Wimbledon: podwójna korona Hingis

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

Martina Hingis, dzień po triumfie w deblu na kortach All England Club, zwyciężyła również w grze mieszanej. Szwajcarka i Leander Paes w finale okazali się zdecydowanie lepsi od pary Timea Babos i Alexander Peya.

Była liderka światowego rankingu i hinduski tenisista potrzebowali zaledwie 40 minut, że pokonać Węgierkę i Austriaka 6:1 6:1. 

– Myślę, że to był nasz najlepszy mecz od Australii – przyznała rodaczka Rogera Federera. – To niesamowite, wyjść i zaprezentować taką formę w finale Wielkiego Szlema. Leander jest wspaniałą osobą. Można na niego liczyć zarówno na korcie treningowym jak i poza nim. Myślę, że razem staajemy się coraz lepszymi tenisistami. Czasem ważniejsze jest to, jak dogadujecie się poza kortem niż na nim.

Dziennikarze wypytywali Martinę Hingis, co sprawia, że jej współpraca z reprezentantami Indii tak dobrze się układa. – Czuję się już co najmniej w jednej czwartej Hinduską – zażartowała Szwajcarka. – Byłam w Indiach trzy, a nawet cztery razy. Poznałam również premiera, więc to co się dzieje to czyste szaleństwo – zakończyła 34-latka urodzona w Koszycach.

Hingis w niedzielę zdobyła osiemnasty tytuł wielkoszlemowy w karierze, trzeci w mikście i drugi z Paesem. Hindus ma na swoim koncie siedemnaście takich zwycięstw, osiem w deblu i dziewięć w mikście.
 


Wyniki

Finał miksta
M. Hingis, L. Paes (Szwajcaria, Indie, 7) – T. Babos, A. Peya (Węgry, Austria, 5) 6:1 6:1
 

Jak jeden dzień – piłka meczowa

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Jaka jest piłka, każdy widzi. Młodzież nie musi wiedzieć, że dokładnie 30 lat temu Martina Navratilova i Boris Becker zostali ostatnimi zwycięzcami Wimbledonu, którzy grali białymi piłkami. Zmianę na żółte wymusiła telewizja. I tak późno, ponieważ pierwszą transmisję z Wimbledonu w kolorze BBC przeprowadziła już w 1967 roku.

To była druga i do tej pory ostatnia w dziejach Wimbledonu tak radykalna zmiana. Pierwsza odbyła się w 1902 roku, kiedy dostawcą piłek dla All England Lawn Tennis and Croquet Clubu została firma Slazenger. W ten sposób Charlotte Reinagle Cooper i Arthur William zapisali się w kronikach The Championships jako ostatni mistrzowie grający piłkami marki Ayres.

Skąd się wzięła piłka, którą Novak Dżoković wygrał Wimbledon 2015? Można powiedzieć, że z Shirebrook w hrabstwie Derbyshire. Droga piłki na kort centralny była jednak znacznie dłuższa niż ok. 130 mil dzielących siedzibę Sports Direct International, właściciela marki Slazenger, od Wimbledonu.

Surowce i półfabrykaty użyte do produkcji piłki meczowej pochodzą z 11 krajów na siedmiu kontynentach. Odrobinę kaolinu wzięto ze Stanów Zjednoczonych, krzemionkę z Grecji, szczyptę węglanu wapnia z Japonii, nieco magnezytu z Japonii, tlenek cynku z Tajlandii, garść siarki z Korei Południowej, porcję kauczuku z Malezji, naftalen z Chin, klej z Filipin, kłębek wełny z Nowej Zelandii przerobiono w Anglii na filc i odesłano na Filipiny. Właśnie tam wyprodukowano naszą piłkę i zapakowano – wraz z dwiema innymi – do puszki, która przyjechała z Indonezji.

Zanim jednak została „zapuszkowana”, zapakowana w karton i kontener, a potem wysłana do Londynu, przeszła przez sito kontroli jakości. Została zważona (dwie uncje, niecałe 56,7 g) i zmierzona (dwa i pół cala średnicy, ok. 63,5 mm), a na koniec opuszczono z wysokości 100 cali (ok. 2,54 m). Jeśli się odbiła od betonu na wysokość od 53 do 58 cali (1,35 – 1,47 m), to znaczy, że się nadaje. Na finał Wimbledonu czekała w temperaturze 68 stopni Farenheita (ok. 20 stopni Celsjusza).

