Wimbledon: Matkowski lepszy od Kubota

/ Tomasz Krasoń , źródło: wimbledon.com/własne, foto: Peter Figura

W "polskim" meczu trzeciej rundy miksta Marcin Matkowski okazał się lepszy od Łukasza Kubota. Wraz z Jeleną Wiesniną wygrali 6:7(4), 6:4, 11:9 i w ćwierćfinale zmierzą się z Leanderem Paesem i Martiną Hingis.

Spotkanie Matkowskiego i Wiesniny z Kubotem i Andreą Hlavackovą od początku było bardzo wyrównane. W pierwszym secie oba duety zdobyły po jednym przełamaniu i konieczne stało się rozegranie tiebreaka. W nim lepsi okazali się rozstawieni z "szesnastką" Kubot i Hlavackova, triumfując 7-4. Z kolei w drugiej odsłonie o jednego breaka więcej zdobyli grający z "trójką" Matkowski i Wiesnina, dzięki czemu wygrali 6:4.

O losach meczu zadecydować musiał trzeci set. Obie pary jak oka w głowie strzegły własnego podania i długo żadna z par nie była w stanie zdobyć przełamania. W końcu udało się to Matkowskiemu i Wiesninie i jeden jedyny break rozstrzygnął losy decydującej partii, która zakończyła się wynikiem 11:9.

Tym samym Marcin Matkowski i Jelena Wiesnina awansowali do ćwierćfinału turnieju gry mieszanej. Zmierzą się w nim z rozstawionymi z "siódemką" Leanderem Paesem i Martiną Hingis. Hindus i Szwajcarka pokonali w trzeciej rundzie Artema Sitaka i Anastasię Rodionovą 6:2, 6:2.
 


Wyniki

Trzecia runda miksta:
M. Matkowski, J. Wiesnina (Polska, Rosja, 3) – Ł. Kubot, A. Hlavackova (Polska, Czechy, 16) 6:7(4), 6:4, 11:9

Wimbledon: Gasquet lepszy od Wawrinki!

/ Antoni Cichy , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Richard Gasquet kosztem mistrza Rolanda Garrosa Stana Wawrinki zagra w półfinale Wimbledonu. Francuz wyeliminował Szwajcara po niesamowicie emocjonującym piątym secie. Jego rywalem będzie Novak Dżoković, który pewnie pokonał Marina Czilicia.

Wawrinka do spotkania z Gasquetem przystępował ze znakomitym bilansem na tegorocznych The Championships. Przed ćwierćfinałowym pojedynkiem nie stracił ani jednego seta. Kiedy jednak zaczął tracić, pożegnał się z rozgrywkami.

Triumfator Rolanda Garrosa źle wszedł w spotkanie. Popełnił w otwierającej partii 14 niewymuszonych błędów i pierwszy przegrany set stał się faktem. Zimny prysznic podziałał na Szwajcara korzystnie, bo po wygranych 6:4 i 6:3 zbliżył się do półfinału. Gasqueta to nie zbiło z pantałyku. To on zaliczył decydujące przełamanie w czwartym secie i doprowadził do piątego.

Francuz wykazał się stalowymi nerami, broniąc break pointa na początku decydującej rozgrywki. Kiedy przełamał Wawrinkę na 5:3, wystarczyło mu utrzymać podanie. Szwajcar jednak natychmiast odłamał i wygrał gema serwisowego na 5:5. Przy stanie 9:9 czwarty tenisista świata miał break pointa, który mógł przesądzić o jego zwycięstwie. Gasquet uciekł jednak spod noża, a turniejową „czwórkę” niewykorzystana szansa zbiła z tropu. W kolejnym gemie Wawrinka popełnił kilka błędów, po których rywal miał trzy meczbole. Dopiero za trzecim podejściem zakończył pojedynek.

""
Fot. AFP

29-latek po wykorzystaniu piłki meczowej padł na kolana. Tak celebrował drugi w karierze awans do półfinału Wimbledonu. Pierwszy osiągnął w 2007 roku. Uległ wtedy późniejszemu triumfatorowi Rogerowi Federerowi. W piątek Gasqueta czeka nie mniej trudne zadanie. Spotka się z Novakiem Dżokoviciem.

