Reprezentanci gospodarzy już odpadli, ale turniej ATP w Hamburgu udowadnia, że jeśli chodzi o kulturę tenisową, to niemiecka publiczność plasuje się w ścisłej światowej czołówce. Zresztą, by być dokładnym, jedyny Polak w singlu też już odpadł…
Adam Romer, korespondencja z Hamburga
Nie minęło nawet południe, a na korcie centralnym, na meczu Jerzego Janowicza z Pablo Cuevasem, tenisistą z dalekiego Urugwaju, zebrało się ponad półtora tysiąca widzów. W jakim innym kraju, w dzień powszedni, na mecz drugiej rundy Polaka z Urugwajczykiem przyszłoby tylu widzów? To raczej pytanie retoryczne, bo poza czterema wielkoszlemowymi imprezami chyba nigdzie na świecie taki mecz nie wzbudziłby podobnego zainteresowania. Ale przecież to są Niemcy, kraj, który wychował Staffi Graf, Borisa Beckera i Michaela Sticha…
Nic więc dziwnego, że publiczność kulturalnie kibicowała i biła brawo obu aktorom czwartkowego wydarzenia. Raz jednemu, raz drugiemu. Im bliżej końca tym częściej temu drugiemu, który, jak wyrobiony niemiecki kibic mógł od pewnego momentu przypuszczać, okazał się zwycięski. W nagrodę wystrzelił dwie piłki w trybuny i nie przypadkiem jedna z nich (a co za tym idzie i podobno cenna nagroda) trafiła w ręce kogoś z grupki z urugwajską flagą w biało-niebieskie pasy. Biało-czerwonej na trybunach nie widziałem, więc może też i tego Jerzemu Janowiczowi zabrakło. Choć myśląc chwilę nad tym, raczej zabrakło koncentracji, szczególnie na początku trzeciego seta.
Jeszcze więcej widzów (niemal komplet) stawił się na drugi mecz dnia – o 14.00. To jednak dziwić nie mogło, bo o tej godzinie zaplanowano mecz ostatniego w turnieju Niemca. Niesiony dopingiem hamburskiej publiczności Florian Mayer wygrał pierwszy set z przebranym dla niepoznaki za Włocha Andreasem Seppim i…
– Andreas jest doświadczony i umiał w odpowiednich momentach zagrać tak, by publiczność nieco przycichła – mówił na pomeczowej konferencji Mayer. Skończyło się rzeczywiście na długich trzech setach, które im dłużej trwały, tym bardziej wynik przechylał się na korzyść niemieckojęzycznego Włocha. Normalnie pewnie bym o tym nie wspominał, ale akurat przed niemiecką publicznością nie było to bez znaczenia. Co by się nie stało, wywiad po meczu byłby po niemiecku…
I rzeczywiście był, tyle że w wykonaniu mieszkańca Alto Adige lub, jak mawiają na północ od Alp, południowego Tyrolczyka. Mówił ładnie, gładko i do rzeczy. Dziękował publiczności i liczył na wsparcie w kolejnym meczu, szczególnie, że spotka się w nim najprawdopodobniej z innym Włochem Simone Bollelim (gra z hiszpańskim juniorem Jaume Munarem ostatni mecz dnia). Nie mam wątpliwości, że w piątkowym ćwierćfinale publiczność będzie po jego stronie.
W nagrodę za cierpliwość kibicowania (i oglądania) Polaka, Urugwajczyka, niemieckojęzycznego Włocha i wracającego po kontuzji Niemca zgromadzona licznie na obiekcie Am Rothenbaum publiczność dostała też coś specjalnego. W nagrodę mogła obejrzeć Rafaela Nadala. A taka okazja zdarza się w Hamburgu tylko raz na siedem lat… Więc chyba warto. Na pewno warto. Każdy niemiecki kibic tenisa to wie. Wie też, że za kolejne siedem lat raczej Hiszpana już w Hamburgu nie zobaczy.