Jak co roku All England Tennis Club zamawia 52 200 piłek, czyli 17 400 puszek. Około 20 000 piłek trafia do Roehampton (eliminacje) i na korty treningowe. Te, które odbyły siedmio- lub dziewięciogemową służbę meczową, oczywiście nie wszystkie, może kupić każdy kibic – jedną puszkę za trzy funty albo dwie za pięć. Jakieś dwadzieścia lat temu byłem świadkiem uroczej scenki. Kupujący, kładąc pieniądze na ladzie, zapytał, czy tymi piłkami na pewno grał Pete Sampras. Sprzedający, pan w wieku raczej starszym niż średnim, na chwilę odebrał puszkę klientowi, na denku złożył autograf w imieniu mistrza, i oddał z uśmiechem mówiąc: – Oczywiście.

Piłkę meczową Novak Dżoković rozegrał śpiewająco. Serwował Roger Federer, na tablicy wyników (15-40) napis Championship Point aż kłuł w oczy. Podanie było mocne, ale Serb odbił i zaczęła się krótka, lecz intensywna wymiana. W końcu Szwajcar utknął w prawym rogu kortu, a rywal skierował piłkę w lewy. Mistrz wygrał po mistrzowsku.

Dalsze losy tej piłki pozostają nieznane.

Wimbledon: Dżoković obronił tytuł

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne/wimbledon.org, foto: AFP

Novak Dżoković po raz trzeci wygrał Wimbledon, broniąc jednocześnie tytułu wywalczonego przed rokiem. Serb pokonał w finale Rogera Federera 7:6(1), 6:7(10), 6:4, 6:3.

Trzeci na Wimbledonie, dziewiąty wielkoszlemowy i pięćdziesiąty czwarty w karierze tytuł zdobył w niedzielne popołudnie Novak Dżoković. Mecz lepiej rozpoczął się dla Federera, który jako pierwszy zdobył przełamanie i prowadził 4:2. Przewaga Szwajcara była chwilowa, bo lider rankingu od razu odrobił stratę, po czym wyrównał stan rywalizacji. Federer był blisko wygrania partii, mając dwie piłki setowe przy tanie 6:5. Serb się wybronił, a potem wyraźnie pokonał rywala w tie breaku.

W drugim secie przełamań nie było, chociaż obaj zawodnicy mieli szanse. Dżoković nawet setową, prowadząc 5:4. Znowu jednak o wszystkim zadecydował tie break – tym razem dużo ciekawszy i dużo bardziej emocjonujący. Serb prowadził już 6-3, ale Federer się uratował. W sumie obronił siedem setboli, a sam zakończył partię przy drugiej okazji i wyrównał stan meczu.

Trzecia i czwarta odsłona przebiegała już pod dyktando lidera rankingu. Dżoković szybko zdobył przełamanie i kontrolował wydarzenia na korcie, wygrywając 6:4. Podobnie było w ostatniej partii. Break w piątym gemie uspokoił Serba. Federer walczył, ale nadziei w tej walce było już niewiele. Na sam koniec Szwajcar raz jeszcze został przełamany, dzięki czemu Dżoković mógł się cieszyć z tytułu.
 


Wyniki

Finał singla:
Novak Dżoković (Serbia, 1) – Roger Federer (Szwajcaria, 2) 7:6(1), 6:7(10), 6:4, 6:3 

Wimbledon: Hingis i Mirza najlepsze

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

W sobotę na kortach All England Club rozegrany został finał gry podwójnej kobiet. Martina Hingis i Sania Mirza pokonały w nim Jekaterinę Makarową oraz Jelenę Wiesninę i zdobyły wspólnie pierwszy tytuł wielkoszlemowy.

Finałowe spotkanie było niezwykle wyrównane i emocjonujące, a obie pary od początku grały na bardzo wysokim poziomie. Pierwszego seta 7:5 wygrały Rosjanki, ale w drugim w tie-breaku lepsza była para hindusko-szwajcarska. Decydującą odsłonę pojedynku lepiej rozpoczęły Makarowa i Wiesnina, które wyszły na prowadzenie 5:2. Para rozstawiona z numerem 1 zdołała jednak wyrównać. Przy wyniku 5:5 nastąpiła przymusowa przerwa. Z powodu zapadających ciemności organizatorzy zmuszeni byli do zasunięcia dachu i zapalenia świateł. Po powrocie na kort dwa kolejne gemy zdobyły Hingis i Mirza i to one mogły wznieść ręce w geście triumfu.

– Miałam wspaniałą partnerkę, która pomogła mi przetrwać trudne chwile na korcie – powiedziała po meczu Szwajcarka. – Potrzeba twardego charakteru i odwagi, żeby powrócić do meczu z wyniku 2:5 w trzecim secie. Trudno było o większą dramaturgię w finale Wimbledonu. Myślę, że to publiczność pomogła nam dzisiaj powrócić i zwyciężyć w trzecim secie – przyznała rodaczka Rogera Federera.