Serb udowodnił, że dramatyczny, pięciosetowy mecz z Kevinem Andersonem nie zostawił żadnego śladu, a przede wszystkim że jest w wielkiej formie. Marina Czilicia pokonał spokojnie, w trzech setach – w każdym zaliczając po jednym przełamaniu.

Dla lidera światowego rankingu to wyjątkowe zwycięstwo – 50. na Wimbledonie a zarazem 650. w karierze. – Mam nadzieję, że dysponuję tym dodatkowym biegiem. Wierzę, że to przyjdzie teraz, w półfinałach, najważniejszych meczach turnieju – mówił Serb.

""
Fot. AFP
 


Wyniki

Ćwierćfinały singla:
Novak Dżoković (Sebia, 1) – Marin Czilić (Chorwacja, 9) 6:4, 6:4, 6:4
Richard Gasquet (Francja, 21) – Stan Wawrinka (Szwajcaria, 4) 6:4, 4:6, 3:6, 6:4, 11:9

Wimbledon: krok do tenisowego raju

/ Tomasz Krasoń , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

Coś, co jeszcze miesiąc temu wydawało się nierealne, teraz jest na wyciągnięcie ręki. Agnieszkę Radwańską od tenisowego raju dzieli jeden wygrany mecz. Ale o zwycięstwo z Garbine Muguruzą na pewno nie będzie łatwo.

Muguruza z pewnością będzie groźniejszą rywalką niż Madison Keys. Mierząca 182 centymetry Hiszpanka na korcie również jest zwolenniczką szybkich i siłowych rozwiązań. Może nie serwuje tyle asów i nie gra aż tak mocno jak Amerykanka, ale za to lepiej się porusza i nie popełnia tak wielu prostych błędów. O tym, że radzi sobie z regularnymi, dobrze broniącymi tenisistkami można się było przekonać w trakcie tego Wimbledonu. Pokonała Angelique Kerber i Caroline Wozniacki. Kolejną trudną rywalkę, Timeę Bacsinszky wyeliminowała w ćwierćfinale. Co ciekawe – był to jedyny ćwierćfinał, który zakończył się w dwóch setach.

Agnieszka Radwańska również jest w świetnej formie. Po raz trzeci na przestrzeni 4 lat awansowała do najlepszej czwórki Wimbledonu. To znakomite świadectwo jej wielkich możliwości na nawierzchni trawiastej. Polka plan gry z rywalkami takimi jak Muguruza ma doskonale przećwiczony – wytrzymywać ataki, bronić do upadłego, czasem kontrować i przede wszystkim zmuszać rywalkę do popełniania błędów. Głębokimi zagraniami, rozstawianiem rywalki po korcie i pierwszym serwisem. Te czynniki wydają się kluczowe dla osiągnięcia celu – jeśli Radwańska będzie w stanie zagrywać trudne piłki, automatycznie wytrąci z rąk Hiszpanki jej podstawową broń. Atak.

Jak należy grać z Muguruzą, Radwańska pokazała w zeszłym roku w Australian Open. Wtedy wygrała 6:1, 6:3, a Tomasz Wiktorowski uznał tamten mecz za jeden z najlepszych w wykonaniu Polki. Oczywiście od tamtej pory sporo się zmieniło, Hiszpanka nieco dojrzała, okrzepła, stała się jeszcze lepszą zawodniczką. Potwierdzają to bezpośrednie pojedynki w tym sezonie – i w Sydney, i w Dubaju wygrywała Muguruza. Ale Radwańska była wtedy w kryzysie. A teraz znów jest w formie, może nawet życiowej.

Za Radwańską przemawia jeszcze jeden atut, którego wagi nie można przecenić. Mowa oczywiście o doświadczeniu. 26 lat to idealny wiek na osiąganie wielkich sukcesów. Na dodatek Polka dobrze już zna smak walki o wielkoszlemowy finał – ma za sobą dwa półfinały Wimbledonu (wygrany z Angelique Kerber w 2012 roku i przegrany z Sabine Lisicki w 2013 roku) oraz półfinał Australian Open (przegrany w 2014 roku z Dominiką Cibulkovą). Muguruza takich wpisów w tenisowym CV jeszcze nie ma. Jedynie w tym i poprzednim sezonie osiągnęła ćwierćfinały Roland Garros. Ma już więc na koncie największy sukces w karierze – może to zdjąć z niej presję, ale także utrudnić koncentrację. Mało komu nie trzęsie się ręka na myśl o debiutanckim finale imprezy wielkoszlemowej.

