Wimbledon: królowa wraca na tron

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Serena Williams po raz szósty w karierze wygrała singlowy Wimbledon i obecnie posiada wszystkie cztery tytuły wielkoszlemowe. W tegorocznym finale Amerykanka pokonała 6:4, 6:4 Garbine Muguruzę.

33-letnia Amerykanka była oczywiście zdecydowaną faworytką tego finału, lecz zaczęła go bardzo nerwowo. W gemie otwarcia popełniła aż trzy podwójne błędy, co zaowocowało stratą podania. Po kolejnych pomyłkach Williams Muguruza utrzymała także własny serwis i wyszła na prowadzenie 2:0.

Po niemrawym początku Williams szybko się jednak rozkręciła. Już w szóstym gemie miała dwie szanse na przełamanie powrotne, lecz wówczas Muguruzie pomógł serwis. Od stanu 4:2 dla Hiszpanki na korcie rządziła już jednak liderka światowego rankingu.

Muguruza w decydujących momentach grała nerwowo, popełniała coraz więcej błędów, a Williams wykorzystywała każdą nadarzającą się okazję, aby przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. Udało jej się to – wygrała cztery gemy z rzędu i triumfowała w partii otwarcia 6:4.

Na początku drugiej odsłony Muguruza zdołała przełamać niekorzystną serię i utrzymać podanie "na sucho", ale była to tylko krótka chwila, w której Hiszpanka mogła odetchnąć. Niedługo później Williams wygrała bowiem 12 piłek z rzędu, wychodząc na prowadzenie 5:1 i serwując po szóste singlowe mistrzostwo na Wimbledonie.

Wówczas Hiszpanka przystąpiła do odrabiania strat. Przełamała Williams "na sucho", utrzymała serwis i zrobiło się 5:3. Kolejny gem był chyba najbardziej emocjonującym w całym spotkaniu. Szybko zrobiło się 0-40, gdy Williams posłała trzy asy i jeden wygrywający serwis i miała piłkę na wygraną w całym turnieju. Muguruza ją obroniła i wywalczyła ostatecznie przełamanie przy piątej okazji.

Do wyrównania całego seta turniejowa "dwudziestka" doprowadzić już jednak nie zdołała. Gdy wynik znów zbliżył się do remisu, Hiszpance zabrakło zimnej krwi. Popełniała błędy i przegrała serwis do zera, dzięki czemu Serena Williams mogła cieszyć się z szóstego singlowego triumfu na Wimbledonie.

33-letnia Amerykanka została tym samym najstarszą zwyciężczyźnią wielkoszlemowego turnieju singlowego w historii, wyprzedzając Martinę Navratilovą. Po raz drugi skompletowała też "Szlem Sereny" – obecnie jest mistrzynią wszystkich czterech wielkoszlemowych turniejów. Jeszcze w tym roku może dokonać kolejnej historycznej rzeczy – wygrać klasycznego Wielkiego Szlema. Do tego brakuje jej już "tylko" zwycięstwa we wrześniowym US Open. Jeśli tego dokona, wygra swój 22. wielkoszlemowy tytuł w singlu i zrówna się pod tym względem ze Steffi Graf. Na razie świętuje 21. tytuł. Całkowicie zasłużenie.


Wyniki

Finał singla:
Serena Williams (USA, 1) – Garbine Muguruza (Hiszpania, 20) 6:4, 6:4

Bukareszt: Piter odpada w eliminacjach

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Katarzyna Piter nie znajdzie się w głównej drabince turnieju WTA w Bukareszcie. Polka już w pierwszej rundzie eliminacji przegrała z Terezą Martincovą 3:6, 3:6.

Piter w eliminacjach do turnieju w Bukareszcie rozstawiona została z numerem pięć, ale z zawodami na kortach ziemnych pożegnała się już po pierwszym meczu.

W pierwszym secie gra była bardzo wyrównana tylko przez pierwsze pięć gemów. Polka prowadziła wówczas 3:2, lecz od tego momentu Martincova przejęła pełną kontrolę nad pojedynkiem. Czeszka wygrała siedem gemów z rzędu, wychodząc na bezpieczne prowadzenie – 6:3, 3:0.

Piter zdołała jeszcze odrobić straty w drugiej partii, doprowadzając do remisu 3:3. Później znów przegrała jednak trzy kolejne gemy i to Martincova triumfowała w całym meczu 6:3, 6:3.


Wyniki

Pierwsza runda eliminacji:
Tereza Martincova (Czechy) – Katarzyna Piter (Polska, 5) 6:3, 6:3

Federer o bekhendzie Del Potro

/ Agnieszka Śrutwa , źródło: tennis.com/własne, foto: AFP

Roger Federer został ostatnio zapytany, czy Juan Martin del Potro powinien zmienić bekhend na jednoręczny, by móc szybciej wrócić do gry. Argentyńczyk od miesięcy zmaga się z kontuzją lewego nadgarstka.