Sanie Mirza została pierwszą tenisistką z Indii, która zdobyła tytuł wielkoszlemowy w deblu. – Zwycięstwo na Wimbledonie to jest coś, o czym marzy się jako dziecko – wyjaśniła Mirza. – Każde dziecko, które bierze rakietę do ręki, myśli o zdobyciu tytułu na tych kortach albo o tym, żeby chociaż raz tu wystąpić. Gdy wyrównałyśmy na 5:5 obie miałyśmy gęsią skórkę. Co chwila dostawałyśmy owację na stojącą. Energia, którą dostawałyśmy od publiczności była niesamowita. Obie zdawałyśmy sobie sprawę, że to jest właśnie powodów, dla którego tak ciężko trenujemy. Myślę, że mówię w imieniu nas obu, ale to wielki przywilej móc być w tym miejscu – zakończyła tenisistka z Indii.

Martina Hingis w sobotę zdobyłą dziesiąty tytuł wielkoszlemowy w deblu. Szwajcarka po raz ostatni triumfowała w Australian Open z Anną Kurnikową w 2002 roku.
 

Epic ladies’ doubles final! So thrilled for @MirzaSania and @mhingis https://t.co/Cise6EPHyy

— Roger Federer (@rogerfederer) lipiec 11, 2015


Wyniki

Finał debla
M. Hingis, S. Mirza (Szwajcaria, Indie, 1) – J. Makarowa, J. Wiesnina (Rosja, 2) 7:5 7:6(4) 7:5
 

Bastad: Kania w finale eliminacji

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Tylko jeden mecz dzieli Paulę Kanię od udziału w turnieju głównym WTA w Bastad. W pierwszej rundzie eliminacji Polka pokonała reprezentantkę gospodarzy, Ellen Allgurin, 6:3, 6:4.

Kania w eliminacjach została rozstawiona z numerem dwa, dzięki czemu na jej drodze do turnieju głównego staną jedynie niżej notowane rywalki. Pierwszą była Szwedka Ellen Allgurin, plasująca się obecnie w czwartej setce rankingu WTA.

W partii otwarcia mieliśmy tylko jedno przełamanie. W szóstym gemie wywalczyła je Kania, dzięki czemu wygrała 6:3. Polka bardzo dobrze serwowała – ani razu nie musiała bronić break pointa.

Drugi set miał już zupełnie inny przebieg. Początkowo wszystko wskazywało na to, że Kania wygra dość szybko – prowadziła już 4:1 z przewagą podwójnego przełamania. Allgurin niespodziewanie odrobiła straty, lecz później kolejne dwa gemy padły łupem naszej reprezentantki, która wygrała 6:3, 6:4.

W finale eliminacji rywalką Kani będzie Renata Voracova lub Mandy Minella.


Wyniki

Pierwsza runda eliminacji:
Paula Kania (Polska, 2) – Ellen Allgurin (Szwecja) 6:3, 6:4

Wimbledon: pogromcy Matkowskiego z tytułem

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Jean-Julien Rojer i Horia Tecau zostali triumfatorami deblowego Wimbledonu. W finale Holender i Rumun pokonali Jamiego Murraya i Johna Peersa 7:6(5), 6:4, 6:4.

Rozstawieni z numerem cztery Rojer i Tecau byli zdecydowanymi faworytami finału. Sympatia brytyjskiej publiczności była jednak zdecydowanie za Jamie Murrayem i Johnem Peersem – finał debla był dla gospodarzy jedyną szansą na mistrzowski tytuł ich reprezentanta.

W pierwszym secie przełamań nie było. Murray i Peers mieli ku temu trzy szanse (w trzecim i piątym gemie), Rojer i Tecau jedną, która była jednocześnie piłką setową. Ostatecznie wszystko rozstrzygnęło się w tiebreaku, gdzie Holender i Rumun wygrali 7-5.

Druga i trzecia partia przebiegały niemal identycznie. Rojer i Tecau ani razu nie musieli nawet bronić się przed przełamaniem, a jeden break point w każdym secie wystarczył, aby wywalczyć decydujące przełamanie i zwyciężyć w całym meczu 7:6(5), 6:4, 6:4 po blisko dwóch godzinach walki.

Dla Rojera i Tecau jest to pierwszy deblowy tytuł na Wimbledonie. Rumun dokonał tego dopiero przy czwartej próbie – wcześniej w latach 2010-2012 przegrywał w finałach wspólnie z Robertem Lindstedtem.


Wyniki

Finał debla:
J-J. Rojer, H. Tecau (Holandia, Rumunia, 4) – J. Murray, J. Peers (Wielka Brytania, Australia, 13) 7:6(5), 6:4, 6:4