Argumenty przemawiające za jedną i drugą tenisistką można by mnożyć. Ich bilans i tak oscylowałby wokół zera. Zapowiada się więc zacięte spotkanie, a problemy ze wskazaniem faworytki potwierdzają bukmacherskie kursy. Minimalnie faworyzują one Muguruzę – np. eksperci z bet365.com propnują kurs 1,80 na Hiszpankę i 2,00 na Polkę.

Rozwiązanie polsko-hiszpańskiej hiszpańskiej poznamy w czwartkowe popołudnie. Początek meczu zaplanowano na godzinę 14 czasu polskiego, oczywiście na korcie centralnym. Bez względu na wynik Agnieszka Radwańska będzie bardzo zadowolona ze startu w Londynie. Choć sama zapewnia, że nikomu nie musi niczego udowadniać, to tym półfinałem udowodniła już bardzo wiele. A jeśli Polka wykona jeszcze jeden krok, to już w ogóle będzie pięknie!
 

Analizujemy: Radwańska nagrodzona za cierpliwość

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Emocje po wtorkowym meczu Agnieszki Radwańskiej z Madison Keys powoli opadają. Czas chłodnym okiem spojrzeć na to, jak wyglądał pojedynek, który zagwarantował Polce trzeci półfinał Wimbledonu.

Powiedzenie „gra się tak, jak przeciwnik pozwala” w ćwierćfinałowym meczu znalazło odzwierciedlenie. Keys to zawodniczka o całkiem innej charakterystyce niż Jelena Janković, z którą „Isia” zagrała w ćwierćfinale. Nie trudno zauważyć, że mniej było wymian przy siatce, mniej kombinacyjnej gry, a więcej uderzeń z głębi kortu. Wszak siła to jeden z atutów 20-latki postrzeganej jako następczyni Sereny Williams.

Zarówno Polka, jak i Serbka w rozegranym dzień wcześniej meczu przebiegły każda ponad 2 kilometry. Keys i Radwańska, choć spotkanie było trzysetowe, nie przekroczyły tej bariery. Nie podchodziły tak często do siatki, a średnio przebiegnięty dystans w jednej akcji to w przypadku i Agnieszki, i Madison, około 9 metrów.

""

Obu tenisistkom trzeba oddać, że bardzo dobrze serwowały. Co prawda u każdej z nich przejawiało się to w całkiem inny sposób. Keys posłała aż 12 asów (przy tylko 2 podwójnych błędach serwisowych), natomiast Radwańska miała wysoką skuteczność pierwszego podania – 72% to lepszy wynik niż w spotkaniu z Janković. Polka ponownie serwowała falami, bowiem zdarzały się jej gemy, w których nie mogła się wstrzelić. Wtedy musiała się liczyć z potężnymi returnami Amerykanki.

Młoda tenisistka procentowo wygrała więcej akcji po pierwszym podaniu, ale w tej ważniejszej statystyce – punktów – przeważała turniejowa „13”. Krakowianka zdobyła 50 na 70 punktów po pierwszym serwisie, natomiast przeciwniczka 42 na 58. Keys nie doskwierało jednak aż tak drugie podanie, bowiem wygrała przy nim 23 punkty (Radwańska tylko 14).

Kto oglądał mecz, doskonale widział, kto przy większości piłek miał inicjatywę. Była to rzecz jasna 20-letnia rywalka naszej najlepszej tenisistki. Przejmowała ją albo serwisem, albo returnem. Dlatego to ona kończyła aż 98 wymian. Nie zawsze z korzyścią dla niej, bo przy aż 48 winnerach popełniła, o zgrozo!, 40 niewymuszonych błędów. Finalistka Wimbledonu z 2012 roku miała znacznie korzystniejszy bilans: 13 wygrywających piłek do 7 niewymuszonych błędów.

Podobnie jak w meczu z Janković Radwańska przegrała z rywalką pojedynek, jeśli chodzi o akcje przy siatce. Keys zdobyła w ten sposób 21 punktów na 28 możliwych, a „Isia” 10 na 17.

