Federer wspomina wyjątkowy dla siebie turniej. „Takiego jeszcze nie doświadczyłem”
Triumf w Australian Open w 2017 roku okazał się wielkim powrotem Rogera Federera na tenisowe szczyty. Mimo 35 lat na karku, Szwajcar pokonał w finale Rafaela Nadala, co zapoczątkowało jego serię ponownych zwycięstw w wielkoszlemowych turniejach. Po latach w książce Christophera Clareya „Maestro. Piękna gra Rogera Federera” tenisista wspomina tamte zawody, opowiadając, co czuł podczas turnieju.
Zamów najnowszą biografię Rogera Federera na LaBotiga.pl: https://bit.ly/tenisklub-federer
– tylko bezpośrednio u wydawcy wersja z barwionymi brzegami kartek!
– atrakcyjne pakiety z innymi książkami tenisowymi
Książki szukaj również od 15 stycznia w ulubionych księgarniach.
Fragment książki:
Przyszedł czas, by przy stanie 5:3 serwować po tytuł (nowymi piłkami), i choć Federer dopuścił do 15-40, to pierwszy break point obronił asem, a drugi – odwrotnym forhendem po krosie. Sam pierwszej piłki mistrzowskiej nie wykorzystał, ale przy drugiej sytuacja wyglądała już zgoła inaczej. Trafił solidnym serwisem w środek, a potem forhendem po krosie w linię na wysokości środka kortu. Nadal nie sięgnął piłki, ale natychmiast zażądał challenge’u. Wybuch radości się opóźniał, na razie obaj wbijali wzrok w wielki ekran. Hiszpan czekał na werdykt z rękami na biodrach. Jednak system elektroniczny szybko potwierdził, że piłka wylądowała na linii. A zatem ostateczny wynik: 6:4, 3:6, 6:1, 3:6, 6:3 dla Szwajcara, który wyrzucił ręce nad głowę i podskoczył z radości ze wzrokiem wbitym w swój boks. Następnie podszedł do siatki podać rękę rywalowi i go objąć.
Być może na Rod Laver Arena nigdy nie było głośniej przy okazji meczu tenisowego (to także scena koncertów rockowych). A gdy Federer pozdrowił publikę i przyklęknął na jedno kolano, szybko pojawiły się łzy… Do jego 18., najbardziej niespodziewanego tytułu wielkoszlemowego wiodła długa droga. Ten triumf był jeszcze bardziej zaskakujący niż wygrana w jedynym szlemie, który w kontekście Szwajcara w ogóle można było tego dnia przywoływać, czyli Rolandzie Garrosie 2009. Ale teraz był osiem lat starszy, nie wygrał szlema od niemal pięciu sezonów, do tego od pół roku nie uczestniczył w żadnym oficjalnym turnieju. I jeszcze musiał po drodze pokonać Nadala.
Podobnie jak ich finał Wimbledonu 2008, był to mecz, do którego ludzie będę wracali długo po zakończeniu karier obu graczy. Gdy byli dwudziestokilkulatkami, natchnęli się nawzajem w zmroku zapadającym nad All England Clubem. Teraz, obaj już po trzydziestce, rzucili sobie wyzwanie w światłach Melbourne Park. „Mówiąc szczerze, wiele razy ograłem go w tego rodzaju meczach – powiedział Nadal. – Dziś on pokonał mnie i po prostu mu gratuluję”.
Ich rywalizacja nie traciła impetu, zachowała niezwykłą intensywność i jakość, a zwycięstwo Federera w Melbourne nadało jej nowej dynamiki. Choć Moyá powiedział mi znacznie później, że był zdumiony taktyką Rogera i jej realizacją na korcie, to Rafa nie był skłonny ocenić tamtego wieczoru podobnie. „Nie zaskoczył mnie – zaprzeczył. – Grał agresywnie i rozumiem to w meczu przeciwko mnie. Nie sądzę, żeby wdawanie się w zbyt wiele długich wymian z linii końcowej było inteligentne. Nie sądzę, żeby wówczas wygrał. Zaryzykował i tak należało postąpić”.
