencie na twarzy Dżokovića widać było radość i wzruszenie. On sam przyznał: – To niezapomniane, szczególne, satysfakcjonujące, cudowne, radosne uczucie. Ale przede wszystkim jest to magiczne! Kiedy myślałem, że ta chwila nie może być już lepsza, on krzyknął: „Tato, tato!”. Wtedy totalnie się wzruszyłem. Przytłoczony emocjami, szczęśliwy i radosny nie do uwierzenia. Jestem niesamowicie wdzięczny, że mogłem tego doświadczyć.

Dżoković nadmienił także, że wyobrażał sobie i modlił się o to, by wygrać Wielkiego Szlema na oczach swojego dziecka. Oprócz syna Stefana, Serb jest także ojcem niespełna rocznej córeczki Tary. – Nie mogę się doczekać, kiedy ona zobaczy, jak robię to samo, co przed Stefanem – wyznał 13-krotny triumfator wielkoszlemowy.

Mąż Jeleny Dżoković opisał również, jak zmienił się jego świat, gdy został mężem i ojcem. Stwierdził, że jego życie przekształciło się w coś piękniejszego, wcześniej wszystko było podporządkowane tenisowi. Potem odkrył w sobie pokłady empatii, współczucia i oddania dla dzieci – Oczywiście, dochodzi więcej obowiązków, ale na koniec dnia otwiera się w tobie nowy wymiar miłości i energii, który nie wiedziałeś, że istnieje – dzielił się z czytelnikami Dżoković. – Bycie ojcem wymaga także nauki i otwartości, by uzyskać równowagę. Dla mnie był to balans pomiędzy tenisem, priorytetami a rodziną. Moja żona była bardzo pomocna i mnie wspierała, kiedy urodziła nasze dzieci. Poświęcała mi czas, by wiedzieć, co mnie dręczy i pomagała znaleźć sposób na to, bym czuł, że daję z siebie, co najlepsze w domu i na korcie – chwalił ukochaną podopieczny Mariana Vajdy.

W poruszającym liście „Nole” nie pominął tak ważnej kwestii, jak kontuzja prawego łokcia, z którą się zmagał w poprzednim sezonie i przez którą nie rywalizował w tourze przez 6 miesięcy. – Kontuzja była jednym problemem, ale drugim, też wielkim, była motywacja. Mogłem trenować i cieszyć się tenisem, ale kiedy przychodziła rywalizacja, odzywały się problemy mentalne – wyznał czterokrotny triumfator Wimbledonu, który jednak w tej sprawie zachował więcej tajemniczości, ale obiecał, że kiedyś się tym podzieli.

Jednym z czynników, dzięki któremu Dżoković mógł wygrać tegoroczny Wimbledon było zapewne opracowanie strategii, która pozwoliła przezwyciężyć słabości. Najlepszy serbski tenisista napisał, że zawsze szanował ludzi, którzy w najsłabszych momentach potrafią dostrzec prawdziwą siłę. On sam był słaby w wielu chwilach i nie wstydzi się tego. – To sprawia, że jestem bardziej wiarygodny dla siebie i innych. Jestem bliżej ludzi. To pomaga mi „kopać głęboko” i analizować, co tak naprawdę się dzieje we mnie w środku.

Prawdą jest, że po sukcesie w Paryżu w 2016 roku Serbowi towarzyszyły liczne zawirowania. Zaszło wiele zmian w jego sztabie trenerskim. W pewnym momencie „Nole” zwolnił swoich współpracowników i zatrudnił Andre Agassiego i Radka Stepanka. Jednak z czasem okazało się, że to nie jest recepta na powrót do dawnej świetności. – Po wielu zmianach przeprowadzonych w treningach, sprzęcie, personaliach, nadal nie wiedziałem, czy będę w stanie wrócić na pożądany poziom gry – przyznał szczerze aktualny numer 10 rankingu. – Przez ostatnie 2 lata nie byłem cierpliwy wobec moich oczekiwań tenisowych. Nie byłem mądry w planowaniu. I oczywiście nie słuchałem mojego ciała, kiedy działo się coś poważnego z moim łokciem. Chciałem znaleźć rozwiązania gdzieś indziej, ale to rozwiązanie zawsze było we mnie – dodał.

Miłośnicy tenisa, a przede wszystkim fani Dżokovića wiedzą, że słynie on z wielkiej woli walki i wiary w siebie i swoje umiejętności. Serb także jest o tym przekonany, jednak były momenty, które mogły skończyć się w różny sposób. – Na szczęście miałem pomoc od wszystkich boskich sił, które wskazywały mi właściwy kierunek. Kierunek dobry dla mnie. Ten, który przyniesie mi spokój i równowagę.

31-latek mieszkający w Monte Carlo nie zapomniał w liście także o ludziach, dzięki którym osiągnął niedawny sukces. – Zdaję sobie sprawę z wysiłku i poświęcenia wielu osób, których zaangażowanie w ostatnich latach pozwoliło mi wrócić do takiego poziomu tenisa, który daje tytuł wielkoszlemowy – napisał. – Chciałbym wyrazić moje największe uznanie, szacunek i miłość wszystkim ludziom, którzy wierzyli we mnie i pomogli mi zdobyć kolejne trofeum na Wimbledonie.

Dodał też, że jest szczęściarzem, że może przeżyć tę niesamowitą podróż i być wspieranym przez tak wielu ludzi na świecie. Na koniec nadmienił. – Kocham Was, kocham tenis, kocham życie – i zakończył żartobliwie, pisząc, że wimbledońska trawa kolejny raz smakowała znakomicie, dodałby do niej tylko trochę avocado i byłoby perfekcyjnie.