""

Gwoździem do trumny nadziei amerykańskiego tenisa była cierpliwa gra Agnieszki. Wytrzymywała długie wymiany z głębi kortu (najczęściej po crossie). Przeciwniczce cierpliwości momentami brakowało i podjęte przez nią próby ataku kończyły się uderzeniami w aut. Kluczowym elementem okazała się niemożliwa do przedstawienia za pomocą liczb odporność psychiczna. Wykazała się nią w końcówce decydującej partii Polka, a zabrakło jej Keys.

Wimbledon: Radwańska z Muguruzą o godzinie 14

/ Michał Jaśniewicz , źródło: wimbledon.org/własne, foto: AFP

Mecz Agnieszki Radwańskiej z Garbine Muguruzą będzie pierwszym półfinałem turnieju kobiecego i rozpocznie się o godzinie 14 (czasu w Polsce). Następnie dojdzie do konfrontacji Sereny Williams z Marią Szarapową.

Kobiece półfinały tradycyjnie rozgrywane są w czwartek, oczywiście na Korcie Centralnym. Dla Agnieszki Radwańskiej będzie to pierwszy w tej edycji turnieju występ na tym legendarnym obiekcie. Tak samo jest w przypadku Hiszpanki, wenezuelskiego pochodzenia.

Krakowianka po raz trzeci przystąpi z kolei do półfinału Wimbledonu. W 2012 roku awans do finału zapewniła sobie po zwycięstwie nad Angeliqą Kerber (w meczu o tytuł uległa w trzech setach Serenie Williams); zaś dwa lata temu przegrała dramatyczny półfinał z Sabine Lisicki (7:9 w trzecim secie). Dla Muguruzy będzie to nie tylko pierwszy półfinał Wimbledonu, ale w ogóle turnieju wielkoszlemowego.

Polka i Hiszpanka grały ze sobą czterokrotnie, a bilans tych konfrontacji jest remisowy. W dwóch tegorocznych pojedynkach górą była jednak Muguruza (w Sydney oraz Dubaju). Pełna zapowiedź półfinału już wkrótce na naszym portalu.

 

Czwartkowy plan gier na Korcie Centralnym:

Od godziny 14:
Agnieszka Radwańska (Polska, 13) – Garbine Muguruza (Hiszpania, 20)
Następnie:
Serena Williams (USA, 1) – Maria Szarapowa (Rosja, 4)

Wimbledon: hit w półfinale

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne/wimbledon.org, foto: AFP

Oczekiwany tuż po losowaniu półfinałowy hit Rogera Federera z Andym Murrayem stał się faktem. Szwajcar i Brytyjczyk bez żadnych problemów wygrali dzisiejsze mecze i w piątek zmierzą się ze sobą.

Pierwsze środowe ćwierćfinały mężczyzn potoczyły się zgodnie z planem i, co tu dużo pisać, bez większych emocji. Ani Roger Federer, ani Andy Murray nawet przez chwilę nie znaleźli się w sytuacji zagrożenia. Wygrali bardzo pewnie, nie tracąc seta, chociaż kilkakrotnie musieli schodzić do szatni, bo grę przerywał deszcz.

Federer pokonał Gillesa Simona 6:3, 7:5, 6:2. Pierwsze przełamanie zdobył już w drugim gemie i to wystarczyło do zwycięstwa. W drugim secie Szwajcar odebrał podanie rywalowi przy stanie 3:3, ale tym razem przewagi nie wykorzystał i nieoczekiwanie przegrał „na sucho” gema, w którym serwował po zwycięstwo. Reaktywacja Simona była krótkotrwała, bo dwa następne gemy i set padły łupem faworyta. W trzeciej partii przewaga Szwajcara była jeszcze wyraźniejsza i skończyło się na zwycięstwie do dwóch.

Andy Murray rywalizował z Vaskiem Pospisilem. Reprezentant Kanady dysponuje dobrym serwisem, ale Szkot znalazł na niego receptę. We wszystkich trzech partiach Murray wygrywał dzięki różnicy przełamania, triumfując w meczu 6:4, 7:5, 6:4. Grę dyktował Kanadyjczyk, notując aż 34 uderzenia kończące, ale i 23 niewymuszone błędy. W kluczowych momentach górą był jednak Szkot, który dla porównania 23 razy zagrał nie do odbioru, a 13 razy się pomylił.
 