Federer stwierdził, że to porównywalne do sytuacji, jakby on sam miał grać bekhend oburącz i nie sądzi, żeby Del Potro zdecydował się na taką zmianę. – Zdecydowanie mógłby, ale nie wiadomo, czy w ten sposób zdobyłby wyższy ranking niż 80-ty na świecie. Myślę, że gdyby Juan Martin miał wrócić, chcielibyśmy go widzieć w ścisłej czołówce, gdzie jest jego miejsce. To ciężkie oglądać go po tylu operacjach, nieobecnego w turze. Zawsze lubiłem z nim rywalizować, to jeden z najlepiej uderzających graczy na świecie. Dlatego życzę mu szybkiej rekonwalescencji i powrotu do gry z dwuręcznym bekhendem – podsumował Szwajcar.

W 2009 roku Del Potro triumfował w US Open, pokonując w finale Federera. W trakcie Australian Open w 2010 roku, doznał kontuzji lewego nadgarstka, co uniemożliwiło mu kolejne starty, m.in. obronę tytułu w Nowym Jorku. Później wielokrotnie próbował wracać do gry – zdobył brązowy medal na Letnich Igrzysk Olimpijskich w Londynie w 2010 roku, wystąpił też w finale Indian Wells w 2013 roku. W kolejnym sezonie problemy z nadgarstkiem nasiliły się. W 2014 roku, Argentyńczyk wystartował zaledwie w czterech turniejach. W tym roku wystąpił tylko dwa razy – w Sydney, oraz w Miami. Obecnie zajmuje 580 pozycję w rankingu ATP.

Jak jeden dzień – Good Morning, Wimbledon!

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto:

Nie wiem, jak trzy lata temu przed finałem Wimbledonu spały Serena Williams i Agnieszka Radwańska. Ja tak sobie, bo przez całą noc uwierała mnie trema i niepewność, czy sobie poradzę. Przyznacie, że wygłupić się przed kilkunastoma tysiącami kibiców z całego świata i kilkoma dziennikarzami z Polski to nic miłego.

22 czerwca 1992 roku All England Lawn Tennis Club uruchomił Radio Wimbledon. Początkowo działało jak radiowęzeł zakładowy – można było go słuchać tylko przez głośniki rozstawione wokół kortów. Nadawanie kończyło się, gdy zaczynały się mecze. Rozwój techniki sprawił, że dziś radio nadaje bez przerwy. Za 10 funtów kibice mogą kupić maleńki odbiornik ze słuchawkami, który jest jednocześnie pamiątką z turnieju.

Wcześnie rano – dla ludzi od kilku, a nawet kilkunastu godzin czekających w kolejce do kas – radio emituje powtórki najciekawszych meczów poprzedniego dnia. Gdy bramy klubu zostaną otwarte dla publiczności, można posłuchać zapowiedzi najciekawszych wydarzeń dnia, który właśnie się zaczyna. Do tego rozmowy – z tenisistami, trenerami, dziećmi do podawania piłek, dziennikarzami…

Ja po raz pierwszy przekroczyłem bramy AELTC 27 czerwca 1992 roku. Gdyby wtedy ktoś mi powiedział, że kiedyś wystąpię na antenie Radia Wimbledon, to przez dwadzieścia lat chodziłbym z zajadami i chorą przepukliną. Zresztą nie ja jeden bym się z tego śmiał.

6 lipca 2012 roku do mojego biurka podeszła pracownica radia i zapytała, czy nazajutrz nie zechciałbym być gościem programu zapowiadającego finał singla kobiet. Szybko ustaliliśmy godzinę i miejsce spotkania, pani sobie poszła, a ja zostałem z rozterkami. Co powinienem powiedzieć, mniej więcej wiedziałem. Miałem jednak duże wątpliwości, czy dam radę powiedzieć to wszystko po angielsku.

Rok później sam się zgłosiłem do Radia Wimbledon. Nie, nie miałem parcia ma eter. Poprosiłem tylko o nagranie audycji, w której wziąłem udział. Obiecali, że załatwią, i załatwili. Teraz sobie siedzę i słucham tego, co i jak mówiłem przez 19 minut i 11 sekund, i utwierdzam się w przekonaniu, że miałem rację. Miałem rację, aby nie udostępniać nikomu tego nagrania, bo po prostu wstyd mi za mój „language”. Miałem rację – na przykład w przeciwieństwie do Johna McEnroe – że Agnieszka Radwańska sprawi Serenie Williams sporo kłopotów. Rozsądek kazał mi powiedzieć, że będą trzy sety, a serce, że dwa wygra Polka.

Szkoda, że dziś w Radiu Wimbledon wystąpi jakiś Arturo Rolaquez…