Kilka tygodni później zapytałem Szwajcara, czy ma poczucie, że ten tytuł, niespodziewany jak grom z jasnego nieba, był mu pisany. „Szczerze mówiąc, bardziej pisany wydawał mi się Roland Garros – odparł. – Na ten tytuł musiałem po prostu zapracować. Pewnie, tam były ciężkie mecze z Delpo i Haasem – przypomniał pięciosetowe zwycięstwa z 2009 roku. – Ale ten turniej nie wydawał mi się pisany w taki sam sposób. Czułem się zbyt świeżo w umyśle, za bardzo tego chciałem. Pod koniec czułem się zbyt dobrze w każdym względzie i po prostu sunąłem na fali comebacku, nie miałem nic do stracenia. Bardziej tak to widziałem. To była taka niespodzianka. Coś niby jest nam pisane i równocześnie czujesz, że nie masz nic do stracenia? Te dwie rzeczy do siebie nie pasują. Ten turniej był inny, takiego jeszcze nie doświadczyłem”.
Więc moje następne pytanie dotyczyło tego, ile tenisa chce jeszcze doświadczyć. Bo podczas ceremonii wręczenia nagród w Melbourne zwrócił się do publiczności intrygującymi słowami: „Mam nadzieję, że zobaczymy się za rok. A jeśli nie, to przeżyłem tu cudowny turniej i jestem przeszczęśliwy, że dziś wygrałem”.
Ostatnim rozstawionym z siedemnastką tenisistą, który wygrał szlema, był Pete Sampras podczas US Open 2002. Później nie wystąpił już w żadnym turnieju. Czy Federera kusiło, by pójść jego śladem? „Myślę, że gdzieś daleko, w oddali przeszło mi to przez myśl. Bo jak mogę to przebić? – przyznał. – Ale przecież radość była taka wielka i patrzyłem na reakcję mojej ekipy, gdy wygrałem piłkę meczową w Australii, jak wyskoczyli z radości. Niewiarygodne. Tyle zabawy. Mam poczucie, że chcę to przeżyć ponownie”.
Zainwestował w swój wielki powrót zbyt wiele wysiłku, żeby nagle przerwać. I, co również bardzo istotne, przygotowywał się do gry pod koniec roku w Pucharze Lavera – drużynowych rozgrywkach, które stworzył razem ze swoim agentem, Tonym Godsickiem. „Gdy zrobiłem sobie sześć miesięcy przerwy, celem było granie przez kilka lat, a nie w jednym turnieju – zaznaczył Roger. – Rozumiem ludzi, którzy mówią: »Och, to byłby idealny moment, żeby odejść«. Ale ja mam poczucie, że włożyłem w to tyle pracy, i tak bardzo to kocham. I nadal mam dużo paliwa w baku”.
Udowodni to ponad wszelką wątpliwość, celebrując zwycięstwo w Alpach. Zataszczył swoją replikę pucharu imienia Normana Brookesa do górskiego domku w Lenzerheide na fondue w rodzinnym gronie i sesję zdjęciową. I nie była to jedyna przygoda tego szacownego trofeum. „Nazywam go Norman – poinformował Szwajcar. – Zjadłem z Normanem kolację, spędziłem z nim sporo czasu. Wiem, że to tylko kopia, ale nie przeszkadza mi to”.
O książce:
Kompletna biografia tenisowej legendy
Roger Federer przez wiele lat sprawiał, że jego zadziwiające wyczyny na korcie wyglądały jak najprostsza sprawa pod słońcem Ale jego droga od temperamentnego, jasnowłosego nastolatka do jednego z największych, najbardziej opanowanych i eleganckich sportowców na świecie wymagała potężnej pracy nad sobą, niezwykle silnej woli i katorżniczych treningów.
Christopher Clarey wielokrotnie rozmawiał ze Szwajcarem, jego najbliższymi, a także rywalami, takimi jak Rafael Nadal, Novak Djoković czy Andy Roddick, aby stworzyć kompletną opowieść o tenisowym geniuszu. Autor śledził karierę Federera od samego początku – był w Paryżu podczas pierwszego meczu Rogera w Wielkim Szlemie i przeprowadził z nim więcej wywiadów niż jakikolwiek inny dziennikarz.
Ta książka skupia się na najważniejszych ludziach, miejscach i momentach w karierze helweckiego geniusza. Autor zabiera czytelnika w niezwykłą podróż obfitującą w zwycięstwa, ale i naznaczoną kilkoma miażdżącymi porażkami, które paradoksalnie uczyniły z Federera ulubieńca tenisowej publiczności.
Clarey opowiada historię życia i kariery Rogera Federera tak, jak nikt inny nie mógłby tego zrobić. To po prostu trzeba przeczytać.