Wyniki

Ćwierćfinały singla:
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Gilles Simon (Francja, 12) 6:3, 7:5, 6:2
Andy Murray (Wielka Brytania, 3) – Vasek Pospisil (Kanada) 6:4, 7:5, 6:4

Jak jeden dzień – przywilej na szyi

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto:

Niektórzy z nas już pakowali laptopy i robili porządek na biurkach, inni dopiero kończyli pisać relacje, a pozostali zazdrościli im, że fajrant blisko. Wtedy ktoś przekazał wiadomość, że Agnieszka Radwańska rzekomo wyprosiła z konferencji prasowej dziennikarza TVN. Nie wyprosiła, bo nie miała kogo wypraszać.

To przykra, ale dobra okazja, aby opowiedzieć, jak na Wimbledonie – nie od wczoraj ani nawet nie od 1992 roku – wyglądają kontakty tenisistów z dziennikarzami. Najpierw należy dostać akredytację. Na Wimbledonie panuje jeszcze system niemal feudalny, bo różne kategorie akredytacji dają różne przywileje. Wspólny jest chyba tylko jeden: możliwość uczestniczenia w konferencjach prasowych. Wszystkich obowiązuje też ten sam zakaz (nie zawsze przestrzegany) – żadnych wywiadów bez wiedzy i zgody organizatorów.

Nikt – nawet TVN – nie dostanie akredytacji w trakcie turnieju. TVN, jak trzy lata temu, może jedynie wyczekiwać za bramą i liczyć na szczęście, że Agnieszka Radwańska akurat tędy opuści korty. Może też telefonicznie poprosić tenisistkę o spotkanie i rozmowę. Myślicie, że po tym, co spotkało ją po igrzyskach olimpijskich w Londynie, rzuciłaby wszystko i pobiegła stanąć przed kamerą?

Załóżmy – czysto teoretycznie – że jakimś cudem dziennikarz TVN dostał akredytację. Na konferencję prasową i tak nie wszedłby z kamerą, bo nikt by go z nią tam nie wpuścił. W salach konferencyjnych nie wolno nawet robić zdjęć – chociaż historia Wimbledonu, „Tenisklubu” i „Rzeczpospolitej” zna jeden wyjątek – a co dopiero filmować. Do przeprowadzania wywiadów telewizyjnych przeznaczone są wydzielone pomieszczenia, do których wstęp mają wyłącznie reporterzy stacji mających prawa telewizyjne do Wimbledonu, w naszym przypadku Polsat.

Agnieszka Radwańska jest profesjonalistką dobrze przygotowaną do wykonywania pracy tenisistki; dobrze zna swoje prawa i obowiązki. Jeśli po meczu musi przyjść na konferencję prasową, to przychodzi czy tego chce, czy nie (wyjątek: w 2012 rok po półfinale miała chore gardło); czy wygrała mecz, czy przegrała. Na pytania odpowiada pełnymi zdaniami, a nie tylko „Tak”, „Nie”, „Może”, „Nie wiem”… Nie ucieka wzrokiem pod biurko ani nie błądzi po ścianach, lecz patrzy pytającemu prosto w oczy. Nikomu nie wyrywa mikrofonu ani nikomu go nie oddaje, jeśli pytanie jest do niej.

Patrzę w prawo, patrzę w lewo – wszyscy mówią to samo: dziennikarza TVN nie mogła wyprosić, bo najpierw musiałby się wprosić.

Wozniacki: kobiety zasługują, żeby grać na dużych kortach

/ Anna Niemiec , źródło: wimbledon.com/własne, foto: AFP

Caroline Wozniacki, która w czwartej rundzie Wimbledonu przegrała z Garbine Muguruzą, uważa, że to niesprawiedliwe, że tenisistki dużo rzadziej od swoich kolegów mają szanse występować na najważniejszych stadionach All England Club.

W drugi poniedziałek londyńskiej imprezy tradycyjnie rozegrane zostały wszystkie pojedynki czwartej rundy, zarówno w turnieju mężczyzn jak i kobiet. Na trzech największych kortach zaplanowane były tylko trzy spotkania pań. W tym samym czasie kibice zgromadzenie na kortach numer 1 i 2 oraz na korcie centralnym mogli zobaczyć sześć męskich pojedynków.

Z takiej sytuacji nie jest zadowolona reprezentantka Danii, która swoje zdanie na ten temat wyraziła na konferencji prasowej po meczu z Muguruzą.

– Wszyscy ciężko pracują i trenują po to, żeby grać na największych kortach świata – powiedziała Wozniacki. – Kobiety tutaj naprawdę nie mają zbyt wielu okazji, żeby zagrać na głównych kortach. Na korcie centralnym i numer 1 mamy tylko jeden kobiecy mecz dziennie, a na korcie nr 2 przez większość czasu sytuacja wygląda podobnie. Na pewno nie jesteśmy równo traktowanei i to wszystko co mogę powiedzieć na temat. Myślę, że większość tenisistek czuje, że zasługuje na to, że również grać na dużych kortach przed liczną publicznością – zakończyła była liderka światowego rankingu.

Z opinią przyjaciółki zgodziła się Serena Williams. – Myślę, że to nie tylko problem na Wimbledonie – skomentowała Amerykanka. – Podobna sytuacja ma miejsce również na innych turniejach. Praktycznie na wszystkich turniejach gdzie mężczyźni grają równolegle z kobietami tak jest. To nie zaczyna się tutaj i czeka nas poważna dyskusja na ten temat – zapowiedziała młodsza z sióstr Williams.
 

Puchar Davisa: składy ćwierćfinalistów

/ Antoni Cichy , źródło: daviscup.com/własne, foto: AFP

Novak Dżoković, Milos Roanic i Gael Monfils to nieobecni w składach na ćwierćfinały Pucharu Davisa. Kanadyjczyk mecz z Belgią opuści z powodu kolejnych problemów zdrowotnych.

Większość kapitanów desygnowała do boju najmocniejszych zawodników. W składzie Serbii, która o półfinał zagra w Buenos Aires z Argentyną, zabrakło lidera światowego rankingu Dżokovicia. Mecz zostanie rozegrany zaledwie pięć dni po finale Wimbledonu. Sam tenisista zarzeka się, że nie jest to definitywna decyzja i może wspomóc reprezentację.

– Wciąż jest możliwe, że znajdę się w drużynie. Jest taka możliwość. To jeszcze nie finał, a kapitan ma prawo zmienić skład na kilka dni przed konfrontacją – mówił we wtorek na konferencji prasowej po spotkaniu z Andersonem „Nole”.

Z innych powodów w szranki z belgijskimi zawodnikami nie stanie Raonic. – Jestem podłamany faktem, iż nie będę zdrowy na tyle, by walczyć w kanadyjskiej reprezentacji daviscupowej z Belgią. Będę ciężko pracował, żeby wrócić do zdrowia tak szybko, jak tylko to możliwe – napisał na twitterze najlepszy kanadyjski tenisista.

W składzie Australii na mecz z Kazachstanem z wiadomych przyczyn nie znalazł się Bernard Tomic, który po prostu został wyrzucony z reprezentacji. Australijczycy i tak przyjadą do Kazachstanu w bardzo mocnym składzie, bowiem zagrają Nick Kyrgios, Sam Groth, Thanasi Kokkinakis i Lleyton Hewitt.

Pierwszych rakiet nie zabrakło w drużynach Wielkiej Brytanii i Francji. W londyńskim The Queen’s Club wystąpią zarówno Andy Murray, jak i Jo-Wilfried Tsonga. Nie pojawi się natomiast Gael Monfils.

Argentyna: Leonardo Mayer, Diego Schwartzman, Federico Delbonis, Carlos Berlocq
Serbia: Wiktor Troicki, Dusan Lajovic, Janko Tipsarević, Nenad Zimonjić

Belgia: David Goffin, Steve Darcis, Ruben Bemelmans, Kimmer Coppejans
Kanada: Vasek Pospisil, Frank Dancevic, Felipe Peliwo, Daniel Nestor

Wielka Brytania: Andy Murray, James Ward, Jamie Murray, Dominic Inglot
Francja: Jo-Wilfried Tsonga, Gilles Simon, Richard Gasquet, Nicolas Mahut

Australia: Nick Kyrgios, Sam Groth, Thanasi Kokkinakis, Lleyton Hewitt
Kazachstan: Michaił Kukuszkin, Ołeksandr Niedowiesiow, Andriej Gołubiew, Dimitrij Popko